Anorexia en mijn lage zelfbeeld

Gepost op Maandag 30 juni 2014 13:30 door Diede in The story of....

Hier is hij dan, mijn verhaaltje. Vanaf mijn 12de is er bij mij een de eetstoornis anorexia nervosa geconstateerd. Achteraf terugkijkend kan ik stellen dat het wel al iets langer speelde, vermoedelijk in het midden van mijn 11de levensjaar. Hoe begon het? Tja, dat is een lastige vraag. Voor mijzelf is het ook al zo lang geleden, dat ik heel veel dingen niet meer precies weet. Wat ik nog wel weet is dat ik ontevreden was over mijn buik, en daardoor minder ging snoepen.

Het ging in eerste instantie niet om mijn gewicht. Volgensmij wist ik nog geen eens hoeveel ik precies woog, en al helemaal niet wat calorieën waren. Maar snoepen was slecht voor je, zo simpel was dat, dus hetgeen mij te doen stond was minder snoepen. Als 12 jarige weet je niet veel over calorieën, koolhydraten en vetten, dus je gaat af op verhalen die je hoort om je heen en die je met je logische en gezonde verstand zelf kunt bedenken. Dus bruin brood zou gezonder zijn dan wit brood, en worst gezonder dan chocoladepasta. Zo beperkte ik mijn eetpatroon stap voor stap. 

jhgfdfujikolifdsw23456ygvy8er89ok

Mijn naaste omgeving had niet meteen door dat het slecht met mij ging en dat ik mij zo voelde. Iedereen snoept toch wel iets minder? En ik had altijd een tengere bouw gehad. Maar toen kwam de zomer van 2006 eraan, de zomervakantie waar mijn geheim dat ik al zeker een halfjaar bij mij droeg uitkwam. De zomervakantie die ervoor heeft gezorgd dat ik nu nog steeds niet kan genieten van zomervakanties op een manier hoe ik dat vroeger kon, voor mijn 12de jaar.

Na de zomervakantie zou ik naar de brugklas moeten, en ik vond dat verschrikkelijk. Ik vond het zo ontzettend spannend en eng, dag ik elke dag op vakantie aan het huilen was. Ik was bang dat ik geen nieuwe vriendinnen kon maken, en dat mensen uit hogere klassen mij raar zouden vinden. Ik dacht dat mensen mij in ieder geval leuker zouden vinden als ik dun was, dus ik ging nog minder eten. Ook had ik hockeykamp in die betreffende zomervakantie. Omdat ik dus weg was van thuis, zag ik dit als mijn uitgerekende kans om weinig te eten. Toen ik aan het eind van de week weer thuis terugkwam was ik totaal verzwakt en mijn ouders schrokken ervan hoe ik eruit zag.

Toen ging het snel. Mijn moeder maakte zich veel zorgen en had een afspraak voor mij geregeld bij de kinderarts in het ziekenhuis. Ik was totaal afwezig. De kinderarts was erg aardig en heeft mijn lichamelijke conditie onderzocht. Ik had ondergewicht, mijn hartslag en mijn polsslag waren niet goed evenals mijn lichaamstemperatuur. Ze zei dat ik niet meer mocht sporten en daar schrok ik wel van. Hockey was immers het belangrijkste in mijn leven. Maar goed, ik dacht toen nog bij mijzelf, ze kan dit wel zeggen, maar morgen ga ik gewoon weer trainen. Dat bepaald zij niet even voor mij.

Ik moest nog even van haar blijven zitten in haar kamertje, want ze moest even een telefoontje plegen. Toen ze terugkwam, kwam ze met het bericht dat ze mij meteen op wilde laten nemen in het ziekenhuis, omdat mijn conditie echt heel erg slecht was. Ik verstijfde, ik weet niet meer wat ik op dat moment heb gedacht, niks of heel veel misschien, ik weet het niet, ik weet alleen dat ik daar in die kamer zat met mijn moeder, die intussen aan het huilen was. Ik weet nog dat mijn moeder mijn vader heeft gebeld vanuit het ziekenhuis en dat we samen een tas met spullen hebben opgehaald en weer naar het ziekenhuis zijn gereden.

