Waarom werkt de therapie niet?

 

Je gaat naar therapie en daar genezen ze je van je eetstoornis, net als bij de fietsenmaker die en lekke band plakt, was het maar zo simpel. Bestond er maar een pilletje waarmee alle problematiek, eetstoornis en omliggend, als sneeuw voor de zon verdween. Kon je maar een kuurtje doen die alle lasten van je schouders haalde. Een drankje dat de pijn oplost. Therapie is hard werken en hoewel je echt bepaalde eureka!-momenten tijdens de afspraken kan ervaren, duurt het lang en is de weg hobbelig. Misschien vraag je je op sommige momenten af of je eigenlijk wel vooruit gaat? Misschien kom je er na een tijdje inderdaad wel achter dat je toch wel meer blijft steken dan je had gehoopt. Hoe kan dat? Waarom werkt de therapie niet?

Je hebt intensievere therapie nodig

Therapie komt in vele soorten en maten, van ambulante therapie en wekelijkse (of minder frequente) gesprekken, tot een meerdaagse groep of een klinische behandeling. Het kan zijn dat de therapie niet goed aanslaat, omdat de intensiteit en frequentie ervan niet genoeg is voor jou. Veel mensen zullen het liefst met zo min mogelijk therapie, zo veel mogelijk stappen zetten. Ambulante therapie, eens in de week, zodat bijvoorbeeld stoppen of minderen met school of werk niet nodig is. Want als je ook met je school of werk moet stoppen, voelt dat als falen of valt juist een stukje motivatie dat je had om door te gaan, plotseling weg.

Zelf heb ik een deeltijd behandeling gevolgd, een meerdaagse groep. Hiervoor moest ik ook stoppen met school en werk. Dat vond ik een lastige knoop om door te hakken, maar ik besefte dat ik eigenlijk ook geen keuze had. Deze intensiteit en frequentie van therapie was wat ik nodig had. Achteraf heb ik daarmee niet gefaald, maar juist heel veel gewonnen. Ik stond een stuk sterker mijn schoenen toen ik terug ging naar mijn studie en werk, waardoor ik er meer van kon genieten en ik ook op de lange termijn, vandaag de dag, kan zeggen dat ik van mijn eetstoornis ben hersteld. Ik weet niet of dat me zonder therapie was gelukt! Toch kan het lastig zijn, lees daarover meer in de blogs 'Stoppen met school door behandeling' of 'Kiezen tussen therapie of studie'. 

Toch ken ik ook een andere kant van het verhaal. Momenten en periodes dat ik het liefst alles uit m'n handen liet vallen en wenste dat ik opgenomen zou worden. Die wens voelt misschien een beetje gek, want wie wil er nou opgenomen worden? Je wilt toch niet echt zo ziek zijn? Of ben je gewoon een aandachtstrekker en een slappeling? Die vragen gingen in ieder geval door mijn hoofd. Maar ik begrijp mezelf inmiddels beter en schreef er een blog over; 'Ik wilde opgenomen worden'. Als jij dit herkent, kan die blog je misschien ook helpen om je gevoel te begrijpen en het jezelf niet te veel kwalijk te nemen. Je voelt het niet voor niets zo.

Meer lezen over verschillende behandelingen? Lees onze interviewreeks 'Therapy Talk' of bekijk onze hulpkaart voor een overzicht van zorginstellingen in Nederland en België.

Een andere therapie-soort pas beter bij jou (op dit moment)

Tijdens mijn behandeling heb ik verschillende soorten therapieën gevolgd. Ik heb vooral veel gehad aan cognitieve gedragstherapie, maar heb ook PMT, creatieve therapie en gezinstherapie gevolgd. Het kan zijn dat je nu vastloopt in je behandeling, omdat de therapie-soort niet of niet meer bij jou past. Bij je intake wordt gekeken welk behandelplan het beste bij jou past, meestal gaat dit goed, maar het hoeft niet vast te staan. Soms is het even zoeken naar wat het beste bij jou past, er zijn ook zo veel soorten therapie. En het kan zijn dat na verloop van tijd de behoefte daarin verandert. Als je dit vermoedt of je bent nieuwsgierig naar een andere therapie-soort, kan je dit altijd ter sprake brengen. Als je benieuwd bent naar de verschillende soorten therapieën kan je de blog 'Welke therapie past bij jou?' eens doorlezen. Daar staan ze allemaal voor je op een rijtje.

