75

Een jongen met anorexia

Gepost op Donderdag 14 juni 2012 13:00 door Franka in The story of....

jongen"Jongens kunnen toch geen anorexia krijgen?" lachte ik schamper tijdens een les biologie. "O echt wel", zei mijn docente, een broodmagere vrouw met een ingevallen gezicht en een haakneus. Een paar jaar later lag ik in het ziekenhuis. Anorexia, noemden ze het. "Wat zei ik je?" mompelde de krakende stem van mijn biologielerares in mijn hoofd...

Ik was bijna dood, is me achteraf verteld. Een paar kilo minder, een paar dagen langer doorgaan met waar ik mee bezig was, was me fataal geworden. Hoe het zo ver heeft kunnen komen? Tja, ik weet het eigenlijk nog steeds niet. Als iemand me van te voren gezegd had dat ik anorexia zou krijgen had ik die persoon keihard uitgelachen.

Een tijd geleden is mijn beste vriend overleden. Na de dood van deze vriend had ik het idee in een zeilboot zonder stuur rond te dobberen, op een wereld die ik niet langer begreep. Ik had last van paniekaanvallen, had mezelf totaal niet meer onder controle. Om mij heen bleven mensen maar tegen me praten, ze dwongen mij bijna om mijn verhaal te doen. Ze begrepen niet dat ik dat niet wilde, dat ik er gek van werd om het verleden telkens opnieuw op te moeten halen.

Ik denk dat ik op dat moment wanhopig op zoek was naar een houvast, een reddingsboei. En die vond ik in afvallen. Dat gaf me de controle die ik kwijt was geraakt, een doel om na te streven, iets om me compleet op te storten. Het was eigenlijk een soort drug; Ik wist dat het slecht voor me was, maar ik kon er niet mee stoppen.

Voordat ik aan die drug begon was ik nooit ongelukkig geweest, in tegendeel. Ik was tevreden met mezelf, met wat ik deed, met mijn leven. Ik had lieve familie, een paar goede vrienden. Ik haalde hoge cijfers op school. Ik speelde in een band en we waren goed. De zelfhaat en de tranen kwamen daarna pas, toen ik ontdekte dat streefgewichten nooit laag genoeg konden zijn. Dat de prijs voor controle je gezondheid was. Dat je het nooit meer warm kreeg als je eenmaal diep genoeg gezonken was.

Ja, mijn omgeving had wel door dat het slecht met me ging. Mijn ouders waren vaak genoeg bezorgd over me. Maar ze hadden het zo druk met hun antiekwinkel, ik wilde hen niet tot last zijn. Voor mijn twee zusjes en broertjes was ik "het grote neutrale gebied" (om mijn vaders woorden te gebruiken) in hun ruzietjes en discussies. Alles wat ik zei was wijsheid. Als ik huilde, dan huilden zei ook, want dan was er een reden om te huilen. In mentor gesprekjes en bij vragen van andere leraren zei ik altijd dat het goed met me ging.

Wanneer zij redenen gaven waarom dat niet zo zou zijn, of als ze begonnen over vrienden die aangegeven hadden dat ze dachten dat het niet goed met me ging, ontkende ik alles. Soms gaf ik een grote mond, dan ergerden ze zich aan mij en hielden er wel over op. Ze zouden me toch niet begrijpen, fluisterde het stemmetje van de anorexia in mijn hoofd. Ze zouden me toch niet begrijpen, bevestigden de pro-ana meisjes die ik daarvoor zo verafschuwt had. Online verheerlijken van botten, ik had het als aanstellerij gezien, maar in die tijd deed ik niets anders. Was ik ook een aansteller geworden?

Ik wil niet dood. Dat was het enige wat ik wist toen ik daar in het ziekenhuisbed lag. Ik mag verdomme nog niet eens alcohol drinken, ik kan toch niet nu al doodgaan? 

Het was augustus 2011, ik was 15 en zou na de zomervakantie opnieuw naar de 4e klas gaan. Ik stond buiten in de hete middagzon en om mijn rechterschouder hing mijn weekendtas. Mijn vader kneep zo hard in mijn linkerschouder dat ik bang was dat hij ‘m zou breken. Mijn oudste zusje hield de hand van mijn jongste broertje vast, die vroeg of ik nu écht naar huis ging. Ik knikte, en glimlachte toen ik het besefte. "Ja, ik ga echt, echt naar huis."

