The story of...

Wil jij ook jouw verhaal op Proud2Bme? Mail je verhaal dan naar info@proud2Bme.nl

Turks en een eetstoornis

Turks en een eetstoornis ....of nou ja, dat is hoe de buitenwereld ertegenaan kijkt. Mijn blijkbaar oosterse looks zorgen regelmatig voor de volgende vraag; "waar kom jij vandaan?" Mijn antwoord op deze vraag; "uit Amsterdam" leidt dan weer tot de volgende vraag.

"Nee maar ik bedoel waar kom je vandaan?"
Uhh?!? Amsterdam west :)

Ik moet ondanks de irritatie die ik dan voel er toch wel om lachen. Ze willen natuurlijk horen; "uit Turkije" maar ik kom daar niet vandaan. Ik vraag hen toch ook niet bij de eerste kennismaking waar hun ouders zijn geboren?

Maar goed, mijn roots zijn inderdaad Turks. Begrijp het niet verkeerd, daar ben ik trots op! Mijn ouders zijn beiden in Turkije geboren en op zeer jonge leeftijd naar Nederland gemigreerd. Dus zodat iedereen het begrijpt een sticker; Allochtoon.

Natuurlijk ben ik met het "goede" uit tweede culturen opgevoed. Wat betreft die opvoeding, zijn er punten waarop de Turkse cultuur totaal van mening verschilt met de Nederlandse cultuur. Eén daarvan is als het gaat om psychiatrische ziektebeelden. Toevallig is dat nou net waar dit stuk over gaat: ik heb anorexia en ik ben naast Nederlands óók Turks.

Om maar door te gaan op onze stickercultuur: overgewicht komt meer voor bij allochtonen. Met name Turken zijn vaak te zwaar: 55% onder hen heeft te maken met overgewicht. Onder Turkse vrouwen is het zelfs meer dan 70% (onderzoek CPB).

De Turkse cultuur is er eentje waarin de gezelligheid diepgeworteld is, gastvrijheid en eten staan centraal. Eten staat voor gastvrijheid en gezelligheid, je gasten veel eten aanbieden is hier sterk mee verbonden

De sociale druk om (veel) te eten als er bezoek is is daardoor groot. Weigeren van eten is onbeleefd. Je kunt niet zeggen: ik ben op dieet. Gang na gang wordt aangedragen, de tafel mag niet leeg blijven. Als je dit niet doet, vinden ze je gierig, en bovendien is het ook veel gezelliger dan een kaal kopje thee. Het spreekwoord; "liefde gaat door de maag" wordt eer aangedaan. Eten staat niet alleen voor gezelligheid maar ook voor "gezondheid". Zoals de westerse cultuur de laatste jaren "magerte" als rolmodel heeft, wordt in de Turkse cultuur, voornamelijk onder de eerdere generaties, magerte met "armoede" geassocieerd.

Nu je wat meer van de Turkse cultuur weet is het dan ook niet verwonderlijk om je in te denken dat ik een opvoeding heb gehad waar eten een centrale plek innam.

Al sinds ik me kan herinneren vind ik mezelf te dik. Dat is ongeveer vanaf groep 4 of 5 van de basisschool, van daarvoor heb ik niet veel herinneringen. Ik meet mijn eigenwaarde al jaren aan mijn gewicht en heb me daarom altijd minderwaardig gevoeld aan mijn Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes.

Gingen we bij iemand op visite dan werden er wel 5 gangen geserveerd....en dan ga je gewoon op de koffie. Natuurlijk kan je het dan niet maken om dan zelf met een plakje cake rond te gaan. Nee, het moet elkaar overtreffen en er wordt GROOTS uitgepakt zodat er achteraf niet geroddeld kan worden. Nog zo een punt; zorgen dat er niemand een reden heeft om over je te praten. Héél belangrijk. Maar goed, terug naar waar het over ging: een eetstoornis is in de Turkse cultuur een (nog) niet erkend probleem. Zoek maar eens boek in Turkije over Anorexia Nervosa, mensen kijken je aan alsof je chinees spreekt. Dat er totaal geen naslagwerk over te vinden is zegt al genoeg. Het is namelijk geen probleem, het zit in je hoofd en dus moet je gewoon niet zo gek doen.

Of er in Turkije eetstoornissen voorkomen? Dat is een vraag die ik heel vaak heb gehoord, of eigenlijk eerder in de trant van; "maar in Turkije komt er geen anorexia voor toch?"...En of er anorexia voorkomt! Ik denk zelfs nog wel meer dan in Nederland (dat kan ook haast niet anders met zo een groot land), echter wordt het niet als zodanig getypeerd. Het wordt of verzwegen en weggemaakt: "ach ze is wat aan het lijnen" of er wordt een somatische ziekte van gemaakt: "het zal wel komen doordat ze zo een last heeft van haar maag". Ja, daarom weegt ze 40 kilo en eet ze niets meer... ?!?

Alles is acceptabel, zolang het maar niet psychisch is want dat bestaat niet. Psychische "ziekten" (lees: turken zullen het dus nooit benoemen als ziekte) zijn een teken van zwakte, dat doe je jezelf aan. Wat ik hier wel duidelijk bij wil maken is dat dit natuurlijk niet geldt voor ELKE turk, tegenwoordig zijn er ook veel "moderne turken" die hebben gebroken met de ouderwetse denkbeelden van voorgaande generaties.

