Te koop lopen met je littekens

Gepost op Woensdag 11 mei 2016 13:00 door Scarlet Hemkes in Proud2Live.

Summer has arrived! We kunnen massaal weer zonder jas naar buiten en is het niet meer nodig om kleding met lange mouwen en lange pijpen te dragen. Net als vele anderen kan ik hier heel erg van genieten. Ik gooi die dikke truien en donkere winterkleding zo snel mogelijk in een bak om ergens bovenin mijn kledingkast te verstoppen en er pas over 5 maanden weer uit te halen. Kom maar op met die tank tops en luchtige shirtjes, ik heb d'r zin an! Maar niet iedereen denkt er zo over als ik...

Op het forum lees ik regelmatig onzekere berichten van jonge vrouwen die zichzelf hebben beschadigd en daarom tegen de zomer opzien. Zij willen wel graag een shirtje aan in de zomer, maar willen tegelijkertijd ook niet te koop lopen met hun littekens

littekens

Op de vraag of iemand altijd en overal met ontblote littekens moet kunnen lopen heb ikzelf geen eenduidig antwoord. Ik vind het lastig. Natuurlijk moet je jezelf kunnen zijn en hoef je jezelf niet te verbergen, maar tegelijkertijd is het ook goed om rekening te houden met je omgeving. Een tijd geleden kwam ik bij een open dag een meisje tegen. Ze had een vrolijk en spontaan gezicht. Een paar seconden later viel mijn oog ineens op haar arm welke volledig onder de verdikte littekens zat. Ik schrok er flink van. Niet omdat ik niets gewend ben, maar omdat ik plotseling werd geconfronteerd met een hele hoop pijn van dit meisje, nog voordat ik haar had kunnen leren kennen. Het zorgde voor een ongemakkelijk gevoel.

Een paar maanden later liep ik met mijn neefjes door een grote speeltuin. Het was lekker weer, niet te warm, niet te koud en we aten een ijsje. Langs ons liep een jonge vrouw van rond de 20. Ze droeg voor de tijd van het jaar erg zomerse kleding. Op haar armen en benen zag je rode, evenwijdige krassen en oude littekens. Je zag dat sommige kinderen er verbaasd naar keken. Wat moest ik zeggen als mijn neefjes vroegen wat er met dat meisjes was gebeurd? Ik kon moeilijk zeggen dat ze dit zelf had gedaan. Dan maar liegen en zeggen dat ze waarschijnlijk hard was gevallen in een prikkel struik?

Natuurlijk is er niets mis met het, als je veel littekens hebt, in korte broek en korte mouwen lopen. Zeker niet als je thuis bent of bij mensen die heel dichtbij je staan. In de aanwezigheid van kinderen is het misschien beter om bij jezelf te rade te gaan waarmee je wilt dat zij op deze jonge leeftijd al geconfronteerd worden? Het is misschien voor jou geen heftig gezicht meer, maar voor hen wellicht wel? Het blijft een ingewikkelde kwestie...

Ik zeg hiermee niet dat je buitenshuis in de zomer als je littekens hebt dan voortaan maar altijd met een lange broek en lange mouwen moet lopen. Nee, zeer zeker niet. Je moet sowieso altijd doen wat voor jou goed voelt. Wel denk ik dat het tegelijkertijd belangrijk is om er over na te denken, zodat je er een bewuste keuze in kunt maken.

Het direct zichtbaar maken van je littekens als je nieuwe mensen gaat ontmoeten is misschien niet altijd even handig. Je geeft dan de eerste minuut wel heel veel van jezelf letterlijk en figuurlijk bloot. Dit kan heel overweldigend zijn voor de ander, waardoor die een beetje af geschrokken wordt. Je kunt niet van andere mensen verwachten dat die meteen, zeker zonder ervaring hiermee, maar alles begrijpen en respecteren. Ook als je naar school gaat kan het niet bedekken van je littekens veel reacties oproepen. Die littekens zijn iets heel persoonlijks, staan extreem dichtbij jouw pijn en verdriet. Is dit iets wat je met de hele school wilt delen? Verdienen alle mensen op school het om jouw kwetsbaarheid toevertrouwd te krijgen op deze manier? En kun jij omgaan met de reacties die daar op komen, ook als die misschien niet zo aardig of begripvol zijn?

Er zijn heel veel middenwegen voor bovenstaande situaties. Je hoeft niet direct te baden in het zweet, je kunt ook een wijdvallend bloesje of broek aandoen die gemaakt is van een dun stofje. Ik heb jaren nooit met een korte broek gelopen, gewoonweg omdat ik me daar onprettig bij voelde. Ik had in mijn ogen lelijke witte benen en voelde me fijner in een lange broek, ook al was het 30 graden buiten.

am

De vraag is dan natuurlijk nog of je deze middenweg ook wilt bewandelen of dat er een andere reden is waarom jij liever die littekens niet bedekt. Misschien wíl je juist wel dat mensen jouw littekens en wonden zien omdat je wil dat ze zien dat het niet goed met je gaat. Je weet niet hoe dit anders te communiceren. Dit is heel verdrietig. Onthoud wel dat als je via die littekens of wonden om hulp vraagt, je in eerste instantie hulp zal krijgen voor die littekens en wonden en niet voor hetgeen wat erachter zit. Durf je niet te praten, schrijf het dan op. Het is heel belangrijk dat je op zoek gaat naar gezonde manieren om hulp te vragen in plaats van deze destructieve manier, waar je later waarschijnlijk veel spijt van zal hebben.

Toch blijft het een lastige kwestie. Want mag iemand die littekens heeft op zijn armen omdat die een brand heeft meegemaakt hiermee dan wél overal zichtbaar rondlopen? Natuurlijk! Maar iemand met littekens van automutilatie niet....? Ikzelf zou er persoonlijk voor kiezen om littekens als gevolg van automutilatie niet voor iedereen zichtbaar te maken. (dit betekent niet dat ik het verkeerd vind als anderden dit wel doen, zeer zeker niet!) Ikzelf zou dit niet voor iedereen zichtbaar maken, omdat het iets heel persoonlijks is. Iets waar ikzelf ook niet dag in dag uit aan herinnerd zou hoeven worden en waarvan ik niet zou willen dat Jan en alleman het van mij weet. Tegelijkertijd is iedereen anders en heb ik dus respect voor iedereen met een andere mening. Je moet altijd doen wat goed voelt voor jou.

Ik weet dat dit een lastig onderwerp is om over te praten, laat staan je ervaring of gedachtes over te delen zoals ik nu doe. Toch houdt het jou misschien bezig, als je zelf littekens hebt door automutilatie. Want hoe ga jij ermee om? Maak je bewust een keuze of doe je eigenlijk maar wat, omdat je het niet zo goed weet? Toon je het juist wel met een bepaalde reden of kies je ervoor om dat soms wel en soms niet te doen. Of deel je het misschien wel helemaal met niemand?

Liefs, Scarlet ♥

 

Reacties

petra - Woensdag 11 mei 2016 13:14

ik heb zelf ook littekens op mijn armen door zelfbeschadiging,het is iets waar ik nu jaren later best veel spijt van heb.ik probeer het bij vreemden ook het meeste te verhullen door truitjes met lange mouwen aan te doen bij vrienden en familie die weten van mijn littekens durf ik wel iets met korte mouwen aan te doen,maar als ik ergens heen ga met mijn neefjes of nichtjes dan doen ik altijd iets met lange mouwen aan zodat kliene kinderen het niet zien.dat ik littekens heb is iets heel persoonlijks en iets dat bij mij hoort ik heb het geaccepteerd,en wil niet altijd uitleg hoeven geven dat ik toen mij zelfbeschadigd heb.
nu gaat het gelukkig goed met mij en de problemen van toen heb ik door therapie goed kunnen verwerken en ook mijn eetstoornis hoorde daarbij.maar als ik er nu aan terug denkt had ik liever eerder voor hulp gekozen.liefs petra

() - Woensdag 11 mei 2016 13:21

Ik vind dit lastig. Zelf doe ik jaren mijn best om andere manieren te vinden dan automutilatie om mijn emoties af te reageren. Toch gaat dit niet zonder struikelen en daarnaast heeft het ook een paar jaar geduurd voordat ik er tegen ging vechten. Daardoor zit met name mijn linker onderarm onder de (vrij diepe en duidelijk zichtbare) littekens. Ik wil er niet mee te koop lopen, en draag ik liever lange mouwen. Maar toch, mijn grootste hobby is zwemmen. En op de zwemvereniging lopen ook kleine kinderen rond. Aangezien een badpak geen lange mouwen heeft, moet ik kiezen tussen mijn grootste hobby en motivatie opgeven of toch mijn littekens onbedekt laten. Ik wil dus absoluut niet dat mensen het zien, en al helemaal geen kleine kinderen. Maar soms kom ik er gewoon niet onderuit...

Onbekend - Woensdag 11 mei 2016 13:21

Niet lullig bedoeld maar door deze blog voel ik me nog onzekerder. Gisteren ben ik met een korte broek aan het werk gegaan, niemand is er over gevallen maar ongemakkelijk was het wel. Deze blog bevestigd dat gevoel. Thuis zit ik gewoon in korte broek en korte mouwen, omdat alles nu dicht is. Thuis weten ze het, en is het normaal geworden. Maar door deze blog heb ik het gevoel dat ik niet in korte mouwen mag lopen, omdat ik mensen dan afschrik. Ik loop al jaren lang met lange mouwen, iedere zomer weer dezelfde hel doorstaan. Je zit gevangen in je eigen huid.

Scarlet, jij zou er voor kiezen om je littekens niet voor iedereen zichtbaar te maken. Dat snap ik, dat respecteer ik. Maar ik ken mensen die dat wel doen, die er gewoon schijt aan hebben en die in de zomer ook gewoon vrij zijn wat betreft kleding. Ik droom er van om zonder mouwen rond te kunnen lopen, maar ik durf het niet omdat ik bang ben dat ik vragen krijg. En deze blog bevestigd mijn gevoel van er niet mogen zijn. Ik heb al zoveel kutreacties gekregen door mijn littekens, en dat neem je voor altijd met je mee. Om heel eerlijk te zijn vind ik dit niet zo'n motiverende en fijne blog. Sorry.

S. - Woensdag 11 mei 2016 13:26

Moeilijk, ja. Op zich is het bij mij niet heel zichtbaar, maar toch draag ik buitenshuis het liefst lange mouwen.

D - Woensdag 11 mei 2016 13:30

Ik draag overal gewoon korte mauwen niet omdat er te koop mee wil lopen maar gewoon meer omdat mezelf niet helemaal kapot wil zweten van de warmte. Het is gewoon iets wat gebeurt is waar inmiddels mee heb kunnen leren leven en vind niet dat dan eeuwig met lange mauwen moet blijven lopen want ze horen wel gewoon bij mij!

Soms is het wel moeilijk ja als mensen staren maar dat vergeet al snel weer en ga gewoon door met waar mee bezig ben

Iep - Woensdag 11 mei 2016 13:30

Ik heb zelf behoorlijk wat zichtbare littekens op mijn armen en in mindere mate op mijn benen. Maar ik loop met dit warme weer gewoon in een short en hemdje. Ik vind namelijk dat ik net zo goed dat mag als mensen zonder littekens of met littekens van andere dingen dan zelfbeschadiging. Daarnaast heb ik anorexia, dat vinden mensen soms ook schokkend om te zien maar moet ik daarom dan maar altijd in wijde broeken en truien gaan lopen? En moet iemand met een andere zichtbare 'afwijking (ik haat dat woord) van het "normaal"' zich dan ook maar altijd verstoppen?
Als ik bij therapie ben doe ik lange mouwen aan, maar als het geheeld is ben ik ook daar gewoon met korte mouwen. Ik vind niet dat het iets is dat je maar altijd zou moeten verbergen, maar ik ben het wel eens met wat er in deze blog staat over eerste indrukken bijvoorbeeld op school, werk. En wat betreft kinderen die het misschien zien, die zien veel raardere/engere dingen als ze bijvoorbeeld televisie kijken.

Laura - Woensdag 11 mei 2016 13:33

Zelf voel ik me ontzettend ongemakkelijk als m'n littekens zichtbaar zijn, dus ik bedek ze altijd, ook al is het 30 graden. Ik heb heel veel blousjes in dunne stofjes, die zijn daar perfect voor. Ik zeg gewoon dat ik snel verband en dat ik het niet zo snel warm heb...
Maar natuurlijk zou ik liever willen dat ik de littekens niet had en gewoon korte mouwen kon dragen

D - Woensdag 11 mei 2016 13:33

Ben eens met iep ik draag met werk of stage ook gewoon lange mauwen maat voor de rest eigenlijk.altijd kort

Onbekend - Woensdag 11 mei 2016 13:34

Ik vind het raar dat mijn reactie niet toegelaten wordt. Ik ben gewoon eerlijk geweest dat ik dit geen toffe blog vind. Dat mag toch ook gezegd worden? Willen jullie alleen maar leuke reacties ontvangen en dat mensen jullie naar de mond praten? Nou veel succes ermee.

Onbekend - Woensdag 11 mei 2016 13:35

Oh, en nu opeens wordt er niet gecontroleerd? Raar dit..

Anoniem - Woensdag 11 mei 2016 13:37

Ik heb zelf ook littekens van zelf beschadiging.
Niet alleen op bij de arme maar ook op bij de benen.
Ik ben er heel lang onzeker over geweest, en dat ben ik nog steeds.
Ik ga ook al een tijdje niet naar school en toch heb ik besloten dat ik morgen mijn littekens laat zien op school.
Mensen mogen nu weten dat het niet goed met mij gaat.
Ze mogen weten dat ik al 3 jaar een depressie heb.
Maar toch wil ik het wel verborgen houden voor kleine kinderen.
Ik ben zelf namelijk ook nog jong (14jaar) en ik weet dat bijvoorbeeld een voorbeeld ben voor mij kleine nichtje.
Als jij er nog niet klaar voor bent om je littekens te laten zien dan hoeft dat ook niet.

Tylani - Woensdag 11 mei 2016 13:38

Ik vind het heel jammer dat dit onderwerp zo belicht wordt.
Ik vind dat iedereen het recht heeft om zonder mouwen te lopen.
En ik zou dat ook echt iedereen willen aanraden.
Iemand die een zwaar ongeluk overleefd heeft en onder de brandwonden zit vraag je toch ook niet om zichzelf te bedekken? Of wat denk je van iemand die geboren is met een misvorming?

Ja, het roept vragen op bij mensen, en daar moet je over willen nadenken.
Over wat je zegt bijvoorbeeld.
Maar ik vind nooit, maar dan ook nooit, dat het feit dat mijn lijf zorgt dat iemand anders zich ongemakkelijk voelt reden moet zijn om dat te bedekken.
Mijn littekens komen voort uit mijn geestelijke ziekte die ik toen had, net als iemands misvormingen of brandwonden dat zouden doen. Dat iemand daar moeite mee heeft is begrijpelijk, maar naar mijn mening nooit een reden om je te verbergen.
Praat erover!
Vertel degene dat je je ongemakkelijk voelt, vraag aan degene met de misvormingen hoe het komt, of dat nu littekens van snijden zijn of iets anders.
Ik vind eerder dat er iets gedaan moet worden aan het feit dat de ander zich ongemakkelijk voelt dan aan het verbergen van littekens.

Ik vind het jammer van deze blog..
Ik begrijp de beweegreden, maar ik vind dat we iedereen hier juist zouden moeten aangeven dat iedereen het recht heeft om altijd zonder mouwen te lopen en dat het de rest van de wereld is die zijn denkwijze zou moeten wijzigen.