7 maanden lang had ik gehuild, geschreeuwd, gegeten, veel te veel gegeten, geschreven, gepraat, nog meer gepraat, maar uiteindelijk gezwegen. 7 maanden was ik bezig geweest om alles wat ik zo zorgvuldig had opgebouwd af te breken. Om vanuit de Grand Canyon naar de Mount Everest te klimmen. Of nou ja, dat is wel een heel klein beetje overdreven.

Ik had er in iedere geval meer dan een half jaar voor doorgebracht in een kliniek, die naar mijn idee aan het einde van de "gewone" wereld was, samen met een stel broodmagere meisjes die wedijverden over wie er het ernstigst aan toe was. Sondevoeding was er een statussymbool. Had je daar nooit aangezeten? Dan was je ook geen echte anorect. Ik zal niet liegen, het was ziek moeilijk. Als ik een euro had gekregen voor elke keer dat ik huilend in bed gelegen heb, of midden in de nacht mijn groepsgenootjes terroriseerde door depressieve gitaarliedjes te spelen, dan was ik nu multi-multi-milionair!

it's a guy thing

Door de kliniek miste ik een groot gedeelte van school, waardoor ik dus bleef zitten, en werd uit de band gegooid omdat ik nooit naar de repetities kwam. Tijdens bezoekuren bleven mijn ouders zich maar verontschuldigen, hoe vaak ik ook zei dat alles mijn eigen schuld was, ze luisterden niet. Daarnaast waren die streefgewichten in mijn ogen toen zo verschrikkelijk hoog, en die eetlijsten zo vreselijk lang. Ik haatte alles daar! De geur, het eten, de psychologen met hun eeuwige gepraat, en vooral de meisjes. Ik haatte mezelf en de spiegel en de weegschaal en de hele verdomde eetstoornis wereld.

Ik was nog niet eens helemaal "anorexia af" toen ik uit de kliniek gestuurd werd. Meteen de eerste weken daarna viel ik alweer wat af. Daarna bleef ik nog lange tijd rommelen met mijn gewicht en eten/niet eten, voordat ik mezelf officieel genezen mocht noemen. Maar ik heb daar niet voor niets gezeten, het was al die verschrikkelijke maanden in de kliniek waard om uiteindelijk, tot mijn grote verbazing, te beseffen dat ik weer gelukkig was.

Toen ik opnieuw naar school ging kwam ik mijn oude biologielerares tegen. Ze keek me aan, de blik in haar ogen zo doordringend dat die me achteruit deed deinzen. Toen glimlachte ze. "Je mag trots op jezelf zijn, Marijn," zei ze met die vreselijke kraakstem. En voor het eerste sinds lange tijd was ik dat inderdaad. Ik heb mijn eetstoornis overwonnen. Misschien wel niet alleen, maar ik heb het gedaan.

En jij kan het ook! Geef alsjeblieft, alsjeblieft niet op. Want ja, er zijn niet genoeg lelijke woorden om uit te leggen hoe moeilijk vechten is, maar het is iedere traan waard om weer gelukkig te zijn. Geloof me...

Marijn: 16 jaar en gelukkig.

 

Reacties

-angel - Donderdag 14 juni 2012 13:05

wat superdapper dat je hier je verhaal doet !
je mag supertrots op jezelf zijn

Floor - Donderdag 14 juni 2012 13:06

Heel mooi geschreven! Wat ben jij sterk!

M.i - Donderdag 14 juni 2012 13:09

Wauw heel veel respect voor jou en jouw verhaal!
En je bent een mooie jongen! Je hebt iets sprankelends, vreugdevols, dat vind ik echt mooi om te zien :).

peaches - Donderdag 14 juni 2012 13:14

Wauw, wat ontzettend mooi geschreven! Echt heel mooi! Je mag supertrots zijn op jezelf. :)

K - Donderdag 14 juni 2012 13:21

wauw
ontzettend goed geschreven.
Ik heb echt veel respect voor jou

Eilish - Donderdag 14 juni 2012 13:22

Mooi geschreven! Je kan idd trots zijn! Knap als je dit overwint

Manel - Donderdag 14 juni 2012 13:28

Wat goed geschreven!

elies - Donderdag 14 juni 2012 13:32

wat super mooi geschreven,
wees trots op jezelf

Nancy - Donderdag 14 juni 2012 13:35

Goed geschreven,
je mag idd trots op je zelf zijn!

