Voor als je aan zelfmoord denkt

Gepost op Maandag 10 september 2012 19:07 door Scarlet Hemkes in Proud2Live.

Op het forum van Proud2Bme werd onlangs een engelse tekst geplaatst voor iedereen die aan zelfmoord dacht. Omdat we het een waardevolle en indrukwekkende tekst vonden hebben we hem vertaald, zodat iedereen die zich aangesproken voelt hem kan lezen. Het is een heftig verhaal, dus voordat je start met lezen, vraag jezelf af of dit goed voor je is.

Voor als je denkt aan zelfmoord

Je zit in je kamer met de deur op slot. Je hebt een pen in je hand en voor je ligt een wit papier met bovenaan geschreven 'Voor mijn familie'. Voor de zoveelste en laatste keer stromen er tranen uit je ogen. Je hand trilt. Je streept de aanhef door en maakt er 'Lieve papa, mama, broer en zusje' van. Dit is de laatste brief die je ooit zal schrijven. Tranen vallen op het papier.

zelfmoordbrief

Niemand begrijpt je, niemand weet wat je doormaakt, hoe je je voelt, je staat helemaal alleen in dit alles. Het zou niemand uitmaken als je dood bent, niemand zal je missen. Je stelt niets voor en bent voor niemand iets waard. ...althans dat denk je. 

Nadat het je uiteindelijk gelukt is de nodige uitleg en excuses op papier te zetten, ga je in bed liggen. 'Vaarwel' fluister je zachtjes tegen jezelf. Het zal niemand morgen iets uitmaken als je dood bent. En als mensen het al iets uitmaakt, zullen ze er snel overheen komen. Toch? 

Nobody cares about you, right?

bloemen

De volgende dag is het dinsdag als je moeder om 7:21 uur op je kamerdeur klopt om je wakker te maken. Jij reageert niet, logisch want dat kan je niet meer. Een paar minuten later klopt je moeder opnieuw op de deur. Als ze dan weer geen reactie krijgt, opent ze de deur.... en gilt. Jouw moeder, die in haar leven al het nodige heeft moeten doorstaan, zakt door haar benen. Jouw vader, die schrikt van het gegil van je moeder, snelt zich van beneden naar jouw kamer. Jouw broertje en zus zijn al op school.

Met alle kracht die je moeder op dat moment nog in zich heeft, staat ze op en loopt ze naar je bed. Ze leunt over jouw levenloze lichaam. Ze huilt, gilt en is in totale paniek. Ze knijpt in jouw handen, tegen beter weten in, in de hoop dat je wakker wordt. Je vader probeert zich sterk te houden, maar ook in zijn ogen branden de tranen terwijl hij 112 belt. In zijn ene hand houdt hij de telefoon, met zijn andere hand probeert hij jouw moeder te steunen.

Je moeder neemt dit alles zichzelf kwalijk. Ze voelt zich vreselijk schuldig over alle keren dat ze 'nee' tegen je heeft gezegd, voor alle keren dat ze tegen je heeft geschreeuwd en je naar je kamer heeft gestuurd. Je vader neemt het zichzelf kwalijk omdat hij niet altijd aanwezig was of er voor je was. Wat iedereen ook zegt, het schuldgevoel blijft. Iedere dag opnieuw - tot hun dood - denken je vader en moeder 'Had ik maar..."

Still nobody cares about you?

hart liefde gras

8:34 uur. Er wordt op de deur van de klas geklopt. Het is het hoofd van de school. Ze kijkt bezorgd en vraagt naar de docent waarmee ze kort praat. Kort erna wordt de klas geinformeerd over jouw zelfmoord. Iedereen is in shock. Het populaire meisje dat jou nogal eens 'dik' heeft genoemd neemt het zichzelf kwalijk. Het kind dat regelmatig jouw huiswerk kopieerde maar verder niet heel aardig was, voelt zich schuldig. De lerares neemt het zichzelf kwalijk, ze had beter moeten luisteren en minder boos moeten worden als jij weer je huiswerk niet had gedaan. Mensen huilen, iedereen is van de kaart, iedereen voelt zicht schuldig over iets, zelfs klasgenoten waarmee je nauwelijks contact had. Dit zal altijd in ieders geheugen gegrift blijven staan.

Still nobody cares about you, right?

madeliefje

Dan komt je zusje thuis. Jouw moeder moet haar inlichten over wat er is gebeurd. Ze moet vertellen dat haar grote zus weg is, voor altijd. Jouw zusje - hoe vaak jullie ook ruzie hadden en jullie elkaar hebben gehaat - hield zielsveel van je en zag jou als haar voorbeeld. Ze is kapot en geeft zichzelf de schuld van jouw dood. 'Waarom was ik vaak zo onaardig, waarom gebruikte ik haar spullen, zelfs als ze zei dat dat niet mocht? Het is allemaal mijn schuld'

Jouw broer komt thuis. Die stoere jongen die je nog nooit hebt zien huilen. Hij zit in zijn kamer, de tranen lopen over zijn wangen, en hij neemt jouw dood zichzelf kwalijk. Hij slaat met zijn vuist gaten in zijn kamermuur. Hij heeft geen idee hoe om te gaan met deze pijn, dit verlies. Hij is boos op zichzelf omdat hij vindt dat hij heeft bijgedragen aan jouw dood.

Nobody cares about you, right? Right?

bloesem

We zijn inmiddels een maand verder. De deur naar jouw kamer is sinds die ene dag niet meer open geweest. Alles is veranderd in het leven van de mensen die van jou hielden. Jouw broer zijn schoolresultaten zijn slecht, terwijl hij altijd hoge cijfers haalde. Hij zit in therapie omdat hij niet kan omgaan met zijn boosheid en agressie. Jouw zusje huilt nog iedere dag. Ze kan nog steeds niet geloven dat je voor altijd weg bent.

Jouw vader is depressief en heeft problemen op zijn werk. Je moeder heeft sinds jouw overlijden geen 1 nacht meer normaal geslapen. Ze huilt nog iedere dag en neemt het zichzelf nog iedere dag kwalijk. Na die maand sluit ze zichzelf twee dagen in jouw kamer op om jouw kleding op te ruimen. Maar het lukt haar niet. Ze kan geen afscheid nemen van jou. 

De populaire meisjes op jouw school hebben problemen met eten gekregen. Ze weten niet hoe om te gaan met deze gebeurtenis. De jongen die altijd jouw huiswerk kopieerde, beschadigt zichzelf nu.

Dan is de dag van jouw begrafenis. Er komen veel mensen. Niemand weet wat te zeggen. Het mooie meisje met haar vrolijke lach is weg, ergens anders. Iedereen huilt en mist jou. Iedereen wenst dat je weer terug zou kunnen komen, maar dat kan niet, nooit meer. Jouw moeder kan geen afscheid nemen, het geluid van haar huilen en de gillen die ze af en toe slaakt, gaan door merg en been. Die zal niemand ooit vergeten. Die 'gewone familie' die jullie ooit waren is voor eeuwig veranderd. Jouw moeder, vader, zusje en broer zijn getekend voor hun leven. Er zal geen dag of week voorbij gaan in hun leven dat ze niet meer aan deze dag of aan jou denken.

Still think nobody cares about you? Think again.

madeliefjes

Zelfs wanneer mensen het niet tonen, dan nog kunnen ze veel om je geven. Als jij jezelf vandaag van het leven berooft, zal je niet weten hoeveel je betekende voor veel mensen. Als jij jezelf vandaag van het leven berooft, zal het jouw pijn stoppen, maar zal het iedereen die je kent voor de rest van hun leven pijn doen. Zelfmoord is een eenvoudige weg, maar het is niet de juiste weg.

Het leven kan vreselijk zwaar en verdrietig zijn. Er zullen wellicht veel momenten zijn waarop je geen licht meer ziet aan het einde van die donkere tunnel.... maar het is er wel. Hoe zwaar het leven ook voor je is, geef jezelf nooit op, geef jouw leven nooit op.

Denk nu heel even na over de vraag: hoe zouden de mensen die jou kennen zich voelen als jij een einde aan je leven zou maken?

Weet je het niet? Ik zal het je vertellen:

Tranen, tranen, tranen en nog meer tranen. Ontreddering, schuldgevoelens, pijn, gebroken, spijt verschrikkelijk.... ze zullen zich verschrikkelijk voelen.

Als jij dit leest en je op dit moment zo negatief voelt dat je het leven niet meer ziet zitten: er zijn mensen die om je geven, die van je houden, die niet zonder je willen leven. Ja, ook jij hebt die mensen om je heen, ookal denk je van niet. Laat je steunen, laat je helpen. Ook jouw leven kan veranderen en weer positief worden. Geef de mensen die van je houden niet op, door jezelf op te geven.

madeliefjes

So much people care about you

N.b. Vandaag is het World Suicide Prevention Day

 

Reacties

Noekjhu - Maandag 10 september 2012 13:15

Heftig verhaal,
Maar het drukt je wel met de neus met de feiten gedrukt en dat is soms nodig

We zullen maar anoniem zeggen - Zondag 17 september 2017 10:36

Eerlijk, iedere keer als ik aan zelfmoord denk, dan lees ik dit verhaal en dan rollen de tranen over mn wangen

Sarae - Zondag 24 september 2017 14:40

Ik wil zelf moord plegen maar ik zoekte op internet ''hoe pleeg je zelfmoor als je in je kamer zit''

Sarae - Zondag 24 september 2017 14:41

en toen zag ik dit staan.

mamvan3 - Maandag 10 september 2012 13:16

De tranen bungelen over mijn wangen.
Gelukkig loop ik niet met de plannen rond, heb ik er nog nooit aan gedacht maar het grijpt me enorm aan.
Wat een mooi stuk.

We zullen maar anoniem zeggen - Zondag 17 september 2017 10:37

.

druifje - Maandag 10 september 2012 13:23

Heftig verhaal! Zo had ik het nog nooit bekeken!

Hermione - Maandag 10 september 2012 13:25

Ik word hier heel stil van. Kan even niets anders zeggen dan: bedankt voor het posten.

Imuri - Maandag 10 september 2012 13:32

Heel mooi!

greenbutterfly - Maandag 10 september 2012 13:47

Wow.. hier krijg ik echt kippelvel van. Het is zooo herkenbaar van een tijd geleden. Op dat moment is dat toch echt moeilijk te beseffen, maar ik ben nu blij dat ik het niet heb gedaan.

Minnie - Maandag 10 september 2012 13:54

Ook hier een paar tranen in stilte.. Dit is ook precies de reden waarom het bij mij altijd alleen een gedachte blijft: Ik kan het mijn familie/omgeving niet aandoen.

Sanniej93 - Maandag 10 september 2012 13:59

Dit had ik net nodig...

wl - Maandag 10 september 2012 14:01

Ik had de Engelse versie ook al gezien, en zie allemaal reacties hoe mooi en ontroerend...
Ik heb me vaak suicidaal gevoeld, momenteel gelukkig niet maar dit stuk tekst vind ik heel rationeel geschreven.
Natuurlijk is het zo dat je mensenlevens totaal op hun kop zet als je een einde maakt aan je eigen leven, maar je kiest er zelf ook niet voor om je zo te voelen.
Nu op dit moment kan ik wel zo denken; Hoeveel pijn ik er mensen mee zou doen en dat ik dat zeker niet zou willen etc.. maar je eigen pijn dan? Stel dat het te lang duurt; je slaapt niet meer, bij elk uur vraag je je af hoe die door te komen... moet je dan alles blijven verdragen om andere mensen te sparen?
Ik weet dat de momenten waarop ik een dag bijna niet door kon komen en hoe langer die periodes duurden... dat weg valt... ik voelde in die tijd totaal geen connectie met wie of wat dan ook.
Iemand die zich echt suicidaal voelt heeft hier niets aan vind ik. Ik zou me er alleen nog maar meer schuldig door gaan voelen.