We kwamen daar op een avond aan en een Belgische verpleegkundige was aan het werk, Lieve heette ze, en ze was ook echt heel lief! Ik liet het allemaal gebeuren, ik liet hun mij daar verzorgen. Ik was totaal uitgeput. Mama bleef de eerste nacht bij mij slapen in het ziekenhuis, en afscheid nemen van mijn vader en mijn zus was heel moeilijk. Zeker omdat mijn zus moest huilen. Ik voelde mij zo schuldig! Wat had ik in hemelsnaam gedaan? Hoe egoïstisch kon ik zijn? Uiteindelijk heb ik twee weken in het ziekenhuis gelegen, en dat heeft me goed gedaan. Ik was een stuk aangesterkt en had dieetlijsten meegekregen die ik thuis voort kon zetten.

Wat heel lastig was, is dat ik in de eerste twee weken van de brugklas in het ziekenhuis heb gelegen en dus het beruchte brugklaskamp nooit mee heb gemaakt. Ik mocht heel langzaam gaan beginnen met school, eerst 2 uurtjes per dag en dat werd langzaam uitgebreid. Ik was zo bang dat kinderen op school gingen vragen waar ik was geweest. Ik heb ook nooit iemand op de middelbare school verteld dat ik een eetstoornis had. Ik schaamde me en dacht dat niemand het zou begrijpen. Achteraf super stom, want hierdoor heb ik een hoop hulp gemist.

De eerste drie jaar van de middelbare school vond ik geen reet aan. Ik had niet veel vriendinnen en ik vond het simpelweg saai. Aan het einde van de brugklas had ik één tiende tekort om naar het VWO te mogen. Ik vond dat zelf niet voldoende, mijn perfectionisme eiste dat ik minstens VWO moet doen, dus heb ik in 2 Havo hard gewerkt en ze lieten mij naar 3 VWO gaan.

leave past

Vanaf de 4de klas kreeg ik een leuk vriendinnengroepje, waarmee ik tot en met de 6de klas vriendinnen ben geweest. Ik kan zeggen dat mij dat echt goed heeft gedaan. Voor het eerst sinds jaren deed ik weer leuke dingen buiten schooltijd, spraken we met elkaar af, gingen we naar het strand of pakte we een terrasje. Die eetstoornis was toen zeker niet weg, maar hij kwam een klein beetje meer op de achtergrond te liggen. Ik ging in die tijd nog eens per week voor controle naar een arts. Zolang mijn gewicht goed was, mocht ik blijven hockeyen.

Ik heb in één keer mijn VWO-diploma gehaald en ik weet nog dat ik helemaal vol zenuwen zat tijdens het eindexamen. Ik was zo bang om het niet te halen, want dat zag ik als falen. Toen ik mijn diploma in handen had was ik opgelucht, maar trots was ik niet. De cijfers die ik had gehaald waren oké, maar het gemiddelde lag ergens bij de 6,5 en dat vond mijn perfectionisme niet genoeg.

Het vriendinnengroepje van mijn middelbare school is helaas uit elkaar gevallen. Sommige hielden contact, en ik probeerde zo lang mogelijk mij vast te blijven houden aan het groepje. Ik had er zo lang op gewacht om eindelijk een leuke vriendinnengroepje te krijgen, dat kon ik toch niet zomaar verloren laten gaan. Ik wilde mij daar niet aan toe geven. Ik vond het een heel lastig proces en voelde mij soms afgewezen.

Zelf begon ik met studeren in Leiden: Criminologie. Net zoals ik de zenuwen en de angst had om naar de brugklas te moeten, voelde ik deze angst ook weer toen ik naar de universiteit moest. Oh jee, hoe gaat dat daar? Ben ik wel leuk genoeg? Wat voor mensen zijn daar? Ik ken de weg niet. Wat als ik het niveau niet aan kan? Moet ik bij een studentenvereniging? Moet ik daar gaan wonen?

Omdat mijn woonplaats en Leiden gemakkelijk te bereizen valt, had ik besloten om tot de winter aan te kijken hoe het zou gaan en daarna misschien op zoek te gaan naar een kamer. Ik besloot na de introductieweek niet bij een studentenvereniging te gaan. Het leek mij ontzettend leuk, heel spannend, maar wel leuk. Maar ik durfde het niet. Ik dacht; shit dan moet ik gaan zuipen en wordt ik dik. En dat was mijn grootste nachtmerrie. Liever me shit voelen en op dit gewicht blijven, dan een leuk leven en dik, dacht ik toen. Ook was ik bang dat ik de loser zou zijn die geen jaarclub zou kunnen vinden. Nee, dat ging ik mijzelf besparen.

