Verschuilen achter de anorexia

Gepost op Woensdag 17 mei 2017 19:00 door Jiska in The story of....

Hey! Mijn naam is Jiska, en misschien ken je me nog... Een paar maanden geleden maakte ik een video voor Proud2Bme. Een weekvlog over het intensief in behandeling zijn voor mijn eetstoornis, Anorexia Nervosa. Ik heb ontzettend veel lieve en steunende reacties gehad nadat mijn vlog online ging, dankjewel als jij daar één van was. Dood eng was het hem in te sturen, ik heb er best eventjes over na moeten denken. Waar ik het meeste bang voor was, was dat mensen die mij kennen maar niets wisten over de eetstoornis er op die manier achter kwamen. Dat gebeurde ook, maar achter af gezien was dit eigenlijk helemaal niet erg.

Ik had allerlei rampscenario's over de gedachtes van anderen in mijn hoofd. Ik was bang dat ik opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd zou krijgen, over dat het allemaal wel mee zou vallen of dat ik zwak was omdat ik dit had laten gebeuren. Wat ik wist op dat moment was alleen dat dit gedachtes waren van de zieke, onzekere ik. En juist daarvan wilde ik afscheid gaan nemen. Ik heb me er lang voor geschaamd Anorexia te hebben en mezelf duizenden keren de schuld gegeven van het ontstaan er van. Mijn eetstoornis was nooit erg genoeg, en het ‘toegeven' aan het ziek zijn was daarom een grote schande. Bovendien, als ik nou gewoon normaal was blijven doen, dan had ik door kunnen gaan met studeren en had ik mijn dagen überhaupt niet in een kliniek hoeven slijten. Het insturen van de vlog was een keiharde klap tegen mijn eetstoornis in, en achteraf gezien ben ik heel blij dat ik het gedaan heb. Het voelde ergens als een opluchting en het filmen zelf heeft me in mijn proces erg geholpen: het moment was juist!

meisje

Waarom ik deze blog schrijf, is omdat ik een soort update wil geven. Wat ik bewust niet vertel in de video, is dat dit mijn tweede behandeling was. Ik vond het niet belangrijk om te noemen, want ik weet hoe rot eetstoornissen zijn en hoe anderen dan zouden kunnen denken dat ze met geen/een enkele behandeling niet ‘ziek' (geweest) zijn. Om de boodschap van deze tekst nu voor mij te laten kloppen is het echter wel belangrijk. Want als ik de mijzelf tijdens twee behandelingen (overigens allebei bij hetzelfde centrum voor eetstoornissen) vergelijk, is er een wereld van verschil.

Na mijn eerste intensieve behandeling viel ik hard terug. Ergens wist ik dat het gebeurde, en nu zou je denken: nou, waarom stopte je dan niet? Dat kon ik niet. Eetstoornissen zijn heel erg sterk, en wanneer je net als ik niet aan de achterliggende problematiek werkt zal hij je op wat voor manier dan ook gewoon in de macht houden. Die angst voor de achterliggende problematiek was voor mij de reden me toch maar weer te verschuilen achter de Anorexia, ik kon het gewoon nog niet aan. Maar geef je je eetstoornis bij wijze van spreken één vinger, dan pakt hij je hele hand. Voor ik het wist zat ik weer vol in. Waar ik mij ooit sterk voelde in het minder eten en afvallen, voelde het tijdens mijn terugval echt als falen. De mensen om mij heen hadden me net zien opkrabbelen, mijn kliniek-maatjes had ik beloofd samen te blijven vechten en mijn vriend zag me wéér zo afglijden. De energie stroomde mijn lijf uit, maar er was niks wat ik kon doen: ik was zó bang om meer te eten en minder te bewegen. Zó bang het roer weer om te gooien. Iedereen vertelde ik dat het wel weer goed zou komen en dat ik zou blijven vechten, maar ik verloor iedere dag weer wat gewicht en was snel weer terug bij af.

Het gekke, maar ook het positieve was, dat ik het dit keer niet eens zo erg vond voor iedereen om mij heen. Vooral ik zelf ervoer nu pas echt de nadelen van het hebben van de eetstoornis. Ik voelde me enorm gevangen en besefte me opeens dat herstellen niet iets is wat je zomaar even doet. De vorige keer had ik het misschien iets te makkelijk voor me gezien. Ik wist toen zelf nog niet zo goed wat er nu precies aan de hand was. Ja het eten ging moeilijk, ik was vele kilo's afgevallen en opeens een behoorlijk ander mens geworden maar dacht: oké, als ik me laat behandelen zal het wel goed zijn. Die tweede keer, tijdens mijn terugval, besefte ik me misschien opeens dat ik écht ziek was. En ook dat ik dat niet wilde zijn, dat ik anderen om me heen zo zag genieten van het leven terwijl mijzelf alles uit de handen glipte maakte me zo intens boos en verdrietig. Het gevangen gevoel dat ik had beangstigde me voor het feit dat het kan, je leven lang (of dus niet zo lang) leven in het teken van de eetstoornis. Ook het feit dat mensen om mij heen het steeds ‘normaler' begonnen te vinden dat ik bijvoorbeeld altijd thee of water dronk, en dat ik in mijn eetstoornis mensen had leren kennen die niet eens wisten hoe de echte Jiska is maakte me nog eens extra verdrietig. Zo wil ik helemaal niet zijn, zo wil ik niet leven.

Met heel mijn hoofd en hart koos ik daarom voor behandeling nummer twee. De angst die ik voelde op dat moment valt met geen pen te beschrijven, maar ik wist heel zeker: het is nu of nooit. Ik was op van het hebben van een eetstoornis, letterlijk en figuurlijk. Het was niet makkelijk mijn toenmalige therapeute te vertellen dat ik terug wilde naar de kliniek, ergens twijfelde ik soms stiekem of ik niet liever maar gewoon bleef luisteren naar de anorexia. Ik wist namelijk dat wanneer ik nu écht zou gaan genezen en de eetstoornis zou willen gaan loslaten, ik zo ongeveer de Mount Everest aan angsten, nare herinneringen en herbelevingen zou moeten beklimmen die stonden voor mijn eetstoornis. Mijn ‘zombie' modus zou ik daarmee kwijtraken, de modus waarin ik het minste last had van de PTSS-klachten en waarin ik alle ruimte gaf aan de eetstoornis om verder niks te hoeven voelen. Maar dat was wat ik wilde, right?! Ik wil een leven zonder eetstoornis.

Dus ik ging, terug een intensief behandel traject in. Maar wel heel anders dan de eerste keer, dit keer zou het gaan lukken. Het opnemen van de vlog was voor mij een manier om de eetstoornis te gaan loslaten, na de eerste maanden in de kliniek vooral bezig geweest te zijn met het handelen van paniekaanvallen en het opbouwen van mijn eten en gewicht. Met wat kilo's erbij, die behoorlijk heftige maanden al achter de rug en met het trauma-behandel traject gestart voelde ik mij behoorlijk sterk. Zoals je in de video kan zien had ik ook zeker nog mijn struggles, maar met elke overwinning die ik zelf maakte voelde ik het: het kan echt, genezen van een eetstoornis!

Het gevoel wat ik had op de momenten dat ik écht koos voor mijzelf, of het nou om eten of iets anders ging, was heel bijzonder. Dit gevoel heb ik heel eerlijk gezegd tijdens mijn eerste behandeling ook helemaal niet gehad. Daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat daar een x aantal behandelingen/terugvallen/jaren voor nodig zijn. Ik had het gewoon op dat moment, en het was fijn. Het maakte me sterk.

meisje pizza

Ik filmde mijn dagen met de gedachten om nooit meer op dat punt terug te komen. De intentie is nog steeds dat ik ooit naar de beelden terugkijk en me niet meer voor kan stellen dat ik ooit zo deed of dacht. Helaas ben ik daar nog niet helemaal, maar ik heb zeker niet stilgestaan. Ik ben verder dan ik ooit geweest ben. Heb heel hard gewerkt aan verwerking van mijn verleden en weet nu dat ik geen eetstoornis meer nodig heb. Gedachtes ervaar ik nog wel, maar ik hoef niet meer ziek te zijn en luister er dan ook niet meer naar. Ik vertrouw er op dat die stomme, bijna automatische eetstoornis-gedachtes of handelingen zullen slijten en dat ik over een tijdje kan zeggen dat ik helemaal genezen ben.

Eind februari nam ik afscheid van de kliniek en ben ik toevallig ook gaan samenwonen met mijn vriend. Ik ben nu lekker aan het werk en hoop in september te kunnen starten met mijn afstuderen.

Hoe ik me nu voel, dat gun ik jou ook. De weg er naar toe was verschrikkelijk, daar moet ik eerlijk over zijn, maar de bestemming is het waard. Jouw eetstoornis wil je niet kwijt, dat weet ik. Maar als jij hem zelf wel kwijt wil, dan kun jij dat. Het enige wat je moet doen is beginnen, en met jezelf afspreken dat je NOOIT meer terug gaat. Misschien lijkt het soms makkelijker er maar gewoon mee te leren leven, maar geloof me alsjeblieft als ik zeg dat het leven 10000x beter wordt als je zelf de touwtjes weer in handen hebt.

Hóe fijn zou het zijn als je alle ruimte die de eetstoornis in beslag neemt, zelf kunt invullen met wat JIJ wil en wat JIJ leuk vindt, net als ik?

You can do it!


Wil jij ook een gastblog, dankwoord of jouw verhaal laten publiceren op Proud2Bme? Mail dan je verhaal in een Word bestand met twee foto's in een aparte bijlage naar redactie@proud2Bme.nl

 

Reacties

Somebody - Woensdag 17 mei 2017 19:05

Wauw wat goed meid, dappere dodo 💪🏻

LittleElf - Woensdag 17 mei 2017 19:26

Bedankt voor deze blog! Ik vind het vooral ook heel fijn om te lezen dat jij deze stappen gezet hebt :-) Werkt best wel motiverend ;-) Heel veel succes nog! xx

Irene - Woensdag 17 mei 2017 19:30

Femke - Woensdag 17 mei 2017 20:36

Lieverd,
ik ben zo trots op je!
Geniet, leef en lach, je hebt er zo hard voor gevochten ;)
Kus van mij! ;)

Odette - Woensdag 17 mei 2017 21:07

Wauww wat een positieve update, topper!

Juul - Woensdag 17 mei 2017 21:31

Zo trots op jou!
Heel fijn om te horen hoe ver je al bent gekomen!
Xxx

Rebekka vV - Woensdag 17 mei 2017 21:43

In een woord respect!

Edgar - Woensdag 17 mei 2017 22:22

Wat enorm goed dat je dit hier deelt met iedereen.

Roos - Woensdag 17 mei 2017 22:45

Wat fijn om te lezen dat het goed met je gaat! Het is je gegunt!

Fabiënne - Woensdag 17 mei 2017 23:07

Ik ben super trots op je! Je bent een topper❤️

Margot - Donderdag 18 mei 2017 09:34

Zo trots op jou lieverd!! Krachtig verhaal!

Rosa - Donderdag 18 mei 2017 16:21

Wauw wat fijn om dit te horen, wat ben jij een vechter zeg!

Soofie - Donderdag 18 mei 2017 22:45

Knap, dappere meid!

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?