Je hebt meer gespecialiseerde hulp nodig

Zelf werd ik direct naar gespecialiseerde hulp voor eetstoornissen verwezen via mijn huisarts, maar niet voor iedereen verloopt het via die weg of is die specialisatie genoeg. Het kan zijn dat je nu bijvoorbeeld bij een diëtist loopt voor je problemen met eten, maar dat je er inmiddels achter bent dat je een eetstoornis hebt - of dat vermoed - terwijl jouw diëtist daar niet gespecialiseerd in is. En dat je eigenlijk, naast of in plaats van een diëtist, een psycholoog nodig hebt om dit goed aan te kunnen pakken. Misschien dat je in eerste instantie bij de basis GGZ terecht bent gekomen en dat je vanuit daar weer doorverwezen moet worden naar een centrum voor eetstoornissen of gespecialiseerd behandelaar. Of misschien kom je er gaandeweg achter dat er meer speelt dan een eetstoornis en heb je ook gespecialiseerde hulp nodig bij bijvoorbeeld traumaverwerking of autisme. Als hier meer aandacht en hulp voor nodig is, maar het kan niet geboden worden, kan het zijn dat je vast gaat lopen in therapie en is het goed om te kijken naar de verdere mogelijkheden, zodat je weer verder kunt komen met passende hulp.

Je therapeut past niet bij jou

Therapeuten, het zijn net mensen! En jij bent er ook ééntje, niet te vergeten. Niet iedereen kan automatisch goed met elkaar overweg, om wat voor reden dan ook, en het kan zijn dat jij en je therapeut geen goede band met elkaar hebben. Er mist een klik, er mist vertrouwen en dat kan in de weg gaan staan van je proces. Een band opbouwen, elkaar leren vertrouwen en elkaar leren kennen kost tijd. Dat mag je het ook echt geven, maar als je merkt dat je maar vast blijft lopen of het voelt op welke manier ook echt onveilig voor je, is het helemaal niet gek om dat aan te kaarten. Je therapeut kan wel tegen een stootje. Wellicht komen jullie er samen uit of is het nodig om van therapeut te wisselen. Lees daarover ook eens de blogs 'Signalen om van therapeut te wisselen' en 'Hoe vind ik een therapeut die bij mij past?',

De therapie gaat vaak niet door

Een andere reden die ervoor kan zorgen dat de therapie niet goed werkt, is wanneer de therapie vaak niet doorgaat. Bijvoorbeeld omdat jij of je therapeut vaak moet afzeggen, om wat voor reden dan ook. Ziekte, zwangerschapsverlof, overmacht. Dit is ook de reden waarom ik toen ik aan mijn deeltijd behandeling startte, ik in die tijd niet op vakantie mocht of te vaak mocht uitvallen. Dan zou de behandeling niet meer goed werken. Dat was soms best even doorzetten, want ik had vaak ook tegenzin om naar therapie te gaan, daarover schreef ik de blog 'Therapie afzeggen bij tegenzin'.  

Valt jouw behandelaar regelmatig of voor een langere tijd uit? Dan is het goed om na te gaan of er vervanging kan worden geregeld. Hier mag je je best hard voor maken, want het gaat over jouw behandeling. Er kan natuurlijk sprake zijn van overmacht, maar het is zeker niet te veel om te vragen. Het gaat tenslotte om jouw mentale gezondheid. 

Je gaat tussen de sessies niet aan de slag met wat besproken wordt

Dit was iets waar ik zelf regelmatig tegenaan ben gelopen. Twee keer heb ik dezelfde therapie gevolgd voor mijn eetstoornis. De eerste keer sloeg de therapie totaal niet aan. Al raakte sommige gesprekken me wel op bepaalde vlakken, durfde ik het echt nog niet aan. Ik wilde niet en loog tegen mijn behandelaren en omgeving. Ik deed thuis niks met wat er besproken was en dook na therapie te hebben overleefd weer 'veilig' mijn eetstoornis in. Geen wonder dat de therapie niet aan sloeg, maar toen ik de tweede keer wel gemotiveerd was, vond ik het ook makkelijk om aan de slag te gaan met de opdrachten en wat besproken werd tijdens de sessies. 

Ik vond therapie enorm zwaar en confronterend. Ik had de energie niet en wilde het liever ook een beetje ontwijken, doen alsof er niks aan de hand was. Als ik nou gewoon normaal doe, vanaf nu, maar nu echt. Herstellen van een eetstoornis is helaas geen kwestie van 'gewoon normaal doen'. Het is hard werken, ook buiten de therapie om. 