Ik dacht, weet je wat, ik word geen lid, maar ga wel in Leiden wonen en dan zul je zien dat je vanzelf meer contacten daar krijgt. Ik ging hospiteren! In totaal heb ik 9 keer gehospiteerd. Van hospiteeravonden waarbij er 5 kandidaten waren, tot avonden waarbij er 30 kandidaten waren. Van avonden waarbij ik in de eerste ronde naar huis werd gestuurd, tot avonden dat ik iets langer mocht blijven zitten. Het hielp niet, ze zullen mij nooit kiezen dacht ik, simpelweg omdat ik gewoon saai ben en ik nooit een meerwaarde voor een huis kon zijn. Daarna ging het dan ook weer slechter met mij.

In de zomervakantie tussen het eerste jaar en het tweede jaar zijn we met ons hele gezin naar Kreta gegaan! Kreta was top, we waren er nog nooit geweest maar we hebben er echt genoten. Maar zomervakanties bleven lastig, de regelmaat van naar school gaan en trainen valt wegt. Mijn ouders schrokken deze vakantie hoe slecht het eigenlijk nog steeds ging met eten en in die zomer hebben we besloten dat we er iets aan willen gaan doen. Ik wilde dat zelf ook wel, maar een heel groot deel in mij schreeuwde ook nee! Het heeft tot december geduurd voordat ik zelf inzag dat het niet meer ging. Niet met het eten, maar vooral hoe ik mijzelf voelde. Ik voelde me mij zo somber. Ik dacht dat de hele wereld mij stom vond.

Ik ben naar de huisarts geweest om mijn verhaal te vertellen, en diezelfde middag heb ik gebeld naar Centrum Eetstoornissen Ursula om mij daar aan te melden. Maandag 3 maart 2014 had ik mijn intakegesprek en dat was heftig. Allereerst had ik een gesprek met een therapeut, wat erg fijn was en die mij veel herkenning gaf. Daarna had ik een somatisch onderzoek bij de kinderarts, en die constateerde (weer) dat mijn lichamelijke conditie ernstig was. Ik mocht niet meer van haar sporten, en mijn polsslag was net hoog genoeg voor een ziekenhuisopname. Ik beleefde een deja vu, een trauma, ik weet niet wat er gebeurde, maar dit keer maakte ik het in tegenstelling tot mijn eerste kinderarts bezoek op mijn 12de wel bewust mee, waardoor ik wit wegtrok en helemaal misselijk werd. Ik kon niet praten.

Terug in de auto bij mijn ouders was het eerst dat ik zei; Sorry. Ik voelde mij schuldig. Voor hun was het ook schrikken. Ik loop al meer dan 8 jaar met die kut ziekte rond, en confronteer ook hun ermee. Het levert irritaties op in huis, er wordt rekening met mij gehouden en ze geven mij meer aandacht, ik wil dat allemaal niet meer. Ik wil een normaal kind zijn, die normaal doet en leuk is!

Ik wist dat dit moeilijk zou worden, mar ik zei tegen mijzelf dat ik sterk moest zijn. Ik wil immers van die kut eetstoornis af, dus ik moet doorzetten. Even niet sporten en mij gewoon aan een heel simpel eetschema houden. Inmiddels vliegen mijn gedachte alle kanten op, maar ik probeer ze heel erg te onderdrukken. Ik leef ergens heel ver weg had ik het gevoel, ik voelde eigenlijk niks, maar ik vind dat wel prima voor even. Ik weet natuurlijk dat dat niet voor altijd goed is, maar ik heb het gevoel dat ik het anders allemaal helemaal niet aankan.

Wat mij wel heel goed doet is de steun die ik krijg om mij heen. Na heel lang wikken en wegen heb ik begin Maart een mail gestuurd naar mijn hockey- en cricketteam. Ook heb ik mijn beste vriendinnetje uit Leiden ingelicht over mijn situatie, en heb ik het alle familieleden verteld. Iedereen was zeer begripvol en vonden het allemaal alleen maar heel vervelend voor mij. Ook zei iedereen, dat als diegene ook maar iets voor mij kon betekenen, ik maar een gil moest geven. Ik bedoel, ik vind het zelf al heel lastig om over te praten, dus dat mensen ze moeite nemen om op mijn bericht te reageren, ja dat doet me echt goed.

