5

Een omweg is ook een weg

Sinds ik meer en meer het gevoel heb eindelijk van die (rot)eetstoornis af te zijn valt het mij steeds vaker op wat een belachelijke schijn we voor onszelf (soms zo vreselijk lang) kunnen ophouden. Ik bedoel: wat is er nu mooi aan een skelet? Wie wil überhaupt omgaan met iemand die amper op haar benen kan staan? Iedere jongen wil toch een meisje met wat pak aan en niet zo'n meisje waaraan hij zich bijna pijn doet aan haar uitstekende botten?

Een leven met een eetstoornis is ook gewoon allesbehalve gezellig. Je kan over niets anders meer praten dan eten en calorieën. En wees er maar zeker van dat je vrienden daar niet altijd zo blij mee zullen zijn. Echt genieten zit er ook niet meer in, want bij iedere uistap spoken getalletjes en beelden van eten door je hoofd. Wat is er nu leuker dan samen eens lekker uit eten gaan en elkaar te vertellen hoe heerlijk het gerechtje wel niet is i.p.v. de saus te bekijken en bij iedere hap jezelf een vreselijk schuldgevoel zitten aanpraten terwijl je je (naar jouw mening veel te dikke) benen maar niet stil
krijgt onder tafel?

De grootste leugen die de anorexia mij toefluisterde was dat ik speciaal zou zijn als ik mager was. Niemand zou erin slagen zo lang niet te eten, behalve ik. Ik zou doorzetten tot ik niet meer kon en dan iets kleins eten om eventjes van die knagende honger af te zijn. Maar wat is er nu ambitieus aan dit hele gedoe? Wat bereik je hier uiteindelijk mee? Er zijn zoveel mensen met een eetstoornis en allemaal hebben ze (ongeveer) hetzelfde verhaal als het over eten gaat. En dat terwijl iedereen zo uniek is! Zou het niet jammer zijn als we onze prachtige persoonlijkheid die iets kan bijdragen aan de wereld overboord gooien voor een ‘rolmodel' dat er bij iedereen hetzelfde uitziet en niets positiefs toevoegt aan het leven?

Je maakt je lichaam en je leven er alleen maar mee kapot. Je leven moet nog beginnen, de toekomst heeft zoveel voor jou in petto. Die weg zou je met een glimlach moeten bereiken. Het leven is soms moeilijk, dat weet iedereen. Maar de kunst is om iets negatiefs om te zetten in iets positiefs en verder durven te gaan. Niet stil te blijven staan in de waan dat alles zichzelf wel oplost.

Ikzelf ben heel erg geholpen met deze spreuk die ik zelf heb verzonnen: kwaliteit boven kwantiteit. Wat ik wil zeggen is dat ikzelf gewoon heb leren luisteren naar mijn lichaam. En dan kom je soms vanzelf tot de oplossing. Ik eet zeven keer per dag. In totaal 10 boterhammen, kaas, voldoende groenten en fruit, yoghurt, een biologische reep, aardappelen en een vleesvervanger of vis. Dit lijkt misschien veel voor sommigen. Maar ik kom amper bij en zit net op een gezond gewicht. Integendeel: je lichaam hoeft
niet langer ieder dingetje dat je eet op te slaan om zich in leven te houden, je vertering komt op gang wanneer je doorheen de dag af en toe iets kleins eet en je krijgt weer energie om te bewegen. En bewegen =gezond!

Wat ik hiermee bedoel is dat regelmatig eten je allesbehalve dik maakt, zolang je maar op een bewuste manier eet. Daarmee bedoel ik weten wat je naar binnen werkt (en nu heb ik het voor één keer niet over de calorieën:p) Ik voel me hier supergoed bij want nu kijk ik niet langer naar de hoeveelheid voedsel die ik per dag eet (wel voldoende) maar naar de kwaliteit van het voedsel en dat is minstens even belangrijk.

De reden dat ik dit wil meegeven is omdat ik het gevoel heb dat dit mij het meest geholpen heeft in mijn weg naar genezing. En hoe meer het tot mij doordrong hoe meer ik ‘walgde' van de gedachte dat een eetstoornis iets goeds zou zijn voor mij.

Ik hoop dat ik hiermee mensen aan het denken zet en ook kan helpen. Sorry als sommige dingen nogal hard aankomen. Het is zeker niet mijn bedoeling om iets of iemand te kwetsen of aan te vallen. Het zijn gewoon mijn gevoelens die ik neerschrijf voor iedereen die er iets van kan/wil opsteken.

Boodschap aan alle Proudies: Een omweg is ook een weg!

Ansoo