1

Duivelse omklemming

Gepost op Maandag 20 april 2009 16:11 door Scarlet Hemkes in Interviews.

duivelse Omklemming anorexiaEen interview met met de schrijfster van het boek Duivelse Omklemming 

Sinds je veertiende heb jij Anorexia, je bent nu negentien. Hoe denk je dat je eetstoornis is begonnen?
Het begon allemaal heel geleidelijk. Voor mijn veertiende had ik al eens wat pogingen gedaan om te lijnen, maar dit duurde niet lang. Na een tijdje vond ik een bepaald dieet wat prima werkte. Je moest hierbij calorieën tellen. Dit werkt erg verslavend. Je gaat van alle producten het aantal kcal opzoeken totdat je zowat alles uit je hoofd weet. Mijn doel was om x kilo af te vallen.

Ik had een normaal gewicht. Uiteindelijk bleef ik maar afvallen, want het gewicht wat ik 's avonds op de weegschaal zag, wilde ik ook 's ochtends zien, dus moest er weer wat af. Hoe meer ondergewicht ik kreeg, hoe meer eetgestoorde gedachtes ik kreeg. Vroeger als kind was ik al bezig met wegen en letten op mijn eten. Ik denk dat het al heel vroeg in me zat, en door de dingen die ik heb meegemaakt, is het zich gaan ontwikkelen tot anorexia.

Had je omgeving door dat je niet op een "normale" manier bezig was met eten? Kan je hier meer over vertellen?
Mijn moeder vond het op het begin oké dat ik twee kilo wilde afvallen. Ik had ook gezegd dat ik nooit zoiets als anorexia nervosa zou krijgen. Dat zou niks voor mij wezen. Naarmate ik meer ging afvallen en niet meer met het gezin mee wilde eten, ging er een belletje rinkelen bij haar. Ik had al hulp, omdat ik een angststoornis had. Mijn moeder heeft die hulpverlener snel ingelicht.

Kon je er met familie en/of vrienden over je eetstoornis praten?
Nee, op het begin helemaal niet. Soms werd ik geforceerd om te eten. Alleen mijn moeder snapte het een beetje, omdat een vriendin van haar ook te maken heeft gehad met een dochter met anorexia. Ze heeft veel met die vriendin gepraat dus mijn moeder wist er redelijk goed mee om te gaan. Voor de rest kreeg ik veel commentaar. 'Waarom doe je dat nou? Je had zo'n perfect lijntje. Drink je melk op, doe dit, doe dat.' Etc. Daar luisterde ik niet naar. Ik werd er alleen maar boos om.

Vrienden had ik in die tijd niet zoveel. Op school heb ik het ook nooit verteld. Ik zat in mijn examenjaar dus ik vond het onnodig om dat nog even te laten weten. Bovendien was het toen ook echt 'mijn geheim'. Wel heb ik me afgevraagd of de mensen met wie ik het meest omging, iets doorhadden. Want ik viel af en ik at tussen de middag alleen een appel. Maar ook dit kon ik allemaal goed verbergen dus het was niet zeer opvallend.

by sarahHoe reageerde je vriendinnen op jou en je eetstoornis?
Ik had niet veel vriendinnen toendertijd, maar er waren er wel een paar mensen die ik vertrouwde en die het uiteindelijk wisten. Een goede vriendin had het zelf ook gehad en was geschrokken. Ze waarschuwde me en zei dat het echt een rotziekte is. Anderen wisten niet zo goed wat ze moesten zeggen. Dat nam ik hen niet kwalijk. Ik zou zelf ook niet weten hoe ik op zoiets zou moeten reageren als je nog nooit met eetstoornissen in aanraking bent geweest.

Hoe ben je bij de hulpverlening terecht gekomen?
Ik was dus al in therapie voor depressie en een gegeneraliseerde angststoornis. Mijn ouders hadden verteld dat ik aan het lijnen was en dat ik ongezond bezig was. Toen ben ik vrij snel doorgestuurd naar een maatschappelijk werkster die gespecialiseerd was in eetstoornissen. Daarnaast werd ik ook gelijk doorgestuurd naar een psychiater, een kinderarts en een diëtiste.