Eén punt vond ik echter ontzettend lastig, en dat is dat heel veel mensen zeiden dat ze wel wisten dat ik vroeger last had gehad van een eetstoornis, maar dat ze eigenlijk dachten dat ik er nu van genezen was, omdat je niks aan mij merkte en ik er goed uit zag. Blijkbaar heb je heel goed een masker op weten te zetten bij andere mensen, en ben je dus nooit chagrijnig, verveeld en depressief overgekomen, eigenlijk best knap als je het zo bekijkt toch?

Het is niet makkelijk als je eetstoornis niet aan de buitenkant zichtbaar is, maar je wel iedereen moet vertellen dat je een eetstoornis heb en een hele zwakke lichamelijke conditie bestaat. Er heerst toch een stereotype van anorexia meisjes die ontzettend mager zijn. Dit beeld klopt totaal niet Ook meisjes die er gezond uitzien lopen ermee rond. En daardoor is het soms zo ontzettend lastig uit te leggen aan mensen. Dat kun je die mensen niet verwijten, hoe kunnen zij immers beter weten als je er nooit in je directe omgeving mee geconfronteerd wordt. 

Ik heb inmiddels mijn intake gehad bij de Ursula, ik heb mijn somatisch onderzoek gehad en onlangs had ik een systeemtaxatie. We moesten met z'n vieren komen naar een therapeut om te praten over onze thuissituatie, en welke rol de eetstoornis daarin speelt. Toen ik daar zat, in die kamer bij de therapeut met z'n vieren voelde ik mij ontzettend schuldig over alles wat de eetstoornis bij ons thuis veroorzaakte.

meisje

De therapeut vroeg aan mij een hele mooie vraag: hoe zou jou leven zijn zonder eetstoornis? Ik hoefde daar niet over na te denken, het eerste wat ik er uit floepte was: ‘geweldig!'. Ik zou echt kunnen genieten van het leven zei ik. Er gebeurde iets in mijn hoofd, toen ik daar in het kamertje zat met de therapeut en papa, mama en mijn zus naast mij. Die eetstoornis moest afgelopen zijn.

Ik heb 8 jaar lang mij niet gelukkig gevoeld, mijzelf geen leuk leven gegund, mijzelf geen lekker eten gegund, mijzelf totaal verzwakt, overmatig gesport en de lat ontiegelijk hoog gelegd. Ik ben nu 20 jaar, en wil een leuk leven. Leven 2.0, zonder eetstoornis. Ik wil weer de ‘oude Diede' worden die ik ooit was zonder eetstoornis. De spontane, vrolijke, ondeugende, creatieve en grappige Diede. De Diede die straalde, kon genieten van hockey, hield van de zon en lekker eten. Die Diede die hield van zichzelf, die tevreden was over haar lichaam, zich geen zorgde maken om calorieën en eten. De Diede die een onbezorgd leven had. Ik weet dat het misschien nooit meer zo zou worden als het was, maar ik weet wel dat ik mij niet meer zo wil voelen als de afgelopen 8,5 jaar.

Ik weet dat ik nooit meer terugwil naar die eetstoornis en alleen maar vooruit wil. Ja, ik zit er nu nog midden in en begin net aan mijn genezingsproces. Ja, ik weet dat dit de heftigste strijd gaat worden die ik ook in mijn leven bevochten heb. Ja, ik weet dat dit een lange weg gaat worden met veel therapie en veel tranen. Diede geeft nooit op. De afgelopen 8 jaar heb ik ook nooit opgegeven. Het ding mij te doen staat is alleen mijn gedachten 180 graden opdraaien. Ik ga de strijd aan. En één ding weet ik zeker, hoeveel tranen er ook voor nodig zijn, hoe lang het ook gaat duren, hoeveel therapiesessies ik ook moet bij gaan wonen, één ding weet ik zeker deze strijd ga ik niet verliezen. Ik ga niet verliezen van een gedachte in mijn hoofd die al 8,5 jaar de baas over mij is. Het is mooi geweest, ik kies voor mezelf!!

 

Reacties

Merizz - Maandag 30 juni 2014 14:02

Wauw zo mooi geschreven meis! En wat knap van je dat je je verhaal wil delen! Jij komt er wel! Proud of you!

Maanmeisje - Maandag 30 juni 2014 14:10

Wat knap dat je dit verhaal geschreven hebt, en het laatste stukje vind ik erg mooi :-)! Jij komt er wel!

lisette - Maandag 30 juni 2014 14:12

top!
ga ervoor meid! je kan het

quelqu'un - Maandag 30 juni 2014 15:11

mooi geschreven en vooral heel herkenbaar. Zet 'm op, het lukt je!

