Herstellen van eetbuien gaat niet in een rechte lijn

 

Morgen stop ik echt. Geen eetbuien meer. Ik ben er klaar mee, ik wil dit niet meer. Vandaag was de laatste keer en nu moet het eens afgelopen zijn.  Ik wil herstellen van boulimia. Ik wil geen eetbuien meer hebben. Morgen... Morgen stop ik echt. Soms lukte het me niet, soms ook wel. Maar dan lukte het me voor een dag of een week. In de mooiste gevallen zelfs bijna een maand. Yes, al 30 dagen geen eetbui! Nu ben ik er! Maar daar kwam plots de drang weer om de hoek zitten. En ik faalde om het te weerstaan. Altijd leek ik terug te vallen... En ik haatte mezelf erom.

Een eetbui heeft een functie, een eetstoornis is een ziekte

Maanden en jaren steeds weer terugvallen in eetbuien is loodzwaar. Het is het continu opvangen van keiharde klappen en in plaats van uit reflex zorg en hulp zoeken, is je eerste impuls om jezelf nog harder de grond in te stampen. Ik deed het immers zelf, die eetbuien, toch? Ik was gewoon slap, had sterker moeten zijn, is wat is dacht. Maar zo simpel is het niet. Die eetbuien hebben een functie en horen bovendien bij een ziektebeeld, niet bij een zwak karakter.

De eetbuidrang kwam opzetten als ik mijn emoties niet meer kon verdragen. Als ik me net zo waardeloos voelde als de leegte die in mij zat. Als de onzekerheid en zelfhaat het overnamen. Als een impuls, een oerkracht, een ziekte, nam het bezit van mij. Verstand op nul en gaan. Eten tot het niet meer ging. Eten tot ik niet meer voelde. Eten tot ik niet meer was. Verdrietig als het is, was dit hoe het ging en voelde. En dat heeft niets te maken met zwak zijn. Het heeft te maken met ziek zijn. Met hulp nodig hebben.

Het gaat niet in een rechte lijn

De ziekte werd erkent. Boulimia Nervosa. De hulp kreeg ik. Zowel mijn omgeving als mijn behandelaren zouden zich voor me inzetten. Mij helpen waar dat kon. Maar ik moest ook zelf keihard aan de slag. Niet alleen, maar wel zelf doen. Ik moest het voelen, doorleven, mezelf leren kennen, mijn angsten onder ogen zien, ellende verwerken en vertrouwen opnieuw opbouwen. Maar wat zat het er allemaal diep ingesleten. Niet alleen de eetstoornis die telkens werd getriggerd, maar ook mijn achterliggende problematiek. Alsof ik met twee grote taken tegelijk bezig was: de eetstoornis in toom houden en intussen die oorzaak daarvan aanpakken, wat ook zo weer z'n effect had op elkaar.

Als je het zo stelt, is dat eigenlijk best wel veel. Eigenlijk is het best logisch dat het je niet 'zomaar' lukt en dat het tijd kost. Maar tijdens die 'tijd' zal je, hoe pijnlijk het ook is, eetbuien hebben. Kan het niet gewoon over zijn vandaag? Waarschijnlijk niet, maar dat betekent niet dat het niet kan en al helemaal niet dat het het niet waard is. Eetstoornisherstel kost tijd en dat is pijnlijk, want het liefst was je gisteren al hersteld. Het zal met ups en downs gaan evenals de eetbuidrang. Met periodes zal hij minder zijn of zal jij je sterker voelen. Soms weet je steun makkelijk te vinden en soms voelt het heel eenzaam. Soms kan je meer weerstand bieden dan de andere keer. En dat is oké. 

Steeds tegen dezelfde steen?

In de blog 'Steeds dezelfde fouten maken' schreef ik er al eerder over. Ik wist toch hoe de vork in de steel zat? Ik wist toch dat de eetbui mijn niet ging helpen? Ik wist toch dat ik hier vanaf wilde? Waarom stootte ik me dan, als een ezel, steeds weer tegen diezelfde steen? Ik voelde me zo zwak en dom. Als ik het weet en het alsnog niet lukt, hoe hopeloos ben ik dan?

Dat valt wel mee, hoe hopeloos je dan bent. Sterker nog, het is eigenlijk best normaal dat het zo gaat. Herstellen van eetbuien gaat niet in een rechte lijn, maar met vallen en opstaan. En al voelt het als elke keer weer tegen dezelfde steen aanstoten, je staat ook elke keer weer op. Herstel is geen kwestie van het ineens weer 'goed' doen, maar in onderzoeken waar je steeds tegenaan loopt en dan voor jezelf zorgen. Die zorg en aandacht is wel echt nodig. Dus zet jezelf niet zomaar weg als 'zwak' en neem jezelf niet streng voor dat je volgende keer echt sterker moet zijn, want het gaat niet enkel over het eten. Het gaat over wat daar achter ligt.