Claire - Donderdag 14 juni 2012 13:39

Waauw, echt mooi geschreven en ik vind het super knap dat jij je eetstoornis hebt overwonnen!

Heleen - Donderdag 14 juni 2012 13:44

Ongelofelijk veel respect voor dit pareltje, echt beauty from pain. Volgens mij ben je een nieuw, onontdekt schrijftalent, heel pakkend geformuleerd. Het raakte me echt. Je beschikt over zoveel doorzettingsvermogen, wauw.

Veel liefs,
Heleen.

Manon - Donderdag 14 juni 2012 13:47

Wauw.. Mooi geschreven!
Je mag idd zoo trots zijn op jezelf!! Respect!

Anoniem - Donderdag 14 juni 2012 13:50

Wauw wat mooi en super dat je er nu vanaf bent! Ik ben zelf ook al heel ver in het traject, maar nog niet helemaal. Dit geeft me wel weer vertrouwen!

lizzy - Donderdag 14 juni 2012 13:57

echt heel erg mooi geschreven!

Bente - Donderdag 14 juni 2012 14:05

wauw, echt superknap hoe je erover schrijft ! je komt heel sterk over , ik heb echt respect voor jou, en voor je verhaal !

Manou - Donderdag 14 juni 2012 14:10

Heel mooi geschreven! Respect!
En je mag inderdaad echt trots op jezelf zijn!

Lien__** - Donderdag 14 juni 2012 14:16

Ik krijg er tranen van in mijn ogen.
tranen van geluk. Respect!
Jouw verhaal geeft me weer wat hoop

Layla - Donderdag 14 juni 2012 14:25

Wat schrijf jij ontzettend mooi. Humoristisch, maar met een gevoelig, emotioneel randje. Heel herkenbaar ook. Het raakt me enorm.
Ik heb ongelooflijk veel respect voor je en ik hoop dat je dit vol kunt houden. Het geeft mij ook weer nieuwe hoop.

evi - Donderdag 14 juni 2012 14:27

Super mooi geschreven! Je kunt zeker trots op jezelf zijn.

WJW - Donderdag 14 juni 2012 14:38

Jeetje wat super knap zeg!
Ik vind je overigens echt leuk schrijven moest om het stukje lachen:Om vanuit de Grand Canyon naar de Mount Everest te klimmen. Of nou ja, dat is wel een heel klein beetje overdreven.

hihihi!

Hier haal ik dus wel motivatie uit!
Ik vind je ook echt stralen op je foto

Liefs

Anouk - Donderdag 14 juni 2012 14:41

He - hoe origineel ook maar toch ook zó verdiend; je mag mega gigantisch trots op jezelf zijn. Gelukkig zijn is zoveel beter dan de rot eetstoornis, right :'D?

liefs,

Mylittlestar - Donderdag 14 juni 2012 14:43

Ik heb er kippevel van Marijn! Hardstikke knap dat je dit zo neer heb gezet, letterlijk en figuurlijk! Je kunt echt heel trots op jezelf zijn! Echt RESPECT!

soof - Donderdag 14 juni 2012 14:52

zit met tranen in mijn ogen je moet een boek gaan schrijven!

Elineeee - Donderdag 14 juni 2012 14:58

Super mooi geschreven, je mag echt trots op jezelf zijn, en goed dat je dit met andere deelt...

Xxx

Sas - Donderdag 14 juni 2012 15:01

Wat knap dat je er weer bovenop gekomen bent en zelfs die stomme kliniek hebt overwonnen. Je mag echt heel trots zijn op jezelf!

xx

Myrthe - Donderdag 14 juni 2012 15:06

Wat kan jij goed schrijven Marijn! Maar ik heb nog veel meer respect voor je doorzettingsvermogen! Je mag, zoals je biologiedocente zei, écht trots zijn op jezelf!

