Aan jou, mijn lichaam

Zoals we nu bezig zijn gaat het niet goed met ons, realiseer ik me. Ja, ik val meteen maar met de deur in huis, en daar hoef je niet van te schrikken. Want het ligt helemaal niet aan jou, het ligt aan mij! Daar ben ik me opeens heel erg van bewust. Er moet drastisch iets veranderen...

Ik denk dat we elkaar een beetje zijn kwijtgeraakt. En ik wil dolgraag opnieuw met je beginnen. Een schone lei maken, een frisse start. En voordat we daarmee kunnen aanvangen, moet ik je mijn excuses maken. Open kaart spelen. En hoe moeilijk ik dat ook vind, het is nodig. Misschien dat je dan een beetje beter begrijpt waarom ik soms zo'n slechte vriendin voor je ben. vaak zo tegen je mopper...

Dat ik je duidelijk kan maken dat het écht niet jouw schuld is en dat je er mag zijn zoals je bent. Niets meer en niets minder. Omdat we elkaar nodig hebben. Ik jou meer dan jij mij, realiseer ik me nu. En dat we onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En dat ik, als ik eerlijk ben, juist heel veel aan je te danken heb. En diep van binnen heel erg veel van je hou. Al laat ik dat niet merken...

Hoe komt het toch dat het zo misgaat tussen ons? Ik denk dat het al heel lang geleden begonnen is. Eigenlijk al op de middelbare school. Waar ik je continu vergeleek met anderen, en jou eigenlijk nooit goed genoeg vond. Ik realiseer me nu dat ik vaak de enige was die dat deed, en vond. Ik noemde je dik, en lelijk, en soms, meer dan soms, schaamde ik me voor je. Als ik nu terugkijk naar foto's van toen, was je allesbehalve dik. Het spijt me dat ik dat zo vaak tegen je zei. Zo vaak, dat je het zelf begon te geloven. Zo vaak dat het uiteindelijk ook waarheid werd. Jouw waarheid.

Ik had zo'n vertekend beeld van meisjes en vriendinnen om me heen. Jij zou nooit hetzelfde zijn. Elk magazine dat ik opensloeg, de mensen die ik op tv zag, die hadden het perfect voor elkaar. Een gave huid, haren die wel in model bleven, ogen die geen bril nodig hadden, en een lijf dat wel pastte in de kledingmaten die jij niet bezat. Ze zagen er uit alsof ze de wereld aankonden. Sterk, vol zelfverzekerdheid. Ik dacht dat dat kwam omdat zij niet waren opgezadelt met iemand als jij...

Ik kon niet zonder je. We waren nu eenmaal op elkaar aangewezen, maar wat heb ik je soms gehaat. En wat ben ik daar nu boos om, want het lag allemaal niet aan jou. Echt niet! Het lag aan mijn verknipte kijk op de werkelijkheid.

Het is nu 33 jaar en 8 maanden dat we elkaar kennen. En ik heb je in die tijd niet altijd behandeld zoals ik je zou moeten behandelen. Ik had je moeten koesteren, goed voor je moeten zorgen, lief voor je moeten zijn. In plaats daarvan ben ik zo vaak onterrecht boos op je geweest, heb ik je beledigd, pijn gedaan. Je bent er áltijd voor me. Dag in dag uit. En je zult er altijd zijn. Tot de dood ons scheidt. En dan behandel ik je zo slecht. Het spijt me zo!

Als ik mijn man zo had behandeld zoals ik jou behandel, was hij allang bij me weggegaan. Maar jij? Jij houdt vol.

Laat me elke keer wéér in die spiegel kijken.

Naar jou.

Naar mij.

Lief lichaam: het spijt me ook dat ik je meesleur in mijn slechte gewoontes. Dat ik- bijvoorbeeld-je je ontbijt ontzeg, en je pas eten geef wanneer ík trek krijg. Dat ik lang niet altijd de gezonde dingen doe waar jij om vraagt. Dat ik nog steeds minachtend over je spreek... Dat ik me schaam soms voor je verschijning...altijd maar bezig ben om je te (willen)veranderen.

Ik heb niet naar je geluisterd, negeer jouw wensen en behoeften heel erg vaak, en toch ben je nog steeds bij me. Je longen ademen, je hart klopt. Jij zorgt ervoor, dag in dag uit dat ik in staat ben om te leven. Waarom doe ik dat dan niet altijd maximaal? Je geeft me alle mogelijkheden om er zoveel van te maken, en ik gebruik ze lang niet allemaal volledig.

Waarom kijk ik steeds maar naar de dingen die je niet-perfect maken? Je huid, die door de allergieën er met de jaren niet beter gaat uitzien. Maar diezelfde huid beschermt me, houdt me warm, kan aanraken, en aangeraakt worden, hóórt bij me.

Mijn overtollige kilo's, elke kilo met een verhaal; een dikke buik die 2 prachtige kinderen heeft gedragen en gebaard. Met zoveel liefde, en ondanks alles wat er speelde, jij kreeg het voor elkaar om die wondertjes op de wereld te zetten. Ze zo te maken zoals ze zijn. Heb ik je al eens gezegd hoe dankbaar ik je daarvoor ben? Elke striae zou ik moeten koesteren en liefhebben, je hebt zo hard voor mij, voor ons geknokt! Waarom wil ik je zo graag veranderen, terwijl jij juist zo veranderd bent voor mij, door alles wat je voor me hebt gedaan?

Het wordt tijd dat ik je het respect en de liefde geef die je verdient. Ik zou je in het zonnetje moeten zetten in plaats van in de schaduw.

Weet je? Ik hou van je ogen, die -ookal zien ze niet maximaal-, kunnen "spreken", en kunnen zien voorbij wat zichtbaar is. Ik hou van je oren, die niet alleen kunnen horen, maar ook kunnen luisteren. Ik hou van je mond, die kan praten, en kan zwijgen. Die kan kussen. Ik hou van je ronde vormen. Een veilige plek voor mijn gezin. Ik hou van je armen, omdat ze kunnen dragen, kunnen werken, en omdat ze kunnen knuffelen. Ik hou van mijn benen, en ook al werkt alles niet meer zoals het ooit werkte, ik hou ervan dat je me brengt waar ik naartoe wil. Dat ik kan lopen, kan dansen. Ik hou van je borsten, die mijn oudste zoon gezond hebben gemaakt met hun voeding. En die nog steeds dagelijks de jongste alles geven wat hij nodig heeft. Ik hou van je gezicht, want je maakt me uniek. Ik hou van je buik, de kilo's, de striemen...het is allemaal goed. Goed genoeg. Goed genoeg voor mij. Je mag zijn zoals je bent.

Elk stukje van je, hoor je dat? Elk stukje van jou is goed zoals het is.

Ik verwens je zo vaak, en ben zo vaak boos op je, omdat je de afgelopen 7 jaar niet meer zonder pijn bent geweest. Niet meer alles kan wat ik zou willen. Ook dat heeft een reden waar jij niets aan kunt doen! Maar in plaats van mopperen ga ik nu lief voor je zijn. Dat verdien je, want je doet ontzettend veel voor mij. Vanaf nu ga ik keuzes maken die sommige dingen voor je zullen vergemakkelijken. En dat zal niet eenvoudig zijn voor me, en misschien zal ik fouten maken, maar ik doe het voor jou.

Lief lijf, dankjewel dat je bij me bent. Zonder jou ben ik helemaal niemand. Ik hou van je!  Vanaf nu ga ik je dit dagelijks laten merken. (Ik ga het op zijn minst proberen.)

Door Corrine van Oosten - de Haan