Kiezen voor de eetstoornis of herstel

 

Mijn naam is Romy en ik ben 21 jaar. Sinds 8,5 jaar kamp ik met een eetstoornis. Het label dat er vanuit instellingen is aangehangen vind ik zelf niet zo fijn om te gebruiken. Het klinkt voor mij als een negatief iets om te zeggen dat ik 'anorexia' heb. Na heel wat behandelingen en allerlei therapieën ben ik uitbehandeld verklaard. Wat dan? Toch maar weer naar een andere hulpinstantie en blijven proberen. Blijven zoeken naar die ene ingang die leidt tot een andere weg.

Zelf heb ik heel veel steun ervaren aan de recovery video’s van andere meiden op YouTube. Echter, er was één gedachte die me de hele tijd bleef kwellen: "Wat als ik niet voor herstel kies, kan ik dan toch nog gelukkig worden of zal het dan altijd zo blijven zoals het nu is?" Er wordt altijd gezegd dat je voor herstel kiest en anders voor de eetstoornis. Het ene uiterste tegenover het andere, maar is er geen tussenweg? Zelf ben ik hier op onderzoek naar uitgegaan en heb ik ondervonden dat er zeker een tussenweg is, een grijs gebied. Een weg waarin je jezelf meer zeggenschap kunt geven naast de eetstoornis, zonder dat hij je weer helemaal de put intrekt en je ongelukkig maakt. Of dit bij mij uiteindelijk naar volledig herstel zal leiden of niet, dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat ik veel gelukkiger ben, tegenover de periode dat ik op mijn dieptepunt zat en dat het leven me nu veel meer enthousiasme geeft dan dat het ooit heeft gedaan.

Ik heb ervoor gekozen om MinnieMaud te gaan volgen. Ten tijde van dit idee was ik in een kliniek opgenomen, maar ik werd zo wanhopig door de leegte van de dagen en het ongelukkige gevoel dat ik had in mezelf, dat ik heel graag weg wilde daar. De enige mogelijkheid was door te eten en weer meer energie en kracht te krijgen. Toch twijfelde ik ergens of ik wel voor de methode van MinnieMaud kon kiezen. Moest je dan niet 100% voor herstel kiezen? Als ik dat (nog) niet kan, moet ik het dan toch laten? Het laatste jaar is mij bijna fataal geworden en ik besloot om de stap toch te wagen. Als laatste strohalm, als laatste optie na 8 jaar klinische opnames en behandelingen die nergens op uit waren gelopen.

Thuis ben ik begonnen met beter eten, minder dwangmatig bewegen en het weer oppakken van een gezondere leefstijl. Mijn eten bleef ik wel afwegen en ook bleef ik kcal tellen. Niet alleen voor de zekerheid dat ik genoeg binnen zou krijgen, maar ook om de 'controle' over mijn eten te behouden. Dit stukje was natuurlijk vanuit mijn eetstoornis, maar anderzijds mocht ik wel weer lekkere dingen eten van mezelf, zoals chocolade en ijs. Dit mocht ik voorheen nooit van mezelf en ik ontzegde mezelf zoveel dat er een enorme druk op me lag. Een druk die mijn eetstoornis me had opgelegd. Nu ik een soort concessie had gedaan tussen mezelf en mijn eetstoornis, kon ik in mijn hoofd ook weer ruimte vrij maken voor andere dingen, zoals wat voor kleding ik de dag erna nou eens aan zou trekken.

De concessie was dat ik meer naar mezelf mocht luisteren als ik vanuit mijn eetstoornis ook nog een bepaalde regie mocht houden. Het lijkt negatief te klinken als je een voorstander bent van het feit dat je voor volledig herstel kiest of helemaal niet, maar voor mij is dit wel een manier gebleken waardoor je óók gelukkiger in het leven kunt gaan staan. Er is dus wel een manier om met een eetstoornis te leven (in ieder geval bij mij voor nu) en ik vind niet dat dit als een negatieve keuze bestempeld hoeft te worden. Als je er zelf voor wilt kiezen om helemaal er vanaf te willen, dan is dit goed. Ieder bewandelt zijn eigen weg en stippelt zijn eigen route uit. Daarom is het ook zo belangrijk om een ander niet te veroordelen om de keuze die hij/zij maakt in zijn proces en elkaar in zijn waarde te laten.

Iedereen heeft een andere mening, maar het gaat er uiteindelijk om dat jij zelf weer gelukkig kunt zijn en vol energie in het leven kunt staan. Je vrijer en blijer voelen is veel belangrijker dan de stempel 'volledig genezen' of niet. Ja, het kan, maar jij mag zelf de keuze maken waar jij je goed bij voelt en als die niet voldoet aan de verwachtingen van anderen, dan moet dat ook oké zijn. Jij beslist over je eigen leven en de keuze die jij maakt verrijkt alleen jouw eigen leven, niet dat van een ander.