Wat ik een erg goede site vind is 113online.nl

atletiekprincess - Maandag 10 september 2012 14:01

heel mooi geschreven, maar o zo waar!
mensen zijn betrokkener dan we soms denken

? - Maandag 10 september 2012 14:03

een gedachte die bij mij ook opkomt: zijn ze echt verdrietig om jou als persoon, of meer om 'iemand die ze anders hadden moeten behandelen'.

meisje14 - Maandag 10 september 2012 14:07

Woow, dit had ik net even nodig. Nu inderdaad heel veel traantjes.,

Dolphin - Maandag 10 september 2012 14:13

Wow, wat een heftig verhaal! Het raakte mij echt, ik kreeg er al tranen in m'n ogen
van.
Als ik soms terugdenk aan de tijd dat ik veel met zm gedachten rondliep en wel eens een poging deed moet ik er niet aan denken om weer in die periode terecht te moeten komen. Ik deed veel mensen in mijn omgeving verdriet als ik vertelde dat ik een poging had gedaan, en ik wil mensen geen verdriet doen!
Als je nu gaat vechten om gelukkig te worden, het is zwaar, dan gaat het over een tijd vast beter. Met mij gaat het eigenlijk ook wel een stuk beter dan eerst moet ik eerlijk toegeven, het gaat nog niet goed, maar ik ben de goede kant op aan het gaan.
Ik hoop dat iedereen die aan zm denkt, er goed over nadenkt wat voor gevolgen het kan hebben. Sterkte!

Janne94 - Maandag 10 september 2012 14:26

Heftig!

Metamorphose - Maandag 10 september 2012 14:33

Wauw het is een verhaal waarbij ik kippenvel krijg. Omdat het vaak zo uitzichtloos lijkt, lijkt suicide de enige oplossing maar dat is het niet.

Vind het aangrijpend en zet me echt wel aan het denken.

E - Maandag 10 september 2012 14:59

Er was een tijd dat ik ook zelfmoord wilde plegen. Ik hield mezelf voor dat het toch niemand iets kon schelen, maar eigenlijk wist ik wel beter. Ik wist gewoon niet wat ik anders moest doen. Gelukkig kreeg ik hulp, en wil ik het nu niet meer. De enige reden dat ik nog geen poging heb gedaan was vanwege mijn familie en vriendin. Het is echt wel waar dat verhaal

MChantalle - Maandag 10 september 2012 15:06

Ik zak weer dieper in de eetstoornis en kom net van een controle in het ziekenhuis, waar ik afspraken heb moeten maken om de draad weer op te pakken, nu ik op een wachtlijst sta. Zelf kan het me allemaal niet meer schelen wat ik doe. Ik verlies de hoop en vecht niet meer voor mezelf. Heel diep is er nog wel motivatie, maar het lijkt alsof ik er totaal niet meer bij kan. Deze blog heeft me echt aangegrepen, het zet me aan het denken.. Niet dat ik aan zelfmoord dacht, maar deze blog kun je ook betrekken bij het vechten tegen de eetstoornis.

Het zal mooier worden. Er is een uitweg. Hoe lang het ook mag duren en hoe zwaar de strijd ook is.. Het zal beter worden! Heel veel sterkte iedereen!

Francisca1994 - Maandag 10 september 2012 15:15

Wauw! Timing. Echt mooi verwoord!

anoniempje - Maandag 10 september 2012 15:34

Ontzettend mooi en pijnlijk stuk...precies op het goede moment...

dankjewel voor dit stuk!

Anouk - Maandag 10 september 2012 15:38

ik denk dat diterg goed is voor mensen om te lezen. Ik heb zelf nooit "actie" ondernomen maar wel heel vaak gezegd dat ik zelfmoord niet egoïstisch vind/vond. Deels ben ik het daar nog steeds mee eens, aan de andere kant, wanneer je aan de ouders, omgeving etc. denkt begin ik er weer anders over na te denken.

Thanks voor dit goede artikel :')

Mar - Maandag 10 september 2012 16:01

Ik had inderdaad ook de Engelse tekst gelezen.
Toch vind ik het stuk van de klasgenootjes een beetje vreemd in het geheel.
Het meisje dat je nogal eens 'dik' noemde, de jongen die alles van je kopieerde, andere jongen die je treiterde (in Engelse stuk werd hij beschreven)...ja, nu hebben ze spijt.
Maar beseffen ze echt pas als iemand zelfmoord pleegt dat ze fout zaten?
Ik vind dit nogal dubbel..

Maar wel een goed stuk, alleen inderdaad heel rationeel gedacht.

Tyrande Whisperwind - Maandag 10 september 2012 16:03

Ik heb zelfmoord willen plegen. Niet vanwege een depressie, maar omdat er nog zoveel dingen in mijn leven gaan komen waarmee ik moeite (ga) heb(ben) en ik die niet wil meemaken. De dood van mijn ouders/grootouders, profielwerkstuk maken (waar ik nu aan moet beginnen.... help!!!) studeren en een baan zoeken, studieschuld, sex... Ik wilde dat uit de weg gaan. Gewoon zelf dood zijn zodat ik dat allemaal niet meer hoefde...

lovatic - Maandag 10 september 2012 16:08

speeceless :(

-- - Maandag 10 september 2012 16:14

Weet je. Vaak wordt degene die zelfmoord pleegt als egoïstisch gezien. Zoals deze tekst ook zegt: je doet met jou daad je omgeving een hoop veel pijn, verdriet enz. (Als dat al waar zou zijn.) Maar degene die er een einde aan maakt, doet dat niet zomaar. Diegene heeft ook heel veel pijn en verdriet. Wat maakt dan het pijn van degene die zelfmoord pleegt minder "belangrijk" dan het verdriet van de andere mensen?
Dat vraag ik me dan af....

Marlou - Maandag 10 september 2012 16:18

Helemaal waar....

charlie - Maandag 10 september 2012 16:34

maar moet je dan maar voor anderen leven?

Anoniem - Maandag 10 september 2012 16:54

@-- -
Ooit meegemaakt dat iemand in je omgeving zelfmoord pleegde? Ik denk dat je het je dan niet meer af zou vragen.

Ik heb zelf in de situatie gestaan waarin ik zelfmoord overweg, toen een vader van een vriendin van me uit het leven besloot te stappen. Wat er toen gebeurde was onbeschrijfelijk. Ik kende die man persoonlijk niet, maar ik schrok me kapot. Het deed letterlijk pijn, alsof iemand een mes door mijn maag had geramd.
Die vriendin van me, zijn dochter, kreeg een eetstoornis, anorexia, het is ondertussen drie jaar geleden maar ze is er ontzettend slecht aan toe. Is afgelopen vakantie nauwelijks buiten geweest.
Een andere vriendin van me, die die vader wel persoonlijk kende -alleen maar als een vriendin van zijn dochter- moet nog steeds elke keer huilen als het over 'de dood' gaat.
De hele school is twee weken lang in mineur geweest. Iedereen was stil. Je voelde de spanning door het hele gebouw hangen. Bij alle 1200 leerlingen. Terwijl bijna niemand van hen hem persoonlijk kende, alleen zijn dochters. Moet je nagaan.

Toen heb ik me driedubbel beseft dat ik het niet kon maken uit het leven te stappen. Dat niemand het kan maken. Die man kan nóóit bedacht hebben dat het mij, iemand die hij niet eens kent, zo diep zou raken. Hij kan nóóit bedacht hebben dat hij zijn dochter zoveel ellende aan zou doen. Dan had hij het niet gedaan, dat kan niet niet. Dat is onmenselijk...

Dus ja, het is egoïstisch om zelfmoord te plegen. Het is egoïstisch om jezelf voor te houden dat de mensen om je heen niet genoeg om je geven. Je beseft je niet voor de helft wat je de mensen om je heen aan doet. Echt niet.

Liefs,
Charlotte

* - Maandag 10 september 2012 16:55

mooi verhaal, maar ik kan er niks mee hoe stom het klinkt, het kan mijn gevoel niet verdraaien....:(

wl - Maandag 10 september 2012 17:30

@ charlotte : Iedere situatie is anders. Ik begrijp wel wat je zegt.
Jij bekijkt het vanuit het perspectief hoe jij met zm te maken hebt gehad.
Situaties kunnen ook heel erg verschillen...
Mensen die continu heel erg psychisch in de war zijn, zo vast zitten in hun problemen, en het zolang duurt... om hun nou egoïstisch te noemen vind ik best (ver)oordelend.
Niemand kiest er voor om zich zo te voelen dat er nog maar een uitweg lijkt.
Ik snap dat de achterblijvers boos/verdrietig en verward achterblijven ( zacht uitgedrukt waarschijnlijk), maar het is ieders eigen keuze en de één heeft een zwaarder levenspad dan de ander en de één heeft ook een grotere draagkracht dan de ander.
Om voor anderen te blijven leven als je het echt niet meer trekt, is denk ik onhaalbaar op een gegeven moment.




wl - Maandag 10 september 2012 17:30

2 x gepost sorry:S ging per ongeluk

me - Maandag 10 september 2012 17:32

dit verhaal is echt goed getimed!

Anoniem - Maandag 10 september 2012 17:37

@wl,
Misschien dat egoïstisch inderdaad wel te sterk uitgedrukt is. Maar laat ik het zo zeggen: Het was voor mijzelf dé motivatie om het te laten. Ik denk na die ervaring echt dat je het niet kan maken om zelfmoord te plegen. Hoe zwaar het voor jouzelf ook is...

@wl - Maandag 10 september 2012 17:38

De vraag is dan: wanneer trek je het niet meer? Na 2 jaar, na 4 jaar, na 10 jaar of na 20 jaar? Je weet nooit of je leven nog beter wordt. Ik denk dat deze blog niet gaat over de extreme situaties waarin mensen 20 jaar of meer hebben gevochten en iedere hulp hebben geprobeerd en waarbij ook professionals twijfelen aan de kans op verbetering.

M. - Maandag 10 september 2012 17:45

Dubbel. Heel dubbel. Het verhaal raakt mij ook. Ik heb zelf heel lang met suïcidegedachten rond gelopen. Ik heb plannen gemaakt, brieven geschreven, zelfs acties ondernemen. Nooit gelukt. Helaas, dacht ik toen altijd. Gelukkig, denk ik nu. Toen kon ik niet meer, ik wilde niet meer. Ik wilde weg van de pijn, van de ellende in mijn leven. Ik geloofde er niet meer in. Toch ben ik er nog steeds en daar ben ik blij mee, ondanks de nare dingen die er nog steeds zijn. Ik ben blij dat ik leef.

Ik heb ook de andere kant meegemaakt. Drie vriendinnen die rondlopen en rond hebben gelopen met plannen. Twee daarvan hebben ook daadwerkelijk acties ondernomen. Gelukkig lukte het bij hen niet.

Twee andere vriendinnen ben ik binnen een half jaar kwijt geraakt. Beiden namen het heft in eigen handen. Het gevoel dat dan volgt, is - voor mij - onbeschijfbaar. Ik voelde van alles door elkaar. Op sommige dagen wist ik niet eens wat ik voelde. Het deed pijn. Letterlijk, in heel mijn lichaam. Toen ik het te horen kreeg, stortte mijn wereld even in. Net als in een film voelde het alsof alles stil viel.

Tot aan de begrafenis/crematie is het een rare tijd. Je valt van de ene in de andere emotie. Je bedenkt je dat je voor de laatste keer afscheid moet nemen, echt afscheid. Ik zag er tegenop, onwijs tegenop. Ik wilde niet. Ik ging toch.

En dan volgt de periode erna. De periode waarin het leven doorgaat, maar ik niet meer meedraaide voor mijn gevoel. Het klopte gevoelsmatig niet dat ik doorging terwijl zij er niet meer waren. Soms voelde het alsof ook mijn leven stilstond.

Nog steeds ben ik er niet aan gewend terwijl het toch al ruim drie jaar geleden is. Soms denk ik nog dat ik ze zie lopen. Soms wil ik ze even mailen, sms'en of bellen. En dan realiseer ik me dat het niet meer kan omdat ze er niet meer zijn.