Britt - Maandag 30 juni 2014 15:25

Heel knap dat je dit hier deelt, je kunt het!

. - Maandag 30 juni 2014 15:50

normaal lees ik nooit dit soort verhalen maar de intro trok op een of andere vage manier toch mijn aandacht.
wat een goed verhaal en wat ontzettend knap!!!
wees ontzettend trots op jezelf en ik wens je het allerbeste toe.

Anoniem - Maandag 30 juni 2014 15:59

Wauw, wat een mooi en krachtig persoon ben jij! Veel succes in de weg die je nu gaat bewandelen! You can do it!!!!!!!!!

Roma - Maandag 30 juni 2014 17:25

Je bent een ontzettend sterke vrouw. Ik geloof in je, je kan het!

Roma - Maandag 30 juni 2014 17:25

Je bent een ontzettend sterke vrouw. Ik geloof in je, je kan het!

Katja - Maandag 30 juni 2014 17:37

Wat leuk om te zien dat je een verhaal hebt ingestuurd, Diede! Ik vond het interessant om te lezen en het is goed geschreven. Ik ben het eens met Maanmeisje, dat laatste stukje vind ik heel mooi! Je moet inderdaad voor jezelf kiezen! Heel goed om te lezen dat je er zo over denkt. Ik hoop dat de nieuwe therapie je verder zal gaan helpen en je zo snel mogelijk die vrolijke Diede wordt van vroeger, voor je een eetstoornis kreeg. Sterkte en succes met je gevecht tegen die stomme anorexia! Je kan het!

lindy - Maandag 30 juni 2014 17:37

Mooi geschreven ! En waar een wil is is een weg heel veel sterkte nl

Debbie Geurse (Visée) - Maandag 30 juni 2014 17:40

Lieve Diede wat knap dat je t zo op papier hebt gezet. Respect! Weet zeker dat je er nog sterker uitkomt. Heel veel sterkte en t komt goed!Dikke kus

Yezz - Maandag 30 juni 2014 17:58

Wauw Diede wat mooi geschreven! Blijf vechten jij kunt het!!! U are strong !!

Daan V. - Maandag 30 juni 2014 18:00

Diede,

Bewondering voor de kracht die je hebt getoond om dit verhaal te schrijven.

Anne - Maandag 30 juni 2014 18:51

Lieve Diede,
Via een gedeelde link op Facebook kom ik hier terecht.
Wat een verdrietig verhaal met een enorm krachtig einde. Jij kent mij vast niet meer maar ik heb vroeger bij jou en je zus opgepast. Toen ik zwanger was van mijn eerste dochter Lieve kwam ik je moeder tegen in het ziekenhuis en zij vertelde over jouw worsteling met eten. Ik herinner je als een heel schattig poppetje met lieve blonde krulletjes, precies dat meisje van de foto! Hoop dat je je snel weer zo zorgeloos kunt voelen als toen! Ik wens je heel veel sterkte!
Liefs van Anne Soutendijk

Luisa Sr - Maandag 30 juni 2014 18:54

Wat ben jij een kanjer, met jouw kracht ga je dit winnen.
Knuffel

myrthe - Maandag 30 juni 2014 19:25

Lieve Diede, wat ben je sterk! Een prachtige, jonge vrouw, van binnen en van buiten. Je komt er, ik heb er vertrouwen en met mij heel veel anderen, hier ben ik zeker van! Stay strong, you can do it. En vergeet nooit dat zo'n rot fase in je leven nooit over is als het niet een goed einde heeft! Zet hm op meid!
Knuffel voor jou!

Hyacinthe - Maandag 30 juni 2014 19:37

Wouw, Diede, wat knap dat je het zo mooi kunt omschrijven. Heel veel succes!!!!

Stephanie - Maandag 30 juni 2014 19:46

Wauw, ik ben zeer onder de indruk van je verhaal. Je kunt ontzettend trots op jezelf zijn dat je de ziekte nooit van je heb laten winnen. Ik wens je heel veel succes en sterkte met aangaan van deze strijd!! Succes meis!

Anneke - Maandag 30 juni 2014 19:47

Lieve Diede,
Ik heb zoveel respect voor jou. Wat knap dat je dit allemaal onder woorden hebt gebracht. Je stelt je nu zo kwetsbaar Super knap!!
RESPECT!!!!
LIEFS en hek bek sterkte de komende tijd Toppertje.