Om deze reden vind ik het zelf het ook onterecht dat hulpinstanties of behandelaren cliënten bestempelen met het label 'chronisch'. Een eetstoornis is een mentale ziekte, een ziekte waar je zelf nog enige invloed op hebt, in welke fase van je leven ook. Als je van een ander te horen krijgt dat je waarschijnlijk chronisch een eetstoornis zult hebben en hier helemaal door in de put zit, dan kan het voelen alsof je een ander eigenlijk laat beslissen over jouw leven. Dit moet je niet laten gebeuren. De moed niet opgeven, de hoop niet laten varen. Het kan nog gewoon zo zijn dat je er misschien nog niet klaar voor bent, nog niet genoeg tools en houvast hebt meegekregen om het zelf te kunnen en misschien nog niet genoeg vertrouwen hebt opgebouwd in jezelf om het écht te gaan doen. Tijd is belangrijk, geef die ook aan jezelf.

Ieder verdient de tijd en ruimte om zichzelf te leren kennen, met sterke en mindere kanten, maar om die eigenschappen ook te kunnen leren inzetten om zijn eigen pad te bewandelen. Om mijn verhaal en mijn visie hierover te delen ben ik onlangs ook begonnen met vloggen op YouTube. De kracht en het vertrouwen die ik vanuit mijn omgeving heb gekregen, de tijd en ruimte die mij gegund is om nu te staan waar ik nu sta, dat wil ik zo graag delen. Zo graag wil ik laten zien dat ieder mens stuk voor stuk bijzonder is, ook jij. Jij bent uniek, dus laat je niet demotiveren door wat anderen zeggen. Je bent sterker en krachtiger dan je denkt en ook jij kunt herstellen van je eetstoornis!

 

Reacties

pijntje - Dinsdag 29 januari 2019 10:13
Wow, wat goed om deze oplossing ook eens aandacht te geven. Wat is je youtube kanaal?
Romy - Dinsdag 29 januari 2019 22:36
Onder Romy Thuy kun je me vinden ;)
Heleen (van de deeltijd) - Dinsdag 29 januari 2019 11:52
Romy ik ben zo trots op je !!
Ik kan zo boos worden van de starheid van de hulpverlening, iedereen moet maar binnen de lijntjes behandeld worden en als je daar niet tussen past heb je een probleem.

Hou vol meid
Anneloes - Dinsdag 29 januari 2019 11:52
Mooi geschreven lieve Romy! Je bent echt een inspirerend persoon en super goed dat je dit deelt. Ik denk aan je!! Xx
Daya - Dinsdag 29 januari 2019 12:22
Lieve Romy wat een kracht en zelfinzicht. Ik denk aan je en gun je het allerbeste. Heel veel liefs en kracht voor jou ❤ xxx
ann - Dinsdag 29 januari 2019 13:21
Hoi Romy,

Ik denk dat dit zeker een manier is om toch ook langzaam losser te worden van je eetstoornis en je weer verder te ontwikkelen.
Je eetstoornis isniet zomaar ontstaan - eventuele oorzaken of zaken die erachter liggen en dieoa het eten zo moeilijk maken - ben je daarmee nog aan de slag?
Romy - Dinsdag 29 januari 2019 23:29
Ik heb al veel onderzoekjes doorlopen en weet ook wat mij zo in de weg staat en me lastig maakt om helemaal los te kunnen gaan voor nu van de eetstoornis. Ik ga hier wel uitdagingen in aan en ben er nog steeds veel mee bezig.
Anoniem - Dinsdag 29 januari 2019 14:48
Lieve Romy, ik ben echt supertrots op je hoe je het doet en hoe je ook anderen wil inspireren!
Je volgt misschien niet het standaard pad naar herstel, maar hebt een weg gevonden die voor jou werkt en dat is prima zoals het is.
Matou - Dinsdag 29 januari 2019 15:23
Lieve Romy,
je hebt dit echt zo mooi geschreven en je mag trots zijn op waar je nu staat! Het is een lange weg maar ik hoop dat je uiteindelijk een manier vindt om met jezelf en je eetstoornis om te gaan en daar gelukkig mee kunt zijn. Je bent een mooi mens
Liefs
D. - Dinsdag 29 januari 2019 19:35
Bedankt voor de mooie blog. Het geeft me hoop en stelt me gerust. Ik ben ook benieuwd naar je YouTube kanaal?
Liefs
Esmeralda - Dinsdag 29 januari 2019 22:08
De ruimte en de tijd die je krijgt, krijg je mede door je ouders. Trots op jou!
Esmeralda - Dinsdag 29 januari 2019 22:08
De ruimte en de tijd die je krijgt, krijg je mede door je ouders. Trots op jou!
Lost girl - Dinsdag 29 januari 2019 23:08
Wat fijn om jouw verhaal te lezen. Eigenlijk best bizar hoe jong je al het hokje chronisch in wordt geduwd. Bewondering voor je inzicht. Jij laat zien dat er zoveel meer routes naar geluk zijn. Jezelf tijd gunnen is een hele goede, maar vind ik soms o zo lastig. Ik wens je heel veel tijd en ruimte om je leven vorm te geven zoals jij dat wilt en ga zeker naar je op zoek op YouTube.
Liefs
Sibylla - Woensdag 30 januari 2019 12:53
Heel duidelijk verwoord Romy. Volg je ❤️ en gevoel. Zo trots op jou. Liefs 😘🍀❤️🍀