Natuurlijk moet er vervolgens ruimte zijn km naar je gevoel te luisteren. Als je je er super ongemakkelijk bij voelt om korte mouwen aan te hebben, doe het dan niet, maar ik vind de visie achter deze blog, namelijk dat je rekening met anderen mort houden, echt heel jammer.
Een hele goede vriend is een brand slachtoffer, die krijgt dit soort dingen soms ook. Dat mensen van hem schrikken is begrijpelijk, maar zo IS hij nu eenmaal, net zoals sommige van ons littekens hebben van zelfbeschadiging. Daar moet de rest van de wereld het maar mee doen. We gaan toch oom niet gehandicapten zeggen hun stompjes en kwijl te verbergen omdat anderen dat vies of naar vinden?

Goed, dat gezegd hebbende, nogmaals, niets moet.
Maar wel vanuit de juiste beweegreden, en nooit, nooit, omdat je vind dat je rekening zou moeten houden met een ander.
Je bent zoals je bent en je bent goed.
Ook MET littekens.

K. - Woensdag 11 mei 2016 13:40

Onbekend ben het met je eens je loopt niet te koop er mee mensen lopen ook met anorexia over staat ook schockend voor kleine kinderen waarom zou littekens met dit weer niet mogen ik vind deze blog dus eigenlijk helemaal werkelijk nergens over gaan.

Rimke - Woensdag 11 mei 2016 13:42

Voor mij ook een lastig ding. In de zomer, maar ook in de sportschool, waar bijna iedereen wel met een korte broek en/of hemdje sport....
En zelfs thuis, ookal woon ik alleen, vind ik het moeilijk om met een korte broek of hemdje te lopen.... maar gelukkig zijn er dunne blousjes te koop.

N. - Woensdag 11 mei 2016 13:42

Kleine kinderen kunnen ook heel goed leren dat niet iedereen er hetzelfde uit ziet. En vaak oordelen zij helemaal niet. Dat doen volwassenen.

K. - Woensdag 11 mei 2016 13:43

Idd n kleine kinderen kijken er helemaal niet na zijn meer de 12 tot 18 jarige die oordelen voor de rest heb ik nooit iemand er over gehoord

Team Proud2Bme - Woensdag 11 mei 2016 13:44

@onbekend
jouw reactie werd automatisch in de wachtrij gezet omdat deze bepaalde woorden bevatte die soms ook worden gebruikt in spam reacties. Het heeft niets te maken met "naar de mond praten", probeer niet zo snel negatief te oordelen.

@Tylani Heb je de blog wel helemaal gelezen? Scarlet schrijft nergens dat niemand het recht heeft om zichzelf te laten zien. "Je moet sowieso altijd doen wat voor jou goed voelt. Wel denk ik dat het tegelijkertijd belangrijk is om er over na te denken, zodat je er een bewuste keuze in kunt maken."

Ze schetst mogelijke gevolgen en situaties en zegt enkel dat zij het zelf een lastig kwestie vindt, meer niet. Ze oordeelt over niemand en geeft duidelijk aan het einde opnieuw haar twijfel weer en zegt voor ieders mening respect te hebben in deze.

Het is juist de bedoeling van deze blog om hier met elkaar over na te denken, omdat het voor veel mensen een ingewikkelde kwestie is.

Onbekend - Woensdag 11 mei 2016 13:48

@ Team Proud2bme
Ik heb niet gespamd en nog steeds staat mijn reactie er niet, dus blijkbaar hebben jullie hem afgewezen. Waarom? Omdat ik het geen fijne blog vind?

meisjexx - Woensdag 11 mei 2016 13:51

Eens met een aantal mensen hierboven; door deze blog voel ik me juist alsof ik het niet zou moeten doen, terwijl ik het wel doe. Nu slaat de twijfel weer toe, terwijl ik me net over zo'n grote angst heen had gezet.
Zoals N hierboven zegt, kinderen oordelen niet en zijn (meestal) nog helemaal niet bezig met dit soort dingen. Toen een meisje aan mij vroeg hoe de krassen op mijn arm kwamen en ik vertelde dat ik dwars door een ruit was gegaan, geloofde ze dat (ze is 13).
Ik vind dat je moet doen waar je je prettig bij voelt en niet bij wat anderen er eventueel wel of niet van zouden vinden of erbij zouden voelen. Het is jouw lijf en je hebt er maar één. Dat is te mooi om te verstoppen.
Bovendien word je absoluut niet gelukkig als je jezelf niet kan zijn/je moet verstoppen, op welke manier dan ook.

Team Proud2Bme - Woensdag 11 mei 2016 13:56

@onbekend even goed lezen wat we als uitleg geven, we schreven niet dat jij spam plaatste. Jouw reactie staat er gewoon, als derde reactie bij deze blog.

Onbekend - Woensdag 11 mei 2016 14:01

Fijn dat het er nu staat. Ik blijf er bij, ik voel me in een hoekje gedreven. Mensen die nu moed aan het verzamelen zijn om zichzelf te zijn deze zomer, kunnen zich dit heel erg aantrekken en weer van gedachten veranderen omdat ze zogenaamd rekening moeten houden met anderen.

Paulien - Woensdag 11 mei 2016 14:01

Ik vind dit juist een hele goede blog! Het zet je aan tot nadenken en ik herken veel van de twijfels in de blog. Dankjewel.

littleblackstar - Woensdag 11 mei 2016 14:02

Ik vind dit zelf ook altijd heel lastig. Ik ben al een tijdje gestop met zelfbeschadiging, maar ik heb nog wel littekens. Geen opvallende, maar ze zijn er wel.
Op school kan ik meestal wel een t shirt aan doen, omdat ik weet dat de meeste mensen gewoonweg niet oplettend genoeg zijn om ze kunnen zien. Ook is mijn verhaal (alleen de zelfbeschadiging) bekend bij mijn hele jaarlaag en ook een aantal mensen hierbuiten. Zelfs een aantal leraren weten ervan. Dit komt omdat iemand erachter was gekomen die het nodig vond om het aan de hele klas te vertellen en ja dan gaat het nogal snel de school rond.
Anyway, als ik nieuwe mensen ontmoet, foto's op socialmedia plaats of iets dergelijks, zorg ik er meestal wel voor dat ze niet zichtbaar zijn. Ookal zijn ze dan zo onopvallend.

Joo17 - Woensdag 11 mei 2016 14:06

Eigenlijk vind ik de blog ook niet zo fijn.. het is heel moeilijk om jezelf te accepteren zoals je bent, en ook de littekens die er helaas bij horen als je met zelfbeschadigen worstelt. De keus om korte mouwen te dragen is vaak lastig en ingewikkeld maar ook vaak bevrijdend. Het geeft het gevoel dat je er mag zijn, ook nu daar littekens bij horen. Bij deze blog krijg ik heel sterk het gevoel dat het tonen van je littekens blijkbaar te belastend is voor anderen, te spannend of eng, beladen, dat je anderen ermee lastig zou vallen. Of dat je zelfs (negatieve) aandacht vraagt. Maar ehm.. mag zelfacceptatie dan alleen tot zover gaan dat je anderen niet lastig valt met wie je bent? Is daar een grens en moet je jezelf en je littekens dan maar verbergen en de schaamte in stand houden? Als je niet zover ben ze te laten zien hoeft het absoluut niet, maar het gaat erom dat je vrij bent te doen wat goed is voor jezelf. De ander zal daarin mee 'moeten' gaan, je accepteren zoals je nu eenmaal bent door wat je hebt meegemaakt. Dat kan lastig zijn of onbegrip oproepen, maar daarover praten lijkt mij beter dan het verstoppen uit angst. Als je het niet wíl laten zien is dat wat anders, maar het gevoel lastig te zijn voor anderen moet niet de reden zijn om jezelf altijd terug te houden en te verstoppen. Het onderwerp is sterk en goed, maar de insteek vind ik jammer, veroordelend en een beetje kwetsend..

anoniem - Woensdag 11 mei 2016 14:14

Van mezelf ben ik heel licht qua huidskleur. Dan zie je de littekens bijna niet. Op mijn werk moet je ontblootte armen hebben. Nu de zon schijnt moet ik zeggen dat ik die zoveel mogelijk ontwijk. De littekens komen nu te voorschijn. Het is confronterend voor mezelf maar dan ook voor vreemden. Ik heb wel eens op mijn werk gestaan dat kinderen er naar vroegen. Je ziet dan het ongemak bij de ouders. Nu werk ik met dieren dus kan dan zeggen dat het door katten komt. Kinderen geloven dat wel, maar als je kijkt weet je dat zulke lijnen niet van een kat kunnen komen. Ik snap het commentaar op de blog wel. Aan de ene kant moet en hoef je je er niet voor te schamen, maar het kan wel confronterend zijn voor andere mensen en vragen geven. Ik schaam me niet voor mijn littekens. Ze staan voor een periode van pijn. Ik had ze liever niet, maar ja. Ik hou er dus wel rekening mee en dat is mijn eigen keuze. Blikken of vragen zit ik niet altijd op te wachten. Ik vind het wel een goede blog. Het gaat over dat je je er niet voor hoeft te schamen, maar dat het wel lastig kan zijn. Ik denkt dat het goed is om er soms even bij stil te staan wat het effect kan zijn op anderen. Als je daar schijt aan hebt: prima!! Heel goed dat je ze geaccepteerd hebt. Maar er zijn ook mensen die in bepaalde situaties ze liever verbergen bijvoorbeeld op het werk en dan is deze blog wel fijn.

Kimberley Janssen - Woensdag 11 mei 2016 14:20

Wat een nare blog, echt. Ik weet niet zo goed wat ik van dit artikel moet vinden.

lovatic - Woensdag 11 mei 2016 14:26

Kinderen zijn juist anders dan volwassenen. Je geeft een antwoord en het is klaar. Verder vind ik de blog heel dubbel. Ik probeer mij nu juist overheen te zetten. Ja, persoonlijk is het wel, maar het is wel een stukje van mij. Titel vind ik ook een beetje raar.

Danibanani - Woensdag 11 mei 2016 14:31

Dapper dat je over dit onderwerp durft te schrijven en je eigen mening geeft! Denk dat er geen eenduidig antwoord is op de vraag

Zomer18071984 - Woensdag 11 mei 2016 14:31

Ik doe niet aan zelfbeschadiging, maar vind dit ook niet zo'n fijne blog.

Elivera - Woensdag 11 mei 2016 14:42

Mensen.. mensen.. mensen..

Voordat er allemaal haat en verderf word gezaaid over dit blog..

Scarlet maakt heel duidelijk haar persoonlijke ervaring / mening naar voren.
Als iemand zich persoonlijk aangevallen voelt, dan moet je heel goed nagaan bij jezelf waarom dit zo is.

Je hebt mensen die echt te koop lopen door bijvoorbeeld te zomers erbij te lopen terwijl de temperatuur vraagt om andere kleding.
Maar je hebt ook mensen die gewoon genieten van het mooie weer en hierom korte kleding draagt.

Ik vind dit juist wel een goede blog @scarlet.

Het moraal van dit verhaal is enkel bewuste keuzes te maken met betrekking op jou lichaam.
Het heeft totaal niks te maken met moeten verbergen of verbloemen. Enkel zorgvuldig kleding uitzoeken welke gepast is op dat moment.

Nogmaals.. zorgvuldig omgaan met de keuzes welke je maakt.. en iedereen mag er zijn zoals hij / zij is.

Voel je niet aangevallen.. Maak bewuste keuzes..

Elivera - Woensdag 11 mei 2016 14:50

Kleine toevoeging;

Wij leven nu eenmaal (helaas!) in een maatschappij welke snel oordeelt en conclusies trekt.

Dat is enorm lastig.. bedenk daarom gewoon goed wat én waarom je iets doet.

Iedereen is vrij om te dragen en te doen wat diegene wil!

Maak gewoon bewuste keuzes. Als je van jezelf weet dat je niet te koop loopt.. voel je dan ook niet aangesproken.
Draag wat jij wil en waar jij je goed bij voelt!

J - Woensdag 11 mei 2016 15:03

Jammer deze blog. Te koop lopen? Wauw.... je probeert heel erg objectief en niet veroordelend een blog te schrijven, Scarlet. Wat mij betreft sla je de plank volledig mis, want er straalt van alle kanten wel een oordeel vanaf.

Daarnaast, mensen met een sonde, brandwonden, afwijkend gezicht door een aandoening of een geamputeerd ledemaat dat KAN ook confronterend zijn, maar daar hebben we t nooit over. Wat mij betreft mogen mensen met littekens gewoon in hun bikini rondlopen als ze willen, wie er een probleem mee heeft die heeft zelf een probleem.

Tineke - Woensdag 11 mei 2016 15:08

@J dat is toch alleen de titel van de blog omdat dit in de tweede alinea zo wordt ervaren door mensen? Scarlet schrijft nergens dat ze het te koop lopen vindt. Volgens mij ben jij de enige die nu veroordelend is?

Ik vind de blog inhoudelijk gewoon goed, maar daar wilde ik eigenlijk helemaal niets over zeggen, of de blog wel of niet goed is. Ik vind de twijfel en vergelijking die aan het einde wordt gemaakt met brandwonden interessant!

Dank voor deze blog!

Pukkiej - Woensdag 11 mei 2016 15:11

Ik kom uit een dorp waar honderden jongeren verbrand zijn door een cafebrand jaren geleden. Jongvolwassenen zonder oren, haren en vingers. Dat kan ook schokkend zijn voor sommigen, afgezien van t feit dat dit dus anders is dan automutilatie, het gaat hier over littekens. En dat je dat eigenlijk moet bedekken. maar wat denk je? Dat kan niet altijd. Deze blog maakt mij heel boos. Mensen die zichzelf beschadigen die hebben al genoeg schaamte... en ik ken maar weinig mensen die ermee te koop lopen. Ja mss meisjes van 12 ofzo.. maar wat je hier zegt over littekens kan echt niet. Iemand moet zelf kunnen beslissen of hij of zij zijn of haar littekens laat zien.. ongeacht hoe je aan die littekens komt. Ik dacht dat scarlet juist een voorstander was van zelfacceptatie.. en ik snap wat ze zegt hoor maar het is echt belachelijk naar geschreven.

Ijsje - Woensdag 11 mei 2016 15:16

Ik vind deze blog, in tegenstelling tot veel andere blogs, een vervelende ondertoon hebben. Ik kan beamen dat het heel moeilijk is om met de littekens op straat te gaan of blote arme of benen te hebben. Maar om het niet te doen, omdat je andere mensen of kinderen dan misschien confronteert slaat echt nergens op. Fuck andere mensen. Er staat nog steeds een belachelijk taboe op zelfbeschadiging, maar het bestaat wel. Wil je dan zeggen dat mensen met morbide obesitas of anorexia ook maar zichzelf moeten gaan bedenken omdat het kan choqueren. Of misschien alle mensen met acne een burka aan?

Ik vind dat je je mening te veel laat doorschemeren hierin, en ik vind dat erg vervelend. We zijn allemaal mensen, zwart, wit, dik, dun, egale huid of littekens.
Klaar.

Ijsje - Woensdag 11 mei 2016 15:17

Misschien is het naarste wel dat jij aangeeft een ongemakkelijk gevoel te hebben als je iemand tegenkomt met littekens.

L - Woensdag 11 mei 2016 15:19

Het is inderdaad lastig. Maar ja, 'rekening houden met je omgeving' ; mensen die bijvoorbeeld verbrand zijn (in hun gezicht ofzo) moeten ook gewoon over straat lopen en dat is ook 'choquerend'... Tja...