Fayee - Donderdag 14 juni 2012 15:27

Knap van je!!!! keep on fightingxxx

Jennifer - Donderdag 14 juni 2012 15:35

Superdapper dat je je verhaal hier doet!
Respect!

Chune - Donderdag 14 juni 2012 15:53

Wauw, gefeliciteerd :D Lichtelijk random om te zeggen maar op de 1 of andere manier moet ik daaraan denken: Gefeliciteerd met je overwinning, je geluk, & alles ^^
(:

GLM1993 - Donderdag 14 juni 2012 16:06

Wauw.
Respect. Echt heel mooi!

Paula. - Donderdag 14 juni 2012 16:20

Wauw! Wat super goed en mooi geschreven. Jij mag echt trots op jezelf zijn!

virdatje - Donderdag 14 juni 2012 16:25

Tof om je verhaal te lezen, het raakt me! Ik hoop voor je dat je je bandje weer op gaat pakken, en verder de muziek in gaat [= Ik denk dat muziek je ook wel geholpen heeft, als ik lees dat je nog steeds muziek maakte in de kliniek! Je hebt gevochten, ga zo door ; )

Prue - Donderdag 14 juni 2012 16:25

Applaus! Jouw verhaal kan anderen tot inzicht brengen en hoop geven.

MChantalle - Donderdag 14 juni 2012 16:28

Je hebt echt een hele leuke schrijfstijl! Het raakt me.
Je mag zeker trots zijn op jezelf!

Eliene - Donderdag 14 juni 2012 16:35

Top wat jij allemaal overwonnen hebt! Bedankt voor het schrijven van je verhaal, het geeft mij en zoals ik lees ook anderen veel goede hoop :) Liefs!

Romyluna - Donderdag 14 juni 2012 17:23

respect, Marijn! Heel goed van je!

sophia-lauren - Donderdag 14 juni 2012 17:55

Martijn, HELD , Wat mega super fijn en welverdiend een prestatie van weteldklasse met de grootste winst en jij als winnnaar in dit gevech : jezelf JIJ JE UNIEKE MOOIE dappere Jij terug, met moed daadkracht lef en doorzettingvermogen waar je Megatrots op mag en kan ZIJN! HERO!

Tina - Donderdag 14 juni 2012 18:09

Prachtig geschreven !

- - Donderdag 14 juni 2012 18:31

Dit verhaal heeft me geraakt weetje..... knap dat je zo hard hebt gevochten en dat je je nu beter voelt. En dan meisjes daar de ernst van je eetstoornis koppelen aan of je sondevoeding hebt gehad is natuurlijk absurd. Lijkt me lastig. Respect.

Lotte - Donderdag 14 juni 2012 18:49

Knap hoe goed en mooi je de hel van jouw es hebt kunnen vertellen. Nog knapper hoe ver je nu bent gekomen! Ik heb heel veel respect voor je, het zal hard geweest zijn om door dat clichébeeld van "meisjesziekte" heen te komen. Dat beeld slaat nergens op natuurlijk! Dus: respect! c:

marsha-xx - Donderdag 14 juni 2012 18:51

Wauw zeg wat een mooi verhaal. Het heeft me echt geraakt.
Wat goed dat je je eetstoornis hebt kunnen overwinnen, daar mag je trots op zijn!
Je bent een hele mooie jongen, je hebt iets speciaals, vergeet dat nooit! ;)

Annalisa - Donderdag 14 juni 2012 19:00

Respect! Knap dat je hier je verhaal durft te vertellen.

Jolein - Donderdag 14 juni 2012 19:03

wauw, wat knap.. ik ben er even stil van. echt super!

Noah1200 - Donderdag 14 juni 2012 19:08

Wauw echt heel knap geschreven en je verteld het ook heel mooi!!

Sas - Donderdag 14 juni 2012 19:47

Hier nog een met tranen in de ogen,
wat geweldig geschreven en wat hoop-gevend!!
Dankjewel voor het delen!!
Dat laatste stukje was overigens ook de perfecte afsluiter (:
Respect!