Asyr Sei'Lar - Maandag 30 juni 2014 20:06

Lieve Diede,

Dat ene woord "Geweldig!". Het stelde je in staat de knop om te zetten en gebruik te maken van de enorme kracht en moed die in je huisde. Het was er al, dat blijkt uit je verhaal waarin je stapje voor stapje de strijd met je eigen onzekerheden en twijfels aanging. Het was misschien niet helemaal zichtbaar voor jezelf, maar het was wel degelijk aanwezig.

Respect en bewondering voor je kracht en moed om dit verhaal te delen. Je bent samen met anderen een schijnend baken die ook anderen de weg wijzen. Ik kan eerlijk zeggen dat je meer moed hebt dan ik. Jij gaat het dit redden. Jij komt hier boven op. Ik ben ervan overtuigd.

-----
"I am the master of my fate. I am the captain of my soul"
-< William Ernest Henley.>-
-----

Mar - Maandag 30 juni 2014 21:37

Mooi geschreven, echt ontzettend knap van je. Heel veel succes! P.s. jou verhaal motiveert mij ook om de strijd misschien toch maar eens aan te gaan..

Jet1968 - Maandag 30 juni 2014 22:06

Lieve Diede,

Woww wat een verhaal en mooi geschreven. Heel veel succes met je behandeling bij de Ursula. Dapper dat je de strijd aangaat. Inderdaad heftig maar ik kan je uit ervaring vertellen dat de hulpverlening bij de echt TOP is. De therapeuten, socio's en hulpverleners zijn echt allemaal even behulpzaam en aardig (ik heb net een opname van bijna 11 maanden achter de rug) en ik weet zeker dat jij er samen met hun bovenop kunt komen. Geef niet op, de eetstoornis is hardnekkig maar je kunt pas genezen als je werkelijk tot de kern van je probleem komt! Zet hem op!
Liefs, Jet

Mary Ann van der Veen Blommers - Maandag 30 juni 2014 23:12

Lieve Diede,

Je hebt mij meegenomen met je woorden. Je kwetsbaarheid
Is je kracht schatje. Geen eenvoudig pad maar wel eentje
waar jij vol voor gaat. Je woorden bereiken ook andere
lieve mensjes die er van mogen leren. Hoe mooi is het. Je
laat zien dat je helemaal jezelf mag zijn en dat er openingen zijn om
om deze eetstoorniis te lijf te gaan. Ja lieverd stap voor stap naar
de Diede die jij zo mist. Ik hou van alle Diede's maar natuurlijk
Liefs Mary Ann

Merel Barreveld - Maandag 30 juni 2014 23:43

Lieve Died, je bent een topper en dit gaat je lukken, dat weet ik zeker! Dikke kus

Annette - Dinsdag 1 juli 2014 09:47

Lieve Diede, ik bewonder het enorm dat jij met het schrijven van jouw levensverhaal je zo kwetsbaar durft op te stellen en wat een power straal je tegelijkertijd uit. Ik herinner mij de spontane, vrolijke, ondeugende, creatieve en grappige Diede(l) van voor je 12e heel goed en zie deze trekken gelukkig nu ook nog vaak naar boven drijven.
Ik ben zo blij om te lezen dat jij kiest voor een normaal leuk leven dat past bij de Diede van 20. Dat gun ik je zo van harte. Je bent prachtig zoals je bent. Liefs Annette

Faemke - Dinsdag 1 juli 2014 10:55

Ha Diede!
Ik heb je verhaal gelezen en zit met kippenvel op m'n armen en tranen in m'n ogen. Wat ben je dapper en wat ben je door een hel gegaan. Ik vind het ontzettend knap hoe je dit verhaal vertelt. Het is niet niets om je zo kwetsbaar op te stellen.
Meisje, je komt er wel! The only way is up!!! X

Hanna - Dinsdag 1 juli 2014 11:44

mooi geschreven! vooral het einde. trots op je. je kan het !

Margreet - Dinsdag 1 juli 2014 11:56

Wauw wat heb je dat mooi opgeschreven! Kippenvel. ..
Super goed van je dat je de strijd aangaat met die rotziekte. Wat je zelf al zegt je bent een doorzetter dus ik geloof ik jou kracht en weet zeker dat jij gaat winnen!!
Zet m op topper!