Roos - Woensdag 11 mei 2016 15:26

Jeetje, wat een heftige reacties! Ik kan me voorstellen dat mensen het een confronterende blog vinden en een lastig onderwerp. Ik vind de blog van Scarlet vooral heel accepterend geschreven naar wat jij dan ook wilt doen als je littekens hebt. Natuurlijk zijn er voor- en nadelen en overwegingen die je kunt (moet) maken om te besluiten hoe jij hiermee om wil gaan, en waarom zouden deze niet benoemd mogen worden? Want naast dat al onze lichamen stuk voor stuk oké zijn, zijn visies dat wat mij betreft ook als ze op zo'n empatische manier gebracht worden.

J - Woensdag 11 mei 2016 15:27

Tuurlijk Tineke, ik heb de woorden van de titel bedacht :')

@pukkiej en ijsje: exact dat. Er mag geen verschil gemaakt worden

Ellie-x - Woensdag 11 mei 2016 15:39

Ik vind het een goede blog. Maar ik denk dat het lastig is voor veel mensen (en vind t zelf een klein beetje lastig) dat de kant van soms wel je littekens bedekken ook word belicht. Scarlet haar mening is nu eenmaal dubbel, ze vind dat er situaties zijn dat je ze wel kan laten zien en andere situaties waarbij je er beter over na moet denken of je het doet. Dit is haar mening en dat is prima!

Ik denk dat het bij veel mensen hun eigen negatieve gedachtes dat ze de littekens moeten bedekken versterkt, omdat deze gedachtes in hun hoofd al het grootst zijn. Terwijl Scarlet ook zegt dat je moet doen waar je je fijn bij voelt en je je echt niet altijd hoeft te bedekken.

Ik vind het zelf ook een lastige questie, nu ik er zo over aan het denken word gezet.
Maar omdat mijn littekens erg vervaagd zijn, draag ik eigenlijk gewoon altijd korte mouwen (behalve als het koud is ;) ). Misschien kunnen mensen het soms wel zien, maar daar probeer ik me niks van aan te trekken, want ik ga me gewoon niet altijd bedekken, want ik heb het veel te snel warm!

Bubblegum - Woensdag 11 mei 2016 15:41

Naar mijn mening is dit een voorzichtig geschreven en weloverwogen blog, complimenten daarvoor. Ik ben het er niet overal mee eens, maar er staat niet voor niets duidelijk aangegeven dat dit voor iedereen anders kan zijn. Het enige wat Scarlet hier uiteindelijk vraagt, is om goed na te denken voordat je een besluit neemt.

Ikzelf heb vrij aanwezige littekens op mijn linkerarm. Ik zie ze gelukkig wel met het jaar minder zichtbaar worden. Heel bewust heb ik de keuze gemaakt om gewoon korte mouwen te dragen op dagen waarop ik dat wil. Eigenlijk om 1 simpele reden: op het moment dat ik op openbare plaatsen mijn littekens wil verbergen, hoe ga ik dat dan doen als ik een keer wil zwemmen in het zwembad, of een dagje strand? Voor mij zou alle plezier van zo'n dag eraf gaan, puur omdat ik dan weer te veel stil zou staan bij mijn littekens. Nu ik gewend ben 'gewoon' korte mouwen te dragen, sta ik er eigenlijk nooit meer bij stil en vergeet ik dat ik niet helemaal 'normaal' ben.

Daar draait het taboe volgens mij uiteindelijk om. Mensen met littekens van automutilatie zijn niet 'normaal' in de ogen van de maatschappij. Daarbij vergeten ze dat iedereen wel eens 'rare' dingen doet. Mensen die omgaan met hun emoties door teveel te eten (zichtbaar door gewichtstoename)? Mogen we niets van zeggen (waar ik het mee eens ben!). Mensen die te vaak de sportschool invluchten om op die manier met hun emoties om te gaan? Die worden toegejuicht! Mensen die hun emoties van zich afschrijven of tekenen in heftige verhalen of schilderijen? "Oh wauw, mooi hoor.. maar wel heftig!" Nou ja, you get the point.
Mogen mensen die morbide obesitas hebben door het weg-eten van emoties dan ook niet in het openbaar komen? Onzin natuurlijk. Mogen meisjes met ernstig ondergewicht door een eetstoornis dan geen vreemden meer onder ogen komen? Ook onzin. Moet alle heftige 'kunst' dan ook maar verboden worden?

Mijn punt is dat kinderen sowieso met een heleboel 'slechte' invloeden te maken krijgen. Simpelweg omdat geen enkel mens perfect is en een geweldig leven heeft. Dat is soms zichtbaar. Wij schrikken niet meer van de meeste dingen, omdat het heel normaal is geworden. Littekens zijn we (gelukkig!) minder aan gewend, maar dat maakt het niet erger dan bijvoorbeeld bovenstaande dingen. Mijn littekens zijn niet slecht voor mijn gezondheid!

Het feit dat het littekens zijn en geen open wonden, betekent dat ik blijkbaar een andere (gezondere) manier heb gevonden om met mijn emoties om te gaan. Ik ben emotioneel gegroeid, heb meer levenswijsheid en -ervaring dan de meesten van mijn leeftijd en heb al heel jong moeten leren hoe ik gezond om kan gaan met grote problemen. DAT vertellen mijn littekens. Mensen die er op een veroordelende manier naar kijken, trek ik me niets van aan en wil ik niet eens in mijn leven hebben. Want hoe ongelooflijk kortzichtig is dat.

En even als laatste: ik heb de ervaring dat juist mijn openheid over deze periode en over wat ik daarvan heb geleerd, heel erg gewaardeerd wordt!

Ellie-x - Woensdag 11 mei 2016 15:41

*kwestie

Ellie-x - Woensdag 11 mei 2016 15:44

Oja, nog 1 ding :P
Ik vind wel dat de titel van de blog niet echt passend is.

Iemand - Woensdag 11 mei 2016 15:44

Wat een heftige reacties zeg. Wat ik uit dit artikel haal is dat het goed is om na te denken of je wel of niet je littekens bedenkt. Niet dat je het altijd moet bedekken
Zelf heb ik ook nog flinke littekens, maar 'gelukkig' zijn de meeste makkelijk te verbergen, ook in de zomer. En die die wel zichtbaar zijn, laat ik er ook gewoon zijn. Het zijn geen plekken waar mensen denken aan zelfbeschadiging, dus maakt het me eigenlijk niet zoveel uit.
Open wonden die overduidelijk zelfbeschadiging zijn vind ik dat je wel moet bedekken trouwens..

Paula. - Woensdag 11 mei 2016 15:45

De reacties onder dit stuk laten maar weer zien hoe ingewikkeld dit onderwerp is. Ik vind het knap dat je dit durft te schrijven, Scarlet. Iedereen moet doen wat hik of zij zelf vind, maar ik vind indd ook dat iemand er nog wel bij stil moet staan waarom hij het wel of juist niet laat zien. Ik heb ervoor gekozen om mijn armen en benen te bedekken. Waarom? Omdat ik geen negatief beeld over mezelf wil verkondigen. Wat ik ook zo mooi vind, is die zin:
"Je kunt niet van andere mensen verwachten dat die meteen, zeker zonder ervaring hiermee, maar alles begrijpen en respecteren". Om deze reden wilde ik het bedekken. Nu, jaren later, zijn de littekens een stuk minder tot niet zichtbaar en kan ik gewoon korte broeken en mouwen dragen. Ik loop nu stage bij mense met een verstandelijke beperking en daar had ik sws ook niet im korte mouwen gelopen. Puur omdat zij het eng kunnen vinden en het niet snappen. Dit zo laag niveau dat uitleg geen zin heeft. Daarbij wil ik mensen ook niet dit persoonlijke stuk van mij laten zien. Het is een verleden. Al met al ben ik blij dat ik voor mezelf een keuze kan maken en dat nu de littekens veel minder opvallen.

karlijnxxx - Woensdag 11 mei 2016 15:54

Ik vind het ook een goede blog!
Zelf heb ik ook vaker beschadigd, maar ik ben blij dat mijn littekens eigenlijk allemaal wel zo goed als vervaagd zijn. Helaas durf ik nog steeds niet vaak mijn armen 'bloot' te laten zien, gewoon omdat ik me dan vooralsnog bekeken voel en continue alert ben op of ik word aangestaard ja of nee. Lastig, want ik weet dat je er echt alleen nog maar iets van ziet wanneer je gewoon heel goed naar mijn armen kijkt.

*** - Woensdag 11 mei 2016 16:08

Ik heb zelf geen littekens. En ik schrik soms ook als ik dit bij anderen zie. Maar ik wil wel even zeggen dat ik het dapper vind als mensen die durven tonen. Als mensen kunnen zeggen 'dat was ik vroeger en ja ik heb een moeilijke periode doorworsteld maar ik schaam me niet langer voor mijn verleden.' Ik vind dat een soort van sterkte wanneer ze zich niet laten doen door starende blikken. Iets anders vind ik het wanneer het nog geen littekens zijn maar echt recente wonden. Dan heb ik het er veel moeilijker mee als mensen die openlijk laten zien. Maar goed ... Wie ben ik om daarover te oordelen. Tenslotte denk ik dat, zoals in de blog gezegd wordt, het aan de persoon zelf is om te kiezen hoe hiermee om te gaan.

mayra - Woensdag 11 mei 2016 16:12

goede blog! ik kies er zelf wel voor om gewoon korte mouwen te dragen omdat mijn littekens niet erg zichtbaar meer zijn, maar ik heb er nooit bij nagedacht wat kinderen ervan zouden vinden dus het is wel goed om daar bij stil te staan.

Rebekka - Woensdag 11 mei 2016 16:16

Ik heb ook veel littetekens van automutilatie op mijn armen en benen. Toch maak ik de keus om mij daar niet meer door te laten bélemmeren. Wonden waarbij natuurlijkherstel is opgetreden of niet meer onder doktersbehandeling staan (geen hechtingen meer) bedek ik niet perse. Binnenshuis loop ik ook met hechtingen met korte mouwen. Heb een zoontje van 3 en voor hem is het 'normaal' dat mama draadjes heeft. Ook accepteren kinderen gewoon zo als het is zonder een diepere betekenis daaraan te geven. Mooi voorbeel vond ik 2 weken geleden had meerdere hechtwonden op mijn arm zit mijn zoontje te staren naat mijn arm, zegt hij: ' mama jij hebt ook een mama vlek'. Het is niet zo dat ik ermee te koop wil lopen, heb het jaren lang verborgen. Maar heb besloten dat dit bij mij hoort en dat ik dat niet langer krampachtig wil verstoppen. Hou rekening met anderen door bovenstaande regel, maar wil me verder vrij voelen. En als men vraagd wat is dat of wat heb je, is mijn antwoord 'oorlogswonden'. Eigenlijk ben ik nog niemand tegen gekomen waaarbij dit antwoord niet afdoende is. En doet ook niet af aan de oorzaak, de oorlog tegen mijzelf tegen mijn eigen gedachten en angsten.

Rebekka - Woensdag 11 mei 2016 16:16

Ik heb ook veel littetekens van automutilatie op mijn armen en benen. Toch maak ik de keus om mij daar niet meer door te laten bélemmeren. Wonden waarbij natuurlijkherstel is opgetreden of niet meer onder doktersbehandeling staan (geen hechtingen meer) bedek ik niet perse. Binnenshuis loop ik ook met hechtingen met korte mouwen. Heb een zoontje van 3 en voor hem is het 'normaal' dat mama draadjes heeft. Ook accepteren kinderen gewoon zo als het is zonder een diepere betekenis daaraan te geven. Mooi voorbeel vond ik 2 weken geleden had meerdere hechtwonden op mijn arm zit mijn zoontje te staren naat mijn arm, zegt hij: ' mama jij hebt ook een mama vlek'. Het is niet zo dat ik ermee te koop wil lopen, heb het jaren lang verborgen. Maar heb besloten dat dit bij mij hoort en dat ik dat niet langer krampachtig wil verstoppen. Hou rekening met anderen door bovenstaande regel, maar wil me verder vrij voelen. En als men vraagd wat is dat of wat heb je, is mijn antwoord 'oorlogswonden'. Eigenlijk ben ik nog niemand tegen gekomen waaarbij dit antwoord niet afdoende is. En doet ook niet af aan de oorzaak, de oorlog tegen mijzelf tegen mijn eigen gedachten en angsten.

Onlymy - Woensdag 11 mei 2016 16:19

Vandaag voor mij eerste dag thuis met korte mouwen.. Erg moeilijk en ben er zeer veel over aan t nadenken. Ik bedemk me waar ik t wel en niet wil laten zien. ik vind het fijn dat er een blog ovrr is omdat het een erg ingewikkeld onderwerp kan zijn en t is naar mijn mening goed dat het erover gaat. Ik kan er iets mee, nedanky daarvoor!

L - Woensdag 11 mei 2016 16:21

Ik vind dit een zeer niet fijne blog. En helemaal niet passend bij jullie organisatie naam...

K - Woensdag 11 mei 2016 16:24

Ik vind het erg lastig hoe deze blog is geschreven. Je mag er zijn, maar je moet je wel verbergen? In een dun truitje dan maar? Dat lijkt me niet echt een goede boodschap om te verspreiden.

Anoniemmm - Woensdag 11 mei 2016 16:39

Ik snap het wel. Ik laat het zelf ook pas zien als ik de mensen vertrouw of in ueder geval weet dat er respectvol mee omgegaan word. Mijn andere arm heeft oude littekens die erg vervaagd zijn, daar durf ik wel makkelijk mee over straat, omdat je het alleen ziet van dichtbij. Maar als ik een belangrijke afspraak heb, laat ik het niet direct zien. Als je iemand nog niet zo goed kent, hoef je niet meteen alles te delen vind ik. Het is iets persoonlijks, iets uit mijn verleden, iets van mij dat ik niet iedereen zomaar toevertrouw.

Schijncontrole - Woensdag 11 mei 2016 16:45

Vorige week met mijn werk verplicht een shirtje met korte mouwen aan gedaan. Ja ik kreeg vragen en mensen die mijn smoes niet geloofde. Ze lieten het erbij, maar ik kon zien dat ze het wisten.
Deze blog vind ik confronterend, maar maakt mij niet onzekerder. Je moet ook rekening houden met anderen die niet bekend zijn hiermee. Ik wil niet dat mensen over mij een vooroordeel hebben. Ik wil dat mensen mij zien als dat enthousiaste meisje die meer is dan haar littekens. Met angst loop ik met korte mouwen, maar de mensen die ik niet kwijt wil zullen hier doorheen kijken. Verder kijken dan die littekens.

ano - Woensdag 11 mei 2016 16:51

maar scarlet? ik denk dat je niet echt een mening kan hebben hierover? zelf heb je dit probleem niet. denken wat je zou doen moest je wel littekens hebben, zou je altijd lange mouwen dragen? altijd lange broeken hoe warm het ook is? nooit de kleren dragen die je echt wil omdat dat kledingstuk met korte mouwen is en dat jurkje je benen toont. nooit meer gaan zwemmen, ...

zelf heb ik wel veel littekens en deze bedek ik altijd uit schaamte, maar ik droom er heel erg van om ook eens te kunnen gaan zwemmen, de kleren te dragen die ik echt wil dragen en mezelf niet stuk te zweten in lange mouwen en broeken.

sorry maar vind deze blog heel erg nutteloos en helemaal niet helpend. het brengt juist een taboe op psychische problemen in plaats van deze te doorbreken.

Imnotwillywonka - Woensdag 11 mei 2016 16:57

Ik begrijp je wel hoor. MAAR..

in werk situatie of in het bij zijn van kinderen of familie, zal ik ook niet geneigd zijn van mijn armen te laten zien.
ik heb nooit met "wonden" bloot gelopen.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind proud to be me een fijn initiatief.
Ik vind deze blog wel een hele wrange nasmaak hebben.

je mag PROUD zijn op wie je bent met of zonder littekens.
tot spijt van wie het benijdt.

