Ben ik autistisch?

 

Een diagnose: een sticker, label, oordeel. Je kunt het van alles noemen en je kunt er van alles van vinden. Langere tijd heb ik diagnoses gezien als een last. Een oordeel van anderen. Terwijl ik het nu heel anders zie: een diagnose is niet alleen een label, het is ook een soort handleiding, gebruiksaanwijzing. Het kan je handvatten geven hoe je met dingen kunt omgaan, om jezelf of de wereld misschien beter te kunnen begrijpen.

De laatste tijd merk ik dat ik mezelf en de wereld slecht begrijp. Ik snap niet waarom ik zo ingewikkeld over dingen denk, dwangmatig ben, aan routines vasthoud en me vaak ongemakkelijk voel in sociale situaties. Ook vind ik het lastig om met veranderingen om te gaan en ben ik vaak vermoeid en overprikkeld. Die overprikkeling kan zich uiten in woede, maar ook in geforceerd vrolijk doen, bijna hyper zijn zelfs.

Abel is sinds 2022 gastblogger bij Proud2Bme. Hij blogt onder andere over de LHBTQ+ community, zijn transitie, mantelzorger zijn en zijn eetstoornis. Wil je meer lezen van Abel? Dat kan via de tag 'Abel blogt'. Wil je zijn voorstelblog (nogmaals) lezen? Die vind je hier.


Bron foto

En dan nog de wereld: ik snap vaak niet waarom we de dingen doen die we doen. Vroeger, toen ik klein was, dacht ik vaak dat we allemaal voorgeprogrammeerde robots zijn. Dat de mensheid helemaal niet meer bestond maar allang door technologie was overgenomen. Voor deze gedachten schaamde ik me vaak. Ik durfde het bijna niet te denken, omdat ik bang was dat anderen mijn gedachten zouden kunnen lezen en er een oordeel over zouden hebben. Dat ze me gek vonden. 

Als ik nu terugkijk zie ik in mijn jeugd ook een patroon van angst, schaamte en onbegrip. Ik was altijd het stille, verlegen, teruggetrokken meisje dat het moeilijk vond om vriendjes en vriendinnetjes te maken. Vandaag de dag ben ik nog steeds slecht in het onderhouden van vriendschappen en ik vind het spannend om nieuwe contacten aan te gaan. Ik blijf het liefst in mijn kleine, veilige bubbel.

Een paar weken geleden borrelde de vraag in me op: ben ik niet autistisch?

Ik herken namelijk veel in het beeld van 'vrouwelijk autisme'. Dit is anders dan het stereotype beeld dat er over het algemeen heerst van autisme. Omdat ik ben opgegroeid als meisje en me altijd enorm heb aangepast aan anderen, maar toch het gevoel had dat ik anders was en anders over dingen dacht, zou dit in het plaatje passen.

Ook zit autisme bij ons in de familie. Zelf heb ik een paar jaar geleden ook een diagnostisch onderzoek naar autisme gehad, maar daar kwam geen diagnose uit. Achteraf denk ik eerlijk gezegd dat ik enerzijds enorm probeerde de diagnose te 'ontlopen' en dat anderzijds heel erg uitgegaan werd van het stereotype van klassiek autisme.

Wat ik hier wel lastig aan vind, is dat ik me wel heel goed in anderen kan verplaatsen: soms iets te goed. Ik ben goed in het aanvoelen van emoties en spanningen en neem deze dan vaak over. Dan maak ik van het probleem van de ander ook mijn probleem. Hier kan ik vervolgens enorm mee zitten en erover blijven piekeren en nadenken. Ook ben ik heel gevoelig: iets raakt me snel, ik denk (te) veel na en ben enorm zorgzaam. Daarnaast kan ik echt niet tegen onduidelijkheid, wil ik alles van tevoren weten en ben ik (hyper) gefocust op tijd/de klok.

Diagnoses: het blijft een lastig ding. Maar het kan ook als een verademing voelen om een diagnose te krijgen: duidelijkheid, handvatten, een manier om jezelf en de wereld beter te leren begrijpen.

Als ik dit allemaal op een rijtje zet, dan weet ik wat me te doen staat en wat ik wil: onderzoeken waarom ik dit allemaal voel en denk.

Ga je met me mee op onderzoek uit?


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

H - Woensdag 18 mei 2022 16:19
Hoi Abel,

Ooit al eens gedacht aan hsp en/of hb?

Groetjes,
H
Abel - Woensdag 18 mei 2022 18:14
Hey!

Ja, dat heb ik idd en daar herken ik me ook deels in. Het is ook lastig: er zijn zoveel verschillende diagnoses waar veel overlap in is en ik herken me ook in best veel.

Het is een zoektocht, maar toch wil ik graag weten wat het precies is, zodat ik handvaten kan krijgen.
Iris - Donderdag 19 mei 2022 20:45
Heel veel mensen die hsp zijn hebben autisme.
Anoniem - Woensdag 18 mei 2022 17:42
Fijn dat je een zoektocht naar jezelf begonnen bent. Hoop ook heel erg dat je vindt wat je zoekt. Het valt me de laatste tijd alleen heel erg op dat mensen in de richting van het autisme spectrum zoeken, terwijl er talloze diagnoses bestaan, met heel veel overlap. Ook op zichzelf staande diagnoses die deze kenmerken ook hebben. Net als de reactie hierboven bijvoorbeeld. Ben zo benieuwd waarom er gelijk gedacht/gezocht wordt in dit spectrum? Ik hoor bijvoorbeeld bijna nooit iemand de vraag stellen of hij/zij narcistisch is. Niet dat jij dat hebt of wat dan ook, maar ben zo benieuwd naar de beweegredenen.
Abel - Woensdag 18 mei 2022 18:15
Het is denk ik vooral omdat autisme in de familie zit. Maar je hebt idd gelijk, er is zoveel en het is eigenlijk zoeken naar een spelt in een hooiberg, maar ik hoop dat ik/we iets kunnen vinden zodat ik handvaten kan krijgen om ermee om te gaan en mezelf beter te kunnen begrijpen.
Anoniem - Woensdag 18 mei 2022 18:57
Je mag en kan jezelf ook leren begrijpen zonder daar een oorzaak/label voor te hebben. Juist denk ik, omdat het je de mogelijkheid geeft om voorbij een hokje, jezelf te ontdekken. Ieder mens is anders /uniek en ik zou het zoveel mensen en jou gunnen om gewoon de mogelijkheid tot hulp te krijgen zonder een diagnose. Veel succes! ❤️
britneyangel - Woensdag 18 mei 2022 18:49
herkenbaar, ik wil ook alles van te voren weten, ik hou van duidelijkheid en ben een piekeraar!
Sofie - Woensdag 18 mei 2022 23:02
Mooie blog! Ik ben vorig jaar, op mijn 24e, gediagnosticeerd met ASS.
Het is trouwens een misverstand dat inleven in anderen/empathie afwezig zou zijn bij autisme. Mensen met autisme lijken juist gevoeliger voor andermans emoties te zijn. Het probleem zit vaak in het cognitieve inleven en het reageren op de emoties. Ik huil als ik iemand anders zie huilen, ik voel pijn met anderen mee en kan dagen van slag zijn als ik iemand boos heb zien worden. Maar het reageren is heel lastig. Ik ben vaak overspoeld of verstijfd en moet erg nadenken over een gepaste reactie, of ik bedenk wat anderen in deze situatie zouden doen.

Ik begrijp trouwens het punt van Anoniem, maar ik zou wel nog willen toevoegen dat als er bij iemand sprake is van autisme, dat juist in de weg kan staan bij het jezelf leren kennen. Bij mij was dat het geval. Ik herken door het autisme mijn eigen emoties en grenzen niet goed en dat wist ik niet. Ik liep uiteindelijk vast omdat ik jaren over mijn grenzen ging zonder dat zelf door te hebben.
Ik heb door de diagnose vooral mezelf veel beter leren kennen. Autisme is voor mij een element van mijn identiteit, maar ik voel me niet gelabeld en zie het niet als beperking of ziekte. Mijn hersens werken op een iets andere manier en ik heb het als een bevrijding ervaren om dat te weten te komen.
Michiel - Donderdag 19 mei 2022 02:09
Autisme en eetstoornissen gaan vaak hand in hand.

Soms moeilijk te onderscheiden wat nou autisme en wat nou eetstoornis is. Er is helaas weinig kennis over dit bij behandelaars.
Shireen - Donderdag 19 mei 2022 12:59
Ik ben deze maand gediagnosticeerd met ADHD, het overwegend onoplettende type (voorheen ADD genoemd). Ik herken veel in je omschrijving. Ik kan dingen enorm overdenken en ik pieker veel. Het is vaak heel vol in mijn hoofd, ontspannen vind ik moeilijk. Vasthouden aan routines en dwangmatig gedrag zijn voor mij manieren om structuur te hebben. Het geeft me houdvast en een gevoel van controle, zeker in tijden van stress. Ik ben daarom ook gefocust op de klok, en op bepaalde eettijden. Sociaal contact vind ik ook moeilijk, door een negatief zelfbeeld (anderen vinden me vast saai of te stil), maar ook omdat het soms niet in mijn (dwangmatige) planning past. Daarbij ben ik na een werkdag vermoeid door alle prikkels. Ik raak ook snel overprikkeld en heb dan tijd voor mezelf nodig. Alles komt bij mij net iets harder binnen, ik ben ook heel gevoelig en kan me ook heel goed in andere mensen inleven. Dat zorgt er echter ook weer voor dat ik overprikkeld raak.

Ik herkende zelf wel symptomen van ADD, maar ik wist niet zeker of dit label echt bij me paste. Nu ik de diagnose heb en er meer over leer in therapie, vallen veel puzzelstukjes op z'n plek. ADHD is niet alleen maar druk gedrag of een druk hoofd, maar er komt meer bij kijken en daar herken ik mezelf in. Ik vind het zelf fijn om een labeltje te hebben, omdat ik mezelf nu beter begrijp en omdat ik mezelf nu wat meer accepteer zoals ik ben. Mijn brein werkt anders dan het brein van een 'neurotypisch persoon', en daardoor gedraag ik me anders. Ik was altijd heel boos op mezelf als ik weer iets vergat, mijn sleutels kwijt was, een sociale afspraak op het laatste moment afblies, een fout maakte op mijn werk doordat ik het overzicht kwijt was... maar nu begrijp ik dat dit ook gewoon bij mij hoort.

Ik wens je succes in je zelfonderzoek, hopelijk leert het je ook meer over jezelf!
Shireen - Donderdag 19 mei 2022 13:05
En met 'het hoort bij mij' bedoel ik niet dat ik ADD als excuus gebruik. Ik bedoel niet: 'ik ben nu eenmaal zo, dus ik kan niks aan mijn gedrag doen'. Het helpt me wel om milder naar mezelf te zijn. Daarbij weet ik door het label ook waar ik me in de therapie op kan richten. Ik begrijp beter waar ik tegenaan loop, en krijg hier nu gerichte hulp bij. Dus wat je zegt: een label is wat mij betreft geen last, maar juist een fijne handleiding voor mezelf en anderen.
Lost girl - Donderdag 19 mei 2022 17:22
Hey Abel,
Wat goed dat je dit wil uitzoeken. Ik denk dat je je niet teveel moet aantrekken van mensen die een diagnose of een label als iets negatiefs zien. Het gaat erom hoe het voor jou voelt. En als jij denkt dat het je een verklaring en handleiding voor je denken en gedrag kan betekenen, dan is het heel logisch dat je daar naar uit kan kijken of zelfs enthousiast van wordt. Ik heb ook het "vrouwelijke type" ass, om het even zo te omschrijven. Ik ben heel goed in mensen aanvoelen en afstemmen op sociale situaties. Het is een misverstand dat mensen met ass dit per defenitie niet zouden kunnen. Omdat de ontwikkeling op het sociaal-emotionele vlak vaak niet als vanzelf in elkaar over vloeit, kunnen autisten zich enorm bekwamen in het analyseren van het gedrag van klasgenootjes, familieleden, filmpersonages etc. om dit er zo natuurlijk mogelijk uit te laten zien. Dit kan alleen als een "rol aannemen" voelen en veel meer energie kosten dan wat iemand aan kan. Naast natuurlijk alle sensorische prikkels die 100x zo hard binnen komen.
Heel veel succes in je onderzoek! 🌈🍀
Anna Wende - Donderdag 19 mei 2022 18:09
Prachtig stuk Abel, ik herken mij er heel erg in. Bij mij hebben hulpverleners zich afgevraagd of ik misschien autisme zou hebben (dit was in de periode dat ik voor het eerst erg vastliep in mijn leven) maar ik ben toen niet getest. Later, in de behandeling voor mijn eetstoornis kwam het weer voorbij, wat ik erg lastig vond, ik wilde geen autisme hebben omdat anderen mij dan wellicht zouden identificeren met iets wat ik niet (volledig) ben. Toch kwam er ruimte om mij te verdiepen in wat autisme is. Ik kwam erachter dat ik mij in bepaalde dingen zeker herkende en in andere eigenschappen juist totaal niet, waaronder inderdaad het feit dat ik juist heel goed mee kan voelen met anderen, soms zo veel dat ik bij mezelf wegdrijf, en een heel groot inlevingsvermogen heb. Toen kwam er een periode dat ik het heel graag wilde weten, en mijn psycholoog heeft met me meegekeken. Ik heb me niet laten testen, vooral omdat ik mij in (hoog)gevoeligheid meer herkende dat in autisme en wilde leren om oké te zijn met hoe ik ben, los van een diagnose.

Op dit moment merk ik dat ik het steeds meer los kan laten, omdat ik hoe dan ook -diagnose of niet- bepaalde eigenschappen heb waar ik mee om moet gaan en waarin ik voor mezelf mag zorgen, omdat die eigenschappen nou eenmaal deel van mij zijn. Dus ik mág rust inbouwen, omdat ik snel overprikkeld ben, en ik mág hulp en duidelijkheid vragen, daar waar ik dat nodig heb, en ik mág tijd nemen om dingen te verwerken, omdat dingen nou eenmaal veel indruk op mij maken.
En bedenk dat eigenlijk geen duidelijke grens tussen hooggevoeligheid en autisme, dit overlapt heel erg. Ik kan me trouwens ook heel goed voorstellen dat je wel heel graag bevestigd wilt hebben 'hoe het voor jou werkt'. Ik hoop dat jij ook voor jezelf kunt zorgen, daar waar jij dat nodig hebt.
Liefs
A. - Donderdag 19 mei 2022 18:30
Ik vind dat men zo vaak met autisme,.... of een andere diagnose aan komt zetten. Ik heb er heel veel gehad in mijn leven, maar geen enkele zei mij veel of deed mij goed. Er moest gewoon een naam op worden gevonden.
Denk ook dat er altijd verschillende mensentypes zijn geweest. Dat zie je aan de bouw, de aard, het temperament van de persoon.
Denk maar aan Auyrveda en de vele andere indelingen die mensen door de eeuwen tot op de dag van vandaag hebben gebruikt.
Bepaalde trekken, problemen, moeites die je hebt horen gewoon.bij je gestel en de kunst is dan meestal om.te leren jezelf in balans te brengen en te houden.
Alles is niet een afwijking, elk mens kampt met bepaalde dingen, qua karakter, qua mentale gesteldheid en emoties, qua lichaam.
Je kunt bljjven zoeken naar een oplossing een verlossing, maar meestal moet je gewoon accepteren wat je bent, wat je hebt en het ook waarderen. Het goede zien, ook in de moeilijke dingen van jezelf.
Het is altijd goed om te onderzoeken,te leren, maar ook om te weten dat het goed is, dat alles wat moeizaam is en moeilijk niet perse verkeerd is.
Michiel - Donderdag 19 mei 2022 22:58
Ik ben juist blij dat er tegenwoordig erkenning is voor "afwijkingen". Autisme is waardeloos en het is fijn dat er steeds meer begrip is, al is het nog lang niet genoeg helaas. Het is zeer jammer en kwalijk dat sommige het nog steeds aan doen als mode trend
Michiel - Donderdag 19 mei 2022 22:58
Ik ben juist blij dat er tegenwoordig erkenning is voor "afwijkingen". Autisme is waardeloos en het is fijn dat er steeds meer begrip is, al is het nog lang niet genoeg helaas. Het is zeer jammer en kwalijk dat sommige het nog steeds af doen als mode trend
Zeanne - Vrijdag 20 mei 2022 00:12
Ik denk niet dat ze het op zich een modetrend vinden. Maar dat er dan zo veel over gezegd en gepraat moet worden, overal, net als de genderquesties. of een andere questie. Dat
gaat tegen.staan. . Het is goed dat er aandacht voor is, en meer begrip.Het is ook nodig. Maar je hoeft en kan niet het leed van de hele wereld op je schouders dragen, iedereen heeft ook zijn eigen zorgen en problemen, waar anderen niets van af weten.
Te veel over iets praten werkt denk ik eerder averechts qua begrip.
Anoniem - Vrijdag 20 mei 2022 11:21
Ik denk ook niet perse dat mensen denken dat het een mode verschijnsel is. Wat wel lastig is, is dat de scheidingslijn steeds troebeler wordt. Overprikkeling is in eens een begrip voor iedereen bijv, terwijl dit een paar jaar een begrip was voor mensen met een ontwikkelingsstoornis of andere diagnoses. Sinds de komst van hooggevoeligheid, wat veel overlap heeft met psychiatrische aandoeningen en geen diagnostiek vereist. Doe je veel mensen tekort die wel een diagnose hebben, maar ook mensen die dit niet hebben. Overprikkeling bij mensen met bijv adhd en autisme is van een hele andere orde dan even moe op de bank zitten, omdat je stof gezogen hebt. Toch worden bepaalde termen te pas en te onpas gebruikt. Ik denk dat over een paar jaar iedereen wel in te delen is in een bepaalde groep en dan verdwijnt de echte defenitie van mensen met aandoeningen bijv en dat gaat op een gegeven moment schuren. Terwijl deze mensen de hulp zo ontzettend hard nodig hebben. Begrip is goed, eens! Maar oog houden voor wat bepaalde diagnoses echt inhouden is denk ik nog veel belangrijker.