Wat daar achter ligt kan voor iedereen verschillend zijn, maar vaak zijn het diepgewortelde zaken, gerelateerd aan trauma of een laag zelfbeeld. Aan denkfouten en negatieve kernovertuigingen. Soms met een duidelijk aanwijsbare oorzaak, soms langzaam ontwikkeld tot een groot zwart monster van angst. Want dat is vaak wat eronder zit, angst. 

Zelfzorg, geen zelfhaat

Dus wees niet boos op jezelf als het vandaag niet is gelukt. Of als het volgende week een keertje mis gaat. Het is ook niet zo dat je je niet je best hoeft te doen, want natuurlijk maakt het uit, maar je doet ook je best! Je bent hard aan het werk, maar zelfs al werk je op je aller hardst, een terugval is niet altijd te vermijden. Herstellen van eetbuien gaat niet in een rechte lijn. Ook dat, net als veel andere dingen, gaat met ups en downs. Laat je niet ontmoedigen. Laat de zelfhaat niet winnen. Want juist de zorg en liefde - al dan niet met een kritische blik naar de eetstoornis - gaat je verder helpen in dit proces.

Ontdek wat de functie van jouw eetbuien is. Heb interesse in jezelf, zorg voor jezelf, trek aan de bel en laat voor je zorgen. Blijf er niet alleen mee rondlopen, want het is ook veel en het is niet simpel. Maar weet, het is niet onmogelijk. En weet dat je er mag zijn. Met eetbuien, zonder eetbuien, op welk gewicht dan ook. Dat het leven niet pas begin na een eetstoornis en dat jij, ziek of niet ziek, een waardig mens bent. 


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar. 

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Ikbenernogniet - Donderdag 19 augustus 2021 21:50
Wat een fijne post. Ik had vandaag weer een heftige dag met eetbuien gevolgd door braken na een tijdlang heel gestructureerd gezond eten en bewegen. Voelde me zo moedeloos. En dan lees ik jouw bericht. Dank! Dit helpt me om deze nare dag toch goed af te sluiten.
Anoniem. - Zaterdag 21 augustus 2021 03:23
Dat heel gezonde en gestructureerde kan zoo als een dieet werken.!. Niemand houdt dat vol.
Het kan een houvast zijn, maar het moet geen dwingend strak stramien zijn, daar gaat zowel je lichaam als je geest toch tegen rebelleren. Het is geen duurzame oplossing.
Rick - Zaterdag 21 augustus 2021 09:00
Als naaste vond ik dit ook een fijne post om te lezen. Ik wil mijn partner zo goed mogelijk steunen in dit herstelproces. Hebben jullie tips voor naasten, wat is fijn en wat niet? Loop er soms tegenaan dat mijn partner het zo moeilijk vindt en in een soort tweestrijd zit van wel of niet een eetbui en dan de keus bij mij legt en die vind ik vooral lastig om op te reageren. Als ik het bij haar probeer te laten loopt de stress heel erg op..
Redactie Proud2Bme - Zaterdag 21 augustus 2021 13:40
Hee Rik,

Wat waardevol dat je ons, als naaste, hebt gevonden. Lijkt me voor jou ook een heel moeilijke strijd, mooi om te lezen dat je jouw partner zo goed mogelijk wilt steunen. Het is ook niet gek dat het voor jou lastig is om te reageren, het is ook zo lastig te begrijpen als je er zelf niet doorheen gaat.

Als je zoekt op 'omstanders', vind je meerdere blogs die wij geschreven hebben voor naasten. Hopelijk kun je hier ook wat steun uit halen. Hiernaast bieden wij op ons forum ook een plekje aan voor omstanders. Weet dat je ook hier terecht kunt om vragen te stellen en in contact te komen met anderen die in een soortgelijke situatie zitten.

Liefs
anoniem - Zondag 22 augustus 2021 10:35

Het lijkt mij dat zij misschien de eetbuien heeft oimdat zij eigenlijk veel honger heeft en als bet ware toestemming vraagt om genoeg (eetbui) te mogen eten. Het is moeilijk te zeggen als ik de situatie niet kent.
Maar weet wel, dat herstellen van een eetstoornis kost heel veel energie en meestal heeft een lichaam niet genoeg aan normale hoeveelheden eten, zelfs niet als t op de eetlijst staat.
Ik zou in zon geval accepteren en helpen accepteten dat een zogenaamd eetbui heel ok is en niets om je voor te schamen. Het komt vanzelf goed als het lichaam weer in balans is.
Maar nogmaals ik ken de situatie niet.