J. - Woensdag 11 mei 2016 17:05

Dit is voor mij een heel lastig onderwerp, zit vol onzekerheid. Deze blog helpt mij eerlijk gezegd niet echt, eerder het tegenovergestelde. No offence.

Floor* - Woensdag 11 mei 2016 17:07

Ik vind het eigenlijk wel heel mooi geschreven.. Er zijn ook genoeg blogs over niet "te koop lopen" met hoe mager je bent: en hoe moeilijk het ook is, het is wel iets wat speelt.
Ik kan natuurlijk niet voor scarlet spreken, maar zoals ik het lees; is het gewoon een inzicht op een situatie die schadelijk voor je kan zijn (oordelen van anderen), maar wanneer jij de weloverwogen keus maakt om wel met blote armen te lopen, dan is dat jouw beslissing en is daar respect voor.

Rianne - Woensdag 11 mei 2016 17:20

Ik reageer niet snel vervelend op een blog, maar deze blog vind ik ook erg lastig, het raakt me echt dat er zelfs binnen de psychiatrie dit denkbeeld blijft bestaan. Allereerst vind ik dat met de titel al een ontzettend negatief beeld opgevoerd wordt, daarna lijkt er een soort objectief stuk te komen over dit onderwerp, waarbij ik vervolgens niet om de persoonlijke mening van Scarlet heen kon. Het valt me tegen dat er voor eetstoornissen op deze site ontzettend veel begrip is, en hier zo een (voor mij) kortzichtig stuk over geschreven wordt. Zoals al eerder genoemd in de comments: zouden de meiden met ernstig ondergewicht zich dan ook maar moeten verbergen? Of mensen met ernstige brandwonden? Want stel dat iemand van ze schrikt? Zo werkt dat toch niet. Als reden om je littekens te verbergen vind ik het argument 'het is schokkend voor anderen', dus niet erg sterk. Op het gebied van brandwonden zou je dan nog kunnen zeggen, 'maar met het zichtbaar maken van een brandwond geef je niet zulke persoonlijke dingen vrij als met littekens door automutilatie.' Maar met ernstig ondergewicht geef je toch ook heel persoonlijke informatie? Dat accepteren we ook. Beide ondergewicht en littekens zijn een lichamelijk zichtbaar gevolg van een psychische aandoening, waarom zou het ene dan geaccepteerd zijn, en het andere 'beter van niet'? Ik ben het er trouwens wel mee eens dat als je van tevoren weet dat je in bijvoorbeeld een situatie komt met (veel) kinderen je er best voor kunt kiezen om even een luchtig truitje aan te trekken, zo moeilijk is dat ook niet, maar dat zijn uitzonderingen (of je moet toevallig werken met kinderen). Veel andere argumenten die in mij opkomen zijn hier boven ook al genoemd, dus ik blijf maar niet in herhaling vallen.

Twee jaar geleden zou een artikel als dit me nog ontzettend aan mezelf hebben doen laten twijfelen, maar ik ben nu heel blij dat ik me niet meer elke zomer in allerlei bochten hoef te wringen om maar te voorkomen dat iemand zou zien dat ik littekens heb. Ik wil mijn lichaam graag accepteren zoals het is, ik heb een gezond lichaam dat ontzettend veel doorstaan heeft, en ik zou niet weten waarom ik dat gezonde lichaam zou moeten verstoppen.

Janne94 - Woensdag 11 mei 2016 17:23

@onbekend, ik begrijp je. Ik kreeg ook niet zo'n prettig gevoel van deze blog. Maar dat mag (vind ik). Dit is nu eenmaal een lastig iets en ik vind het heel dapper dat je de strijd aan gaat en probeert jezelf te laten zien.
Momenteel zit ik ook in dat proces en vind het verdraaid lastig en eng. Maar, wat ik je mee wil geven is: Doe waar jij je goed bij voelt!!

Liefs,
Janne

LA - Woensdag 11 mei 2016 17:24

Proud to be me, right? Nou, deze blog maakt, aan de reacties te zien, een hele boel mensen alleen nog maar meer onzeker. Ik vind dit echt zonde. Zelf heb ik littekens op plekken waar ze alleen te zien zijn wanneer ik een bikini aanheb en zelfs dat is al lastig. Maar het zou toch te gek zijn dat wanneer je eindelijk het lef hebt om aan te doen wat je aan wilt doen, al zijn je littekens zichtbaar, je dit nog sreeds niet kan omdat andere mensen het misschien schokkend vinden. Dan zou iemand met een verminkt gezicht ook niet naar buiten kunnen omdat dat voor veel mensen 'schokkend' is.Tuurlijk als jij je er niet fijn bij voelt, dan moet je het vooral niet doen. Maar ik vind dat je best een keer aan jezelf mag denken.

Nicole - Woensdag 11 mei 2016 17:50

Goed stuk scarlet, ik heb zelf veel littekens op mijn armen en bovenbenen.
En ik schaam.mij heel.erg ervoor. En aan de andere kant vind ik het zelf wel meevallen. Alleen in "vertrouwde" omgeving. Durf ik in een hemdje te lopen. Maar als ik de straat op moet. Doe ik altijd een vestje aan. En probeer met veel armbandjes het te verbergen. Maar ook heb ik het snel.warm...en val dan ook echt flauw...dus soms zit er geen andere optie op. Maar ik heb wel van de huisarts een soort kousen zonder hand. Die in over mijn arm kan doen.. zoiezo tegen de uv straling van de zon. Maar ook voor het zicht. Door dan een vestje of de armbandjes combinatie... kan ik het best ver verbergen. Maar toch kunnen sommige mensen het niet laten om echt vervelende kwetsende opmerkingen te maken. Zoals lekker snijden... lekker branden. Of je het voor je lol doet... iemand die littekens heeft vanuit een ongeluk ook een trauma... eord geaccepteerd. Maar de littekens vanuit pijn door ook een trauma. Dat word belachelijk gemaakt.


H - Woensdag 11 mei 2016 18:06

Sorry Proud, deze blog is bijzonder naar

Muis - Woensdag 11 mei 2016 18:13

Wat een goede blog! Ik vind ook dat iedereen het voor zich moet weten maar het is ook goed stil te staan bij anderen die ermee geconfronteerd worden.
Kinderen zeker maar ook volwassenen... Er wordt snel gezegd op fora dat je je niet hoeft te schamen en het is warm dus doe het gewoon maar dat is te simpel vind ik. Tuurlijk gaat het niet om ie moeten schamen maar het gaat om de schok die het kan hebben op anderen. Jij leeft al jaren misschien met de littekens, het jezelf beschadigen is of dat dat kan gebeuren is redelijk normaal geworden in je leven of in ieder geval iets wat bekend is maar voor heel veel mensen niet. Het is gewoon ontzettend naar om te zien, ook bij een onbekende.. Dat iemand zichzelf zoiets heeft aangedaan, zoveel pijn heeft gekend.. Dat is verschrikkelijk en daar hoef je niet altijd zichtbaar mee rond te lopen. Niet als dat een ander erg kan raken zoals een klein kind, daar moet rekening mee gehouden worden.

Ileana - Woensdag 11 mei 2016 18:32

Ik kom niet erg veel in aanraking met kinderen. Behalve de twee kleine koters die hier thuis wonen. De kinderen van een heel goede vriendin van me. De oudste (5) vroeg jaren geleden: "Heb je je pijn gedaan?" Waarop ik gewoon ja zei. En daarmee was de kous af. De kleinste is het nog niet opgevallen. Dat was dus heel erg simpel. Kleine kinderen geven daar nog helemaal geen sterke lading aan. Dat is pas wanneer mensen ouder worden omdat ze gaan begrijpen waar het vandaan kan komen. Ik heb voor mezelf altijd beslist dat ik pas met korte mouwen zou lopen wanneer de littekens voldoende oud waren. Met verse littekens lopen vond ik voor mezelf te confronterend. Ik wou kunnen zeggen, wanneer mensen vragen zouden stellen, dat dat een periode is die achter mij ligt.
Als ik moet solliciteren of in serieuze situaties kom waarin ik mezelf moet "verkopen"/deftig presenteren dan draag ik echter wel lange mouwen. En waarom? Omdat ik mensen die me moeten beoordelen niet de kans wil geven om mij wandelen te sturen omwille van hun eigen vooroordelen. Daarin neem ik mezelf dan wel in bescherming.
De enige (!) keer dat een volwassene mij erover aansprak:
Persoon: "Oeh! Heeft de kat je aangevallen" (al lachend)
Ik: (al lachend) Nee! Ik heb mezelf aangevallen". Kous af en we hebben eens goed gelachen. Je kan ook zelf! de lading van dit ernstige onderwerp afhalen met behulp van humor.
Ik ben héél blij dat ik drie jaar geleden de beslissing nam om niet meer altijd lange mouwen te houden. Ik sprak erover met een klasgenoot en die vond het onzin om nog langer met lange mouwen te lopen. Zij heeft mij over de streep geholpen en het is een zeer bevrijdend gevoel. Zoals anderen al schreven geeft het een gevoel van zelfacceptatie. En daarbij... mensen die echt om geven laten je niet vallen om een paar littekens!

Roxsanne - Woensdag 11 mei 2016 18:37

Ik heb mijn littekens alleen verborgen voor mijn vader. Verder intresseert ht me niet wat andere van mijn littekens denken.

Claire - Woensdag 11 mei 2016 18:47

Ik vind het maar een onredelijke blog..
Scarlet, je weet niet wat het is blijkbaar. Je kan nu wel makkelijk zeggen wat je zou doen, maar als je het echt zou hebben zou je alleen maar kunnen dromen van rondlopen met korte mouwen. Ik loop al 8 jaar met lange mouwen en in warm weer ga ik er kapot van.
Ik durf voor niemand korte mouwen aan. ook niet voor mijn moeder. Ik wil mijn moeder geen pijn doen ook al weet ze er van. Deze blog versterkt dat alleen maar want het is slecht. Ik zal heel mijn leven met lange mouwen moeten lopen om die fout die ik maakte in mijn tienerjaren. Sorry Scarlet, maar ik ben het eens met onbekend.
Plus je zegt dat je geen reactie hebt verwijderd. Kan misschien nu zo zijn, maar ik heb vaak genoeg gezien dat een reactie ineens verwijderd was, omdat er te veel kritiek tegenover jullie in stond. En ineens hadden jullie een blog over kritiek krijgen op de site.
Ik was super erge fan van deze site, maar dat wordt steeds minder.
Laat dit volgende keer iemand schrijven die er ervaring mee heeft alsjeblieft

Pukkiej - Woensdag 11 mei 2016 18:56

Kinderen staren. Doen ze ook naar brandslachtoffers die brandwonden hebben op hun hoofd. Die moeten dan maar binnen blijven omdat ze aanstootgevend zijn en aangestaard worden??? Ga toch weg.

Lidy - Woensdag 11 mei 2016 19:01

@claire volgens mij zijn de meningen erg verdeeld over deze blog, velen vinden hem juist goed. Ik vind het niet zo netjes om er zonder Scarlet persoonlijk te kennen vanuit te gaan dat zij geen ervaring heeft met dit onderwerp. Over de blog waar naar wordt verwezen in deze blog, die ook door haar geschreven is, waren mensen nog lovend... http://www.proud2bme.nl/Proud2Live/Snijden_om_niet_te_voelen

Ik vind het een goed artikel, jammer dat sommige mensen niet inhoudelijk reageren maar overgaan tot het aanvallen van Scarlet of direct na 7 jaar goede artikelen ineens Proud minder goed vinden, kom op zeg, dat zegt meer over de reageerder zelf dan over de blog zelf.

Lidy - Woensdag 11 mei 2016 19:04

@pukkiej
Zie nu jouw reactie pas. Lees jij wel goed? Er staat toch duidelijk in de blog dat iemand met brandwonden zichzelf zeker niet moet verstoppen? Jammer dit soort reacties, doet zeer af aan waar de blog werkelijk over gaat.

Dance!!! - Woensdag 11 mei 2016 19:17

Ik zelf laat het nu volledig los en loop 8 vd 10 keer met korte mouwen over straat met dit warme weer. Ook op school (dansacademie) heb ik het eerst aan mijn klas uitgelegd en niemand deed er moeilijk of naar over. Ik voel me nu meer veilig als ooit juist omdat ik niet meer hoef bang te zijn dat iemand het ziet in de kleedkamer of als je mouw zakt. Nou heb ik wel altijd bij kinderen lange mouwen aan. Vooral bij stage want die kinderen zien mij als juf en voorbeeld. Ik wil niet dat ik ze afschrik of dat ze dit ook willen ofzo. Wel een goed artikel. Ik denk dat ik het lastig had gevonden als ik het een paar jaar geleden had gelezen maar nu, nu ik al een jaar er vanaf ben snap ik het. Verbergen is soms nodig en soms niet.
Xx dance

Juliët - Woensdag 11 mei 2016 19:25

Ik draag altijd korte mouwen wanneer ik dat wil. Ook bij kleine kinderen. En ik heb geleerd om ook dan eerlijk te zijn, maar helemaal op hun eigen niveau. Je hoeft niet te liegen. Je kunt zeggen dat je veel pijn hebt gehad, maar benadruk het positieve. Bijvoorbeeld dat het nu over is, of dat je heel blij bent met het kind en hoe leuk jullie het samen hebben. Als het kind eraan toe is, zal het vanzelf vragen stellen. Vertel niet meer dan ze vragen, maar ga zeker dus niet liegen.

Wel vind ik het lastig dat ik nu stageloop met een kwetsbare doelgroep. Ook vind het lastig tegenover mijn begeleiders omdat ze van niets weten. Morgen ga ik dus voor het eerst in jaren weer met lange mouwen de deur uit terwijl de mussen haast van het dak vallen. Over een paar weken heb ik samen met een begeleidster vanuit school een gesprek op stage en ga ik het vertellen. Ook omdat het voor mij al jaren geleden is en ik niet tot aan mijn dood mijn littekens wil verbergen. Ook in een werkomgeving wil ik dus mezelf kunnen zijn.

Juliët - Woensdag 11 mei 2016 19:28

Ik begrijp trouwens ook niet waarom je zelfbeschadiging wel zou moeten verbergen en brandwonden niet. Voor hoe aanstootgevend het is, maakt het geen fluit uit waardoor de littekens komen. Dat is enkel je eigen gevoel en de meeste kinderen zullen het verschil niet eens zien.

Inger - Woensdag 11 mei 2016 19:28

Hee allemaal,

Ik reageer eigenlijk nooit meer op blogspot e.d. Maar deze raaktenmij toch wel.
ik snap de intentie waaruit deze blogspot geschreven is en ik denk dat dit veel oproept bij veel mensen juist omdat deze twijfels als zo sterk gegrond zitten in het hoofd van mensen die zichzelf beschadigen.

Wat ik wat onhandig vind is dat scarlet haar mening indirect geeft door te zeggen wat zij zal doen als....
Maar ik denk dat als we heel eerlijk gaan kijken niemand weet wat je doet als....

2 jaar lang nadat ik gestopt was met snijden heb ik lange mouwen gedragen op de meest openbare plekken. Tot ik er klaar mee was, door lange mouwen te blijven dragen accepteerde ik nog steeds mijzelf niet.
Laat het duidelijk zijn, die littekens zijn geen onderdeel van mij.
De littekens zijn een onderdeel van mijn verleden die heel naar en pijnlijk is. Maar ik ben verder gegaan en draag de sporen helaas met mij mee.
Sporen van keuzes die ik toen heb gemaakt.
Iedereen draagt littekens bij zich, of ze nou vanbinnen of vanbuiten zitten. Iedereen heeft nare dingen meegemaakt.