Dat de Turkse cultuur zo in elkaar zit wil natuurlijk niet zeggen dat het per definitie slecht is. Er zitten talloze prachtige kanten aan en ook de minder mooie kanten werken soms positief. Waarom de één dan wel een eetstoornis ontwikkelt en de ander niet, tsja dat is gelijk aan waarom in Nederland het ene meisje wel een eetstoornis ontwikkelt en de andere niet. Je moet er gevoelig voor zijn. Als ik terugkijk op mijn jeugd zie ik een eventuele oorzaak voor mijn minderwaardigheidscomplex. Ik denk dat het (mede) komt door het heersende vooroordeel tegenover de `allochtoon`. Ik heb me daardoor minder gevoeld dan de rest van de wereld en nog betrap ik mezelf er af en toe op dat ik me zo voel.

Het is ook altijd: de allochtoon en de rest. Ik tel niet helemaal mee, ik ben niet evenveel waard als de `Nederlander`. Ondanks dat ik me wel 100% Nederlander voel, geboren en getogen in Amsterdam. Best cru eigenlijk..ik hoor niet thuis in Turkije, daar word ik als buitenlander gezien. Evenmin in Nederland, daar word ik gezien als `allochtoon`. Waar hoor ik dan thuis? Het voelt alsof ik in het midden zweef en in beide landen word ik niet volwaardig geaccepteerd.

Ik heb twee fantastische ouders die zielsveel van mij houden, een feit waar ik nooit aan heb getwijfeld. Wat is dan het probleem? Houden van kan bizarre vormen aannemen, obsessief. Ondanks hun goede bedoelingen, waar ik ook nooit aan heb getwijfeld, slaan ze totaal de plank mis. Of het de cultuur is of niet.. ik denk het haast wel.

Thuis werd er als ik zei dat ik te dik was, gezegd dat ik gewoon stevig was, zware botten had en het er met de tijd wel af zou gaan. Typisch Turks, alles minder erg maken dan het is. Vooral zorgen dat je iemand niet kwetst. Ligt er iemand op sterven..het komt wel goed. Zolang je de waarheid maar niet zegt. Je moet altijd positief blijven. Op de basisschool werd echter het tegendeel beweerd. Vooral twee jongens, noemden mij "varken", of zeiden dat ik de potloden niet mocht aanraken omdat ik dik was. Aangezien ik dat zelf ook vond was dat een bevestiging voor mij ook al beweerden mijn ouders het tegendeel.

Ik had zoiets van: "zij zeggen alleen maar dat ik niet dik ben omdat ik hun kind ben" en dat was achteraf ook zo. Eén specifiek moment kan ik me nog heel goed herinneren. Eén van de pestkoppen was jarig en ging trakteren, iedereen moest zijn ogen dicht doen en kreeg dan snoepjes op zijn tafel. Toen we onze ogen weer mochten openen had iedereen een traktatie behalve ik en dat deed me écht heel erg veel pijn. Ik associeerde alles met "het dik zijn", als ik met gym als laatste werd uitgekozen voor een spelletje verweet ik dat aan het feit dat ik dik was en minder hard kon rennen, als de leraar boos werd op de klas trok ik me dat aan.

Thuis vertelde ik in het begin nog wel over dat ze vervelend tegen me deden en als ouder wil je je kind natuurlijk troosten en dat deden ze, maar er werd altijd gelijk heel panisch gevraagd: "heb je gehuild?" met een toon waarvan je bij voorbaat al weet dat als je "ja" zegt het niet goed is. Ook weer typisch Turks, nooit in het openbaar huilen of zeggen dat het niet goed gaat. Houd je emoties onder controle en je problemen al helemaal. Als er iets aan de hand is moet dat binnenshuis blijven. Natuurlijk wil niemand zijn problemen aan de grote klok hangen maar af en toe wat ventileren en herkenning vinden geeft ook heel veel rust heb ik nu geleerd. Dat deed ik dus niet.

Ik weet niet waarom mijn ouders het zo erg vinden om een keer "zwak" te zijn waar anderen bij zijn maar vanuit die gedachtegang vertelde mijn ouders mij dan dat als ik moest huilen om iets, ik gewoon op mijn tanden moest bijten en sterk moest zijn of ergens naartoe moest waar anderen het niet konden zien omdat huilen een teken van zwakte is. Je mag niet laten zien dat je zwak bent, al helemaal als allochtoon niet want je hebt al een veroordeelde positie.

Ik heb heel wat afgehuild op school en daar voelde ik me dan ook heel "zwak" onder en durfde thuis dan niet te zeggen dat ik had gehuild, als die vraag weer kwam... Ik durfde niet toe te geven dat ik niet sterk kon zijn zoals mijn ouders graag zou willen dat ik was.

Dun zijn is voor mij altijd een doel geweest, ik wenste elke nacht of ik de volgende ochtend aub "dun" wakker kon worden dat ik daar alles voor over zou hebben. Helaas is die wens nooit op die manier uitgekomen. Ik begon te rommelen met eten, ik moest en zou dun worden. Stiekem (want vertellen dat ik me zo dik en ongelukkig voelde durfde ik niet) startte ik zelfverzonnen diëten.

Telkens als het niet lukte moest ik mezelf straffen voor de mislukte poging door mezelf pijn te doen. Dat toen het automutileren begon zie ik pas achteraf.

Ik weet nog dat mijn ouders erachter kwamen dat ik in mijn armen had kraste. Niet moeilijk gezien ik thuis geen privacy heb en had. Kamers worden doorzocht, dagboeken gelezen, post geopend etc.. mijn ouders zijn er namelijk van overtuigd dat er in een gezin geen geheimen zijn voor elkaar. Overal moest ik op mijn tenen lopen. Toen mijn moeder per ongeluk mijn arm zag flipte ze helemaal, schreeuwde brand en moord. Ik kreeg van hun een preek over of ik achterlijk was dat ik er NU direct mee moest stoppen. Wat moesten anderen er wel niet van vinden. Ik schrok zo ontzettend van haar reactie dat ik zeker een maand totaal ben gestopt. Lang kon ik het alleen niet volhouden.