Ik ben boos geweest, heb het egoïstisch genoemd. Ik ben verdrietig geweest, heb me afgevraagd waarom. Ik weet nog altijd niet goed wat ik er echt van vind. Ik vind niet dat ik mag oordelen en zeggen dat het egoïstisch is. Ik weet dat zij geen andere uitweg meer zagen, dat het voor hen de enige oplossing leek. Die wetenschap praat het niet goed, maar er zijn twee kanten. Ik heb ze beide gekend, helaas.

Marin - Maandag 10 september 2012 17:46

Goed dit dit gepost is!

amanda - Maandag 10 september 2012 17:59

super heftig ik heb er wel eens aangedacht wat als.. maar nooit iets gedaan zo moeilijk om te lezen, moest er bijna van huilen zag alles zo voor me als dat in mijn situatie zou zijn. xxx liefs

Fayee - Maandag 10 september 2012 18:02

wow heel heftig

Laura - Maandag 10 september 2012 18:29

Helemaal eens met wl.

En verder ben ik van mening dat zelfmoord niets maar dan ook NIETS met egoisme te maken heeft. Veel mensen die suicide overwegen zijn er volledig van overtuigd dat het ook voor de omgeving een opluchting zou zijn als ze er niet meer waren. Hoe is dit egoistisch??? Ze verlossen de omgeving dan juist van een last (in hun ogen dan!)
Voor sommige mensen is het lijden gewoon te groot. Dan vraag je je af hoe lang ze het uberhaupt zo lang hebben volgehouden...

maar voor de "minder extreme gevallen" (aan zelfmoord denken is natuurlijk altijd erg, maar ik doel op diegenen die nog een beetje kunnen geloven dat de omgeving hun dood erg zou vinden) kan dit stuk misschien wel helpend zijn.

Cylu - Maandag 10 september 2012 18:34

Heftig..

xxmoonflamexx - Maandag 10 september 2012 18:55

heftig. Ik heb zelf vaak gedacht aan zelfmoord en al tientallen pogingen gedaan. Alleen dat was al slopend voor mijn familie. Ik weet dat het andere pijn doet, maar op dat moment zie ik het echt niet.

Ik ben zelf mijn vriend verloren aan zelfmoord. Dus ik ken alle gevoelens wel van als je ''overblijft''. Ik zal hem nooit, maar dan ook nooit vergeten!

Isabella. - Maandag 10 september 2012 18:57

Mooi, tragisch en confronterend..en zelfs nu twijfel ik bij sommige zinnen, hoewel ik niet dood wil kán ik me gewoon niet indenken dat bepaalde mensen verdrietig zouden zijn..

JustMeXx - Maandag 10 september 2012 19:43

Ik ben het ook niet eens met de mening dat zelfmoord plegen egoïstisch zou zijn. Ik heb er al aan gedacht maar nooit concrete stappen ondernomen. Toch heb ik heel diep gezeten en dan ben je zo met jezelf bezig dat je niet eens aan je omgeving denkt. Dat was bij mij toch het geval. Hoe erg het ook is...

wl - Maandag 10 september 2012 19:47


Dit kan alleen diegene zelf bepalen en verschilt per situatie en persoon.
Psychische ziektes die niet overgaan en waarin iemand dag in dag uit lijdt is weer iets anders dan in een behoorlijke dip zitten omdat er dingen in je leven niet zo lopen als je graag zou willen. Maar beide is niet wat een mens graag wil.
Dingen als je omgeving en karakter; til je zwaarder aan dingen dan anderen... Zo zijn er mensen die meer risico lopen.
Ik denk dat het belangrijk is dat iemand het er over kan hebben hoe dan ook, en dat dat serieus genomen wordt zonder oordeel.






@wl - Maandag 10 september 2012 19:56

Ik denk dat als iemand zwaar depressief is dit juist vaak niet meer zelf kan bepalen....

@ iedereen die de discussie aangaat over of het wel/ niet egoïstisch is, gaat voorbij aan de inhoud van dit verhaal.

Someone - Maandag 10 september 2012 20:18

Heftig om te lezen, echt zo raar als je gewoon zo dicht bij de "je" in dat verhaal staat..

Elle - Maandag 10 september 2012 20:26

Dit hielp mij zo enorm. en ik moest bijna huilen, echt waar

S. - Maandag 10 september 2012 21:10

Jammer vind ik deze zin: "is een eenvoudige weg, maar het is niet de juiste weg.", Suïcide is alles behalve een eenvoudige weg. Er is veel kracht voor nodig om te doen wat de plannen zijn, eenvoudig is het niet. Geen enkele manier van suïcide is eenvoudig.

Verder mooi stuk, met kippenvel gelezen.

An - Maandag 10 september 2012 21:40

Tranen, tranen, tranen
Geweldig stuk!
Zou het jaren geleden nodig gehad hebben

o - Maandag 10 september 2012 21:59

Mooie tekst, maar ik vraag me af of ik dit echt had geloofd toen ik zo diep zat. Hoewel het me waarschijnlijk wel van een zelfmoordpoging had afgehouden..

Kritischere lezer - Maandag 10 september 2012 22:32

Zelfmoord is inderdaad wel erg egoïstisch (zoals hierboven uit het verhaal vooral lijkt), maar als iemand echt echt niet meer kan... dan kan ik het goed begrijpen.
Want er wordt hierboven gezegd dat jouw pijn zal stoppen maar de pijn van anderen niet. Maar betekend dat dan dat jij de rest van je leven moet pijn lijden (blijven leven dus) vanwege anderen? Zoiets gun je toch ook niemand toe.
Het verhaal hierboven, tja, zo verloopt het bij veel zelfmoorden niet. Er wordt ook hierboven uitgegaan van iemand onder de 18 jaar (want 'klas' is toch van middelbare of basisschool vooral). Wat ik al minder vind voor het inlevingsvermogen voor sommigen.
En als ik zoiets zelf zou doen zou ik het ook echt niet thuis doen waar je ouders je levenloze (misschien gehavende) lichaam vinden.
En als je echt diep in de put zit en zelfmoord wilt doen, is zo'n verhaal echt niet iets wat je tegen houdt... want echt dood willen daar tot toe in staat zijn, dat is echt iets wat maar weinig mensen kunnen/zullen begrijpen (want bv dat je het er zelfs voor over hebt dat je je ouders/geliefden pijn zult doen...).
Soms vind ik het zelfs waardiger, als er juist goede hulp wordt gegeven bij hoe je dan een einde moet maken aan je leven, tenminste, als je al zo lang lijdt..dat je dan nog op een 'waardige' manier mag doodgaan, ipv met veel pijn bv. Want zelfmoord plegen is niet zo gemakkelijk als velen denken (van slik maar wat pillen is bv een uitspraak die ik wel eens hoor, maar zo simpel is het niet en dat werkt ook niet, voor doodgaan is wel meer nodig).
En ja, ben zelf ook iemand die heel er bezig is met zelfmoord, al lang, en daarmee zit. En zo'n verhaal hierboven bv, doet niks met mij in dat opzicht. Het enigste wat mij nog tegenhoudt, is dat ik ergens waarschijnlijk toch dat sprankje hoop heb dat het wel beter kan worden, en dat het met doodgaan sowieso nooit meer beter wordt, of weer 'leuk' of 'hoopvol'. Want dan houdt het echt op, ook al is dat vaak hetgeen waar naar je juist zo verlangt dan, maar het is nooit meer omkeerbaar. En wat wel omkeerbaar is zijn je gedachten en gevoelens, die wel echt kunnen veranderen, hoe hopeloos dat ook kan lijken... want te bedenken.. ooit voelde je je ook niet zo ongelukkig en wou je niet dood, ooit had je geen eetstoornis/depressie/etc., ooit voelde en dacht je ook anders en had je nooit kunnen indenken dat je zo diep in de put zou zitten... en toch kwam dat moment.. maar daarom kan ook dat moment weer komen dat je je weer anders voelt en anders denkt, dan dat je nu doet..
(En daarnaast omdat ik gewoon te laf ben ervoor/niet goed weet hoe nu echt..).

Anoniem - Maandag 10 september 2012 22:41

Heftig. Ik ben er even stil van.

Zeurpiet - Maandag 10 september 2012 23:08

Er staat een fout in. Hoe kan de begrafenis een máánd na het overlijden zijn?

maxine - Maandag 10 september 2012 23:54

Wauw wat mooi, maar wel heel erg heftig..
heel goed dat jullie hem geplaatst hebben. Het zal veel mensen hier helpen om weer in te zien dat er altijd iemand van je houdt.
Dank je wel..

M.M - Dinsdag 11 september 2012 09:32

Wauw, super heftig!
De tranen stromen hier in stilte over mijn wangen...
Ik ben er stil van..
Do there really care so much people about me..

Haremaje - Dinsdag 11 september 2012 11:45

Schokkend, ik moet er gewoon van huilen! Dit laat mij weer inzien hoeveel mensen van mij houden.

Haremaje - Dinsdag 11 september 2012 11:49

@kritische lezer:
Maar als je dan dood bent, wat heb je dan? Denk je dat je dan gelukkig bent? Het is toch ook een stuk egoïsme als je dood wilt ten opzichte van die mensen die van je houden, zijn die het niet waard om voor te blijven leven?

G. - Dinsdag 11 september 2012 16:01

De discussies wijken misschien af vd inhoud / doel vh artikel, maar ik vind het echt vreemd om dit zo hier te lezen.

De titel: 'voor als je aan zelfmoord denkt'. Sorry, maar, ik lees het dan in de zin van: voor als je twijfelt of je je haar bruin of blond zult verven/blonderen, NATUURLIJK. Zo staat het er niet, zo zijn de reacties ook niet (veel herkenning/veel discussie, heftige stukken zijn te lezen!), maar, nou ja.

Ben ik de enige die het echt naar vindt dat het hier staat & zelfs een beetje boos wordt? ALS je aan zelfmoord denkt, denkt iemand dan dat dit je kan helpen? Dat je opeens denkt: goh, nooooiiiit aan gedacht, laat ik toch maar iets anders gaan doen.

Sorry voor dit stukje, ik lees dat veel mensen blij zijn met het artikel/er juist heel erg veel aan hebben & nou ja.. deze hele website is top.

Ik denk dat de een met ervaring rondom dit onderwerp er veel aan heeft en de ander, zoals ik, dus niet. Dus nogmaals: de website is top & dit artikel voor velen ook, maar, ik vind het niet zo fijn dit (ehm. ja wat ik daar mee wil zeggen? niets, alleen te 'bozig' om niets te zeggen).

MissCullen - Dinsdag 11 september 2012 18:35

w-a-u-w. Wat mooi geschreven. De tranen stonden me in de ogen, kippenvel op mijn armen..
Echt top dat dit geplaatst word, het laat de mensen, die deze gedachten hebben, dat er veel meer mensen zijn die om je geven dan je denkt..

S. - Dinsdag 11 september 2012 18:45

Wauw.. echt tranen in m'n ogen. Dit stuk doet me echt weer denken aan m'n periode waarin ik het echt allemaal niet meer zag zitten..

a - Dinsdag 11 september 2012 18:51

''Het is egoïstisch om jezelf voor te houden dat de mensen om je heen niet genoeg om je geven. ''
Niet iedereen die zelfmoordpleegd of gedachten heeft denkt dat de mensen om je heen niet genoeg om je geven. Die opmerking vindt ik echt nergens op slaan.

Daarnaast kun je het ook andersom bekijken. Is het niet enorm egoistisch van de naasten/familie ect. Om te zeggen je moet blijven leven( en dus ondragelijk lijden) omdat wij het verlies niet aankunnen. Deels is het toch gewoon een vorm van egoisme van de omgeving door dit als argument of reactie te geven. HEt is voor hun belangrijker hoe zij zich voelen dan dhoe die persoon die zelfmoordpleegd zich voelt.

En je ik hebhet zelf in mijn directe omgeving (familie lid en een vriendin)ook meegemaakt. Vindt ik het egoistisch van hun: NEE. Wel heel,heel erg zo erg dat het niet in woorden uit te drukken is. Daarnaast vindt ik het heel naar voor hun dat ze dit als enige uitweg zagen.