Marcel Bertsch - Dinsdag 1 juli 2014 12:23

Hey Diede, wat een mooi en eerlijk geschreven relaas van je situatie. Veel sterkte, je familie om je heen is top, jij bent gefocust en als je nog duwtjes nodig hebt, mijn deur staat altijd voor je open! xxx

Pieter - Dinsdag 1 juli 2014 12:36

Mooi verhaal, hoor. Succes met alles.
Jammer van het grote aantal spellingsfouten (d-tjes en t-tjes moet je toch wel kunnen met een VWO-diploma?).

Dylan Bertsch - Dinsdag 1 juli 2014 12:48

Lieve Diede,

Wauw, wat een heftig verhaal en wat goed dat je dit hebt gedeeld. Dat je dat hebt gedaan toont alleen maar aan dat je de strijd echt wil aangaan! En ik geloof er in dat het je gaat lukken!
Heel veel sterkte en wellicht tot snel in Leiden/Den Haag.

Xxx

Liesbeth - Dinsdag 1 juli 2014 12:50

Lieve Diede, prachtig en kwetsbaar! Heel mooi beschreven. Ik ben super blij voor je dat je samen met je familie dit pad hebt gekozen en ik weet zeker dat dit met jouw kracht tot de Diede gaat leiden die je heel graag wilt zijn. Heel veel succes met alles.
Liefs, Liesbeth

Jet vd Mosselaar - Dinsdag 1 juli 2014 12:51

Lieve Diede, onwijs veel respect en het gaat je zeker lukken!! Liefs xx jet

Saskia - Dinsdag 1 juli 2014 17:23

Lieve Diede,

Jij moet echt trots op je zelf zijn dat je dit verhaal over jezelf hebt geschreven.
Heel veel sterkte om deze ziekte heel ver op de achtergrond een plek te gaan geven.
Dikke kus Saskia

Margo - Dinsdag 1 juli 2014 20:01

Lieve diede,

Ik vind het zo knap van je hoe je dit hebt onder woorden weten te brengen, en je zo kwetsbaar hebt op durven te stellen. Ik heb kippenvel ervan op me armen en eerlijk waar een brok in me keel.
Het leven is te mooi om te laten stuk maken door anorexia. Maak deze jaren tot een mooi einde en vind je zelf weer terug, het is je zo gegund lieverd. Je doet het zo goed lief! Vecht en ga er voor! Ga het leven tegemoet. Je bent het meer dan waard. Ik wens je heel veel moed, kracht en liefde toe.

dikke knuffels Margo

Haremaje - Dinsdag 1 juli 2014 22:18

Wauw mooi Diede! Heel knap van je! Ik hoop dat een vriendin van mij dat ooit ook zal kunnen, zij worstelt namelijk ook al jaren met een eetstoornis. Maar ze wil de strijd niet aan en dat vind ik zo jammer. Dankjewel voor je verhaal!

Paola Blommers - Dinsdag 1 juli 2014 23:36

Lieve Diede,
Twijfel niet aan jezelf! Je bent een mooie, lieve jonge vrouw. Je verhaal laat ook zien hoe sterk je bent. Het zal niet makkelijk geweest zijn om je verhaal zo op te schrijven. Respect hiervoor. Heel veel succes met alles.
Liefs Paola

johan brouwer - Donderdag 21 juni 2018 02:57

jij geeft precies de juiste reactie. ik had niet anders verwacht.

Charlie - Woensdag 2 juli 2014 15:33

Wat kan jij goed schrijven Diede!! En echt superknap van je dat je nu zo hard aan het knokken bent :) Ik vind het een heel inspirerend verhaal!!
Groetjes Charlie (ik zat naast je bij de Proud2meet toen we maskers gingen maken, ik kwam later binnen en jij ging me heel lief uitleggen wat de bedoeling was :) )

Charlie - Woensdag 2 juli 2014 15:34

En superveel succes en kracht gewenst natuurlijk komende tijd!!! You can do it girl! Je bent super sterk, vergeet dat niet :)

yvonne - Woensdag 2 juli 2014 16:01

Lieve Diede,
Vol bewondering en ontroering je verhaal gelezen. Diede, respect voor je moed om je verhaal te delen. Nog meer respect voor het aangaan van jou (samen met je gezin) om deze eetstoornis te overwinnen en een leven te willen waarin je weer kan gaan houden van jezelf; GELUK ben jezelf !! Je kan het, dat weet ik zeker.....
Wens je alle kracht toe. Liefs Yvonne XX

Hans - Woensdag 2 juli 2014 23:23

Hallo Diede, wat een ontroerend verhaal en goed dat je het deelt. Ik ben een collega van je vader en af en toe praten we er wel eens over en nu liet hij mij via de link jouw verhaal lezen. Ik vind het heel dapper en goed dat je het doet en wens je heel veel succes en wijsheid toe om dit gevecht te winnen. Zet 'm op!