Ik heb voor mijn gevoel altijd een vorm van liefde gemist bij mijn ouders. Ik was dik en daardoor leek ik volwassener dan ik was dus werd er niet geknuffeld... mensen konden nog wel een verkeerd idee ervan krijgen. Ook weer een stukje cultuur? Juist terwijl ik daar zoveel behoefte aan had.

Dat kinderachtig zijn heeft denk ik ook zijn oorsprong gehad in mijn zelfbeeld. Ik was 12 en we zaten in de bus in Turkije met lokale bevolking, de mensen in de bus schatten mij op 16 jaar waarna ik iets kinderachtigs deed en mama zei (goed bedoeld natuurlijk) dat ik niet zo kinderachtig moest doen omdat ze straks nog zouden denken dat ik gek was of gehandicapt. Ik weet niet meer precies hoe ze het formuleerde maar in ieder geval had ik het gevoel dat als ik dun zou zijn (minder volgroeid) ik me ook gewoon "gelegitimeerd" kinderachtig zou kunnen gedragen. Hoe vaak heb ik wel niet gehoord dat ik me volwassen moest gedragen omdat anderen een verkeerd beeld van me konden krijgen? Altijd die anderen...

Wat ik ook heel erg vond is dat ik bijna nooit vriendjes mee naar huis mocht of naar anderen toe mocht. Slapen was helemaal taboe.. Dat is uitgesloten. Je weet immers maar nooit wat er kan gebeuren. De enige keren dat ik een Turks vriendinnetje mocht meenemen werd het hele huis op zijn kop gezet en schoon gemaakt en kreeg ik achteraf op mijn kop als ze te lang was gebleven. Dat maakte ze ook duidelijk door in het Turks (als het een Nederlands vriendinnetje was) te zeggen dat ik tegen haar moest zeggen dat ze weg moest. Natuurlijk durfde ik dat niet dus moest ik liegen over wat mijn moeder naar mij schreeuwde van onder aan de trap. Op een gegeven moment wilde ik niet eens iemand mee.. ik voelde me altijd zo opgejaagd en ik schaamde me.

Zoals elke moeder en vader willen mijn ouders dat ik gelukkig zou zijn en dat alles goed gaat. Dat zal ik later ook willen als ik kinderen heb... maar ik had het gevoel (dat is zo gegroeid van kinds af aan), ik denk dat het mede door de reactie van mijn moeder komt (daar kan ze ook niets aan doen) als er een keer iets fout ging dat alles perfect moet zijn. Beetje bij beetje is het er toen ingeslopen dat ik een "rol" van perfecte dochter ben gaan spelen om mijn ouders gelukkig te maken. Ik durfde kleine dingetjes niet meer te vertellen omdat ik bang was voor hun reactie, het gebeurde ook nog wel is dat mijn moeder ons (mijn broertje en mij) achterna rende door het huis met een deegroller.

Nog zo een "fenomeen" uit de Turkse cultuur is de hysterie. Ooit een Turkse begrafenis gezien? Dan vraag je je af of degene nou al dood is of acuut dood gaat. Nou zo reageert mijn moeder dus op alles. Het spreekwoord; van een mug een olifant maken wordt zeker eer aangedaan! Dit maakte het voor mij extra moeilijk om te vertellen hoe ik me écht voel(de). Bang voor de reactie die het bij haar zou uitlokken. En dan die overbezorgdheid. Ze is zo ontzettend overbezorgd.. uit liefde. Toch ook wel deels cultuur.. de overbezorgdheid. Als vrouw mag je niets want de hele wereld heeft het op jou gemunt. Na vijfen de straat op.. nee, al die verkrachters.. Voor alles dat ik wilde doen heb ik een gevecht moeten voeren.

De dieetpogingen liepen alleen maar uit op een gewicht dat zo ontzettend jojode dat ik 3 maten broeken in mijn kast had hangen. Rond m'n 15e zat ik er zo doorheen dat ik besloot aan mijn moeder te vertellen dat ik graag wilde afvallen. Op aandringen gingen we samen naar de huisarts om een verwijzing te krijgen voor een diëtiste. Veel vertrouwen had ze niet in zo een diëtiste en bij voorbaat liep ze al te roepen dat het eigenlijk zakkenvullers zijn en dat ze mij het advies zelf ook wel kon geven en ze toch écht geen light- producten zou kopen. Ook weer zo typisch Turks..totaal geen vertrouwen hebben in de hulpverlening en al het eten en drinken moet "vol" zijn. Je zal maar light in huis halen..Dat kan echt niet, net water.

Maar omdat ik het graag wilde, zou ze er naar toe gaan.. Voor mij was dat eigenlijk al genoeg reden om daar niet meer naar toe te gaan. Twee keer zijn we nog geweest samen maar ik vond het verschrikkelijk om daar met haar te zitten aangezien ze bij voorbaat al tegen het hele idee was. Ik durfde ook niet echt te vertellen hoe ontzettend eetgestoord ik bezig was, bang voor de reactie van mijn moeder. De moed zonk me in de schoenen. Dit was de eerste keer dat ik me bedacht; als ik het echt wil zal ik het toch echt zelf moeten doen. Ik stopte radicaal met eten.

Gezien ik in onze "eetcultuur" niet onder de gezamenlijke maaltijden uit kon komen, dit was dan alleen 's avonds omdat mijn ouders 6 - 7 dagen werken, ontdekte ik het braken. 's Avonds at ik mee alsof er niets aan de hand was waarna ik mezelf opsloot in de badkamer. Ik braakte, laxeerde en sportte als een idioot.

Ik wilde en wil nog steeds dat mijn ouders trots op mij kunnen zijn.