Haremaje - Dinsdag 11 september 2012 11:49

@kritische lezer:
Maar als je dan dood bent, wat heb je dan? Denk je dat je dan gelukkig bent? Het is toch ook een stuk egoïsme als je dood wilt ten opzichte van die mensen die van je houden, zijn die het niet waard om voor te blijven leven?
Is het dan ook egoistisch van mensen die euthanasie plegen? Moeten die ook maar tot het einde pijn lijden omdat de omgeving het anders niet aan kan??

Wat je dan hebt? Nee je denkt niet dat je gelukkiger dan bent maar je hebt wel rust. en dat kan voor mensen de reden zijn om het toch te doen

Kritischere lezer - Dinsdag 11 september 2012 19:26

@Haremaje:
Inderdaad wat a hierboven wordt gezegd, dan heb je inderdaad rust. Natuurlijk doe je het niet om gelukkig te worden, maar gewoon om van het ongelukkige af te komen. Gewoon niet meer voelen en denken en er zijn.. gewoon dat alles voorbij is.. rust...
En lees mijn berichtje nog eens beter, want over dat egoïsme heb ik al iets gezegd en a hierboven herhaald dat ook ongeveer beetje ;)
+ daarbij kan het goed zijn dat als je op het punt bent dat je aan zelfmoord denkt/wilt/doet, je niet inziet dat er mensen zijn die om je geven en je zullen missen, je denkt dat het niemand wat kan schelen of jij er wel of niet bent (ik zelf zou bv maar een persoon kunnen noemen die het 'echt' wat zou kunnen schelen als ik er niet meer ben..), dus dan zou zelfmoord niet egoïstisch aanvoelen. Zelf heb ik bv ook (en zo misschien wel meerdere die aan zm denken/etc.) dat iedereen juist maar beter af is zonder mij hier nog... denk dat sommige bv eindelijk rust zouden ervaren omdat ik er niet meer ben om het hen zo 'lastig' te maken of 'niet-leuk te maken', als ik er niet meer ben, hoeft niemand meer rekening met mij te houden met hoe ik ben en kan doen of last daarvan te ervaren, eindelijk zijn ze van mij af.

@kritische lezen - Dinsdag 11 september 2012 19:28

wie ben jij om voor anderen die van je houden te bepalen of ze beter af zijn zonder jou? Ik denk sowieso dat wanneer je zwaar depressief bent, vaak niet meer helder kunt denken...

Kritischere lezer - Dinsdag 11 september 2012 21:23

Dat bepaal ik niet, dat denk en voel ik zo. Ik wil daarmee niet zeggen dat dat de waarheid is. Je begrijpt het gewoon niet, begrijpt mij niet.

G. - Dinsdag 11 september 2012 22:56

@kritischere lezer
Ik kan me goed vinden in wat je geschreven hebt. Idd je bepaalt het niet je voelt het, het is een heel naar gevoel een gevoel dat er niet zou moeten zijn. Ik vind het erg dat je het voelt, dat je je een soort van ongewenst voelt? Hoop wel dat je in blijft zien dat je jezelf niet op kunt lossen, je niet kunt verdwijnen en dat er rekening met je gehouden mag worden en dat je eigenlijk zelfs hulp zou moeten durven of willen vragen vanuit je omgeving, zoveel rekening mag er met je gehouden worden en dan vraag je en doe je niets vreemds.

Blijf in contact met die mensen die je kunnen helpen herinneren wat je wel weet: dat het leven vol nare maar ook mooie gebeurtenissen en bijbehorende gevoelens zit & dat opgeven niets maar dan ook werkelijk niets oplost en voor niemand, echt helemaal niemand (!) de beste oplossing is. In contact blijven met bepaalde mensen is voor mij soort van tovermiddel voor alles :)

leeuw - Woensdag 12 september 2012 16:12

Slik.....


Heftig om te lezen, ben er even stil van.

Winterkilling - Woensdag 12 september 2012 22:22

tranen over mijn wangen, dikke vette krokodillentranen

***** - Donderdag 13 september 2012 00:23

Ik heb alles gelezen... werd er stil van... in die zin dat zovele mensen er overtuigd van kunnen zijn dat de naaste familie, je omgeving waarin je woont, de mensen die je wekelijks ontmoet,... oprecht om je kunnen geven. Ik ben daar alvast niet overtuigd van... Want wat als je vader zegt bij een hulpverlener waar je bij terecht bent gekomen o.w.v. een zmpoging dat hij je nog liever aan het graf komt bezoeken dan dat hij nog geld moet uitgeven om hulp, je zo al duur genoeg bent als zijn dochter en je moeder stilzwijgend, instemmend met de vader de ruimte verlaat???? Hoeveel geloof valt er nog te rapen aan de mensen dat ze werkelijk om je geven?
Het was mijn vader en moeder die dit deden toen ik 'diep' zat en ja, weeral ondernam ik een poging... weeral niet gelukt. Ik ben er nog steeds en mijn laatste poging was 10jaar geleden. Ik ben niet gelukkig en heb niets aan het denken aan andere mensen. Ik leef omdat ik adem... en ik geniet van zovele kleine dingen die de mensen zo vanzelfsprekend vinden... omdat er niet meer is dan wat er is!

Sterre - Vrijdag 14 september 2012 14:18

Mijn vriend heeft afgelopen mei zelfmoord gepleegd. Op dat moment was ik zelf ook opgenomen op een open afdeling en ben gedwongen gesloten geplaatst achteraf een soort redding omdat ik beslist naar hem toe wilde en kapot ging door schuldgevoel.
Nu, 4 maanden later weet ik dat ik het niet had kunnen voorkomen. De pijn en verdriet blijft. Ik zit nog gesloten maar het gaat veel beter met me. De keuze van mijn vriend is vreselijk voor iedereen maar ik respecteer het omdat ik weet hoe moeilijk hij het al jaren had. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het niet 'goed' ofzo hoor.
Het is namelijk vreselijk en helaas al de 2e die ik op deze manier kwijt raak.

Zoek hulp als je het niet meer alleen aankan.

Liefs

lilly - Vrijdag 14 september 2012 20:41

dank je dat jullie dit posten.
de waar heid ishard mij het help mij........
DANK JULLIE

Kim - Dinsdag 18 september 2012 22:04

Wauw de tranen lopen over m'n wangen. Ik vind het echt heel goed dat dit is gepost.

168421 - Maandag 1 oktober 2012 20:04

Zo blij dat ik dit altijd in mijn achterhoofd heb gehouden.
Zo blij dat je het hebt gepost

enjoylife - Donderdag 18 oktober 2012 22:11

wauw.. dit is echt zo waar.

thattgirl - Zondag 28 oktober 2012 18:06

ik snap nu wel een beetje waarom mijn ouders en familie zo beschermend zijn, ik weet nog dat mijn moeder mijn kamer kwam ingelopen zichzelf op bed liet ploffen en huilde maar ondertussen ook heel sterk was en de ambulante belde.. mijn vader die naar me schreeuwde en het gesnik op de achtergrond van mijn zus

nog iedere dag denk ik er aan maar de pijn die hun hebben gehad houden mij nu tegen om het te doen. op dat moment voel je niks en nog voel ik niet normaal zoals eerst maar ben blij dat dit gevoel voor me familie terug is.

echt heel mooi geschreven!

ik - Zondag 30 december 2012 14:15

En weer is het belangrijker wat anderen voelen en denken. Het leven draait altijd om anderen. Wanneer tel ik nou eens mee?????

Emma. - Zondag 27 januari 2013 15:10

mooi artikel, maar wat is nou meer egoïstisch? mensen zelfmoord laten plegen ( wat hun graag willen ) of mensen in een wereld laten leven waarin ze niet willen zijn?

claire - Zondag 3 februari 2013 22:47

ik heb gekozen om te leven, jaren huisgevechten ,het gevolg is dat verkeerd is uitpakt
mensen die mij inclusief voor gek verklaarden of zeiden dat ik dik was 5 mensen hebben dat nu gezegt , maar zelfmoord plegen doe ik niet omwille dat ik dat niet cool vind , en dat vinden vrienden niet leuk ,
ben 100 procent verantwoordelijk voor mijn eigen ,ook voor mijn emoties ,maar soms huil ik wel als ik mijn gekwest voel

Vuur - Maandag 4 februari 2013 18:22

Het is mooi geschreven. Maar ook ontzettend overdreven. Alsof iemand die je nauwelijks kent echt een eet probleem krijgt als jij zelfmoord pleegt.

tess - Donderdag 7 februari 2013 21:47

Zo hé, die komt wel binnen.
Heb zelfmoord van beide kanten van heel dichtbij meegemaakt en heb twee vrienden eraan verloren. Toch heeft het ook mij niet van een poging kunnen weerhouden dat ik wist hoe het is om een vriend te verliezen aan zm. Soms is de wereld zo zwart en kun je op geen enkele manier geloven dat je nog iets voor een ander kan betekenen. Gelukkig ben ik weer op gekrabbeld en sta ik al enkele jaren wankel op mijn benen, in te krappe schoentjes kleine stappen op deze aardbol te zetten. Het is ongelofelijk wat voor pijn en verdriet zm kan doen. ik ken de duisternis van het leven helaas heel goed, maar ben vastbesloten om ook de mooie, zonnige kant te gaan ontdekken. ik begrijp ook dat vastbeslotenheid lang niet altijd ook leidt tot verbetering, maar ik zou zeggen: Geef het een kans. zm kan morgen ook nog, genieten van het leven misschien niet. Zet 'm op! Liefs,

Suze - Dinsdag 19 februari 2013 18:36

super mooi geschreven!
ik zit hier zelf echt heel erg mee, maar ik kan het niet tegen mijn beste vriendin zeggen omdat zij zelf al haar eigen problemen heeft. en daardoor geen tijd meer heeft voor mij. ik zit zelf heel vaak na te denken hoe het zou zijn als ik zelfmoord zou plegen. dan zou niemand mij missen. dit is erg mooi geschreven maar het weerhoud mij er niet echt van om het te doen...
X

L - Zondag 24 februari 2013 15:30

Zit hier te huilen, dit verhaal heeft mij echt geraakt.. Ik lees dit precies op het goede moment...

anoniempje⥠- Zondag 3 maart 2013 14:19

ik vind het een mooi verhaal!

anoniemm - Vrijdag 8 maart 2013 20:34

Nu weet ik weer waarom ik het niet gedaan heb :)
Ben zo blij dat alles weer goed gaat.

X

Vlinder - Dinsdag 23 april 2013 21:08

Wauw supermooi stuk
Het heeft me echt geraakt
En het is de waarheid ook!
Zeker een goed stuk

joke - Vrijdag 31 mei 2013 00:21

Jaja als je dood bent heb je ook geen schuldgevoelens

cornee - Zondag 9 juni 2013 07:39

Ik vond het een mooi stuk, heftig en ja wat doe je je familie aan.
Dat snap ik allemaal wel maar ik heb een poging gedaan en heb toen ik het gedaan had 112 gebeld, hulp kreet noemen mensen het of dom of aandacht zoeken.
Maar ik kan echt wel begrijpen dat het voor sommige mensen te zwaar is, ik zie het aan me zelf ik vecht elke dag om niet die gedachtens te hebben en om het niet te doen. Zo gaat het een maand goed en zo zie ik geen uitweg meer, voor mij is het meer zo dat mensen je niet meer serious nemen of begrijpen en dat maakt je alleen en verdrietig.
In het ziekenhuis heb ik buiten me bed gestaan heb me ouders zien staan en hoeveel verdriet hun hadden ik voelde me vrij voor het eerst in mijn leven.
Begrijp me niet verkeerd het is heel erg voor de nabestaande.
Maar het is wel heel jammer dat als er zo'n stuk is geschreven dat de waarheid vaak niet meer zichtbaar is.
Wilde eerst niks schrijven maar ik dacht laat ik mijn kant eens horen .
Met vriendelijke groet

Ik - Donderdag 20 juni 2013 11:39

Mijn vriendin, ze heeft anorexia gehad,was depressief en heeft al vaker zelfmoord proberen te plegen. Pas weer, ik zag de littekens op haar arm. Ik moet er niet aan denken dat het ooit een keer de laatste word, met wie moet ik dan paardrijden? asjeblieft iedereen, onthoud dat er mensen zijn die van je houden! Je kan alles aan!

