Chatten met Ginger

 

Twaalf jaar was ik, toen eten mij voor het eerst ging bezighouden. Jong, vrolijk, spontaan maar heel verlegen en onzeker. Ik ben opgegroeid in een warm gezin met twee jongere broertjes en ouders die er altijd voor mij waren. Mijn moeder is geboren in Brazilië en ging dat jaar voor een langere tijd terug naar haar geboorteland. Ik miste haar. Tegelijkertijd kreeg ik een voedingsproject op school. Ik weet niet meer precies wat ik daar heb geleerd, maar wat mij het meeste bijbleef: te dik is niet goed. Ik mocht niet aankomen. Ze hadden er niet bij verteld dat meisjes in de groei juist moesten aankomen.

 
Mijn ouders wisten veel sneller dan ik dat mijn relatie met eten allesbehalve gezond was geworden en stimuleerden en motiveerden mij telkens opnieuw om aan te komen. Ik moest groeien. Een aantal jaar lang ging het goed met veel hulp van mijn ouders. In de vijfde klas van de middelbare school ging het steeds verder achteruit en nadat ik een maand alleen op vakantie was geweest, ging het mis. Toen ik terugkwam moest ik opgenomen worden in het ziekenhuis. Ik kon niet meer naar school en niet meer werken bij de bakker waar ik zo graag werkte. Ik voelde mij machteloos, gevangen door iets in mij dat alleen maar moest staan en lopen, niet mocht eten en bovenal nergens anders meer over na kon denken dan wat de eetstoornis mij oplegde. Ik wist een ding zeker, dit wil ik niet meer. Ik wilde mijn leven terug. Ik heb toen de beste en moeilijkste beslissing in mijn lever genomen door mij te laten opnemen in een kliniek in Smilde.

Achteraf gezien was het geen optie om naar huis toe te gaan maar op dat moment voelde het als mijn keuze. Daar ben ik met volle motivatie naartoe gegaan en heb ik weer opnieuw leren eten. Ik ben met 100% voor herstel gegaan. Ik wilde weer werken, weer naar school, een opleiding doen en kunnen genieten want het was duidelijk dat dat op die manier niet kon. Het was zeker niet gemakkelijk en ging met vallen en opstaan. Ik wilde misschien ook wel iets te graag en was daarbij perfectionistisch in herstel. Na een tijd in de kliniek mocht ik weer terug naar huis toe. Beter was ik nog niet. Met intensieve hulp van mijn ouders en behandeling ben ik stappen blijven zetten, verdiende ik steeds meer terug van mijn oude leven en bouwde ik een nieuw en volwassen leven op.
 
Het is gelukt en ik ben blij dat ik nu genezen mijn ervaringen kan gebruiken voor Proud2Bme. Ik geloof onvoorwaardelijk in herstel en mijn hoop is eindeloos, niet alleen bij mij maar ook bij jullie. Ik ben begonnen als vrijwilliger met het begeleiden van chats en nu vind je mij vooral op het forum en in de chat door een ervaringsdeskundige.
 
Na mijn middelbare school ben ik geneeskunde gaan studeren. Ik ben inmiddels net arts. Een lange tijd heb ik veel teruggedacht aan de kliniek en mijn behandelingen, op dit moment nauwelijks. Maar ik vergeet het nooit meer.
 
Sinds het begin van mijn studie geneeskunde werk ik voor Proud2Bme als ervaringsdeskundige. Het is heel dankbaar werk en telkens merk ik dat ik nieuwe levenservaring op doe om ook weer toe te passen. Mijn ervaring zit hem dus niet alleen in dat ik een eetstoornis heb gehad, maar ook dat ik student ben geweest en al zo’n tijd werk bij proud2bme. Ik heb ervaring met anorexia nervosa, niet met andere (eet)stoornissen. Mij is echter wel duidelijk geworden hoe veel overlap deze ziektes hebben en dat ik mijn eigen ervaring op veel manieren kan gebruiken.
 
Op dit moment sta ik vol in het leven en heb ik ook mijn onzekerheden. Ik kan er nog steeds tegenaan lopen dat ik mijzelf niet op de eerst plek zet of dat ik perfectionistisch ben. Dingen waar ik wel mijn balans in heb gevonden en ook herken van mijzelf. Het leven gaat met pieken en dalen, van ieder moeilijk moment probeer ik te leren.


 
Dit was in een notendop mijn verhaal en je bent meer dan welkom om hier vragen over te stellen in de chat vanavond van 20:00-21:00. In deze speciale chat probeer ik de nadruk meestal te leggen op erkenning en advies vanuit eigen ervaring. Niet alleen vanuit mij maar ook vanuit leden. Iedereen heeft zijn eigen stukje en kan daarbij passend advies geven of reageren. Samen help je elkaar verder. Naast de chat met mij zijn er ook de gebruikelijke chats.

Tot vanavond?
 

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Esther - Zondag 28 april 2019 12:27
Ik vind het eigenlijk wel heel mooi dat het je niet lukt om jezelf op de eerste plaats te zetten.
Het is best wel een beetje van deze tijd om maar te leren om jezelf op de eerste plaats te zetten, maar als je in de basis goed voor jezelf zorgt (gewoon normaal) hoeft wat mij betreft de rest van je leven echt niet om jezelf te draaien. Ik vind dat een heerlijke gedachte!
Sabien6 - Maandag 29 april 2019 13:00
Proficiat met je arts diploma en veel succes verder
fauve - Dinsdag 30 april 2019 09:46
Zo krachtig! Fijn dat je je ervaringen en inzichten wilt delen, ik wil later ook geneeskunde gaan studeren dus echt wel chapeau!!