Mijn ouders hebben hun hele leven opgeofferd voor ons, iets wat ik ook vaak genoeg te horen heb gekregen, alleen maar zodat mijn broertje en ik het beter zullen hebben dan mijn ouders. Alles wat mijn ouders doen is voor ons, en dat wordt ook meermaal duidelijk gemaakt. Hadden ze maar gewoon een eigen leven, waarin ze gelukkig waren. Voor zover ik me kan herinneren zijn mijn ouders nooit een persoon opzich geweest, ze leven voor ons en ons geluk. Het klinkt raar maar het is best een zware last om daarmee te moeten leven. Dat jij als kind verantwoordelijk bent voor het geluk van je ouders.

Mijn moeder heeft me altijd op het hart gedrukt dat zij mijn beste vriendin is en ik persoonlijke dingen niet met andere moet bespreken. Maar hetgeen ik nodig had en heb is een "moeder" en geen beste vriendin. Gesprekken met vriendinnen gingen altijd over bloemetjes en bijtjes en ik leek het gelukkigste meisje van de hele wereld, maar van binnen voelde ik me alles behalve gelukkig. Thuis kon ik er ook niet over praten want psychische problemen zijn geen problemen. Doe normaal en stel je niet aan waren altijd de reacties.

Musical en zingen waren op school mijn uitlaatklep geworden. Ik vond het heerlijk om even niet mezelf te zijn op het podium. Tegelijkertijd maakte deze wereld me nog onzekerder met betrekking tot mijn lichaam en werd de eetstoornis steeds sterker. Ook was het denk ik een manier om eindelijk een keer "nee" te kunnen zeggen. Ik was eindelijk goed in iets.

Het vasten begon wel zijn vruchten af te werpen. Mijn ouders waren zo ontzettend trots op me dat ik het afvallen kon volhouden, dat deed me zo goed. Ook de buitenwereld zei nu de waarheid, "dat ik dunner toch veel mooier was", iets wat ik altijd al had geweten maar wat nu pas werd uitgesproken.

In die periode ben ik oprecht gelukkig geweest met alle aandacht die ik kreeg omdat ik gewoon was wie ik wilde zijn. Geen drama's meer over broeken die niet pasten, eindelijk kleding aan die ik ook écht mooi vond. Vooral het hele gebeuren van broeken die maar niet wilden passen heeft heel veel indruk op me gemaakt, ik vond dat verschrikkelijk. Stond keer op keer huilend in pashokjes. Ik schaamde me ervoor, ik hield me groot maar tegelijk haatte ik mezelf erom.

Ik heb verschillende keren duidelijk proberen te maken aan mijn ouders dat het niet goed ging, telkens kreeg ik echter dezelfde reactie, namelijk: stel je niet aan. Mijn gewicht bleef zakken en zakken en vanuit school werd er aan de bel getrokken. Mijn ouders zeiden dat ik op moest houden met die onzin en gaven verder niet thuis. Vanuit mijn vriendenkring en school werd er echter aan me getrokken. Ik zag het allemaal niet, er is toch niets met me aan de hand?!? Verschillende malen had een vriendin het woord anorexia laten vallen maar er ging geen belletje rinkelen. Ik ging me juist afzonderen, nog meer sporten, nog minder eten.

Mijn ouders werden op een gegeven moment kwaad; Nu moet je echt even normaal doen! Dat normaal doen dat ging alleen niet.

Ik liep uren achter elkaar hard en ook 's avonds mocht ik niet stilzitten. Letterlijk niet, in plaats van te slapen liep ik rondjes op m'n kamer. Ik besefte: dit kan niet. Op eigen initiatief ging ik achter de rug van mijn ouders om hulp zoeken. Ik kwam uit bij het JeugdRiagg. De diagnose stond nu officieel op papier. Gezien ik zo bang was dat mijn ouders erachter zouden komen en hun reactie erop, moest alles geheimzinnig. Het putte me totaal uit, de tegenstrijdige berichten die ik kreeg van de hulpverlener. Was ik dan toch niet gek? Het werd geen succes.

De angst dat iemand zou zien dat ik naar een "psychiatrische instelling" ging en zou gaan roddelen was te groot. Daarnaast bleef de hulpverlener maar hameren op het spreken van mijn ouders en ik durfde daardoor niet te vertellen over hoe het echt ging bang dat ze mijn ouders zou bellen. Ik speelde mooi weer en stopte.

Daarnaast gebeurde het onmogelijke: een periode van misbruik. Hetgeen waar mijn ouders me altijd voor hadden behoed door me nooit uit logeren te sturen of privé zangles zoals ik zo graag wilde. Heel rebels had ik me hierin losgemaakt van mijn ouders en was zo trots dat ik voor een keer mijn eigen besluit had genomen. Toen er gebeurde wat ze hadden voorspeld. Mijn eerste reactie was: als ze er maar niet achter komen!. Ik zweeg. Doodsbang was ik. Ook durfde ik daardoor niet te stoppen dus bleef ik telkens weer teruggaan. Het klinkt gek, maar ergens hunkerde ik ook naar die warme armen om me heen. Iemand die zei dat ik goed was zoals ik was. Ik walg(de) van mezelf. Mijn zelfbeeld kelderde tot een dieptepunt en het enige dat me nog enigszins goed deed voelen was het obsessief bezig zijn met afvallen. Mijn lichaam was op, van tijd tot tijd stortte ik in en kon ik van straat geraapt worden.

Ondertussen haalde ik met bloed, zweet en tranen mijn eindexamen. Ik ging studeren aan de universiteit, iets wat mijn ouders mij zou graag zouden zien doen. Een goede baan, een goed salaris, aanzien. Iets wat zij zo graag hadden willen bereiken. Ik had mezelf ingepraat dat ik het zelf ook erg graag wilde. Ondanks dat ik diep in mijn hart wist dat ik zo graag de zorg in zou gaan. Maar daar ben ik niet goed genoeg voor was mijn redenering. Ik legde me erbij neer.