L - Donderdag 27 juni 2013 12:43

Echt een mooi verhaal! Ik moest ook huilen en ik dacht eerst aan zelfmoord
Daar denk ik nog steeds aan maar ik geef niet op

A - Zondag 30 juni 2013 09:56

Echt een supermooi stuk! Ik lees hem nu voor de 5de keer en alle keren dat ik hem las moest ik huilen. Dit raakt me echt en het was ook wel even nodig om met mijn neus op de feiten gedrukt te worden. Echt bedankt!

xoxo

xerox - Dinsdag 2 juli 2013 18:49

iedereen die suïcidaal is en dat zelf nog niet had bedacht heeft er duidelijk nog niet echt over nagedacht. het is een opsomming van mogelijke gebeurtenissen. Mensen die je achterlaat verdienen het niet allemaal dat is het spijtige. maar voor de andere zijn het gewoon de schuldgevoelens die knagen en dat ebt ook weg

M - Zaterdag 20 juli 2013 17:04

Doe dit je familie en vrienden niet aan. Hoe moeilijk moet je het gehad hebben? Wat ging er in je om? Je was zoooooooo Lief.Mijn moeder nam zichzelf 46 jaar geleden het leven. Als ze geweten had hoeveel verdriet mij dit nu nog doet, had ze dit nooit gedaan. ik was 9 jaar was logeren, was ik maar niet gaan logeren. Juli is voor mij elk jaar een rotmaand. Ik heb 2 broers die er nooit over praten. Hebben zij dit verdriet niet? Ik wil hen er niet mee belasten.

Hooi. - Zaterdag 27 juli 2013 12:14

Echt een heftig verhaal, ik heb wel even moeten huilen..

tja.. - Vrijdag 9 augustus 2013 18:37

maar waarom voor hun blijven ?
als je zelf ongelukkig bent..?

L - Dinsdag 27 augustus 2013 18:18

Deze kant heb ik eigenlijk nog niet bekeken van ''zelfmoord''
Mijn vader en moeder hebben hun eerste dochter al verloren aan hersenvliesontsteking, dus zijn ze heel zorgzaam met mij.
Ze gaan er van uit dat ik alles aan hun vertel wat er in me leven rond speelt, maar 1 ding heb ik nooit verteld, mijn verleden.
Ik ben vroeger enorm gepest, en elke dag als ik de pijn niet meer aankon, sneed ik mezelf. Het was de enige pijn die ik zelf onder controle had. Ik wil later model worden, maar iedereen noemt me dik, neukfout, aardappelzak, en zelf sommige hebben mij de dood met liefde toegewenst. Ik heb het geprobeerd vol te houden, maar elke dag denk ik aan zelfmoord. Ik weet zeker, dat die dag ooit komt dat ik het ga doen, maar ik weet niet of ik mijn familie kan achterlaten...

Leeuw - Zondag 15 september 2013 10:38

zondag 15/09/2013
Mijn echtgenote heb ik verloren door zelfdoding. Ze was gehandicapt door de geboorte van ons eerste kind. Heeft altijd met Psychische problemen geleefd. Mijn echtgenote heeft heel veel geld gekost en een invaliditeit kon ze niet krijgen mijn inkomen was 200 BF te veel. Ziekenbond heeft ze 8 dagen te weinig gewerkt en verder moet je het maar kunnen en daarom heb ik dat heel goed kunnen begrijpen wat ze heeft gedaan want daar zag ze ook geweldig mee af.
Als nabestaande begrijp ik dat omdat ze van alle psychisch lijden is verlost.
Wanneer je begrijpt wat dit lijden is omdat je er zelf mee te maken hebt dan kan je nadenken en instemmen wat dit is. Als je dan van hoger hand niets moet verwachten, wat zin heeft het dan nog als ze voor u niets willen doen??? In armoede en primitief leven is ook niet plezant dus ???. Ik heb een zeer ongelukkige jeugd gehad maar zal daar niet verder op ingaan. Moet ik nu hetzelfde doen of mag ik nog hulp verwachten en van wie en wat ???

Leeuw - Zondag 15 september 2013 10:39

was ik niet duidelijk genoeg ???

Leeuw - Zondag 15 september 2013 10:40

dood of hulp hebben jullie dat begrepen of nog niet ?

butterfly - Dinsdag 18 maart 2014 18:54

pfff.. tranen stromen over me wangen:(
ik denk steeds meer aan zelfmoord, dit verhaal..
sorry ik heb er even geen woorden voor....
x

me - Zaterdag 22 maart 2014 23:43

Ik heb dit verhaal al wel honderd keer gelezen. En elke keer rollen er tranen over mijn wangen. Ik zit al een aantal jaar aan zelfmoord te denken. Maar het laatste jaar wordt het steeds erger en zit ik ervoor in behandeling. Diverse opnames gehad maar niks hielp bij mij. Een complex geval wordt er ook wel over mij gezegd. Daardoor werd de gedachte bij mij alleen maar erger. Als ik toch niet geholpen kon worden... Pas geleden heeft een vriendin van mij suicide gepleegd. We hadden het er vaak over. Niet om het samen te doen oid , absoluut niet. Maar we verzonnen redenen om het NIET te doen. Wat dus helaas niet geholpen heeft bij haar. Met mij gaat het nu alles behalve goed maar ik vecht door. Omdat ik weet hoe ongelofelijk moeilijk het is om een dierbare te verliezen door suicide. En ik hoop van harte dat het sterftecijfer door suicide drastisch afneemt. Niemand verdiend het om zo aan zijn einde te komen!

Ik - Zondag 23 maart 2014 00:34

Ik heb er vaak aangedacht maar afentoe ook niet en dit geeft me toch weer een duwtje in je rug als je weer aan zelfmoord denkt denk je niet zo snel aan mensen die jou lief hebben tranen lopen over me wangen toch erg als jij mensen moet verliezen en hun jou omdat je alleen maar wil weg lopen van de problemen die je hebt en dat heeft geen nut

anoniem - Maandag 7 april 2014 14:24

Voor de mensen die dit zouden willen doen , zeker niet doen want er zijn zoveel mensen die je lief zijn !!

doet er niet toe - Zondag 13 april 2014 13:38

Zwaar verhaal... maar wat als je niet eens echt meer iemand hebt. geen moeder die van je houdt, je vader die je niet wilt kennen, een zus die je 1 keer per 2 jaar eens ziet, omdat ze weer eens problemen heeft.
Geen vrienden hebt, alleen een vriendin die toch ook al 2 keer is vreemd gegaan maar je je daar aan vasthoudt omdat je niks anders hebt. Een zoon van je ex, waar je alles voor doet, maar waar de pijn te veel wordt doordat je keer op keer op keer op keer weer gedwarsboomd wordt door je ex en die nog jong genoeg is om je te vergeten. Wie houd er dan nog van je?

Moi - Dinsdag 15 april 2014 21:21

heel mooi, heel confronterend

Nikki - Donderdag 17 april 2014 08:29

Pff echt heftig maar echt een goed stuk komt echt wel binnen

just me - Zondag 27 april 2014 23:46

allemaal goed en wel, maar zij zijn niet diegenen die de pijn voelen die ik voel. De pijn die er voor de rest van mijn leven zal zijn...

maakt het nog uit - Donderdag 1 mei 2014 22:58

Het gevoel van een groote donkere leegte diep binnen in je, iedere dag als ik ga werken, iedere keer als ik aan dat ééne meisje denk, iedere keer als ik mijn ouders teleur stel.
ik wil weer gelukig kunnen zijn.
ik heb dingen gedaan om geluk te zoeken, drugs is maar voor even maar echte liefde voor altijd en tog word mijn hart verscheurt door iedereen die ik vertrouw.

via deeze site zoek ik hulp want ik ben raadeloos.

linda - Zondag 11 mei 2014 17:01

* Gewijzigd. Zoek alsjeblieft hulp bij je omgeving, je huisarts of 113online.nl *

niemand - Dinsdag 3 juni 2014 09:29

Iemand die dood wilt die is meer met zijn eigen pijn bezig, en als dat egoistisch klinkt dan is dat egoistisch van de gene die dat egoistisch vind. De pijn van de gene die dood wilt is velen malen sterker dan de pijn van alle nabestaansen bijmekaar.

eva - Donderdag 12 juni 2014 17:08

wow, dit heeft het leven van mijn beste vriendin gered. ik heb dit tegen haar verteld, omdat ik wist dat ze met plannen rondliep en al een poging heeft gedaan. BEDANKT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

TF - Vrijdag 27 juni 2014 03:48

OK dan nog ik zit niet meer op school dus daar zit ik niet mee geen zussen of broers want me kleine broertje is toch al dood dan blijven me ouders over en dat kan me eigenlijk niet veel schelen... Fucked up moeilijk...

ghost - Zaterdag 12 juli 2014 13:36

allemaal grote zever, wanneer je zelfmoord pleegt denk je niet meer aan al die mensen die meschien om je geven want je bent dood en geeft er dan ook niets meer om wie je mist of wie niet. en waarschijnlijk zijn het net die personen die het meest spijt hebben achteraf waardoor je het niet meer zag zitten en zelfmoord pleegde. het leven is niet voor iedereen zo makkelijk weer op te rapen,en te doen alsof er nooit iets gebeurt is. wat als je aan het einde van de tunnel bent er een nog steeds geen licht is, slecht een diepe zwarte afgrond?

peter - Maandag 28 juli 2014 20:20

Bullshit, dit is een overdreven voorbeeld om mensen af te houden door ze schuldgevoel aan te praten. Ik kan hier boeken schrijven met bewijzen dat geen enkel familielid ook maar ooit 1 seconde met mij ingezeten heeft. Messen in je rug, zoveel je wil. je oplichten, je geluk dwarsbomen, het enigste afpakken dat je hier houd, (mens) En als je dan na 25 jaar vechten een iemand tegenkomt die eindelijk begrip voor je opbrengt word de situatie zo gemanipuleerd dat je dat ook direct weer kwijt bent. Omdat ze zelf die aandacht willen. Terwijl ze heel hun leven zat aandacht hebben gehad en ik heel mijn leven alleen ben geweest. Een stelletje wansmakelijke egoistische hypocriete leugenaars schijnheilighaards die ontzettend veel plezier hebben in je ongeluk, maar groen van jaloezie worden als je efkens 5 min aandacht krijgt. TRIESTIG. Het leven is heus niet zo als hierboven beschreven. EN egoistisch??? Ik zal het u eens uitleggen he, Iemand die heel zijn leven alles goed gegaan is en lol heeft gehad en plezier en gelukkig is geweest en die dan bij de eerste tegenslag zijn eigen berooft van het leven, dat zijn dikke egoïsten, want die hebben geen seonde aan ander mensen gedacht. Mensen die na 10/20/30 jaren vechten er een eind aan maken ook al weten ze dat zeer weinige mensen hun hart in stukjes gaat breken, Dat zijn mensen die op zijn, die heel hun leven rekening gehouden hebben met anderen, Dat kun je moeilijk egositen noemen he. Ze zijn op!!! Ze krijgen nergens hulp, ze worden alleen maar terug neergeslagen door de psychopatische familie die er zogezegd kapot van gaat zijn, GET REAL!!!

ano - Vrijdag 11 mei 2018 17:30

wow, precies dat..