Het is niet zo dat ik tijdens therapie niets had geleerd, het was enorm helpend. Maar buiten de toen ineens wel veilige muren van PsyQ, voelde ik me een stuk minder sterk tegen mijn eetstoornis. Het was ook daar oefenen, het aangaan, om hulp vragen. Hoewel het misschien meer had kunnen zijn, ben ik wel aan de slag gegaan met mijn G-schema's en andere opdrachten buiten therapie. Die momenten staan mij grappig genoeg - en achteraf gezien logischerwijs - ook heel goed bij. Die momenten hebben echt uitgemaakt. Maar veel heb ik ook na therapie geleerd, toen ik het wel alleen moest doen of anders terug zou gaan. Al denk ik dat het ook wel normaal is, dat je na je behandeling nog een heel stuk groeit hierin. Therapie gaf mij handvatten en daar moest ik me zelf aan optrekken. Niet alleen, maar wel zelf doen.

Het kost tijd! 

Misschien heb je het gevoel dat de therapie niet werkt, maar herken je je niet direct in één van deze kopjes. Er kan iets spelen dat ik nu over het hoofd zie, maar wat ik ook wil meegeven is: het kost ook tijd! Het voelt soms alsof je honderd keer dezelfde fouten maakt en geen steek vooruit komt, maar dat hoort er allemaal bij. Herstellen van een eetstoornis kost tijd, duurt lang en gaat met ups en downs. Hierover schrijf ik meer in de blog 'Steeds dezelfde fouten maken'. Ik hoop dat je daar wat steun en kracht uit kan halen. Je bent goed bezig. Houd vol! 


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

L - Donderdag 14 oktober 2021 14:49
Bij mij was het een kwestie dat ik extra ondersteuning nodig had in de vorm van medicatie - zodra ik daar mee begon kon ik eindelijk dat wat ik geleerd had in therapie toepassen, terwijl dat daarvoor niet lukte. :)
Irene - Team Proud2Bme - Donderdag 14 oktober 2021 15:27
Hey L,

Dat is ook een goed punt! Ik kan me heel goed voorstellen dat dat stukje ondersteuning vanuit medicatie, in een behandeling echt een verschil kan maken. Bedankt voor je toevoeging!

Liefs
Anoniem - Donderdag 14 oktober 2021 15:08
Goede blog Irene! Tijdens het lezen was er nog een puntje wat me te binnen schoot, waar ik denk dat anderen ook tegenaan zullen lopen. Ik denk dat hij ook wel onder het kopje andere therapie soort kan vallen. Waar ik namelijk tegenaan liep is verkeerde diagnostiek. De ggz van nu is vooral gebaseerd naar mijn idee op labels en vanuit daar hulp. Ik ben in een paar jaar tijd zo ziek geworden van verkeerde diagnoses en in het verlengende verkeerde behandelingen, dat ik het super belangrijk vind om deze toe te voegen. Inmiddels ben ik opnieuw gediagnosticeerd en heb passende hulp en dat is zo een verademing. Het is nog steeds ploeteren en er moet veel opgelost worden, maar het is het zo waard als je de juiste diagnose uiteindelijk krijgt!
Irene - Team Proud2Bme - Donderdag 14 oktober 2021 15:26
Hey Anoniem,

Daar sla je inderdaad de spijker mee op z'n kop. Een hele goede toevoeging! Rot dat je er zo tegenaan gelopen bent, maar gelukkig dat je nu ook een behandeling hebt gevonden, die beter bij jou past en dat de diagnose nu echt gezien wordt.

Zet hem op!
Anoniem - Donderdag 14 oktober 2021 17:42
Zo fijn dat je het een goede toevoeging vindt! Nu met een fijne behandeling geeft het niets dat het zo gelopen is, ben onwijs dankbaar en ik hoop echt dat dit voor iedereen in de toekomst gaat gelden. Dank voor je bemoedigende woorden, gaat helemaal goed komen hoor. šŸ˜Š
Mar - Donderdag 14 oktober 2021 16:12
Als je een verkeerde diagnose hebt, is de kans groter dat je in een totaal niet-passende therapie komt.

Helaas heb ik dit meegemaakt. Ik klopte bij de 'grote GGZ' aan vanwege een ES (NAO) met daaronder een chronische depressie, en belandde uiteindelijk bij schematherapie waar ik - achteraf gezien en destijds al gevoeld - foutieve diagnosen kreeg als ADHD en een bipolaire stoornis.

Na 4 jaar aanmodderen in ellende en tegenslag, blijk ik naast de chronische depressie 'gewoon' hoogbegaafd te zijn, waardoor heel veel puzzelstukjes eindelijk op hun daadwerkelijke plek vallen...

Mijn advies: laat je niet demotiveren en wees eerlijk tegenover jezelf. Stoppen met een therapie die niet passend is, is geen falen maar juist een stap dichter in de richting van wƩl passende hulp!
A - Donderdag 14 oktober 2021 18:44
Ik heb inderdaad ook vooral ervaring met therapie die niet helpt (of zelfs negatief effect heeft) vanwege verkeerde diagnostiek. Daarnaast ook een aantal keer tot de conclusie moeten komen dat intensievere hulp nodig was.
Sterregoesforit - Donderdag 14 oktober 2021 20:47
En te afhankelijk worden van je therapeut? Is dat er misschien ook een? Of is dat ook 'nodig' voor je proces? Vind dat soms een lastige, maar had daar zelfs ook regelmatig last van helaas! En dan dus de zorgen bij haar leggen en het vertrouwen in haar, en niet in mezelf, ofzo? Benieuwd of iemand dit herkent :)
Anoniem - Donderdag 14 oktober 2021 21:03
Heel herkenbaar hoor. Is volgens mij hetzelfde als overdracht en tegenoverdracht. In sommige gevallen kan het voor je werken, wanneer je onderzoekt wat maakt dat je die afhankelijkheid nodig hebt. En waarom hij/zij dit oproept. Denk dat dat heel leerzaam kan zijn, mits je therapeut hier natuurlijk ook beseft dat dit aan de hand is. In mijn geval heb ik een keer een therapeutische relatie moeten beƫindigen, omdat juist mijn therapeut de moederrol overnam en dan is er geen ruimte meer om te ontwikkelen en ontwikkel je een ongezonde afhankelijke therapeutisch relatie waarin een therapeut de redder wordt. Samen over hebben heeft mij ontzettend geholpen. Succes
A. - Vrijdag 15 oktober 2021 07:36
Kleine opmerking wel even :)

Ik merk dat de oorzaak van een niet-werkende therapie in de GGZ heel vaak bij cliƫnt wordt gezocht en er dan ineens sprake zou zijn van autisme of een verstandelijke beperking o.i.d. terwijl daar eerder nooit sprake van was. Ik denk zelf dat we ook vooral moeten accepteren dat therapieƫn soms heel goed kunnen werken, maar dat helaas niet altijd voor iedereen doen. Dat ligt niet aan de persoon, maar aan de therapie. Wat mensen wƩl in bijna alle gevallen als helpend ervaren is ondersteuning, structurering en betrokkenheid!
Anne - Zaterdag 16 oktober 2021 01:57
Helemaal mee eens!
Er zijn geen "hopeloze/onbehandelbare patienten alleen inflexibele therapeuten" heb ik vaak gelezen.
Ik vind het ook heel erg gevaarlijk om dan maar een misplaatste diagnose/label op iemand te plakken. Je kunt iemands leven daar behoorlijk mee kapot maken, want het komt i dossiers en de dossiers gaan verder.
Het is makkelijk om. een label opgeplakt te krijgen, maar om.die er weer af te krijgen is veek moeilijker!
En ook helemaal eens met de laatste zin.
Irene - Team Proud2Bme - Vrijdag 15 oktober 2021 09:37
Wat goed om jullie ervaringen en kijk hierop te lezen!
A. - Zaterdag 16 oktober 2021 02:52
De therapeute is niet geangageerd genoeg of heeft veel te weinig levenservaring.
Ze zijn al bezig met hun volgende stap in de carriere en zetten zich niet in voor de clienten/patienten waar ze nu (nog) zijn.

Te weinig levenservaring bij de therapeute is ook vervelend, je hebt het idee dat je hen moet helpen in plaats van andersom.

Therapie houdt geen rekening met lichamelijke klachten/ziekte en richt zich volledig op het psychische gedeelte terwijl de lichamelijke klachten zo veel invloed hebben op het functioneren dat je niet veel kan met de hele therapie. Of de lichamelijke klachten worden toegeschreven aan de psychische gesteldheid.... .