Ik was zó ongelukkig en zo ziek. Gelukkig leerde ik er één van mijn beste vriendinnetjes kennen en dat maakte het jaar toch nog goed. Dit was ook het jaar dat ik inzag dat het echt niet kon op deze manier.

Thuis had ik constant ruzie met mijn ouders en ik maakte mijn moeder wanhopig. Een dag geen huilende en schreeuwende moeder was een uitzondering. Ik ging me steeds verder afsluiten en mijn ouders ging steeds bozer reageren uit wanhoop. M'n moeder controleerde letterlijk alles wat ik deed en zat 's nachts aan m'n bed heeft ze mij later verteld om te kijken of ik nog wel ademhaalde.

Ik weet niet meer precies hoe, ik geloof via de huisarts, maar ik kwam op het internet op de site van een eetstoornis instantie terecht. Zoveel herkenning! Dat had ik nog nooit gezien. Ik nam contact met ze op en kon al snel op gesprek komen. Misschien was ik dus helemaal niet zo gek als ik dacht! Ik had weer hoop.. totdat er uit het adviesgesprek; "kliniek" kwam. Ik schrok me kapot. Hoe ga ik DIT vertellen aan mijn ouders? Daar gaan ze nooit mee akkoord. Met veel steun vanuit de instantie heb ik het ze verteld en de reactie was zoals verwacht. NO WAY dat ik naar een kliniek zou gaan! We lossen het zelf op, binnenshuis. Dit was het begin van wéér een gevecht, dit keer voor een behandeling. Zo dubbel.. ik had zó erg iemand nodig die MIJ zou steunen, maar ik moest mijn ouders overhalen dat ik de behandeling écht nodig had. Ik was zo bang en tegelijkertijd leek het me heerlijk even in een andere omgeving te zijn. Privacy, een eigen ruimte, rust, geen ruzie meer.

In de kliniek heb ik mij van tijd tot tijd heel eenzaam gevoeld. De dagen dat ik het niet meer zag zitten en het liefst weg wilde kon ik niet delen met mijn ouders. Ik had het immers zelf zo "graag" gewild.

De systeemgesprekken liepen telkens op niets uit, zo frustrerend! Op een gegeven moment kwam "medicatie" ter sprake. Ik zag de bui al aankomen... dat gaat weer een strijd worden. Het was ook niets minder. Mijn ouders zijn zeer negatief ingesteld met betrekking tot medicatie, zelfs als het gaat om een somatische ziekte. Het is allemaal onzin. Ze hadden zelfs de voorwaarde gesteld dat ik de behandeling kon doen, zolang ik maar geen medicatie zou slikken. Ik begon stiekem, maar ik voelde me er zo slecht over dat ik het ze uiteindelijk heb verteld. De reactie was niets minder dan ik had verwacht en dan had ik ook nog eens tegen ze gelogen. Tot op de dag van vandaag vraagt mijn moeder mij elke dag wanneer ik nou eens af ga bouwen en van tijd tot tijd krijg ik weer eens een negatief artikel onder mijn neus geduwd over anti depressiva.

Al met al waren de maanden in de kliniek een zware en ook hele positieve ervaring voor me. Ik heb zoveel geleerd! Ik voelde me sterker dan ooit. Heel wat kilo's erbij en met veel meer kracht en zelfvertrouwen wilde ik de strijd met mijn ouders weer aan.

Ik stopte zelfs met mijn studie om mijn hart te gaan volgen en schreef mij in voor een sociale studie. Dat dit niet zonder slag of stoot ging zal duidelijk zijn. Gelukkig had ik de steun van de nazorg.

Het jaar van mijn nieuwe studie is een heerlijk jaar geweest, ik heb oprecht genoten. Dit is echt wat ik wil. Helaas heb ik ook dit niet lang kunnen volhouden. Ik was blijkbaar niet sterk genoeg om tegenslagen aan te kunnen. Eten en mijn lichaamsbeeld bleven aan me trekken en zorgden dat ik steeds verder terugzakte in het vertrouwde en veilige wereldje van de eetstoornis. Aan het eind van het jaar moest ik mijn propedeuse (die ik cum laude had gehaald!) in ontvangst nemen vanuit het ziekenhuis. Ik was nog dieper dan terug bij af.

Een periode van ziekenhuizen, klinieken en therapie volgden weer. Medicatie werd aangepast, verhoogd etc. In deze periode begonnen mijn ouders wel een beetje meer in te zien dat deze ziekte serieus was en niet zomaar over zou gaan. Ze beloofden dat ze me vrij zouden laten als ik maar zou gaan eten en beter zou worden. Die woorden bleken achteraf wanhoopswoorden. Toch gaven ze me hoop, hoop dat ze misschien aan het bijdraaien waren.

De hele periode was een hel, maar het lukte me weer een beetje op te krabbelen en ik had weer zin om te beginnen met studeren. Ik solliciteerde en de eerste keer was het raak. Ik had weer een lichtpuntje.

Het werk was geweldig maar gezien de eetstoornis nog steeds zo sterk aanwezig was was het lichamelijk bijna onmogelijk om het zware werk vol te houden. Na elke werkdag was ik helemaal kapot maar het gaf me ook zoveel energie. Gelijk in mijn 1ste maand gebeurde het onmogelijke. Mijn lieve vriendinnetje pleegde zelfmoord. Het was verschrikkelijk. Ik hield mezelf al met moeite overeind maar dit erbij was de druppel.