V. - Zondag 3 augustus 2014 15:29

Ik heb het bijna gedaan maar dacht later ook aan mijn familie en vrienden ik heb mezelf meerdere malen gesneden, en mijn moeder zag dat
.ik heb gepraat met een psycholoog en het heeft echt geholpen! Mooi stuk x

Kyra - Maandag 10 november 2014 21:52

Tranen over mijn wangen, mooi verhaal. En het heeft me aan het denken gezet maar het is raar.... Sterkte iedereen x

liefiexx - Zondag 23 november 2014 17:55

soms heb ik ook het gevoel dat ik nergens voor dient en niemand van me houd!!! maar dit verhaal is zo aangrijpend ik wil het niet mer doen

liefiexx - Zondag 23 november 2014 17:55

soms heb ik ook het gevoel dat ik nergens voor dient en niemand van me houd!!! maar dit verhaal is zo aangrijpend ik wil het niet mer doen

xoxo - Zondag 30 november 2014 19:50

wauw .. raakte me echt

- - Zaterdag 6 december 2014 13:01

Gelukkig dat ik dit lees, want ik pas precies in dit beeld. Ik heb het gevoel dat ik niemand heb die me de moeite waard vind behalve familie. Ik heb echt het gevoel dat ik nergens goed voor ben.

anoniem - Dinsdag 9 december 2014 13:37

zo heb ik er eigelijk nooit over na gedacht

sence - Dinsdag 27 januari 2015 08:53

Sorry hoor maar als ik dit lees krijg ik alleen maar meer een schuldgevoel.zelf loop ik al een tijdje met deze gedachten rond en heb altijd geroepen dat dit aandacht vragen is. niets is minder waar je wil wel leven maar de pijn en de stemmen in je hoofd nemen soms de overhand
De enge reden wat je afremd omdat je zelf toch nog van sommige mensen houd en ze dit niet wil aandoen maar hoe langer de pijn duurt des te meer je met de gedachte rondloopt tot dat je er niet meer tegen kan en de stap neemt en dan kan je niet meer terug loop zelf inmiddels al bijna 1.5 jaar bij ggz voor hulp en moet zeggen dat dit je niet echt opbeurt na ieder bezoek zit je in een dip maar je weet dat je moet gaan
je krijgt energie van je vrouw en kind maar de momenten in eenzaamheid geeft je pieker kansen gedachten die niet goed te praten zijn
je wil ze hier niet mee opzadelen en geen verdriet doen alleen al door hierover te spreken gaan ze samen met jou naar de klote dus je zwijgt vreet je eigen op tot het glas helemaal leeg is en dan is het te laat. de vraag is allen waneer is dat glas leeg
Ik weet het niet maar heb wel uit voorzorg een brief voor mijn vrouw en dochter klaarliggen zodat ik ze niet hoef achter te laten zonder ze te laten weten dat ik wel degelijk heel veel van ze houd
Natuurlijk hoop ik dat ze deze nooit hoeven te lezen en dat er een dag komt dat je jezelf genezen mag noemen van deze rot ziekte want dat is het

sam - Zondag 22 maart 2015 14:48

Super mooi neergezet en ook erg pakkend, maar voor iemand met zelfmoord neigingen is dit niet realistisch. Het lijkt er in dit verhaal op neer te komen dat je pas na je dood gewaardeerd wordt. Dat je na je dood geaccepteerd wordt en dat dan alles ineens wel kan. Triest, maar zo zit de mensheid blijkbaar in elkaar....

anoniem - Zondag 22 maart 2015 19:22

Heb een zelfmoordpoging gedaan in 2012 die mislukt is. Elke dag is zwaar en al 6 jaar loop ik hier mee rond. Ik hoop dat er ooit een verandering komt. Dat het beter wordt. Ik blijf hoop houden, ook al is het moeilijk. Maar ooit moet het toch beter worden. Ik weet hoeveel verdriet mijn familie hierover heeft gehad. Maar het blijft moeilijk. Het liefst kruip ik de hele dag in mijn bed. Ik heb nergens geen zin meer in. Loop al jaren bij de GGZ. Heb diverse opnames gehad. Maar wil eigenlijk niet weer opgenomen worden. Ook nu liepen de tranen mij weer over de wangen. Er is veel gebeurd in het leven. Toch blijf ik hopen dat het ooit beter wordt.

nickname - Zaterdag 11 april 2015 13:31

Daar hadden ze dan wat eerder achter moeten komen. Ik heb tranen gehuild die ze wel zagen maar niks mee deden. En nu zijn zij in een keer het slachtoffer? Sorry maar heel terecht. Misschien dat ze dan beseffen hoe slecht het met me ging. Ik ging door zware tijden en geen een hielp en nu moet ik medelijden hebben denk dat ze me liever kwijt zijn dan rijk en zo niet hadden ze dat beter kunnen laten merken toen ik nog inleven was. Ik zat in slachtofferrol nou laat hun nu maar beseffen hoe dat voelt een ding is jammer dat ik niet meer kan zeggen dat ze dat graag willen maar er ook uitbkunnen stappen. Ik heb echt geen medelijden. Zint eer gij begint

Thomas - Woensdag 29 april 2015 15:15

Het is een mooi verhaal maar ik heb geen moeder en geen vader enige die ik heb is een zus oma en tante en ik ben degene die alles verpest en met iedereen ruzie mee moet maken ik zelf nooit wat goed doen in me leven ook al huilen ze het boeit me niet meer natuurlijk is het vervelend voor ze maar ik heb geen zin om nog meer tegenslagen te krijgen nog negatieviteit gewoon niks meer wil gewoon klaar zijn met alle problemen die ik heb en die ik zeker nog ga krijgen

Perry - Donderdag 14 mei 2015 15:17

Wow wat heftig zeg! Ontzettend grijpend verhaal!

Ik ben zelf al 5 jaar mezelf kwijt en loop nu ook met deze gedacht rond. Verdronken in grote boosheid, verdriet en vele emotionele pijn. En ja zelfmoord is gewoon egoïstisch! Maar hoe egoïstisch is dat eigenlijk? Kijk... tot het punt nadert dat je zelfmoord pleegt is er veel gebeurd in zijn/haar leven. In die tijd dat diegene leefde is het ondragelijk geweest en loopt het langzaam op tot de poging van zelfmoord.

Ik heb dit ook zelf ervaren, nog niet gedaan maar wel met die gedachte, en er werd heel luchtig over gedaan. Zo van... stel je niet aan! Zet die knop om en ga door...! Voor mij werkt dit niet! Het gevoel dat niemand (geliefde,familie,vrienden) voor je is, is zeer pijnlijk en verdrietig dat ze dat gevoel wat je hebt onderschat en niet je niet serieus genomen wordt. Ook al doe je je best omdat uit te leggen wordt je niet begrepen. Het voelt of je verstoten wordt en trek je je beetje bij beetje terug. Alle ellende in je leven stapelt maar op en de problemen worden groter en groter. Boosheid, verdriet en vele emotionele pijn groeien wordt groter en zwaarder om ermee om te kunnen gaan. Tot dat je het licht in de tunnel niet meer ziet! Jaren lang lopen bij een psycholoog/psychiater wat wel helpt. Alleen lijkt het wel of de depressie 10x harder aankomt dan de alle mooie mooie dingen van het leven.

Quote:"Denk nu heel even na over de vraag: hoe zouden de mensen die jou kennen zich voelen als jij een einde aan je leven zou maken?"

Hoe zouden de mensen zich voelen als ze hetzelfde gevoel en emotie ervaren als diegene die van alle ellende geen uitweg meer zien of vinden waarmee je jaren lang ermee vecht?

Quote:"Weet je het niet? Ik zal het je vertellen:
Tranen, tranen, tranen en nog meer tranen. Ontreddering, schuldgevoelens, pijn, gebroken, spijt verschrikkelijk.... ze zullen zich verschrikkelijk voelen."

Idd! Als je dit gevoel versterkt met 100 kom je aardig in de buurt! Dus mensen die zelfmoord plegen begrijp ik als de beste! Heb zelf respect voor ze dat deze grote stap durven te nemen en te plegen!

Ik beschreef al eerder dat zelfmoord egoïstisch is... maar nabestaande waren egoïstisch op het moment dat diegene nog leefde! Ik ervaar dat mensen dan niet met jou bezig zijn maar met hun zelf en als ze dan te horen krijgen dat ik er niet meer ben, hebben ze verdriet (wat ik ook heel goed begrijp). Maar ga niet zeggen dat ik dan egoistisch ben als je dat zelf ook bent!

Dus als je overleden bent krijg je alle waardering en als je nog leefde niet? Rare en onredelijke conclusie wordt hier getrokken en erg onrealistisch!

Perry - Donderdag 14 mei 2015 15:29

Als je een gebroken been hebt krijg je medeleven van mensen maar als je depri bent hoor je niets! Waarom? Omdat het niet fysiek tastbaar is? Bullshit!

Leanne - Maandag 1 juni 2015 15:32

kippenvel... echt! Tranen in mijn ogen. Dit is echt heftig, mooi verhaal het heeft me echt geraakt x

Maree - Dinsdag 23 juni 2015 19:17

Erg mooi verhaal, zit hier met tranen over mn gezicht. Nu snap ik waarom ik het al die tijd niet durfde, mijn familie is toch wel erg belangrijk. :(

Anoniem - Maandag 29 juni 2015 15:57

Zelfmoord is niet egoïstisch, in mijn opzicht. Een halfjaar geleden was ik zwaar depressief. Ik kon het niet meer. Ik was al plannen aan het maken, maar toen kwam er een vriendin. Ze vermoedde dat het slecht met me ging. Hoe? Ik werd dunner. Zag er moe uit. Bedekte mijn armen, benen, alles. Het was niet dat ik dood wilde. Ik moest dood van mezelf. Niemand zou het toch uitmaken (wat er in het artikel wordt gezegd). We gingen op kamp. Ik kon het daar niet verbergen en toen kwam een goede vriendin en die wilde met me praten. Ik weet nog dat we toen in het bos zaten, 3 kilometer van het kamphuis, en ik aan het huilen was. Ze vroeg van alles en ik heb haar ook eerlijk alles vertelt. Nou ja, bijna alles. Ik vertelde haar over mijn struggles en ze zei dat ze me wilde helpen. Dat ze op me ging letten en dat ik bij haar terecht kon als het teveel werd.
Ik kon niet geloven dat ik het gewoon had verteld, iets wat ik een jaar verborgen had gehouden. En toen kwam een avond. Ik was weer eens dom bezig geweest en had te diep gesneden, dus ik belde haar. Puur omdat ik wilde weten wat ik moest doen, omdat ik zo in paniek was. Ze gaf me tips en zei: "Ik weet dat je het kan. Het kost moeite, maar het gaat je lukken. Ik weet zeker en ik hou van je."
Dat raakte me zo erg (nu nog steeds) dat ik het heb opgeschreven en het staat nu nog steeds in mijn "recovery notebook".
Na die avond ging het weer mis, het ging eerst eigenlijk weer best goed. Ik lachte weer, ging naar buiten, sprak af met vrienden, maar daarna was het weer over.
Het ging zo slecht met me, dat ik zelfmoord plannen had en ik had per ongeluk een "afscheidsbrief", die nog niet af was in mijn schooltas gestopt. En toen mijn vriendin dus een lesboek wilde pakken, zag ze dat briefje. Ze vouwde het open en keek mij aan en vroeg: "wat is dit?" Ik was toen zo bang dat alles zou mislukken, dat ik de klas was uitgerend. Ze kwam achter mij aan en toen hebben we gepraat. Ik heb haar alles eerlijk verteld, ik bedoel maar: wat moest ik dan? Ze wist het. Ik kon moeilijk zeggen dat het niet waar was. Dat ik het voor de lol schreef, niemand schrijft zo iets voor de lol. Maar ik had haar wel verteld dat het mij niet van gedachten zou veranderen. Over twee dagen had ik mijn zelfmoord gepland en ik was het ook gewoon van plan. Ik had haar nog verteld om het tegen niemand te zeggen. Dat ik van haar hield en dat het me speet/spijtte idk. Samen hadden we gehuild en ze beloofde dat ze het tegen niemand zou zeggen.
Die avond kwamen mijn ouders naar mijn kamer en ze wilden met me praten. Ik schrok, maar probeerde het te verbergen. Ze zeiden dat de moeder van die vriendin had gebeld om te zeggen dat mijn vriendin zo erg van streek was dat ze het wel aan haar moeder moest vertellen, dus haar moeder vroeg ook dat ik niet boos op mijn vriendin zou worden. Ik voelde me verraadden. Mijn vriendin die ik zo goed vertrouwde had het gewoon doorverteld aan haar moeder! Ik wist niet wat ik er mee moest doen, met dat gevoel van verraad. Maar mijn vader zei dat ik het haar niet kwalijk moest nemen. Mijn moeder daarentegen vroeg van alles: waarom? hoe was je het van plan etc. Maar na goed met ze te hebben gepraat zag ik in dat zelfmoord geen optie meer was, tenminste niet voor nu.