Fleur - Donderdag 3 juli 2014 00:45

Lieve diede!
Heel mooi geschreven, en.ik geloof in je dat het gaag lukken!
Voor mij en waarschijnlijk ook andere geeft jou verhaal heel veel steun en ik vind het zo knap van je dat je je verhaal hier hebt gedeeld.
Zet op op!
Xjes fleur

Ewald - Vrijdag 4 juli 2014 00:42

Lieve Diede,

Wat ontzettend geweldig dat jij je mooie en openhartige verhaal nu met iedereen wil en kan delen!!
Met alle hulp en lieve mensen om je heen gaat dit je ook zeker lukken meis.
.......YES YOU CAN!!!!
Liefs, E.

amanda - Vrijdag 4 juli 2014 17:07

Wat een prachtig verhaal. Wat ben jij sterk.
je komt er je bent goed genoeg en knap genoeg, En over dat perfectionisme. Ik heb een bordje thuis hangen waar op staat Wie niet in staat is om fouten te maken, is tot niets in staat. Je komt er wel.

liefs

Brennie D. - Zaterdag 5 juli 2014 03:19

Lief diedje
Ik geloof in je.
Altijd .
Toegeven is lef
Ernaar handelen is weer leven
Daardoor weer langzaam durven genieten
We gunnen je t allemaal zo..
B.

je huisarts - Donderdag 24 juli 2014 10:15

Diede,

Met tranen in mijn ogen je gevecht gevolgd. Wat een impact het heeft en hoeveel je moet overwinnen om in evenwicht te komen.
Ik heb er alle vertrouwen in dat dat gaat lukken en ben benieuwd hoe je uitstraling dan is.
See you

Diede - Zondag 17 augustus 2014 11:40

Een beetje laat, maar ik wil jullie allemaal bedanken voor alle lieve woorden en steunende berichten. Ik kon en kan nog steeds niet geloven hoeveel reacties ik terug heb gekregen! Nogmaals dank!

Pauline Nieuwenhuizen - Dinsdag 2 september 2014 09:43

Lieve Diede,

Ik ben erg onder de indruk van je openhartige relaas…..Dat je zó jong en al zó lang hebt gestreden. Wat ik in je bewonder is je inzicht in de ziekte. Diede, dat is de sleutel naar genezing. En heel fijn dat je nu ook de juiste professionals hebt gevonden.
Als je suikerziekte hebt of een probleem met je nieren dan krijg je een prik of een pil en iedereen begrijpt dat. Bij deze ziekte is dat heel anders; er is veel minder begrip voor, terwijl het toch zo vaak voor komt. Daarom vind ik het zo knap dat jij er op deze manier over vertelt. Je beseft dat misschien niet, (of inmiddels wel?) maar jij zult heel veel andere meisjes helpen. Je bent zo dapper! Jammer dat meisjes waarbij je hospiteerde jou afwezen, ze weten werkelijk niet wat een bijzondere vrouw jij bent.
Hoe gaat het nu met je?
Lieve Diede, ik wens je heel veel kracht en moed toe, en mocht het even wat minder gaan, herinner dan je laatste woorden van jouw verslag.

Op afstand, via jouw moeder, leef ik met je mee.
Hartelijke groeten,
Pauline Nieuwenhuizen
collega van je moeder in het Bronovo ziekenhuis.

anoniem x - Dinsdag 19 mei 2015 16:52

Super mooi geschreven. Jammer genoeg erg herkenbaar voor mij. Niemand om ons heen begrijpt wat er precies door ons heen gaat. Ze zeggen dat je bijvoorbeeld de hele week lang naar de mac moet gaan maar ja makkelijker gezegt dan gedaan...het klinkt allemaal zo makkelijk als hun het zeggen maar het is in werkelijkheid zo moeilijk vooral als niemand je begrijpt. Je begrijpt het alleen als je er zelf mee te maken heb gehad. Heel veel sterkte iedereen met deze vreselijke ziekte xx

feed