Ik denk dat het de meest verschrikkelijke tijd in mijn leven is geweest. De anorexia gaf de genadeklap. Ik belandde opnieuw, dit keer onder dwang, in het ziekenhuis. Ik was zo ziek, dat ik me er niet meer veel van kan herinneren. Misschien ook maar beter.

Het is een afschuwelijke tijd geweest, met klap na klap. Dwangbehandelingen volgden elkaar op en ik was totaal de zin van het leven kwijt. Zo ontzettend moe gestreden. Mijn ouders waren trouwens deze periode heel lief voor me. Ik vond het verschrikkelijk om ze zo te zien instorten maar tegelijk was ik zo afgestompt dat ook dat me niets meer kon schelen.

De hele periode in het ziekenhuis was het voor mijn ouders erg belangrijk dat "de buitenwereld" niet zou weten dat ik als een gestoord persoon in het ziekenhuis lag, laat staan vastgebonden. Dus werd de gebruikelijke smoes weer uit de kast gehaald; op vakantie. Prima, het kon me allemaal niets meer schelen.

Paar maanden later, weer volgepompt mocht ik het weer een tijdje proberen. Ik heb nog nooit zó erg verlangd naar "vrij" over straat lopen. Ik voelde me zo vrij na al die tijd vastgebonden op bed. Heerlijk. Kan me nog precies het gevoel herinneren van mijn eerste wandelingetje. De frisse lucht, de vogeltjes, de kou, de grond onder mijn voeten.

Al die jaren heb ik gezwegen over het misbruik. Zolang ik het niet zei was het er niet. Tot december dit jaar. Een gezellig uitje met mijn lieve vriendinnen, ik leerde een jongen kennen, had een date en dit liep uit op een drama. Het maakte dat alles naar boven kwam als een vulkaan. Ik werd weer zo depressief/ suïcidaal, kreeg herbelevingen en paniekaanvallen. Ik wilde er niet meer zijn. Voelde me zo slecht en vies. Ik zocht uit wat ik moest doen om er niet meer te zijn en plande dat om te voorkomen dat het uitliep op de voorgaande mislukte pogingen. Onder het mom van een feest nam ik afscheid van al mijn lieve vrienden, schreef een brief aan mijn moeder en nam een overdosis.

Ik weet niet hoe en wat er toen precies is gebeurd behalve dat ik wakker werd op de ic. Mijn eerste gedachte was; nee, ik ben er nog. Ik vond het zo erg dat het was mislukt, het voelde zo half. Ik was vastbesloten om af te maken waar ik aan was begonnen. Weer een ibs.

Nou goed, ik ben er nog. Dus het is klaarblijkelijk niet gelukt. Het heeft er wel toe geleid dat ik na al die jaren, doordat een verpleegkundige zich (expres!) versprak waar mijn ouders bij zaten, gedwongen werd te vertellen wat er was gebeurd. Mijn ouders reageerden zo lief!

Ik had het totaal niet verwacht. Ik dacht dat ze hem zouden gaan vermoorden of nog erger. Maar ze waren zo ontzettend lief en begripvol. Ze staan er wel op dat ik aangifte ga doen, liever nog vandaag dan morgen. Maar daar ben ik nog niet klaar en sterk genoeg voor.

Ik ben inmiddels, met een korte opname tussendoor, alweer een tijdje thuis. Ik zie nu in dat de dood geen optie is, vooral als ik het verdriet zie van de familie van mijn lieve vriendinnetje. Toch besef ik ook hoe ontzettend uitzichtloos het leven soms kan lijken. Ik krijg (eindelijk?) de "juiste" behandeling. Mijn ouders zijn hoopvol dat het nu goed gaat komen.

Ze vinden het nu zo fijn dat ze een reden kunnen benoemen. Dat het niet uit het niets komt, of dat zij er schuldig aan zijn. Natuurlijk is dat niet zo, hoe vaak ik ze dat ook vertel.. Zij doen en hebben ook alleen maar gedaan wat ze hebben geleerd en wat in hun bereik ligt. Ik vind het fijn voor ze dat ze het nu misschien iets beter snappen.

Met bovenstaand verhaal begint mijn droom om verhalen zoals de mijne te vertellen aan de wereld, in de hoop dat ik daarmee herkenning kan creëren en eventueel een ingang kan geven aan al die mensen die zich, net als ik mij destijds voelde, eenzaam voelen in hun gevecht tegen een psychiatrische ziekte.

Zo heb ik mij namelijk ook heel lang, heel eenzaam gevoeld in mijn strijd tegen de anorexia en daarmee samenhangend terugkerende depressies. De eenzaamheid bestond voornamelijk uit het grote cultuurverschil en de daaruit voortvloeiende onbegrip van zowel mijn ouders als de hulpverlening.

Ik heb een lange weg af moeten leggen om deze woorden hier op te kunnen schrijven en te delen met jullie. Met mijn verhaal hoop ik de weg naar de hulpverlening en erkenning van de ziekte iets begaanbaarder te maken voor een ieder die zich net als ik onbegrepen en alleen voelt door eventuele cultuurverschillen.

Want het is echt zo, er zijn nog vele meiden en jongens als ik. Dit is nog maar een van die verhalen, misschien zelfs de eerste maar absoluut niet de enige.

Mijn doel voor nu is dat ik ontzettend graag een eigen huisje wil en mijn ouders steunen me daarin! Mijn eigen plekje, met mijn eigen spulletjes en mijn kat. Ook hoop ik in de toekomst mijn diploma te halen als! Ik weet zeker dat er op de wereld ook een plekje voor mij is.

Just keep hoping, dreaming and believing.

Voor dit gehele stuk geldt dat de moderne Turkse cultuur steeds meer terrein wint en de denkbeelden hierdoor ook langzaamaan veranderen.