De volgende dag op school zag ik mijn vriendin bij haar kluisje staan. Ze keek me aan en ik keek haar aan en ik wilde wel naar haar toe en haar een knuffel geven, maar ik kon het niet. Ik was gewoon nog steeds boos.
In de les keek ze me aan en wilde ze met me praten, maar ik negeerde haar. Ik kon het niet hebben. Niet nu. Je zag dat ze verdrietig was, maar ik vond dat ze dan maar pech had.
In de pauze kwam ze naar me toe en gaf me een knuffel. Ik wilde haar niet terug knuffelen, nou deed ik dat ook niet. Ik begon alleen maar heel hard te huilen. Ze zei dat het allemaal goed kwam en dat het haar speet en ik pakte haar alleen maar vast en huilde nog harder.
Die avond zat ik alleen op mijn kamer. Ik keek op de klok en het was denk ik rond 9en. Ik realiseerde me dat ik nu dood was geweest als ik het niet aan haar verteld had.
Mijn vriendin spamde me op whatsapp en vroeg hoe het ging en of ik er nog was en weet ik het wat. Ik weet niet wat het was. Of ik nou geen zin had om met haar te praten, of was het dat ik het niet durfde of misschien wilde ik haar zelfs laten denken dat ik toch zelfmoord had gepleegd. Ik was zo in de war, maar uiteindelijk zag ik het licht.
De volgende ochtend kwam ik aan op school en iedereen keek me aan. Ik dacht; zie ik er slecht uit? Zit er wat op mijn gezicht? Maar mijn klas moest naar de aula komen.
En daar stond ze, mijn beste vriendin, toen ik binnen kwam lopen keek ze op en rende ze naar me toe. "Oh my god, ik dacht dat ik je kwijt was." Ik schudde nee en onze klas keek naar ons. Daarna gingen we naar het podium en vertelde ze dat het niks was. Dat alles weer goed was en dat er niks was waar zij zich zorgen over hoefden maken.

Vanaf dat moment realiseerde ik me dat er mensen zijn die om me geven en om jou. Er zijn mensen die jou willen helpen. Dat heet rijkdom. Zonder vrienden en familie heb je niks. Helemaal niks. Dus alsjeblieft, als er iets met je is. Praat er met iemand over die je vertrouwt.

Because you're worth it.
Stay strong.

anoniem - Vrijdag 11 mei 2018 17:38

jemig wat een prachtig verhaal. en wat enorm fijn dat je zo'n vreselijk goede vriendin hebt/had in die moeilijke tijd

anoniem - Donderdag 30 juli 2015 20:40

dank je voor deze informatie. ben net door een zwaar moment heen. zat te twijfelen. ik wil niet dat vader of moeder dit meemaakt.

Geheimpje - Woensdag 26 augustus 2015 23:52

Ik snap dat het mijn familie pijn zal doen als ik zelfmoord zou plegen.... Daarom ben ik nog niet weg, maar wanneer stopt mijn pijn dan. Ik wil hen geen pijn doen, maar als dit mij nou zo veel pijn doet? Hoe kan ik mijn eigen pijn voorkomen? Ik kan dit namelijk echt niet meer, Ik Ben moe van het constant vechten en huilen.

Probleemkind - Zaterdag 7 november 2015 16:57

Ik zit nu met tranen in mijn ogen alleen omdat ik net nog een afscheidsbrief had geschreven ik weet alleen nu niet meer of dit de juiste weg is...Ik wil het wel maar doe het wss niet

Goodlive... - Vrijdag 4 december 2015 21:38

Sprakenloos.

Alfred - Zaterdag 2 januari 2016 01:35

Thanks praat me maar lekker een schuldgevoel in. Top hoor

Jan afgedankt - Vrijdag 26 februari 2016 12:12

Mannen en vrouwen met een bijstands- of arbeidsongeschiktheidsuitkering plegen vijf tot acht keer vaker zelfmoord dan mensen met een baan.

Dat blijkt uit onderzoek van GGD Den Haag in samenwerking met het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). De gemeente Den Haag maakte dit woensdag bekend.

De onderzoekers bekeken de ruim 15.000 zelfmoorden die tussen 2002 en 2011 in ons land werden gepleegd (gemiddeld vier per dag). Mensen met een werkloosheidsuitkering slaan al wat vaker de hand aan zichzelf, maar uitkeringsgerechtigden die in de bijstand zitten of arbeidsongeschikt zijn, doen dat nog meer.
Suïcidaal gedrag herkennen

De gemeente Den Haag noemt de verschillen opvallend groot. “Het hoge aandeel van mensen met een uitkering in de groep die zelfdoding pleegt, geeft aan dat het langdurig niet deelnemen aan de arbeidsmarkt een belangrijke factor is.’’

De onderzoekers van de Haagse GGD pleiten ervoor om medewerkers van uitkeringsinstanties te trainen in het herkennen van mensen met suïcidaal gedrag. Zij zouden hen dan kunnen doorverwijzen.
Vaker bij vrouwen dan bij mannen

Uit de studie blijkt ook dat zelfdoding vaker bij vrouwen voorkomt dan bij mannen. Mannen met een uitkering maken meer dan 4,5 keer vaker een einde aan hun leven dan werkenden; vrouwen ruim zes keer vaker. Zie de grafiek hieronder voor een uitsplitsing naar het type uitkering.

Jan afgedankt - Vrijdag 26 februari 2016 12:27

Ik heb mijn moeder aan de boom zien hangen toen ik 17 jaar oud was weet je wat voor gevoel als je dan krijgt hierbij kort dat je uit elkaar word getrokken lichamelijk en geestelijk erbij.
Kijk zelfmoord is voor de persoon die het doet al heel erg maar de gene die je achter laat die mensen worden voor hun leven lang gegriefd maar dat interreseert dat hele denhaag toch geen ene moer als mensen hier in nederland aan de boom komen te bungelen met een rot uitkering he.

Brenda - Maandag 29 februari 2016 21:34

Helemaal eens, zelfmoord is egoïstisch. Maar andersom is het ook egoïstisch. Aan iemand vragen te blijven leven omdat jij geen verdriet wil. Maar iemand kiest echt niet voor niks voor zelfmoord. Daar is een reden voor. dat houdt in dat het leven voor die persoon ondraaglijk is geworden. Dat er misschien wel geen uitzicht is, alleen maar leren leven met de pijn.
Naar mijn mening is het van beide kanten egoïstisch. En als jou dierbare op zo'n manier geen pijn meer heeft, gun jij het die persoon dan toch? Of wil je liever dat jou dierbare in een voor die persoon ondragelijke situatie blijft zodat jij geen verdriet voelt?

Renee - Maandag 11 april 2016 16:20

Is het raar dat ik serieus aan het nadenken ben over zelfmoord? en het zelfs al een keer geprobeerd heb?

Jessy - Maandag 6 juni 2016 10:50

Het verhaal is erg mooi om te lezen en zeker ook iets wat je aan het denken zet. Tenminste... wanneer je er niet meer middenin zit. Als je dit leest na een nare periode dan kan ik me voorstellen dat je denkt: 'Gelukkig, dit heb ik niemand aangedaan.'
Ook kan ik me voorstellen dat je als naaste denkt 'Zie je wel, het is niet zo gek dat ik haar egoïstisch noem.'
Maar wanneer je zelf nog middenin de leegte zit, dan besef je je dit niet. De wereld om je heen lijkt er niet toe te doen, alles is in een vernauwd perspectief geplaatst. Woorden hoor je wel, maar ze komen niet binnen, hetzelfde met emoties. Je denkt ze te ervaren, maar dat doe je niet. Alles is een leegte, je kan niet meer huilen om wat je je vrienden, familie, partner of wie dan ook aandoet.

Ik spreek mezelf nu waarschijnlijk heel erg tegen -ik ben er fel op tegen dat suïcide egoïstisch is- maar op het moment dat je er mee worstelt, dan doet de rest er niet meer toe. En niet omdat je het niet wilt en egoïstisch bent, nee absoluut niet. Het is omdat je het niet kan. Alles voelt ellendig, duister, vernauwd, alsof je geen ruimte hebt om te ademen. Dan kan je het verdriet van je vrienden er op dat moment helemaal niet bij hebben.

Dat wil niet zeggen dat het nooit door je hoofd schiet. Je denkt er wel eens aan, dat doen we allemaal, maar het dringt niet tot je door of je bagatelliseert het.. Je praat jezelf aan dat je dat alleen maar hoopt, maar dat ze er wel overheen komen. Dat doe je om het minder pijnlijk te maken, zodat je het lef kan opbrengen om voor jezelf te kiezen. Voor het eerste echt voor jezelf te kiezen, en jezelf een ontsnappingspoging te bieden.

Dat neemt niet weg dat wat er hier staat beschreven waarheid is. Mensen beseffen zich een hoop dingen pas als het te laat is, mensen zijn enorm streng voor zichzelf en maken zich allemaal verwijten. Dus ja, het kan heel goed zijn dat iemand die je 5 jaar lang heeft gepest, hier pas achter komt als je dood bent en dan zich zelf ellendig gaat voelen.
Dat is hetzelfde met ziekten en ruzies, achteraf weet je pas wat je had kunnen doen en dan komen de veranderingen. En zo dus ook met suïcide, pas als er iemand zichzelf van het leven bevrijd wordt er nagedacht over wat er allemaal mis is gegaan dat het zover heeft moeten komen.

Voor alle mensen die dan daadwerkelijk denken aan suïcide, of een ontsnappingspoging (zoals ik het liever noem), zoek alsjeblieft iemand om erover te praten of schrijf het op en geef het als een brief. Net hoe jij jezelf makkelijker kan verwoorden.
Op dit moment is alles duister, maar dat kan veranderen, ook al zie je dat zelf nu niet. Het is moeilijk, en ik weet dat je het zat bent om dit te horen, maar houd nog even vol.

Jacob - Maandag 22 augustus 2016 13:36

Ik vind het nog al een zeer egoïstisch verhaal. En ook niet eens heel realistisch. Alleen maar om andere een gelukkig fijn leventje te leiden zou jij een ondragelijke lijdensweg moeten ondergaan. Des te meer reden om er uit te stappen

... - Woensdag 31 augustus 2016 15:16

ik dacht er aan, dacht er aan om te gaan.... ik las dit ik had geen besef dat het zo zou kunnen gaan ...... ik had al een brief klaar liggen alles was gereed, toen hoorde ik me vader. uiteindelijk heb ik met hem gepraat, alles wat me dwars zat heb ik tegen hem vertelt op een ding na ..... dat vertel ik nooit en dat is de grootse rede om er uit te gaan ...... Dit verhaal raakt me heel diep....... Alsnog denk ik er elke dag aan bij elke tegen slag ik had hier niet hoeven te staan......t heeft me geholpen op zekere hoogte.... Dat vrolijke meisje zoals mensen mij aan zien ben ik niet.....(meisje 12)

anoniem - Woensdag 7 september 2016 21:44

ik voel me vaak erg verdrietig over hoe mn zus over me doet soms maar ik ben bang om haar een klap te geven omdat IK dan straf krijg weten jullie wat ik moet doen ik vind het echt niet leuk om zo verdrietig te zijn :(

Chantal - Donderdag 15 september 2016 20:14

Maar waarom moeten we blijven leven voor anderen? Waarom moeten we leven zoals anderen zouden willen? Waarom zijn zij belangrijker? Wat als ik gewoon niet wil leven? Waarom is dood per sé iets slechts? Waarom mag dat dan niet? Voor mij is leven juist iets slechts.
Waarom kunnen ze niet gewoon respecteren dat ik dat wil en me loslaten. Laat me los, laat me met rust. Rouw, en geef het een plekje.
Het is helemaal niet zo dat ik het met tranen in mijn ogen schrijf of dat ik denk dat mensen niet om me geven. Dat is juist de laatste obstakel, en de reden dat ik de afscheidsbrief wil schrijven: om het uit te leggen dat het niet hun schuld is, maar dat het mijn bewuste keuze is.