Bij mensen die hebben gesneden is dat helaas zichtbaar en ja dit kan schokkend zijn.
Zeker voor mensen die er niks van af weten. Toch vind ik niet dat dit betekent dat je maar lange mouwen moet dragen. Tenslotte zijn er ook homo's die zoenen op straat, dit kan een groot deel van de bevolking misschien ook schokkend vinden. Er zijn mensen met piercing en tatoeages over hun hele gezicht, dit kunnen mensen ook schokkend vinden.
Iedereen mag zelf de keuze maken waar hij of zij zich fijn bij voelt. Wel moet je weten wat de gevolgen kunnen zijn en je moet zeker je mannetje staan om voor jezelf op te komen. Er kunnen opmerkingen komen over je littekens....
Hoe vaak ik wel niet heb gehoor: "en heb je de aandacht gekregen die je nodig had?" Of "heb je ook geprobeerd zelfmoord te plegen?"
Ik beantwoord deze, stiekem vind ik ze kortzichtige vragen graag. Waarom.... in de hoop dat ik mensen een beetje kan helpen om verruimend te denken en minder snel te oordelen. Doet het soms pijn? Ja natuurlijk, maar met die pijn kan ik handelen.
Zo maak ik een bewuste keuze voor mijzelf.

Qua werk is het lastiger. Zeker omdat ik opgeleid wordt tot drama therapeut en ik met kwetsbare mensen werk. Ik vraag vaak hoe mijn organisatie er tegenover staat en nog nooit heb ik te horen gekregen dat ik maar lange mouwen moest dragen, nog nooit. Niet bij kinderen, tieners of volwassenen.

Als kinderen op mijn stage wat er is gebeurd vertel ik ze tot een bepaalde leeftijd een spannend verhaal over een boos konijn, ze vinden het geweldig.
Tieners vertel ik de waarheid op een beschaafde manier.... ik probeer ze gelijk de boodschap mee te geven nu al te beginnen om van zichzelf te leren houden zodat ze leren van mijn fouten. En ook dat werkt als een trein.

Als jij met je littekens kunt dealen en je verleden je verleden is.... Dan zul je zien dat de meeste andere mensen dat ook kunnen.

B. - Woensdag 11 mei 2016 19:31

Ik denk dat deze blog alleen mensen die al heel erg onzeker zijn nog meer onzeker maakt.

Tylani - Woensdag 11 mei 2016 19:40

@team proud, I Heb wel degelijk de boog goed gelezen.
Ik heb in mijn reactie ook aangegeven dat het gaat om wat iemand voelt en dat dat ook kan zijn dat de keuze dan is om het niet te doen.
Het gaat mij om de ondertoon.
Ik vind dat je, juist als team proud, zou moeten uitdragen dat je ok bent met littekens, en dat je je altijd zo mogen tonen.
Binnen die kaders kan je dan het gesprek aan over het onderwerp, want ja, het blijft lastig en vele hebben er moeite mee.
Maar ik vind de ondertoon verkeerd gekozen.
Ja het mag scarlets eigen mening zijn, maar als beheerder van proud heb je een voorbeeld functie. Ik vind het ongelukkig gekozen op deze manier, ik denk zelf dat jullie de verkeerde boodschap hiermee uitdragen.
Desalniettemin is het goed dat het aangekaart wordt, maar dat was niet het punt van mijn kritiek.

los - Woensdag 11 mei 2016 19:43

Wat een reacties op deze blog! Begrijpelijk, want het is een ontzettend lastig thema. Een enorm dilemma. Het is super confronterend om te beseffen dat je (ik) voor de rest van je leven die littekens bij je draagt, en voor de rest van je leven deze keuzes zult moeten maken. Er is geen eenzijdig antwoord. Het is echt lastig.

Maar om eerlijk te zijn herken ik die behoefte aan 'te koop lopen', zelfs al is het inmiddels 4 jaar geleden. Ik wil dat mensen iets zien en iets zeggen. Of vooral dat ze iets zeggen wanneer ze iets zien. Want inderdaad, je 'vertelt' opeens zoveel over jezelf, en als daarover gezwegen wordt voelt dat heel ongemakkelijk. Tegelijkertijd kan ik nu ook zo oprecht enorm balen, en inderdaad vooral wanneer ik met kinderen werk, of in vreemde situaties. Het is zo'n stempel, het maakt zoveel zo zichtbaar. Dus hoewel dat oude gevoel van gezien willen worden nog aanwezig is, is er nu ook een oprechte wens om het weg te laten halen. Omdat dit niet meer is wie ik ben. Het hoort bij mijn verleden, maar inmiddels ben ik zoveel meer.

Toen ik vorig jaar in een nieuwe klas kwam, lukte het me niet langer dan 2 dagen om het te verbergen. Mijn verleden was nog zo'n groot deel van mij dat het voelde alsof ik niet mezelf kon zijn als mensen deze dingen niet wisten. Dit jaar begon ik in een andere klas, en ik heb het het eerste half jaar verborgen gehouden. Omdat ik inmiddels zoveel meer over mezelf te vertellen heb dan dit, omdat ik eens op een andere manier wilde beginnen. Inmiddels heb ik het heel kort in mijn klas verteld, en vandaag voor het eerst met korte mouwen gelopen. Want inmiddels vind ik het toch wel fijn als deze mensen iets weten. Maar de basis van het contact ligt ergens anders, en dat vind ik belangrijk.

De vraag waarom ik zo graag in korte mouwen loop is voor mij enorm relevant. Ik probeer daarin eerlijk te zijn naar mezelf, en die behoefte om gezien te worden anders in te vullen. Maar het is heel lastig. En misschien kan dat wat stoom van deze discussie afnemen, als we erkennen dat dit gewoon een super gevoelig onderwerp is, en dat er allerlei gevoelens in meespelen die moeilijk zijn om te onderkennen, en de wens om gewoon normaal van het mooie weer te kunnen genieten.

Sanne - Woensdag 11 mei 2016 19:43

Mooie blog, ik verberg men littekens ook voor sommige mensen en in sommige situaties. Dat is nu eenmaal handiger.

@inger mooi om jouw ervaring te lezen, knap dat je dit hier deelt. Ik lees verder nergens in deze blog dat je je littekens zou moeten verbergen. Volgens mij wordt dat juist heel vrij gelaten? De kern is denk ik dat je er goed over moet nadenken omdat het gevolgen heeft voor en door andere mensen. Er staat nergens dat iets goed of fout is.

H. - Woensdag 11 mei 2016 19:51

@Proud:De boodschap die jullie geven is dat je beschaamd moet zijn om je littekens en je ze moet verbergen. De boodschap is dat je je moet aanpassen aan hetgeen de buitenwereld denkt en verwacht over je. De boodschap is dat je je moet verhullen omdat je bepaalde fysieke uiterlijkheden hebt die niet passen binnen de maatschappelijke norm. De boodschap is dat je je moet schamen om mentale problemen die je hebt of zelfs hebt overwonnen.
Dit is de meest flagrante blog ooit geschreven op Proud, een mooie boodschap die jullie geven aan jullie lezers.
Door dit soort harde woorden geef je de boodschap aan jullie al onzekere lezers dat ze beter 2 keer nadenken voor ze een leuk topje aan doen met het mooie weer en dat ze zich beter verbergen onder een hoop textiel om de buitenwereld niet te choqueren met hun zogezegde griezelige littekens.
Bravo!

K - Woensdag 11 mei 2016 19:52

Nooit of te nimmer zou je lange mouwen aan MOETEN om een ander niet te confronteren. Iedereen, maar dan ook echt iedereen, heeft het recht om zelf te kiezen wat hij of zij aan wil trekken, en hoe een ander hierop reageert is dan een volgend iets.
Zelf loop ik met warm weer soms met lange mouwen, soms met korte, hangt er van af hoe (on)zeker ik me die dag voel. En nooit met wonden, dat vind ik zelf wel een grens.

truus - Woensdag 11 mei 2016 20:00

titel had wel even over nagedacht mogen worden, beetje respectloos

H. - Woensdag 11 mei 2016 20:07

@Truus: ik deel je mening.
Niemand is fier en loopt te koop met zijn littekens. Net alsook niemand beschaamd hoeft te zijn over ze.
Ze zijn wat ze zijn en zijn een deel van je, of je dat nu wil of niet en dit mag geen invloed hebben op je doen en laten.
Dus omdat je op een bepaald moment geworsteld hebt met zelfbeschadiging moet je je kledingstijl maar voor de rest van je leven aanpassen of je ongemakkelijk voelen.
Ik heb hier geen woorden voor hoe kwetsend deze blog is, ik begrijp zelfs niet waarom men zoiets schrijft. Wat wil men hier mee bereiken?

Kim - Woensdag 11 mei 2016 20:23

Iets waar ik in de zomermaanden dagelijks mee bezig ben. En iedere dag als ik dan de deur uitga met ontblote armen ga ik weer letterlijk een drempel over. Wetende dat ik weer rot opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd kan krijgen. En wie houd daar rekening mee?
Hulpverlenende instanties zouden dit vraagstuk mogen 'vergemakkelijken' (daarom stuit deze blog mij ook zo tegen de borst met een heel duidelijke mening). In die zin dat mensen met littekens, ten gevolge van automutilatie, best gestimuleerd mogen worden zichzelf gewoon te laten zien. Je bent niet shocking. Daarbij komt dat ik niemand ken die automutileerd en er NIET overnadenkt of stilstaat of hij/zij de littekens wel kan laten zien in allerlei afzonderlijke situaties. Het gaat om het feit dat als iemand bepaald of ik mijn littekens wel of niet kan laten zien, dat ik dat ben. Dat kan ik heel goed zelf bepalen. Net zoals ieder ander, met willekeurige andere littekens dat kan. Het is geen maatschappelijk vraagstuk ofzo.
Als iemand de impact die mijn littekens op anderen hebben weet, dan ben ik dat wel. Dat neem ik namelijk continue mee in mijn overwegingen. Echter zijn de gevolgen (lees littekens) permanent, dus natuurlijk mag ik net zo goed als ieder ander zomerse kleding aan. Iedereen maakt een moeilijke tijd in zijn/haar leven mee en omdat ik zichtbare littekens heb (in plaats van alleen maar onzichtbare) zou ik mij daar de rest van mijn leven op moeten aanpassen? Ik vind van niet.
Na het lezen van deze blog voel je je waardeloos als je er wel voor kiest om zomers gekleed te gaan waarbij je littekens soms zichtbaar zijn. Alleen de titel al: met je littekens te koop lopen. Het komt erop neer dat ik deze blog van proud2beme niet zo fijn vind. Het past eerder binnen shametobeme of ineedthidemyselfsoidon'tshockothers.

K. - Woensdag 11 mei 2016 20:26

Allereerst wil ik zeggen dat ik het een interessante blog vind.
Ik denk er alleen iets anders over.

Als ik met 26+ graden in een t-shirt loop, kijken er bijna geen mensen naar mijn armen,
loop ik met dezelfde temperatuur met lange mouwen, word ik van alle kanten aangegaapt omdat iedereen in een t-shirt loopt behalve ik.
Zelfde als met kinderen, ze kijken maar ze zien alleen iets wat ze niet kennen, soort van eerste keer dierentuin, ze stellen zich geen vragen, maar kom ik de kids voorbij met lange mouwen terwijl iedereen een t-shirt aanheeft krijg ik echt vragen.

Voordat ik automutileerde, lette ik nooit op iemands armen of benen. Ik ben dat pas gaan doen nadat ik begon met automutileren en nu ik gestopt ben check ik nog steeds iedereen's armen.. Als ik ergens in het park op een bankje zit en ik kijk naar al die mensen, bijna niemand kijkt naar elkaars armen, gezicht en billen worden het meeste bekeken...

Merizz - Woensdag 11 mei 2016 20:27

De blog komt bij mij over als boodschap, een bescherming voor mensen die zichzelf beschadigd hebben.

Niemand hoeft zich te schamen voor z'n littekens.
Niemand hoeft zich anders te voelen omdat hij/zij beschadigd heeft.
Niemand hoeft zich te verbergen in lange kleding.
Iedereen is goed, met of zonder littekens.

Maar, je weet nooit wat andere mensen van je denken. Mensen oordelen snel, helaas. En als je bijv. ik noem maar wat, een sollicitatie hebt.. is het misschien niet zo handig je littekens meteen bloot te geven omdat mensen dan snel kunnen gaan oordelen of zich dingen gaan afvragen. En dan is het beter om jezelf te beschermen tegen vragen/kritiek/ of afgunst.
En zeker als je nieuwe mensen leert kennen, zullen hun de littekens op gegeven moment gaan opvallen. Maar, dan kun je natuurlijk langzaam stapje voor stapje uitleggen wat er is, als ze er naar vragen natuurlijk.

Zelf heb ook littekens van zelfbeschadiging. Op m'n linkerarm. Niet heel veel en ook niet super zichtbaar. Maar je ziet ze wel, vooral door het kleurverschil. Ik vraag me ook af of andere mensen ze zien. Ik heb er achteraf wel spijt van dat ik het gedaan heb. Toen ik mijn vriend heb leren kennen, is na een tijdje het hem wel opgevallen. Ik vertelde over mijn eetstoornis en zelfbeschadiging. Hij was heel lief en begripvol.

Ik denk, dat je littekens mag zien als gebeurtenissen/ gedaante in je leven die je met je meedraagt. Of je er nou trots op bent of niet, ze horen bij je en gaan (meestal) niet meer helemaal weg. En het is de keuze aan jou of je ze aan andere laat zien en/of het verteld.

Ik denk een litteken ook iets wat je herinnerd aan een vervelende periode.. maar dat je nu blij kan zijn waar je nu staat en niet meer bent zoals toen. (en dan heb ik het over zelfbeschadiging)

Ano - Woensdag 11 mei 2016 20:35

Tijdens het lezen van dit verhaal, komt er toch een boosheid omhoog!
Het lijkt net alsof iedereen met littekens in een hokje word gedrukt!
Nog een grotere taboe en schande!
Na het lezen van hierboven durf ik nu helemaal niet meer zo goed een thirtje aan! Terwijl mij littekens meer dan 5 jaar oud zijn.
Moet ik en iedereen maar met schande leven
Bedankt

Iris - Woensdag 11 mei 2016 20:59

Heb in bepaalde situaties 'last' van de littekens. Eerder durfde ik niet met een t-shirtje aan de straat op. Nu gelukkig wel. En merk dat mensen er weinig probleem van maken. Als mensen er een probleem van maken horen ze niet thuis in mijn omgeving.
Ik zou het wel lastig vinden bij het solliciteren.

Teletubbie - Woensdag 11 mei 2016 21:17

Ik vind de blog een beetje dubbel. Er wordt heel duidelijk benoemd dat iedereen moet doen waar hij of zij zich goed bij voelt maar toch zit er een ondertoon aan waarom het allemaal niet zou moeten.

Ikzelf woon op een zorgboerderij met allemaal kinderen. En ja, ik loop gewoon in een hempje. Afgelopen weekend vroeg een meisje van 7 wat al die strepen waren. Ik vertel ze altijd dat ik toen ik nog heel klein was een keer heel hard ben gevallen over prikkeldraad. Voor hun is het dan ook klaar. Ik draag eigenlijk altijd wat ik fijn vind ook al kun je niet om mijn littekens heen. Ze zitten ook op mijn handen en ik kan moeilijk met handschoenen aan gaan lopen de hele tijd. Als anderen er een probleem mee hebben kunnen ze naar me toekomen en wil ik er rekening mee houden.

Afgelopen jaar op mijn examengala droeg ik een jurk met korte mouwen en ik kreeg juist hele positieve reacties! En nee hun hebben dat ook nog nooit eerder gezien en zijn het niet gewend. Zelfs de mensen die ik eigenlijk nooit sprak kwamen naar me toe om te vertellen hoe dapper ze het vonden. Ik vind het jammer dat deze kant niet ook genoemd kan worden. De reacties hoeven niet altijd negatief te zijn.