Foto's: weheartit.com

Reactie van IKKE

Jeetje wat is dit een vreselijk en mooi persoonlijk verhaal. Wat een weg heb je afgelegd zeg...jazeker is er een plekje op deze aarde en in dit leven voor jou! Jij maakt de wereld mooier! De tranen staan in mijn ogen...je raakt me recht in mijn hart. Super veel wijsheid en liefde met en in je leven en dankjewel dat je dit hebt geschreven.

Reactie van Loving.

Wauw, wat heftig!
Ik vind het naar om te lezen wat je allemaal hebt mee gemaakt. Mijn respect ervoor dat je dit zo hebt op kunnen schrijven!
Heel veel succes,

Vecht ervoor, want er komen betere tijden meid!

Liefs Loving.

Reactie van Lenneke

Wauw, zó inspirerend dit verhaal... geweldig!
Je mag trots op jezelf zijn!!

Heel veel succes verder, het gaat wel goedkomen met jou!

xxx

Reactie van --

Na het lezen van je levensverhaal kan ik
alleen maar zeggen, go for it!
Je bent een hartstikke sterke meid, jij
komt er wel.

Liefs,

Reactie van Lotte

Wauw, wat heavy.. Ik hoop dat het je lukt om nu vol te houden! Dat is een heel lastige opgave, i know. Maar weet dat je er mag zijn! Probeer de leuke dingen in de toekomst op te zoeken en te onthouden, die kunnen je helpen. (:

Je hebt een hele fijne schrijfwijze trouwens, werd echt vanaf begin tot eind helemaal geboeid.

Goodluck!

Reactie van Am

waauuw meis wat heftig allemaal! Er is zeker wel een plekje voor jou!!!!!
En wat onwijs fijn dat je ouder je nu een stuk beter steunen en begrijpen. Heel veel succes met de dromen die je hebt!

Reactie van Evy

Heel mooi geschreven! Ben echt onder de indruk.

Reactie van Esther

Jeetje heel erg veel respect en ook veel herkenning in je verhaal. Ontzettend dapper hoe je doorvecht. Dat je het mag redden. Put kracht uit de weg die je hebt afgelegd en dat je al zo ver bent gekomen.

Liefs!

Reactie van Stella

Wat een indrukwekkend stuk! Veel respect voor dit artikel en alles wat je al bereikt hebt. Je lijkt me een ontzettend sterke meid!

Reactie van -angel

wat heftig zeg
respect voor jou

Reactie van Inez

Wow wat een heftig verhaal!
Ik heb er echt heel veel respect voor dat je dit hier hebt opgeschreven!
je hebt al zo veel meegemaakt.
En dan is het ook nog extra moeilijk door het cultuurverschil.
Ik hoop echt dat dat in de toekomst gaat veranderen voor alle jongens en meisjes die ook een andere cultuur hebben!
Hou vol he meis!
dat plekje op de aarde is er zeker!
xxx

Reactie van myrthe

wat een heftig verhaal, ik ben echt onder de indruk! Ik weet zeker dat alles goed komt, je bent al zover gekomen!

Reactie van Paula.

Wat een heftig verhaal! Je hebt het echt heel mooi geschreven! Ik weet zeker dat het goed gaat komen na alles wat jij hebt meegemaakt en na alles wat je al hebt bereikt.

Reactie van C

Wauw.... Ik ben ook ècht zwaar onder de indruk!
Heb er verder niet echt woorden voor.. Proudofyou ^-^

Reactie van Sabrina

Wat een mooi en heftig verhaal.....het heeft mij erg geraakt....

Reactie van Roses

Jeetje meid, wat heb jij veel moeten doorstaan. Je mag echt trots zijn op waar je nu staat!

Dit stuk heeft ook mij echt geraakt.

Erg mooie schrijfstijl trouwens..

Liefs.

Reactie van laar

Echt een mooi en heftig verhaal!
met heel veel karcht er in
respect!
liefs

Reactie van saar

Jemig, dit wordt de zoveelste lovende reactie.
Na je verhaal gelezen te hebben, en nog een keer, en nog een keer, zit ik met kippenvel op de bank en vol ongeloof lees ik de stukken over hoe je ouders op je eageerden. Fijn dat ze je nu steunen, maar meid wat heb je daarvoor moeten vechten!!
Ik hoop dat je nu in een stijgende lijn van je leven kunt gaan genieten, want hersenen, humor en doorzettingsvermogen zijn overduidelijk aanwezig bij je. Drie mooie kwaliteiten :)

I wish you strength and proudness!
X Saar

Reactie van marleen

wow,
echt heftig! maar wel super mooi geschreven! en dat huisje gaat je wel lukken hoor!;)
xxx

Reactie van Chao

Een prachtig verhaal, wat heb je al veel meegemaakt ..
Ik wens je alle gelukt toe die je maar vinden kan, en hoop voor je dat de ellendigste periode uit je leven voorbij is !

Reactie van kierr

woorden schieten me te kort het enige wat ik nu zou willen doen is je een hele hele dukke knuffel geven en in je oor fluisteren hoe dapper sterk en trots je op jezelf mag zijn.
liefs

Reactie van Halima

Ik herken me heel erg in jouw verhaal. Ik ben zelf van Marokkaanse afkomst, en heb ook anorexia gehad. Ben nu bijna genezen. Ook dankzij mijn geloof.

Je bent top onthoud dat.

Reactie van T

Wow! Wat een ontzettend sterke meid ben jij. Ik ben ook allochtoon en heb boulimia. Jouw verhaal over gezelligheid en altijd maar eten, dat is zo herkenbaar. Vecht door meid, je kan het!

Reactie van Lisanne

Jeetje wat indrukwekkend!!! Jij hebt wel heel veel moeten doorstaan. Je mag echt trots zijn op jezelf dat je zo sterk bent!

Reactie van A

MashaAllaah lieverd, heel mooi omschreven, moge Allah je bijstaan in alles. Ameen.

Reactie van A

www.moslimasonline.bbforum.nl Je bent van harte welkom

Reactie van Esmee

Wat heb jij veel meegemaakt zeg!
Heel veel sterkte, blijf vechten he ? je komt er wel!!

Reactie van ~ Ik..

Wat knap dat je dit zo hebt beschreven.. wat een mooi en heftig verhaal.

het heeft mij erg geraakt....

Reactie van Gizem

Ik ben ook van turkse afkomst en heb ook al 10 jaar last van een heftige eetstoornis. Ik herken mij zo erg terug in jou.

Sterkte

Reactie van esra

lief meisje,

ik herken je verhaal heeel erg. Ik zelf ben half turks en ben sinds een half jaar de helft van mijn familie gaan leren kennen. heel heftig om in 1 keer in de turkse cultuur te komen. ook snap ik je, waar kom je vandaan eemh nou dordrecht nee waar ben je geboren dordrecht. turks is wat ze willen horen heel irritant soms!
ik zelf heb vanaf mijn 10 tot een jaar geleden een hele ernstige eetstoornis gehad mijn vader is sinds een half jaar in beeld, hij is super lief en ik kan echt overal met hem over praten, maar eten, nee dat moet gewoon klaar, vooral mijn tante houd ervan om mij heel veel eten te voeden,

meis ik wens je heel veel sterkte

stay strong
Esra

Reactie van yildiz

"Lord, you said that once I decided to follow you,
you'd walk with me all the way.
But I have noticed that during the most
troublesome times in my life there is
only one set of footprints.
I don't understand why when I needed you most
you would leave me."

The Lord replied "My precious, precious child,
I love you and would never leave you.
During your times of trial and suffereing,
when you see only one set of footprints in the sand,
it was then that I carried you."


Geloof in jezelf, alles komt goed.

Reactie van marissa

ik herken me zo erg in je verhaal! wel heftig joh. ik heb echt respect voor je, je vecht zo hard! ik ben ook allochtoon en ik heb ook zware psychische problemen, waaronder ook een eetstoornis. het is zo lastig, maar blijf vechten voor je geluk! ik wens je heel veel sterkte en geluk toe!

Reactie van $

je hebt me echt geraakt en ik kan mezelf zo vinden in jouw verhaal. Ik ben zelf een marokkaan en psychische problemen zijn jammer genoeg ook taboe.

Dankjewel voor het delen, ik dacht vaak dat ik de enige was maar het zit zo verstopt bij andere culturen.

Alles komt goed inshaAllah.
Wish you all the best!

Reactie van Beleza

Prachtig verhaal, ik ben er echt van onder de indruk. Ik heb eigenlijk nooit echt nagedacht over eetstoornissen in landen als turkije en als ik er over nadacht dacht ik inderdaad: Daar zal het wel minder voorkomen..
Door dit verhaal ben ik eigenlijk weer op aarde geland, bedankt! Aan het einde van je verhaal moest ik glimlachen, omdat je ouders begrip voor je hebben en je problemen niet negeren. Heel veel ouders (ook Nederlandse) kunnen hier wat van leren.

Liefs,

Reactie van Lena

Hee,
Ik vond toen ik het las egt heel erg herkenbaar. Mijn ouders zijn chinees en zijn rond hun 20ste naar nederland verhuist. Ook ik krijg net zoals jou en waarschijnlijk ook heel veel anderen de vraag waar ik vandaan kom. Mijn ouders weten nog niet dat ik anorexia heb omdat het nog niet heel erg is, dat komt vooral doordat ik niet durf over te geven. Jouw verhaal schrok me best wel af, omdat je heel vaak weer naar het ziekenhuis terug moest.
Ik wil je ook bedanken voor dit verhaal. Door jou heb ik tog weer hoop dat mijn ouders me ooit zullen steunen. Misschien zal ik daarvoor egt anorexia moeten krijgen, het klinkt raar, maar ik zou anorexia willen krijgen als ik daarna steun krijg van mijn ouders.
Xxx

Reactie van Isabelle

Jeetje meid, wat ontzettende kuttijd heb jij gehad! :-(
Ik wens je het allerbeste, en sowieso je gaat het maken! Heeeel veel succes met je kamer & je kat! :-)
Liefs.

Reactie van Henriëtte

Ik wens je heel veel succes! Want je hebt het echt verdiend.
@Lena: Zeg nooit dat je anorexia wilt krijgen om de steun van je ouders te krijgen. Dat moet je echt niet willen, lieve schat! De strijd erna is zo ontzettend zwaar. En ik kan het weten, want ik zit er nu middenin.

Reactie van Veronique

Super goed hoe je dit allemaal verteld heb!
Ik heb me dat zo vaak afgevraagd hoe het zou zijn als je in zon soort ´cultuur´ zit.
Kwens je heel veel succes en sterkte.
Ik hoop echt het beste voor je in dit leven.

Reactie van e.

ik heb veel angst aan te komen, ik irriteer me ook dood als mensen zeggen dat ik mooi of dun ben ! dat vind ik dus niet leuk het slaat nergens op, veel sterkte !

Reactie van L

Woorden schieten mij te kort.
Wat heb jij veel meegemaakt, en ondanks alles geef je niet op. Wat beb jij dapper en sterk. Ik heb heel veel respect voor je. Ik wens je veel geluk toe. Jij komt er wel!

Veel liefs

Reactie van Secret

Enorm veel respect!

Reageer op dit bericht

Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam	:
Wat wil je kwijt?	:
		Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven	: