Topsporters grote kans op eetstoornis

Dit is zo herkenbaar. Bij mij heeft met judo op top-niveau ook zeker mee gespeeld bij mijn eetstoornis. Je bent dan namelijk constant bezig met gewicht, afvallen, aankomen, op gewicht blijven, gezond eten, dieeten...
Tijdens mijn periode in het judo-wereldje heb ik de gekste afval-methodes voorbij zien komen.. echt, sommige meiden gingen zelfs zo ver om hun gewicht voor een wedstrijd te halen, dan ze totaal uitgehongerd -en totaal niet meer in staat om te judoën- op de wedstrijddag verschenen...

Ik ben er een van! Sport op hoog niveau en krijg te veel opmerkingen over mijn gewicht. Mijn ouders zeiden dat ik moet afvallen om beter te kunnen sporten. De sportarts zei dat ik af moet vallen voor betere resultaten en me trainer gaf de arts gelijk met de woorden: ja meid je bent ook wel wat stevig! En daarnaast ben ik ook super perfectionistisch..

Ik zeg absoluut niet dat dit de oorzaak ik van mijn eetstoornis maar het is zeker een trigger geweest...

Ik ben helemaal naar de klote en als ik terug denk aan die opmerkingen, ookal waren ze onschuldig bedoeld, word ik woest maar vooral verdrietig

Ik herken dit wel ja! Bij mij kwam het niet erg dóór het sporten denk ik, maar het sporten werd wel een middel en kwam me erg goed uit. Natuurlijk zijn er hier en daar wel opmerkingen gevallen (de sportarts die zei dat een iets lager vetpercentage voor duursporters beter zou zijn bijv.) en sommigen zijn ook echt blijven hangen (die van de sportarts was 4 jaar geleden) maar ik denk wel dat het hooguit allemaal kleine beetjes zijn geweest. Pas toen ik op een dag besloot dat er nu écht wat moest gebeuren, ging het mis. Ik maakte mezelf trouwens wel wijs dat ik er ook beter door ging sporten, maar ik geloof dat ik daar na afgelopen seizoen wel op terug moet komen..

HErkenbaar. Ik heb op hoog niveau geturnd. het was bij mij niet de oorzaak van mijn eetstoornis, maar maakte wel dat ik al op jonge leeftijd bewust was, werd gemaakt, van mijn lichaam, eten en gewicht. Dat is op zich niet verkeerd natuurlijk, maar wel als je er in de puberteit rare dingen mee gaat doen...
IK geloof dat de sport zelf niet zo veel met de oorzaak van een es te maken heeft, maar juist de omgevingsfactoren; de opmerkingen, in combinatie met wat je ziet ex hoe je zelf omgaat met die dingen. DAt juist de topsport erom bekend staat, komt denk ik vooral omdat het 1 meer onder de aandacht staat en 2 omdat ze de meest gunstige omstandigheden willen bij het presteren, en daar is in Sommige sporten gewicht, eten een factor van. Tja... KUn/ moet je dat dan de oorzaak noemen...?

Een aspect dat buiten beschouwing lijkt te worden gelaten, is dat topsport een hele aparte wereld opzich is. Je moet je voorstellen dat je bijvoorbeeld als turnster, naast je school, zo'n 30 uur per week in de turnhal doorbrengt. De persoon die je het meest ziet, is je coach. En een heel groot deel van de coaches heeft niet als doel jou een gelukkig mens te maken, maar jou naar het podium te leiden. Wanneer je vanaf je 10e voornamelijk te horen krijgt dat je faalt wanneer je valt en goed bent als je presteert, raak je kwijt wie jij als mens bent. Dan leer je niet dat je ook goed bent wanneer je moe, chagrijnig en slaap als een vaatdoek bent. Dat je het waard bent om er te zijn als mens. Een eetstoornis kan dan enorm veel schijn-troost bieden, maar ook houvast. Of juist een bevestiging: 'ik eet niet, want ik ben het niet waard.' 'Pas als ik dun ben, ben ik goed genoeg.' Niet voor niets zijn er binnen het NOC NSF discussies gaande over het pedagogisch klimaat in de topsportwereld..

Overigens heeft het mij geholpen dat de sportarts (ik hockeyde, niet bijzonder hoog, maar we stonden wel onder controle) mij vertelde dat mijn gewicht niet bizar laag was, maar mijn vetpercentage er absoluut niet bij paste, dus dat ik wellicht meer moest eten. Hielp te relativeren!