JustMeXx - Donderdag 14 juni 2012 19:52

Je verhaal is echt aangrijpend.
Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt als jij, met dat 'kleine' verschil dat ik een meisje ben ;)
Je kan echt heel mooi schrijven, ondanks het feit dat je eerder iemand bent die niet vlug zijn gevoelens zal blootgeven, merk ik. Toch kan het een hele opluchting zijn om eens je gevoelens te uiten, maakt niet uit hoe. Dit is alvast een goede stap!
Je lijkt me echt een fantastische persoon en ik hoop echt dat je nu eindelijk weer op het juiste pad zit.

liefs x

veertje8910 - Donderdag 14 juni 2012 20:03

wauw.. echt heel mooi geschreven! wat knap van je. echt heel veel respect!

Dorien - Donderdag 14 juni 2012 20:06

Woow echt heel ontroerend, echt super veel respect!
Je zou trouwens wat moeten doen met schrijven, je hebt talent!

Marloes - Donderdag 14 juni 2012 20:25

WAUW!
heel mooi en sterk verhaal en prachtige foto's!

Judith - Donderdag 14 juni 2012 21:02

Ik weet niet hoe,
maar je stukje doet iets met me waardoor ik je meteen mag en me een stuk hoopvoller voel.

Dankjewel en ik vind het dapper dat je alles hier hebt vrijgegeven. Ik zou het niet durven, maar het lezen van jou stuk doet me wel goed. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan afvallen, dat moet ik mezelf weer proberen te leren.

Liefs,
Judith.

Imke - Donderdag 14 juni 2012 21:07

Heel motiverend! :)

Roosje - Donderdag 14 juni 2012 21:54

respect voor jou!

*Linee* - Donderdag 14 juni 2012 21:56

Super mooi geschreven,
Ik kreeg echt kippenvel van jou verhaal,
Ik vind het echt dapper dat jij je verhaal hier durft te zetten.

Stay strong,

Cylu - Donderdag 14 juni 2012 23:08

Heel mooi geschreven, ik heb veel respect voor je :)

An - Donderdag 14 juni 2012 23:49

Dit is echt mooi en goed geschreven..:)
En zo herkenbaar ook, vooral dat stemmetje...
Heel erg bedankt voor het delen van je verhaal, ik weet zeker dat het veel mensen zal helpen in hun eigen strijd

sheila - Donderdag 14 juni 2012 23:59

Dag Marijn,
je mag echt super super trots zijn op jezelf. De ES overwonnen? Je kan terug gelukkig zijn en dat vind ik ontzettend leuk om te horen. Idem hier, geen anorexie meer. Het heeft tal van opnames gekost en veel verdriet en kwaadheid. Maar iedereen is het waard om zijn eigen lief te hebben. Wat ontzettend rot dat je je goede vriend bent verloren. Het leven gaat gewoon door, maar dat was voor jou niet mogelijk. Ik hoop dat je je verdriet een plaats kunt geven, of dat je mensen in je omgeving hebt die je steunen en er voor je zijn. Je bent nog jong. Een leven gaat voor je open. Neem het aan met open armen en je zal gelukkig zijn. Het leven gaat niet alleen met leuke momenten zijn en miss val je wel eens terug, denk dan aan het feit dat anorexie het niet waard is en dat die meisjes in je opname gewoon veel te diep zaten, zoals jij ooit eens, maar jij nooit meer! Een warme omhelzing en tga je goed!! Liefs, Sheilake

Rising Angel - Vrijdag 15 juni 2012 01:41

Respect! Mooi geschreven!
Het doet me goed om je verhaal te lezen, mede doordat ik zelf ook een jongen met een anorexia-verleden ben kon ik het ook niet nalaten om even te reageren op je tekst. Ik hoop dat je inderdaad weer vol in het leven kunt gaan staan; en dan nog intenser en sterker dan voorheen. Dat gaat je lukken! go for it!
Groeten Rising

krol~ - Vrijdag 15 juni 2012 11:15

Sterk geschreven, Marijn! En sowieso zalig om te lezen dat je eetstoornisvrij en bovenal gelukkig bent! Ik ben dan wel geen jongen, maar herken veel dingen in je schrijven. Je standpunt voor je effectief anorexia kreeg (oa. tov pro ana, of het ondenkbaar achten dat net jij het zou krijgen) alsook hoe je de kliniek omschrijft met de sondevoeding als statussymbool en dergelijke!
Diep respect voor jou!
grtz,
Krol~

ps: je hebt echt talent om te schrijven, hoe je dingen verwoord, ...

Julya - Vrijdag 15 juni 2012 18:15

Hope, its te only thing thats stronger than fear.

Dit zinnetje kwam bij me op toen ik je verhaal las. Al na dr eerste paar zinnen lag ik in tranen. Vooralde laatste zin raakt me. We moeten allemaal doorgaan, opgeven? In de tijd van het afvallen kenden we dat niet eens! Ik heb nog steeds gedachtes tegen mezelf. Maar jou verhaal heeft me aan het denken gezet. Hopelijk doet het dat met veel mensen.

Stay strong!
Julya

Paula - Zaterdag 16 juni 2012 12:12

Dank voor de motivatie die je me geeft!

evi - Zondag 17 juni 2012 15:13

Wauw! wat goed dat je dit op Proud zet.
echt stoer van je

Jovi - Zaterdag 23 juni 2012 15:42

super goed van je!! x

mereell - Maandag 2 juli 2012 11:45

ik zit hier serieus niet te liegen, maar moet gewoon huilen. :$
ik ben ook zo goed als anorexia genezen, heb nu nao, en gaat echt heel goed.
heb ontzettend veel respect voor je!
liefs!

Winter - Woensdag 22 augustus 2012 00:04

Het allerbeste verhaal dat ik hier gelezen heb. Dat meen ik

Manon - Vrijdag 24 augustus 2012 21:05

Wauw! Jij mag echt trots op jezelf zijn!

Roma - Woensdag 12 september 2012 12:22

wauw!! Ik heb echt heel veel respect voor je.

Celine - Donderdag 20 september 2012 23:23

wauwwauwwauw Marijn,,

je hebt me stilgekregen en dat gebeurd echt niet vaak ;)
echt superknapp !!

liefss

meisje - Zaterdag 27 oktober 2012 22:41

ik vind het heel dapper dat je hier je verhaal doet! ik wens je een gelukkig leven toe xx

. - Zaterdag 19 januari 2013 11:31

mooi verhaal.. en je hebt nog een boeiende manier van schrijven ook

Louisee' - Dinsdag 29 januari 2013 21:20

Waaauw, je kunt egt geweldig schrijven! Je moet er egt iets mee gaan doen! (:
Ik vind je verhaal zoooo... Egt respect!! ♥

Xxxx

Anke - Woensdag 20 maart 2013 18:21

Jij mag echt ENORM trots op jezelf zijn, ga zo door!

:) - Dinsdag 8 oktober 2013 20:17

Wauw,echt super mooi geschreven.
Ik heb echt heeeeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeeeel respect voor je.
Je verhaal heeft me echt ontroerd...
Wees trots en blijf gelukkig!!!

Cato, - Donderdag 20 februari 2014 09:41

Mooi geschreven, het raakte me. Ik heb het zelf niet maar, ik begrijp dat gedeelte met de meisjes denk ik wel. Iedereen, maar dan ook iedereen denkt dat alleen meisjes Anorexia hebben of onzeker zijn. Maar jongens hebben het ook niet altijd geweldig met hun uiterlijk. Voor ons meisjes willen we het lichaam hebben van een model. Maar in tijdschriften staan ook gespierde en getrainde jongens.
Ik heb veel respect voor je en ik ben oprecht blij dat je weer gelukkig bent

Freerunner - Zondag 6 juli 2014 20:37

He Marijn superknap dat je hier uit bent gekomen. Je verhaal is echt heel mooi geschreven, je verhaal raakte me echt. Ga zo door en blijf gelukkig! Een dikke knufel (met tranen in mijn ogen) van mij.
-Freerunner.

qasim ali - Zaterdag 14 maart 2015 19:41

Ik heb nu op dit moment eetstoornis maar weet niet welke ik ben 152 lang En me gewicht is 29 kilo maar ben helemaal alleen en ik denk dat ik het niet meer overleef maar ik probeer te eten maar dat ga niet op een of andere manier dit wou ik heel graag kwijt ik ben heel blij dat ik dit heb vertelt .

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?