- - Vrijdag 30 september 2016 23:46

Het liefst zou ik dood willen, maar ik durf geen zelfmoord te plegen. Ik ben gewoon klaar met leven. Als ik morgen niet meer wakker zou worden zou ik dat fijn vinden, want ik voel me nutteloos, heb het gevoel dat ik niets bijdraag aan deze maatschappij en dat niemand me nodig heeft. Een relatie wil ik ook al niet, kennelijk kunnen mensen elkaar en elkaars spullen alleen maar voor schut zetten kwetsen en kapot maken.

sorry - Zaterdag 8 oktober 2016 20:07

sorry vaarwel

Lily - Zondag 6 november 2016 16:34

Jahh idd als iemand niet meer aan kan snap ik het wel hoor het is misschien erg voor een ander maar je leeft voor jezelf en als je niet gelukkig bent en het leven te zwaar vind snap ik het wel als je zo moet vechten elke keer. Ik heb het ook zo vaak gehad altijd ziek ziek angst nou en eenzaam trauma's overal op de wereld is ellende er zijn ook hele mooie dingen het leven is ook erg mooi maar als je zwak bent is het echt lastig en als je vaak depri bent ook en altijd pijn is niet leuk en ik vind het heel erg dan voor de familie maar dan moeten mensen het maar begrijpen. Soms word je leven verpest Door andere en lukt het niet om het weer op te pakken dan houd he5 op altijd lijden is ook niks . maarja

Jaimy - Donderdag 15 december 2016 02:52

Het is zo jammer dat een dergelijk verhaal gepubliceerd wordt, want iemand die depressief is en zelfmoordgedachtes heeft, voelt zich al slecht genoeg. Vervolgens wordt er ook nog eens een beschuldigende vinger naar hun gewezen dat ze egoïstisch zijn en niet nadenken over wat ze achterlaten. Wie is er nu egoïstisch? De persoon die zo extreem in de knoop zit en zelfmoord als enige optie ziet of de persoon die iemand anders dwingt er altijd voor hem/haar te blijven in een wereld waar ze zo ongelukkig zijn. Er moet echt nagedacht worden voordat je dit soort verwijten gooit naar een depressief suïcidaal persoon. Het is dit verwijt waarom er zo'n taboe heerst op het aankaarten van de problemen. Daardoor zijn veel depressieve mensen bang; bang voor de schuld, dat ze egoïstisch zijn, dat hun wensen minder belangrijk zijn dan anderen, dat ze geen zeggenschap hebben etc etc. Daardoor durven ze niet toe te geven dat ze suïcidaal zijn, met alle gevolgen van dien. Het is natuurlijk zeer pijnlijk voor iedereen die dichtbij een suïcidaal persoon staat, maar als je echt zo close bent, mag je jezelf ook wel afvragen waarom je niets hebt opgemerkt. Ik snap beide kanten. Zelfmoord van een vriendin op de middelbare school heeft me ook doen beseffen dat ik beter op de mensen om me heen moet letten, maar ook dat het niet haar schuld is. Waren mensen maar minder beoordelend, dan had ze misschien eerder zelf ook naar buiten getreden. Zelf ken ik ook duistere momenten (waar ik nu niet over wil uitweiden), maar het horen van mensen in de omgeving, die ook nog eens extra schuldgevoel stapelen op je depressie, dat maakt je echt kapot. Want je durft niet de depressie en die gedachtes te delen omdat je bang bent dat ze je de schuld geven, boos op je worden, zeggen dat je onverstandig/dom bezig bent en in sommige gevallen zelfs afstand van je nemen. Dan behoud je liever die vrienden en zeg je niets en probeer je het zelf op te lossen (wat niet lukt). Dus please hou op met dit soort verhalen te schrijven in het trant van: ''bedenk wat je je familie/vrienden aandoet!'' . Het is niet de schuld van de persoon, het is niet de schuld van familie/vrienden, het is de schuld van de depressie. Als iedereen wat minder beoordelend zou zijn, durft hopelijk iedereen zich wat opener op te stellen en kunnen we eerder samen depressies (en zelfmoordgedachten) aanpakken!

Wtf - Zondag 29 oktober 2017 23:19

Exact!!!

riesje - Donderdag 22 december 2016 12:55

Iedereen in mijn film heeft de signalen moeten kunnen zien, signalen van misbruik en mishandeling. Weken niet praten, helemaal in mezelf gekeerd huilbuien. Zelfbeschadiging, niemand heeft ingegrepen. Samen met schoolmeester 4e klas besloten om niet tot uithuisplaatsing aanvraag over te gaan. Iedereen heeft de signalen gezien, maar als je het niet weet kun je weglopen. Als je het denkt niet aan te kunnen kun je…….Als je geen empathie hebt, zul je nooit weten wat er met mij gebeurt in drukte op feestjes etc. jammer dat bij god bv en de firma in het licht en helder zicht ook gewone mensen werken. Ik heb m, n stempelkaart aan beschadigingen vol, mag ik nu bij Jezus komen wonen?

riesje - Donderdag 22 december 2016 18:27

Hoe verder na zelfmoord
gelukkig ben ik er niet meer bang voor, ben weer bezig met plannen. voor iedereen hier sterkte met jullie zware tijden, heb ze ook meegemaakt en gezien. heb ook weer geen zin meer in dit kout leven. misbruikt mishandeld coma patiënt geweest hartpatiënt geworden. kan me wel gestolen worden, heb gezien dat bordelen vol zitten met beschadigde mensen, meisjes verkracht worden of in prostitutie belanden. vrouwen van 50 die geen intimiteit met liefde gekend hebben. homo, s om hun aangeboren homo zijn mishandeld worden, geestelijk emotioneel en fysiek. sorry jongens ik weet dat het erg heel erg veel pijn doet, sorry meisjes vrouwen mannen kinderen. ik weet hoeveel pijn jullie hebben geleden en nog leiden. ik blijf voor jullie bidden en hopen op een wonder, ook al zit ik steeds te janken van pijn die ik weer verdoof met alcohol en of drugs en pillen en zo. jammer dat ik te ver beschadigd ben om lezingen en voorlichting te geven, ik heb iets te lang en te vaak coma en hersenletsel opgelopen, of misschien heeft god nog een plan met mij om jullie te helpen, m, n huis staat open. maar doe rustig Abu ben erg prikkel gevoelig en moe en zo door alle ellende. groet dikken knuffel en fine kerst met veel liefde rust en blijdschap.

Een verdrietige moeder - Donderdag 29 december 2016 08:24

Ik had gewild dat mijn zoon dit gelezen had, wellicht had hij dan een andere keuze gemaakt. De pijn die ik na 6 maanden nog steeds voel en alle emoties die 24 uur per dag als een storm door mijn hoofd raast, gun ik geen één moeder toe. Wat mis ik mijn lieve jongen......!

Allang Kapot - Maandag 16 januari 2017 12:16

Het plegen van suicide is niet altijd maar gedreven door de gedachte :" Ik ben niks waard, niemand geeft om mij."
Er zijn heel wat meer situaties die kunnen maken dat je echt niet meer wil/kunt en dan is het (rottig gezegd) juist onhandig, wanneer je weet dat er mensen om je geven.
Want je wilt ze geen kwaad doen.
Maar leef je voor hun?
Tenkoste van jezelf?
Het gaat steeds slechter en slechter, wat je er ook aan doet.
Dan helpt de liefde niet, dan zou het nakkelijker zijn, wanneer e echt niemand om je gaf, dan kun je makkeijker gaan.

Op dit moment, ben ik voor het eerst sinds jaren zover, dat ik, zelfs met mensen die van mij houden, zeker weet niet meer te willen.
De drang is nu te serk.
Ik kan het voor deze mensen zelfs al niet meer opbrengen.

Maar ik heb het nog niet gedaan.

Anoniem - Maandag 22 mei 2017 09:59

Ik denk dat deze tekst mijn leven heeft gered...

Romy - Zaterdag 12 augustus 2017 01:34

Ben de enige die dit niet kan lezen? Opeen besef ik hoe erg het eigenlijk is dat ik hier de afgelopen maanden zo mee bezig ben geweest. Ik kan dit niemand aan doen, het verdriet en alle gevolgen... Opeens is de knop om, dit moet ik echt never nooit gaan doen!!...

Wtf - Zondag 29 oktober 2017 23:18

Alleen nog maar duidelijker waarom mensen het doen, praat ze een nog groter schuldgevoel aan met dit soort teksten, het ligt al altijd aan je, blijkbaar nu ook weer. Wat een slechte tekst..

Nobody - Zondag 26 november 2017 14:58

Ge hebt gelijk wtf

Lot - Zondag 4 maart 2018 22:27

Het is niet de bedoeling om mensen een schuldgevoel aan te praten , maar als ze zo sneller er aan zullen denken wat voor een enorme impact zoiets heeft , en als minder mensen hierdoor effectief zelfmoord plegen , dan denk ik dat het wel goed is om een beetje schuldgevoel aan te praten .

Nobody - Zondag 26 november 2017 14:57

Het is een heftig verhaal. Het doet je wel denken maar voor de rest doet het niks.
Het is wel waar wat de tekst zegt maar pfff

Mrs Anoniem - Donderdag 1 maart 2018 23:10

Mijn vader pleegde zelfmoord dit gevoel wens je niemand toe het is vreselijk en wreed om je zo te voelen,je voelt je er bijna tot verplicht elke keer opnieuw denk je aan de dingen die je niet voor hem hebt gedaan .

Dus mensen met deze gedachten zitten zoek hulp want dit wil je niemand

Rowy - Donderdag 31 mei 2018 22:40

Ik heb zelf 2 mensen verloren aan zelfmoord. Mijn peter en een vriendin. Ik had hier ook veel verdriet van en veel moeite zoals hierboven beschreven. Toch is dit niet voor iedereen zo...
Zo zegt mijn moeder dat mensen die zelfmoord plegen egoïstisch en laf zijn en dat zulke mensen geen begrafenis verdienen. Van haar mocht ik zelfs niet wenen toen ik mijn peter en mijn vriendin ben verloren aan zelfmoord...
Ik heb zelf ondertussen ook al 2 pogingen gedaan en de tekst van hierboven klopt bij mij alleszins niet... Mijn moeder, mijn vader, mijn broer en mijn zus doen eigenlijk niets anders dan mij verwijten. Mijn zus en haar man en mijn broer en mijn 'beste vriend' dat nu een niemand is voor mij hebben mij ook al vrij duidelijk gemaakt dat ze mij niet meer in hun leven willen want ik verkloot het toch voor iedereen... Dus eigenlijk geven ze mij meer redenen om te sterven ipv mij te helpen..
Ik ben het dus niet volledig eens met deze tekst....

Anoniem - Donderdag 26 juli 2018 13:46

Dit verhaal zorgt er alleen maar voor dat mensen die om verschillende
redenen zelfmoord willen plegen, een schuldgevoel krijgen. Ik vind dat iedereen
baas is over zijn eigen lichaam, en zelf de keuze moet maken. De mensen die na de zelfmoord zich rot voelen moeten eens goed nadenken of ze het met ander gedrag
hadden kunnen voorkomen . Als de hele mensheid eens wat vriendelijker en behulpzame voor elkaar zou zijn, zou het heel wat leed schelen.

Geschreven door Scarlet

Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?


feed