Pukkiej - Woensdag 11 mei 2016 21:29

@lidy
Het staat er niet bij dat t bij brandwonden wel oke is. T staat alleen ; wat als. Ik heb t over t algemeen gewoon over littekens zoals die hier ook staan beschreven. Daarnaast vind ik deze blog gewoon geen toegevoegde waarde hebben

M - Woensdag 11 mei 2016 21:30

Ik vind dit een pijnlijke blog. Alsof ik niet geaccepteerd word met mijn littekens..

Iemand met anorexia mag ook gewoon over straat, ookal is het schokkend hoe mager zo iemand kan zijn. Iemand met een sonde ook, terwijl dat ook voor kinderen heel schokkend mag zijn. Mensen met lichamelijke ziektes kunnen er soms ook schokkend uit zien. Maar dat is oké. Waarom is het dan niet oké wanneer je littekens hebt? Wonden vind ik wat anders, maar mijn littekens zijn inmiddels 5 jaar oud, en dat gaat ook niet meer verbeteren. Ik snap best dat die littekens schokkend of confronterend kunnen zijn, maar waarom vind je dit bij littekens niet oke, maar bij iemand die mager is, een sonde heeft, brandwonden heeft of een lichamelijke ziekte wel oke?

Ik vind dit echt een pijnlijk artikel. Ik probeer langzaamaan mezelf te accepteren wie ik ben, met mijn littekens, want die zullen niet meer weggaan. En nu voelt het alsof het toch niet goed is, omdat het schokkend voor anderen kan zijn.

Lidy - Woensdag 11 mei 2016 21:32

@pukkiej
"Want mag iemand die littekens heeft op zijn armen omdat die een brand heeft meegemaakt hiermee dan wél overal zichtbaar rondlopen? Natuurlijk!"

beter lezen ;)

Birdy - Woensdag 11 mei 2016 21:49

Ik vind het een goede blog. Scarlet zegt niet dat iedereen zijn littekens moet bedekken, maar wel dat het goed is om hierin een bewuste keuze moet maken.
Mensen zullen littekens veroordelen waarschijnlijk en dat mag dan onterecht zijn, het is nou eenmaal wel waar je tegenaan loopt en het is goed om je dat te realiseren omdat je voor jezelf moet besluiten of je hiermee om kan gaan.
Kun je dat, en besluit je met je littekens zichtbaar te lopen, prima. Helemaal jouw keuze en als die bewust genomen is, is die goed.

Ik weet trouwens best waar ik over heb, heb zelf ook littekens.

Overigens vind ik je titel niet handig.

Shari - Woensdag 11 mei 2016 22:00

Ik heb het heel moeilijk met deze blog en wordt er heel erg onzeker door. Ik schaam me kapot voor mijn littekens maar als ik bijvoorbeeld ga sporten kan ik toch moeilijk een lange bloes aantrekken? Of als ik op stage verplicht ben om korte mouwen te dragen ivm hygiene, wat moet ik dan zeggen?
Het is inderdaad niet mooi om naar te kijken, maar wil dat dan zeggen als je bv onder- of overgewicht hebt je geen korte broek meer mag dragen? Jezelf altijd moet verbergen? Ik ben heel erg teleurgesteld in deze blog...

Anoniem - Woensdag 11 mei 2016 22:24

Hoe vaker ik de blog lees, hoe meer ik lees dat littekens eigenlijk bedekt zouden moeten worden, of dat mensen die hun littekens laten zien eigenlijk egoïstisch zijn ofzo. Voelt rot en ik zou eigenlijk graag willen om een wat verdere uitleg van de bedoelingen van deze blog..

Robin - Woensdag 11 mei 2016 22:28

Gewoon aantrekken wat je wil vind ik. Wat anderen ervan vinden doet niet terzake. En zelf heb je er meestal geen last van want de meesten durven er toch niks over te zeggen.

anoniem - Woensdag 11 mei 2016 22:30

Ik vind sommige reacties wel een beetje aanvallend naar Scarlet. En sommige mensen reageren heel heftig. Als jezelf oké bent met je littekens waarom raakt deze blog je dan zo.... Misschien moeten mensen daar eens over nadenken ipv Scarlet, proud of deze blog aan te vallen.

A - Woensdag 11 mei 2016 22:49

Mooi geschreven Scarlet!
Zoals je ziet raak je een gevoelig punt bij een aantal mensen.
Ik hoop dat de mensen hier kunnen respecteren dat mensen verschillend over dingen kunnen denken en dat dat niets over henzelf zegt. Als het je wel heel persoonlijk raakt, probeer je dan af te vragen waarom dat zo is en wat het triggert in jou..

Moeder - Woensdag 11 mei 2016 22:55

Ik vind de vergelijking van een lange broek dragen omdat je vindt dat je te witte benen hebt, of dat je de littekens van automutilatie moet verbergen een moeilijk stuk in deze blog.
Dat mensen er zelf over na moeten denken of ze het willen tonen lijkt me logisch. De toon echter vind ik niet prettig. Met een dochter met anorexia, wat ook overduidelijk te zien is, en die dit weekend met een t shirt met korte mouwen beneden komt en zich afvraagt of ze dat ook op de universiteit durft, krijg ik hier ook een dubbel gevoel van. Er bestaat een heel groot taboe over automutilatie en ik schrik nog iedere dag als ik de armen van mijn dochter zie, en zeker dit weekend als ik zie dat er een verse bij zit. Maar zij is degene die dit zichzelf kennelijk aan moet doen, en daar heeft ze hulp voor nodig. Volgens mij is een eerste stap daarin, erkennen dat je een probleem hebt en dat dit niet de manier is, maar ze hoeft zich van mij niet te verstoppen voor andere mensen/ kinderen, want als diegenen dit probleem niet hebben, wil niet zeggen dat mijn dochter en alle andere mensen die dit wel hebben, rekening moeten houden met hun omgeving. Die zin stuit mij tegen de borst. Als ik met haar in een supermarkt loop, zie je alle mensen kijken wat we kopen en voel ik de blikken, ook in mijn rug. Laat staan hoe het voor haar voelt. Het feit dat ze nu, na vijf jaar zo te leven, naar beneden komt met een t shirt met korte mouwen, voelt voor mij als een overwinning, n.l. dat ze zich wel durft te laten zien. Ongeacht hoe ze er uit ziet en wat anderen daarvan vinden of wel of niet van begrijpen. En met dat in mijn achterhoofd en vooral mijn hart, vind ik dit geen fijne blog. Maar dit is ook pas de eerste keer dat ik "schrik" van een blog van Proud to be me, want verder volg en lees ik alles en ben alleen maar heel blij met het bestaan ervan, en met alle inputs die jullie geven. Maar daarom wil ik ook even reageren op dit blog. Ik schrok ervan, en dat moet me even van het hart. Niet om te oordelen, maar als feedback hoe ik als moeder dit ervaar als ik het lees. En het maakt bij meer mensen reacties los, dus onzinnig is het onderwerp zeker niet. Het klinkt alsof je zelf geen ervaring hebt, maar dat weet ik natuurlijk helemaal niet, en dan voelt het toch alsof je als buitenstaander een advies wilt geven, en dat kan dus reacties oproepen zoals de mijne en sommige hierboven. Taboes zijn er om doorbroken te worden, en of het nou om eetstoornissen gaat, of over automutilatie of over............ Ik vind dat de maatschappij, de mensen in het algemeen meer begrip moeten op kunnen brengen voor mensen die het "anders"doen dan de grote gemene deler. Hulp die mensen zoeken, of moeten zoeken, begint vaak met begrip van de omgeving voor hun probleem/pijn/verdriet. Verstoppen helpt daar volgens mij niet bij. Maar dat is mijn mening. Iedereen moet zelf kiezen hoe ze hiermee omgaan. Ik schrik ook van mensen waar je aan kunt zie dat ze ongelukkig zijn, maar dat is mijn probleem, niet dat van hen.

J. - Woensdag 11 mei 2016 23:01

Waarom het mij zo raakt, is omdat er heel duidelijk een bepaalde ondertoon in dit artikel zit. Ik lees een boodschap en die boodschap staat haaks op 'Proud2bme', omdat ik mij eigenlijk zou moeten schamen voor mijn littekens en dit moet bedekken. Een meisje zei mij eens in het zwembad toen ze naar mijn littekens keek: "knap dat je gaat zwemmen" zoiets, het was heel lief. Kinderen kijken misschien in sommige gevallen nog wel minder oordelend naar de wereld dan volwassenen. In deze blog lees ik wel een bepaald oordeel en dat doet mij pijn. En eerlijk gezegd ben ik hierdoor ook wel heel erg teleurgesteld in Proud en ja, ook in Scarlet. Het raakt een gevoelige snaar bij velen denk ik, omdat het ook een heel gevoelig onderwerp is voor de meesten die hier ervaring mee hebben.

Miekio - Woensdag 11 mei 2016 23:02

Ik ga hier vast ook geen vrienden mee maken, maar ik vind dit een hele goed blog. Dat het een heel gevoelig thema is, dat is duidelijk.

Ik zeg niet dat je je moet bedekken of schamen. Wel vind ik dat je ook moet blijven bedenken dat dit shockerend kan zijn van anderen. Het kan voor iemand met een automulatie verleden ook shockerend of triggerend werken. En dat is ook logisch.

Dat snijwonden langs de polsen anders zijn dan brandwondenm dat is gewoon zo, je kan het ontkennen of hard roepen dat het niet zo is, het is gewoon een feit. Het wekt hele andere emoties op gevoelens en gedachtes. Voor sommigen kan dit erg gevoelig zijn en naar.

Wat ook ee n feit is, is dat nu eenmaal voor sommige mensen dit een fysieke, visuels manier is om aandacht en hulp te vragen. Net zoals dit is met het zo mager mogelijk willen zijn voordat je hukp zoekt: kijk, het gaat echt niet goed met me.
En dat dit zo is, vind ik al erg genoeg.

Als het even kan, waarom zou je dan niet met een lekker luchtig truitje aan rondlopen? Als het heftige duidelijke littekens zijn? Daarmeezeg ik niet dat dit MOET of schaam je, zeer zeker niet. Maar soms is het nu eenmaal echt een schreeuw om hulp en aandacht. dat is al erg genoeg.

Ik heb ook littekens. Ook brandwonden trouwens. Maar als ik gezellig onbezorgd wil winkelen dan doe ik, ook voor mezelf, een luchtig iets om dit te bedekken. Niet omdat ik me schaam ofzo, maar gewoon omdat ik vind dat dit iets van mij was en verder niemand war mee te maken heeft. Mijn brandwonden bedek ik trouwens ook.
Ik maak er verder geen probleem van, en ze horen bij mij ondertussen als mijn striae of vingers. Maar een ander heeft er toch echt niets mee te maken.

Scarlet, ik vind het wel mooi geachreven.

claire - Woensdag 11 mei 2016 23:02

@lidy. Het gaat me niet om die 7 jaar goede blogs. Dit is zeker niet de eerste blog waar ik me aan erger.
En daarbij. Ik ben vrij om mijn mening te laten horen en wat ik zojuist heb gezegd is MIJN mening.

Li - Woensdag 11 mei 2016 23:04

Mensen zeggen dat alleen de titel al een 'vervelende ondertoon' uitstraalt. Als dat het geval is, waarom lees je dan de blog überhaupt. Proud schrijft blogs voor de mensen die het interesseren en die er hopelijk baat bij hebben. Als je niet bij die doelgroep hoort reageer dan niet bot op zo'n artikel en ga weer door met je leven.

Demi's - Woensdag 11 mei 2016 23:05

Natuurlijk moet je rekening houden met je omgeving. Littekens kunnen nou eenmaal iets best schokkends zijn omdat dat betekend dat er veel wonden/bloed/pijn aan vooraf is gegaan. Aan dat soort dingen moet je kleine kinderen niet blootstellen.
Jij hebt de littekens bij jezelf gemaakt, en je kon weten wat de gevolgen zouden zijn. Neem die verantwoordelijkheid voor wat je hebt gedaan dan ook. (ik heb het nu over zelfbeschadigingslittekens en niet over andere soorten littekens)

J. - Woensdag 11 mei 2016 23:07

@Li: omdat ik toch benieuwd was naar dit artikel, aangezien het onderwerp is wat mij erg raakt en waar ik veel mee bezig ben. Ik heb al de hele dag met dit artikel in mijn hoofd gezeten, omdat het mij kwetst en raakt. Daarom reageer ik.

Maé - Woensdag 11 mei 2016 23:47

Ik draag altijd lange mouwen, broeken (als het echt heel warm is) driekwart of net boven de knie. Ik zou echt niet willen dat mensen het zo maar zouden zien, alleen bij 2 vriendinnen kan ik dat want die hebben het zelf ook, en bij 1 iemand die het niet heeft, bij hun kan ik even mijn vestje uit doen in de tuin, of in korte mouwen slapen. De stad in gaan met ontblote armen of een korte broek zou ik never nooit doen. Wat als ik opeens vrienden van m'n ouders tegenkom, mijn oppaskindjes, familie of mensen waarbij ik op school heb gezeten, mijn buren, mijn buurt, etc. Het is warm, dat ontken ik niet. Maar na 6 zomers in lange kleren doorgebracht te hebben kan ik beter tegen de warmte. Voordeel is dat in mijn buurt heel veel marrokaanse mensen wonen dus dan valt het niet op als ik lange kleren draag.

Wat betreft zwemmen met vrienden, op vakantie gaan, naar het strand gaan etc: dat doe ik gewoon niet. Jammer wel maar ja, c'est la vie.

Ik ben overal geweest bij elke plastische chirurg, cosmetische artsen, heb elk zalfje olietje pilletje scrubje en trucje geprobeerd maar het helpt toch niet. Artsen kunnen er niks mee.

Elke dag dat de zon nu zo lekker schijnt blijf ik vooral alleen zodat ik in mijn hemd en shortje op m'n balkon in de zon kan liggen ingesmeerd met olijfolie, misschien als ik heeeel bruin word dat het misschien wat minder zichtbaar is. Maar die kans acht ik klein haha.

LerenLeven - Woensdag 11 mei 2016 23:58

Ik zie en merk ook bij mezelf dat dit artikel erg veel mensen raakt. Persoonlijk zit dit artikel sinds ik het vanmiddag las in mijn hoofd. Juist omdat het zo dichtbij komt, en ik het pijnlijk vind. Voor mij had dit hele artikel er niet hoeven zijn, ik denk dat de keuze om je littekens wel of niet zichtbaar te laten zijn, ontzettend persoonlijk is, daar in bestaat voor mij geen goed of fout. Het is niet nodig om mensen een bepaalde richting op te duwen, daarom had dit artikel van mij ook niet gehoeven, in het proces van herstel is dit iets wat helemaal van jou is, jij maakt uiteindelijk de keuze waar jij je prettig bij voelt. Het is soms fijn om te overleggen met mensen die dicht bij je staan, maar ongevraagd advies van iemand die de persoonlijke situaties en de personen niet kent, en daarbij zelf ook geen littekens door automutilatie heeft en dus niet beide zijden van de medaille kent, is voor mij niet heel helpend. Daarom vind ik het zo jammer dat hierdoor wel veel mensen gekwetst zijn of zich onzeker voelen. Misschien is het toch een idee om bij het uiten van jullie persoonlijke meningen wat voorzichtiger te zijn, jullie zijn geen persoonlijke blog waar op dit soort persoonlijke meningen naar mijn idee beter passen. Daarbij heb je hier te maken met een over het algemeen vrij kwetsbare groep mensen. Dit kwam nog in mij op, en wil ik meegeven.

Yellow97 - Donderdag 12 mei 2016 00:02

Ik draag eigenlijk ook altijd lange mouwen, maar ik krijg er zooo veel vragen over op school, werk, fitness, ja overal eigenlijk, maar toch.. Ik voel me echt ongemakkelijk met korte mouwen, ookal hou ik echt van de zon en ik zou echt zooo graag weer met een normaal/neutraal gevoel de straat op kunnen met een shirtje en korte broek, ik doe het ook wel eens want anders zweet ik me kapot en dat wil ik dan ook weer niet, maar ja idd lastig onderwerp, ik hoop dat het ooit wat 'losser' wordt in de maatschappij zodat er minder negatieve oordelen zijn (die ik wel kan begrijpen opzich)

Anoniem - Donderdag 12 mei 2016 00:48

Heel onprofessioneel wat je hier nu doet, scarlet. Dat meisje die je bent tegengekomen zou hier maar op de site komen en zich altijd begrepen heeft gevoelen en nu dit boog leest. Echt waar. Juist jij; degene die zo overtuigend altijd maar zegt dat je jezelf moet zijn en je niet hoeft te schamen. Echt om misselijk van te worden. Er wordt toch ook niet tegen jou gezegd dat ie je moet verbergen omdat je vies lesbo bent

N - Donderdag 12 mei 2016 02:13

@anoniem hahahaha vieze lesbo 😂 Sorry ik moet stiekem een beetje om je reactie lachen maar ben het wel met je eens

Quirine - Donderdag 12 mei 2016 07:15

@Anoniem Jij bent heel onprofessioneel om een geaardheid van iemand te gebruiken om je mening te beargumenteren.
Daar wordt ik misselijk van.
Laat dat erbuiten. Heeft niets te maken met het onderwerp van deze blog.

H. - Donderdag 12 mei 2016 07:24

Ik heb al enkele reacties geplaatst maar de hele blog blijft mij beroeren, sorry.
Een hoofdredactrice van een hulpwebsite over eetstoornissen, mensen met een minderwaardigheidscomplex en andere problemen die letterlijk zegt dat ze "zich ongemakkelijk voelt" (!!) wanneer ze plots ziet dat haar gesprekspartner littekens door zelfbeschadiging heeft en dat ze niet weet hoe ze met haar kleine neefje moet omgaan als ze iemand ziet met dergelijke littekens doet mijn wenkbrauwen fronsen.
Ik voel mij hier bijzonder onkies en erg triest bij...

Zeekomkommer - Donderdag 12 mei 2016 07:29

Ik heb zelf littekens en wondjes op mijn armen en benen. De laatste tijd ben ik in korte mouwen naar school gegaan. Dit was lastig, maar gelukkig zaten er alleen maar littekens. Gister heb ik een grote wond op mijn arm gemaakt, hierdoor ga ik in lange mouwen lopen. Thuis heb ik bijna nooit kleding waarin mijn littekens zichtbaar zijn. Dit doe ik, omdat mijn ouders er de hele tijd naar gaan kijken. Op school word dat ook wel eens gedaan, maar dan minder. Vaak heb ik op school wel een best bij de hand voor als het ongemakkelijk word. Ik zou nooit bij kinderen mijn littekens en wondjes laten zien.

Iep - Donderdag 12 mei 2016 07:44

@Demi's
Ik vind je reactie echt totaal ongenuanceerd. Natuurlijk neem ik mijn verantwoordelijkheid als ik wonden op mijn armen of benen heb door dan lange mouwen of een lange broek te dragen. Maar als het hersteld is dan ga ik het niet verbergen. Op momenten waarin ik beschadig denk ik niet na over de gevolgen, dan is het probleem te sterk. Achteraf baal ik van mezelf, maar ik ga niet de rest van mijn leven alles bedekken omdat anderen het schokkend zouden kunnen vinden, ikzelf heb ook last van de dagelijkse reminder aan de rottijd waar ik zit. Het klopt dat ik de littekens zelf heb gemaakt, maar dat komt wel voort uit een psychische stoornis in mijn geval, het is niet iets waar ik zelf op zit te wachten, trots op ben of wat ik doe omdat ik zelf zo leuk vind.

@anoniem
Je gaat echt te ver door Scarlet aan te vallen op haar geaardheid. Iedereen is wie hij of zij is en staat totaal los van deze blog. Jouw reactie is er niet een waar acceptatie uit naar voren komt. Het is echt niet ok om iemand vieze lesbo te noemen

@proud
Ik heb eerder gereageerd maar door de vele reacties die deze blog heeft losgemaakt wil ik toch nog iets toevoegen. Ik ben absoluut niet gecharmeerd van deze blog, het maakt me boos omdat ik het gevoel heb dat ik niet met korte mouwen zou mogen lopen terwijl ik dat wel doe, tegelijkertijd vind ik het heel goed dat er over dit onderwerp een blog is geschreven. Het is een heel lastig onderwerp maar het is goed dat het bespreekbaar wordt, jammer dat het een voor mij zeer negatieve ondertoon heeft. Al ben ik het ook eens met de gedachte dat je moet stilstaan bij wat het teweeg kan brengen, ik draag wat ik wil en laat me niet leiden door wat anderen misschien zouden kunnen denken, mijn ervaring is namelijk dat je veel meer vragen krijgt als je met verband of lange mouwen in de zomer op straat loopt. Ik zou hetop prijs stellen als er vaker over dit onderwerp een blog komt, want ik denk dat ook rond zelfbeschadiging nog heel wat taboes te doorbreken zijn. Want de eerdere blogs over dit onderwerp vond ik wel heel prettig.

@Scarlet
Ik denk dat je hiermee een enorm gevoelig punt het aangestipt en ik hoop dat je gewoon blogs blijft schrijven ook over dit onderwerp ondanks de vele heel negatieve reacties. Voor mij is proud een heel belangrijk platform en ik hoop dat dit je niet van de kaart brengt, maar dat je gewoon doorgaat als altijd. Want proud is echt iets om heel trots op te zijn, het geeft mij steun en herkenning die ik in real life niet echt heb. Dank daarvoor!

Nerdin - Donderdag 12 mei 2016 07:56

Zelf worstel ik hier ook mee nadat ik 10 jaar geleden ooit begonnen ben met zelfbeschadiging. Inmiddels ben ik ook alweer zo'n 2 jaar gestopt en zijn de littekens niet zo opvallend meer. Ik ben nu zojuist wel weer begonnen met korte mouwen dragen naar de uni waar ik nu 2 jaar op zit. Ik heb het wel het idee dat ik wat aangestaard wordt, maar als mensen me al een tijdje kennen vind ik het minder erg dat ze dit van mij zien dan dat ik hen voor het eerst ontmoet.

De kritische reacties op deze blog begrijp ik zeker! Het doet ook pijn om te lezen dat je misschien andere shockeert, ze anders over je gaan denken en je dat deel toch maar verborgen moet houden. Echter lees ik liever dit dan nóg een blog of artikel op internet wat zegt dat het allemaal geen enkel probleem is en 'moet kunnen'. Dat is gewoonweg niet waar, er zijn genoeg mensen die het liever niet zien. Het zou ook niet goed zijn als wij als begripvolle community andere leden onterecht gerust zouden stellen en daarmee een vals gevoel van veiligheid aanpraten.

Je moet weten waar je aan begint als je littekens laat zien. Juist dan kan je de overwogen keuze maken om het tóch te doen.

Bah - Donderdag 12 mei 2016 08:04

Wat ik een aantal keren teruglees in de reacties en 1x in de blog is ook dat het laten zien van littekens vaak een hulpvraag/schreeuw om aandacht is. Zelfs al is dat óóit zo geweest (wat ik nogal wat vind om zo te concluderen want daardoor komt het stigma 'aandachttrekkers' op de wereld en wie ben jij om dat over een ander te zeggen?), let wel dat deze littekens NOOIT meer weggaan. Blijft het dan een schreeuw om aandacht? Of betekend het gewoon jezelf accepteren en niet meer continue dag in dag uit hoeven/moeten/willen stilstaan bij die gitzwarte bladzijde in je leven?
Volgens sommigen hier zul je altijd een aandachtsvrager zijn als je littekens zichtbaar zijn omdat het verdorie warm is. 2 jaar na dato, 5 jaar na dato, 10 jaar na dato het maakt allemaal niet uit. Want waarom niet gewoon een losvallende blouche zodat ze niet zichtbaar zijn? Nou alleen al daarom niet. En omdat ik mijzelf dan wederom anders maak, terwijl ik dat niet ben!
Ik heb duidelijke en zichtbare littekens en ik háát ze. Wel ben ik inmiddels van het automutileren af. Lang genoeg heb ik mij al verstopt voor anderen. Eerst was ik te dik, toen had ik te veel puisten, of lelijk haar en men vond mij 'gewoon niet leuk'. Ja gepest dus. In een hoekje weggezet. Buiten de groep gegooit. Mede, dus zeker niet alleen, hierdoor ben ik in therapie beland. Hier heb ik (jawel) lichamelijke maar vooral ook geestelijke littekens aan overgehouden. En nu moet ik mij weer verbergen? Is dat de conclusie? Het advies? Want ik ben shockerend, aanstootgevend, triggerend, anders?
Nee, ik weiger daarin mee te gaan en ik vind het kwalijk dat in deze blog zo duidelijk een mening word gegeven over zo'n gevoelig vraagstuk. Ik vind niet dat je publiekelijk kunt zeggen dat je van de zomer ook een wijdvallende blouche en broek aan kunt doen als je littekens hebt en dat het natuurlijk goed is om rekening te houden met je omgeving. Hiermee zegt de schrijfster dus eigenlijk dat je iets hebt waar je je voor moet schamen, want je moet er zo'n rekening mee houden. Niet slim om dit als hulp biedende organisatie te doen. Waarom niet de moeilijkheid met elkaar bespreken maar vanuit het oogpunt proud2bme? Daar hebben we met zijn allen toch veel meer aan. Dit artikel kan echt beschadigend zijn voor mensen die geautomutileerd hebben. Laat staan voor mensen die tot op heden nog niet hebben kunnen stoppen met automutileren. En dat vind ik heel erg.

me - Donderdag 12 mei 2016 08:26

ik ben het met de meerderheid van deze reacties eens dat deze blog m.i. totaal niet op een forum als 'proud' past.. ik begrijp dat dit misschien scarlets mening is, maar daar gaat proud niet over lijkt mij.. daar heeft ze toch een eigen site voor?
stel je voor inderdaad dat dat meisje dat ze beschrijft dit ook leest? hoe zou miserable die zich voelen als die zich leest??? aan de reacties zoals anderen boven mij beschrijven niet goed, duidelijk.
ik heb zelf nooit geautomuliteerd. soms zie ik mensen met littekens lopen. denk ik daar dan van alles en nogwat van? Nee. eerlijk niet. hooguit dat ze een zware tijd hebben meegemaakt. ik vind niet dat ze dit moeten verbergen. veel mensen hebben een leven waar het niet altijd goed is.
ik begrijp wel dat dat vanuit de hulpverleningswereld misschien anders wordt gezien. een vriendin van mij mocht in de kliniek ook nooit t-shirts met korte mouwen aan omdat haar littekens zouden 'shokeren' of anderen zouden aanzetten tot hetzelfde.. met 32 graden liep zij nog te puffen..
waarom zou je iemand levenslang straffen voor zoiets? waarom zou je iemand die automutileerd uberhaupt straffen? het lijkt mij helemaal niet erg als kinderen leren dat niet iedereen er hetzelfde uitzien. en wat je tegen je neefjes had moeten zeggen? ligt eraan hoe oud die zijn, volgens mij iets van 8 en 5 ofzo (zoals ik me je laatste fotos op ikvrouwvan herinner) en hoeveel je denkt dat zij begrijpen. je kunt ook zeggen dat je denkt dat ze gevallen is als meer niet zeggen wilt. dat komt dan nog wel als ze groter zijn. kinderen zijn weerbaarder dan je denkt. en ik vermoed dat de gemiddelde bezoeker op proud dat minder is omdat de onzekerheid al zo groot is..

lieve mensen met littekens, be proud! ik hoop echt dat jullie hierdoor niet al te slecht voelen. ik vind dat iedereen even oké is, met of zonder littekens, lichaamsvet, of andere zaken

Melissa - Donderdag 12 mei 2016 09:39

Jeetje wat een nare blog.
Ik heb het er al zo moeilijk mee.
Mijn littekens zijn al 4 jaar oud, en sta nu heel anders in het leven. Vind het daarom heel erg dat als ik nieuwe mensen ontmoet ze gelijk dat zien. Toch loop ik met korte mouwen. Ik durf het eindelijk en nu moet ik me weer schuldig gaan voelen?

S - Donderdag 12 mei 2016 09:43

Ik vind het heel erg dat hier in de blog gezegd word (ook al is het een mening) dat mensen met zelfbeschadiging rondlopen voor aandacht. Echt dat was het aller aller laatste wat in mij opkwam. En als je zo in paniek bent dat je het doet kan je ook niet de gevolgen ervan in zien. Dus dat het je eigen keuze was vind ik erg krom van sommige mensen die hier reageren.

L - Donderdag 12 mei 2016 10:44

Woah, wat veel (negatieve) reacties ! Ik snap die negatieve reacties wel, maar dit is natuurlijk een gevoelig onderwerp waarover het moeilijk is om niemand aan te vallen ofzo.... I don't know....

bellefleur - Donderdag 12 mei 2016 11:25

Ik zie de bedoeling van de blog, een overpeinzing uitgeschreven.
Maar dit is niet wat ik van proud gewend ben. Toen ik dit las viel de mening van scarlet erg op. En niet in positieve zin.
Het was misschien beter geweest een neutraal artikel te schrijven met apart een alinea eigen mening. Nu leek het hele bericht gekleurd omdat in elke alina ook mening staat. Hierdoor vallen de argumenten om wel littekens te laten zien in het niet

Doe maar niet - Donderdag 12 mei 2016 12:09

Ik vind het lelijk om te zien.

JessicaB - Donderdag 12 mei 2016 12:29

Wat een Rotblog! Ja je mag je eigen mening hebben, maar ik vind dit niet passen op een site als Proud.. dan moeten anorecten maar dikke truien aan want anders zien mensen dat je te dun bent, en wat denken kinderen daar wel niet van?

op therapie proberen ze me te leren dat ik, ik ben en dat mijn littekens daarbij horen, dat ik ze niet hoef te verstoppen, dat ik mezelf niet hoef te verstoppen. en nee ik loop niet graag met korte mouwen want iedereen die het wil zien kan het zien. en ik vind dat walgelijk. ik wil niet dat iemand dat ziet, dat iemand mij ziet.
korte kleren dragen met littekens kan een bevrijding zijn. maar hoezo loop je er dan mee te koop?? als het dicht is dan is het dicht.. ik wil niet mijn hele leven met lange mouwen moeten lopen omdat andere mensen er van zouden schrikken. IK moet hier mee leven, niemand anders.

op 1 punt heb je gelijk... bij kleine kinderen kun je beter niet te veel laten zien, die zijn ook niet achterlijk.

mensen die er om vragen wat het is? het gaat ze niet aan, nu niet nooit niet.

ik word gewoon hele boos van dit artikel..

Doe maar wel - Donderdag 12 mei 2016 12:32

Dat jij het lelijk vind om te zien, laat dat nou net totaal GEEN reden zijn om de littekens te blijven bedekken. Wat is het trouwens voor gekke mening/mededeling. 'Ik vind het lelijk om te zien'. Wat is je punt? Wie weet vind iemand jou hoofd wel lelijk. En dan? Ook maar verbergen? Pff als we daar op deze wereld allemaal al rekening mee moeten gaan houden word het wel heel erg onplezierig. En je maakt jezelf wel heel belangrijk ook met zo'n opmerking, want jij vind het lelijk dus doe maar niet. Wie ben jij nou helemaal?
Lelijk, mooi, wat is dat eigenlijk? Wie bepaald dat ook trouwens, jij niet in ieder geval. Jeetje zeg waar gaat het om in het leven? Nogal bekrompen dit.
Weleens gehoord van leven en laten leven.

TrotsOmMijTeZijn - Donderdag 12 mei 2016 12:40

Ik zie wel dat deze blog van 2 kanten belicht wordt, en inderdaad, er staat nergens letterlijk dat je niet mer zulke littekens rond zou ¨mogen¨ lopen.
Maar toch voel ik een negatieve ondertoon. Daarnaast merk ik ook dat het voor mij een groot verschil maakt dat het niet geschreven is door iemand met persoonlijke ervaring met automutileren. Ik denk nl dat je dat dan nooit helemaal zal kunnen invoelen, net als iemand zonder eetstoornis dat niet kan bij mensen mét eetstoornis. ¨Till it happens to you, you won't know, how it feels... Till it happens to you, you won't know, it won't be real¨ (lady Gaga xD vond m wel toepasselijk)

Ik vind dit iets om individueel met mensen te bespreken. Het is voor iedereen anders, voelt voor iedereen anders, uit zich bij iedereen anders. Je kunt niet alles over een kam scheren vind ik.

Jammer dit. Ik had meer van deze site verwacht

@Iep - Donderdag 12 mei 2016 12:42

Wat een goede reactie hierboven, + 1.

@trotsommijtezijn - Donderdag 12 mei 2016 12:47

ik denk niet dat jij kunt oordelen over het wel of niet persoonlijk ervaring hebben met automutilatie van de auteur, wellicht heeft ze daar heel veel ervaring mee. Niet zo netjes, -1.

@doemaarniet vreemde reactie.

TrotsOmMijTeZijn - Donderdag 12 mei 2016 12:49

@hierboven
kan zijn, dat weet ik idd. Ik lees alleen geen persoonlijke ervaring, en dát maakt, voor mij iig, een verschil. Niet hoe je er tegenaan kijkt bij anderen, maar een ervaring hoe je dit voor je eigen littekens ziet. En niet zou zien...

Bedoel er ook niks beledigends mee oid, dit is alleen hoe ik het zie ;)

TrotsOmMijTeZijn - Donderdag 12 mei 2016 12:50

*weet ik idd niet

M - Donderdag 12 mei 2016 13:02

Misschien komt het niet voor iedereen duidelijk over, maar voor mij lijkt het hier of scarlet zelf niet goed een mening kan vormen over dit onderwerp en haar voors en tegens afweegt en zelfs letterlijk om meningen vraagt en aangeeft hoe het voor haar persoonlijk zou zijn. En als ik het lees, geeft het wel stof tot nadenken. Behalve hoe het is voor iemand met littekens die de stap durft te zetten om met blote armen en benen te lopen, wat heel knap is, heeft het nou eenmaal óók impact op andere mensen/kinderen. Ik denk niet dat je het daarom zou moeten laten, juist niet, maar ik denk wel dat je je dan bewust moet zijn dat je vragen kunt verwachten en dat je je er voor open moet stellen dat ouders hun kinderen enigszins uitleggen wat die littekens zijn. Wat scarlet ook schrijft is dat de littekens héél persoonlijk zijn en ze zich afvraagt of ze zoiets met iedereen zou willen delen. Ik vind dat best een begrijpelijke gedachte. Mijn zus heeft ook littekens van zelfbeschadiging en gaf nog een heel simpele middenweg tip: zij loopt ook gewoon in korte truitjes maar smeert foundation over de ergste littekens. Ze zijn dan niet onzichtbaar maar het meest opvallende is er wel van af. Het is maar een idee maar geeft haar wel alle vrijheid én een zelfverzekerder gevoel.

Pams - Donderdag 12 mei 2016 13:05

Scarlet, je schrijft: "Ikzelf zou er persoonlijk voor kiezen om littekens als gevolg van automutilatie niet voor iedereen zichtbaar te maken." Hoe kun je dat nou zeggen? Je weet niet wat het is, toch? Ga maar eens een hele zomer lang met lange mouwen en lange broeken lopen. Ik beloof je, dat is een regelrechte hel waar je doorheen moet.

Aan alle reacties te lezen maakt het veel los bij een aantal mensen. En ik snap dat wel. Want ook ik voel me aangevallen. "Er zijn heel veel middenwegen voor bovenstaande situaties. Je hoeft niet direct te baden in het zweet, je kunt ook een wijdvallend bloesje of broek aandoen die gemaakt is van een dun stofje." Waarom? Waarom zou jij dat bepalen voor ons? Jullie vinden toch ook dat je elkaar in waarde moet laten? Nou, ik vind dit toch echt meer lijken op mensen in een hoekje duwen.

Ik vind dit een hele, hele nare blog Scarlet. Het is niet fijn om te lezen, het triggerd mij enorm. En juist nu zo'n blog... Juist nu, wanneer de meeste mensen ál hun moed verzamelen om zonder mouwen naar buiten te gaan. Nee, ik ben nogal teleurgesteld in je nu. Ik heb altijd met plezier naar jullie blogs, video's en verhalen gekeken maar ik denk dat ik nu maar even afstand neem. Dit voelt kleinerend.

Hilde - Donderdag 12 mei 2016 13:10

Wat mooi verwoord M, dat denk ik inderdaad ook. Als ik de blog goed lees, wat velen met best wel nare reacties hier klaarblijkelijk niet hebben gedaan, lees ik ook die twijfel en uitnodiging tot een waardevol, inhoudelijk gesprek. Dit gesprek wordt nu jammer genoeg in de weg gezeten door aanvallende reacties op de persoon. Daarmee wordt aan de uitnodiging en het thema voorbij gegaan. Mooi om te lezen hoe jouw zus hiermee omgaat, M.

@scarlet - Donderdag 12 mei 2016 13:25

Misschien kun je de volgende keer een paar keer nadenken wat JOUW mening met anderen doet. Het valt me vaker op dat je graag je mening verkondigd. Maar het boeit veel mensen echt niet wat je denkt hoor. Je hebt het lichaam van een 10 jarige en gedraagt je ook nog eens zo. Walgelijk deze blog.

Thirza - Donderdag 12 mei 2016 13:41

Ik las dit artikel en ik werd er best wel boos van. Ik heb littekens van automutilatie en ik loop, als het warm is, met korte mouwen en korte broek.
Tijdens het lezen van dit artikel kreeg ik het gevoel dat de strekking was "het kan wel maar als je het doet krijgt de rest van de wereld er een ongemakkelijk gevoel bij."
Schijt aan de rest van de wereld!
Het gaat namelijk niet over de littekens, maar over de pijn die erachter zit. En ik durf te wedden dat bij 99% van de mensen met littekens zichzelf hebben beschadigd om te overleven. Ik vind dat dit juist iets is om trots op de zijn, omdat het laat zien hoe sterk iemand is en hoeveel diegene ervoor over had om niet een einde aan hun leven te maken.
En over dat stukje van kinderen; ik denk juist dat kinderen dit beter kunnen hebben dat volwassenen, omdat volwassenen vaak zo kortzichtig zijn dat ze dit niet snappen of willen snappen. Kinderen daarentegen zijn heel open-minded en accepteren ook veel sneller dat het is zoals het is.
Daarnaast kwam het op mij over alsof mensen met littekens veter geen kinderen kunnen krijgen (anders zien ze de littekens toch?!). Ik heb een zoontje van ruim anderhalf en het gaat prima met ons. Als hij wat ouder is en naar mijn littekens vraagt, leg ik hem in jip-en-janneketaal uit hoe het komt dat mama er zo uitziet. En hij zal dqt accepteren en nog steeds evenveel van me houden als daarvoor. En ik van hem.

anoniem - Donderdag 12 mei 2016 13:52

Ben benieuwd of jullie vinden dat iemand zonder sporen van zelfbeschadiging, maar met duidelijk zichtbaar ondergewicht (door een eetstoornis) wel in korte broek en spaghettibandjes over straat kan?

Fleur - Donderdag 12 mei 2016 13:58

@ @scarlet,

Ik denk dat je je advies aan jezelf mag geven en zelf eens nadenkt voordat je een reactie plaatst. Dat je het niet eens bent met de inhoud van de blog of niet dezelfde mening hebt, is prima maar je kan je boze, verwijtende en kwetsende reactie ook voor je houden. Ik vind het heel kinderachtig dat je heel andere dingen erbij haalt en dat je iemand nu gewoon persoonlijk aan het beledigen en aan het aanvallen bent. Dat verdient ze niet. Ik vind het juist goed dat hier aandacht voor is en blogs mogen ook best een beetje kritisch en confronterend zijn. Ik vind je opmerking echt enorm steken en ik ken scarlet niet eens persoonlijk. Wat zou jij zelf vinden als iemand zo’n opmerking zou maken naar jou omdat hij/zij het niet eens is met hoe jij over iets denkt?

Anne - Donderdag 12 mei 2016 14:28

Het valt mij op dat ruim driekwart van de mensen die hier een reactie hebben geplaatst niet begrijpend kan lezen. De blog wordt helemaal uit zijn verband getrokken. Nergens in de hele blog vind ik namelijk zinnen waarop ik kan uitmaken dat Scarlet mensen met littekens veroordeelt. Dat deze mensen zichzelf of hun armen of benen moeten verstoppen. Dat zij deze mensen walgelijk vindt. Ze stelt het onderwerp enkel open voor discussie.

Wat ik wel walgelijk vind, zijn de reacties die hier worden geplaatst. Met zijn allen als een stel schapen één persoon aanvallen, met te bizarre teksten voor woorden. "lichaam van een 10-jarige", "onprofessioneel", "vieze lesbo". En dat naar iemand die al 8 jaar lang probeert iedereen te steunen. Inmiddels waarschijnlijk al duizenden blogs heeft geschreven. En nu om één blog, die je waarschijnlijk niet aanspreekt omdat je zelf nog automutileert of je je ervoor schaamt, iemand helemaal neerhalen? Dat heeft zij in deze blog op geen enkele manier gedaan.

Natuurlijk mag iedereen zijn eigen mening hebben en dat dit onderwerp heel erg gevoelig ligt blijkt maar weer. Toch vind ik het juist heel menselijk om stil te staan bij dit onderwerp. Hoe je ermee omgaat en wat het kan oproepen. Hoe naar het ook is voor diegene met de littekens, mensen die hier helemaal geen weet van hebben en nog nooit met dit onderwerp te maken hebben gehad, zullen zeker even kijken naar iemand met een arm vol sneden. Is het dan gek dat iemand zich er in zekere zin ongemakkelijk bij voelt? Ik kan me namelijk best voorstellen dat je als leek even niet weet waar je moet kijken.

Ik vind de reacties hier nogal overtrokken en onnodig. Discussiëren prima, maar op een respectvolle manier.

Vitani - Donderdag 12 mei 2016 15:14

Ik lees inderdaad,, zoals mensen hier ook schrijven, dat zowel voors als tegens worden genoemd, en nergens een oordeel komt over het niet mogen dragen van korte mouwen. Desondanks voel ik ook de negatieve ondertoon, die anderen mensen hier ook weer beschrijven. Het is er alletwee

Ik denk persoonlijk dat het al een verschil kan maken in de manier van formulieren.

Bijv. ¨Je mag best korte mouwen dragen, maar bedenk wel dat mensen hiervan kunnen schrikken¨ klinkt voor mij heel anders dan ¨Mensen kunnen ervan schrikken, maar maakt dat dat je geen korte mouwen mag dragen?¨ Met beiden wordt eigenlijk hetzelfde bedoeld, maar klinkt toch anders...

Goed, dat is mijn mening, iedereen mag z'n eigen hebben ;)

Miekio - Donderdag 12 mei 2016 15:30

Ik ben het met Anne eens, het gaat hier behoorlijk te ver.

Begrijpend lezen is blijkbaar een kunst.

Ook ben ik van mening dat de mensen die zich zo enorm aangevallen voelen hierdoor, misschien ook even bij zichzelf ten rade moeten gaan waarom dit zo is.

Ik word echt kotsmisselijk van sommige reacties hier richting scarlett. Ik ga er behoorlijk gemene dingen over denken mbt dit onderwerp die ik maar niet zal zeggen.

Kom op zeg, probeer echt even goed te lezen wat er staat. Los daarvan denk je eens in hoe het voor een ander kan zijn als ze jouw littekens zien.
Ja ik heb ook mijn sporen van littekens (al zijn het niet van die horizontale streepjes op de pols) en ja ik heb ook brandwonden. Beide bedekt zonder daar zo'n overdreven drama "ik mag het laten zien want ik ben er trots op en ik hoef me niet te schamen" van te maken. Het is voor mij makkelijker, en voor anderen ook. Als het zware heftige littekens zijn is dit gewoon heftig voor anderen. Klaar.

Wat een hysterie zeg. En onbeschoft zoals er door sommigen tegen scarlett wordt gepraat.

An - Donderdag 12 mei 2016 15:43

Wauw. Wat een heftige, soms inderdaad onbeschofte reacties!

Iemand geeft hier een mening, en doet haar best om zo objectief mogelijk te schrijven, bekijkt de situatie van meerdere kanten. Dat is juist goed. Hier is over nagedacht.

Persoonlijk vind ik dat het moet kunnen, rondlopen met littekens, afhankelijk van de situatie. Waar ik meer over twijfel is rondlopen met 'verse' wonden. Littekens moet je op een gegeven moment achter je laten en accepteren. Voor een sollicitatie is het misschien niet slim, maar op een zomerse dag moet het kunnen.

Scarlet - Donderdag 12 mei 2016 16:35

Beste mensen,

mijn reactie op alle commotie rondom mijn blog vind je hier.

Liefs, Scarlet

Klein Veertje - Donderdag 12 mei 2016 17:10

Goed dat dit onderwerp nu komt. Ik denk er de laatste tijd erg over na.
Ik deed en doe al jarenlang aan automutilatie. Voor mij en mijn omgeving ondertussen heel 'normaal' en voorheen liep ik (na jaren met lange mouwen te hebben gelopen) ook gewoon in hemdjes als het warm was. De meeste mensen om mij heen wisten er gewoon van en eventuele vragen van vreemden wilde ik gewoon beantwoorden. Daarbij wilde ik mezelf leren accepteren met littekens.
Nu ga ik weer naar school en daar weet niemand iets over mij. Zelfs mijn huisgenoot niet, maar ik krijg met dit warme weer wel vragen waarom ik altijd lange mouwen aan heb. Ik doe een opleiding waarbij men veel fysiek werk verricht en werkt met branders, dus dat wordt (zeker zomers) simpelweg bloedheet. Ik draag dan wel dunnen wijde kleding met lange mouwen en pijpen tegen de hitte en ik heb het gelukkig niet snel (te) warm, maar met al dat vuur om je heen op een warme zomerdag is eigenlijk een beetje teveel van het goede.
Het liefst zou ik thuis of in de klas gewoon een hemdje aan willen doen en dan buiten het lokaal een vestje aan, maar ik weet niet wat ik mijn huisgenoot en klasgenoten moet zeggen en hoe ik dit dan moet doen. En ik ben bang voor eventuele negatieve reacties. Op zich ben ik dat wel gewend, maar om daar nou vijf dagen van de week in te zitten lijkt me ook niet prettig.
Dilemma's dilemma's..

Anoniempjexx - Vrijdag 13 mei 2016 10:21

De armen van mijn vriendin zitten ook onder de littekens. Maar ze schaamt zich er niet voor, geen moment. Als ik haar vraag waarom niet zegt ze omdat het bij mij gehoord. En ik wil mijzelf niet verbergen voor anderen.

Geschreven door Scarlet

Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed