Mode (wereldje), het doet toch wat met je

 

Ik was een kind, een uitbundig kind, ik hield van dingen doen, van bezig zijn met mijn handen. Tekenen, knutselen, kleien , verven, punniken, breien, naaien, noem het maar op. Als ik maar creatief bezig kon zijn. Ik was als jong meisje al veel bezig met kleding. Ik heb bladen en schriftjes van heel jong waarin ik al jurkjes tekende, waarbij ik dan zei: Later ga ik dit maken. Toen kwam ik van de basisschool, doorliep de middelbare en toen: ik moest gaan kiezen wat ik later wilde worden. Ik was 15 en wist niet goed wat ik kiezen moest. Ik wou in ieder geval iets wat ik leuk vond om te doen. Iets wat ik de hele dag wel zou willen doen, het moest dus een opleiding zijn waarbij ik met mijn handen bezig kon zijn. Ik zat te twijfelen, of iets met make-up of iets in de mode.

tekening

Bij meerdere opleidingen gaan kijken en kwam uit in Zutphen op de modeopleiding. Dit was iets wat ik wel hele dagen wou doen: Kleding ontwerpen, patronen tekenen en kleding in elkaar zetten. Ik heb de hele opleiding genoten van de technische dingen die we deden, het uitdagingen zoeken in patronen. Het mezelf het liefst zo moeilijk mogelijk maken om zo veel mogelijk te leren,… ik was nergens bang voor en ging alle uitdagingen aan. Zoals ik al zei: het technische gedeelte was echt mijn ding, hier genoot ik van. De stages heb ik nooit echt heel erg van genoten. Ik kon het wel, deed het wel, maar het was niet echt mijn ding. Bij mijn laatste stage in mijn examenjaar leerde ik het modewereldje ook echt kennen. Alles voor de mode: later doorwerken, andere dingen er voor aan de kant zetten,… Dat was het niet voor mij.

Ik hield veel te veel van sporten, activiteiten van de kerk en gewoon het genieten van het thuis zijn. Op school was ik altijd de langste, de rest was minimaal een kop kleiner dan ik. Ik voelde me altijd lomp en groot, de rest was allemaal klein en fijn, maar ik voelde me altijd groot en idioot. De rest had allemaal een maatje 34, waren dun en hadden niks te klagen. Klaagden ze al over hun gewicht, dan was het dat ze ondertussen wel xx kilo waren,… een gewicht waar ik flink veel boven zat! Tijdens de opleiding heb ik me dus altijd wel te dik gevoeld. Ik had altijd het gevoel: ik heb toch nooit de discipline om af te kunnen vallen, dat gaat me toch nooit lukken. Tijdens mijn examen was mijn thuissituatie niet echt optimaal, er gebeurde vanalles, waar ik best wel veel onder leed. Bij mijn examen moesten we een collectie maken van minimaal 5 kledingstukken.

ontwerp

Ik ben wel van het aanpakken en begon dus lekker snel met het ontwerpen en het in elkaar zetten. Terwijl de rest ongeveer nog moest beginnen, had ik al een groot gedeelte af. Het was even iets waar ik me op kon focussen, iets wat afleiden van het gedeelte thuis. Iedereen verbaasde zich en bewonderde dat het zo snel ging. Ik was ook al eerder klaar met de kledingstukken die minimaal moesten. Iedereen verklaarde me voor lui,.. waarom deed ik niet meer? Waarom maakte ik niet nog meer kledingstukken? Dat kwam dus door thuis, dat hield me gewoon veel bezig, thuis was echt een plek waar veel dingen gingen zoals ze niet hoorde. Uiteindelijk mijn school gewoon goed afgerond, modeshow gedaan en natuurlijk alle leuke jaren afgesloten. Ik kan zeggen, ik heb geen spijt van deze keuze gehad! Het was echt een leuke opleiding! Tijd voor een nieuwe weg, een nieuwe opleiding. Ik wou iets totaal anders!

Ik ging voor de PABO. Ik wil juf worden! Onder het begin van deze opleiding ben ik mezelf tegen gekomen, een depressie gekregen die uiteindelijk is uitgelopen in een eetstoornis. Een eetstoornis, iets waar ik de controle had, iets wat ik in eerste instantie graag wilde,…. Ik deed er alles voor, had er alles voor over en zette er al mijn andere dingen voor aan de kant. Waar het eerst begon met geen frisdrank , werd ik met de tijd strenger voor mezelf. Mijn 2e regel was geen eten meer na 7 uur, allemaal om te zorgen dat er maar zo veel mogelijk kilo’s af gingen. Maar na een tijdje was dit niet meer genoeg. Ik moest iets anders vinden als oplossing om het cijfer verder te laten dalen.

Overgeven na het eten, laxeermiddelen gebruiken,… noem het maar op. Ik heb het allemaal gedaan. Wou ik er mee stoppen dan hield het in dat mijn kcal inname naar beneden moest. Ik heb een tijd op heel weinig kcal per dag geleefd. En nog was ik niet tevreden met mezelf. Zelfs op mijn laagste gewicht was ik nog niet blij met wat ik in de spiegel zag, ik zag nog niet genoeg botten en mijn thigh gap was ook nog niet goed genoeg. Toch heeft mijn vooropleiding hier wel invloed op gehad. Altijd omgaan met ‘’dunne’’ modellen. (dunner dan dat ik was) , iets wat nu ook haalbaar werd voor mij. Hoe meer kilo’s er af ging, hoe meer ik genoot. De kleding werd ook steeds groter, ik ging kledingmaten naar beneden. Eindelijk voelde ik me ook dunner, vond ik kleding mooier staan en genoot ik meer van mezelf. Althans dat dacht ik, want inmiddels ben ik er wel voor een gedeelte achter dat dit maar schijnbeelden zijn.

liefde

Naast de voordelen van kleinere maten en lichter in gewicht, zitten er ook zoveel nadelen aan. Altijd koud hebben, allemaal botten die pijn doen, minder energie,….. eigenlijk dus allerlei redenen om er van af te komen, dus daar ben ik ook echt mee bezig. Stapje voor stapje ga ik steeds verder vooruit. Tegenwoordig heb ik ook weer contact met meerdere oud klasgenootjes. Via de facebook en Instagram zie je nog best veel van elkaar. Zo zag ik ook een foto van een klasgenootje, waarbij ik dacht: die is ook afgevallen,…. Of lijkt het alleen zo? Dus toen heb ik het lef genomen dit maar gewoon te vragen. Wat bleek, ze was ook enorm afgevallen, bij haar was het net geen eetstoornis, maar het scheelde weinig.

Ze had het op tijd door en is er zelf van af gekomen. Dit deed best wel wat bij me, ik was dus niet de enige. De mode, het is niet dat het me zo veel gedaan heeft dat ik per se aan het modebeeld wil voldoen, maar toch vertekend het wel je zelfbeeld. Na door te vragen bleek ik dus niet de enige die me altijd lomp heeft gevoeld op de opleiding. Of je het nou wilt of niet, de mode en het modewereldje, doet toch wat met je. Je wordt er door beïnvloed. Het houd je bezig en je wil er altijd voor waken dat je er toch goed uit ziet. Wat je stijl of manier van kleden dan ook maar is...

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

sara - Dinsdag 24 november 2015 22:29
Interessant verhaal!
Fran - Woensdag 25 november 2015 09:36
Eigenlijk is het wel zo dat mode niet gemaakt is voor vrouwen,het is gemaakt om de mode zélf.Het design ,het ontwerp.Je zou kleding moeten kopen die het mooie van jezelf naar voren haalt , kleren dit bij jou passen .Jezelf gaan aanpassen en uitmergelen voor EEN STUKJE STOF dat is toch eigenlijk te gek ! Als iets niet goed past of je niet zo goed staat betekent het niet dat JIJ niet mooi bent,,maar dat het stukje stof niet bij jou past.