Wat voor soorten hulp heb je gehad? Wat hielp jou het meest?
Eerst heb ik ambulante hulp gehad, bij die psychiater, diëtiste, kinderarts en maatschappelijk werkster. Al gauw werd ik ook doorgestuurd naar een psycholoog en die adviseerde mij om in dagbehandeling te gaan in een eetstoornissenkliniek.

Hier heb ik echter maar een maand of twee gezeten, omdat ik bleef afvallen. Het sloeg niet aan. Mijn eetstoornis werd alleen maar sterker en sterker. Direct daarna werd ik klinisch opgenomen in dezelfde kliniek. Daar heb ik 9 maanden gezeten maar ik was er nog niet klaar voor om aan mijn eetstoornis te werken, blijkt achteraf. Ik was heel dwars en wilde bijna nergens aan meewerken. Later ben ik nog twee keer in het ziekenhuis opgenomen geweest en 1 nachtje op een gesloten afdeling.

Toen heb ik nog even op de IC gelegen op de afdeling eetstoornissen, maar dit was maar voor kort. De tijd daarna viel ik weer af en werd ik weer klinisch opgenomen in diezelfde kliniek. Ik stond er dit keer helemaal niet achter om opgenomen te worden, want ik had er sowieso geen vertrouwen in dat het nog ooit zou goedkomen. Mijn behandelaar heeft toen gezegd, dat als ik het niet zou doen, dat ze dan voor een RM zouden zorgen, dus dat ik verplicht werd opgenomen dmv een rechtszaak. Ik had eigenlijk geen keuze en ben toen toch maar gegaan, want ik wilde echt geen RM.

Hier zit ik nu inmiddels al 15 maanden. Het is lang, maar ik moet zeggen dat het tot nu toe mijn beste behandeling is. Ik heb een fijne psychologe en ik heb al veel bereikt. De laatste tijd ben ik het wel een beetje zat aan het worden, je bent toch in een heel ander wereldje. Ik merk dat ik weer graag in de 'normale' wereld wil zijn, maar ik moet nog aan wat dingen werken. Op dit moment ben ik er nog niet klaar voor om met ontslag te gaan.

Hoe is het om opgenomen te zijn in een eetstoornis kliniek?
Het is zwaar. Op het begin moest ik ook echt wel wennen. Wat ik het erge eraan vind is dat je het nu allemaal als 'normaal' gaat beschouwen, de wereld van eetstoornissen. Ik ben eraan gewend geraakt dat mensen piekeren over eten en dat ze er niet goed mee om kunnen gaan. Dat vind ik nu nog steeds lastig.

Het zijn allemaal super lieve meiden en ik vind het zo erg om te zien dat ze hieraan lijden. Maar ik voel me er ook wel op mijn gemak. Iedereen begrijpt wat je bedoelt. Gaat het niet goed, dan kan je altijd langs de verpleging gaan. Je hebt altijd hulp om je heen.

Hoe ziet een dagje in een kliniek eruit? Wat vind je goed en slecht aan een kliniek?
De dag begint met medicatie ophalen, 1 of 3 keer in de week wegen (afhankelijk van wat je afspraken daarover zijn), en daarna het ontbijt. Daarna hebben we dagopening waarin je vertelt wat je gisterenavond hebt gedaan, wat je vandaag gaat doen en hoe je erbij zit. Aan het einde van de dag hebben we ook dagafsluiting wat ongeveer hetzelfde inhoudt. Elke dag is anders. Alleen alle 6 eetmomenten zijn op hetzelfde tijdstip iedere dag en de dagopening- en afsluiting.

's Middags eten we warm. We hebben allerlei soorten therapieën, zoals creatieve therapie, assertiviteitstraining, gesprekken met je psychologe, psychiater en verpleging, PMT, groepstherapie, thematiek (dit kan over allerlei dingen gaan), eetgroep (hierin praat je over eten, wat vind je moeilijk etc). Tevens zijn er modules waaraan je op indicatie aan mee kunt doen, zoals hydrorelaxatie. Dan doe je allerlei ontspanningsoefeningen in een heerlijk warm zwembad van 34 graden ongeveer. Je kunt ook meedoen aan zwemgroep of op indicatie op de juiste manier omgaan met sporten.
Wat ik goed vind aan een kliniek is dat je altijd om hulp kan vragen. Mensen staan altijd voor je klaar. De therapieën zijn ook goed. Wat ik slecht vind zou ik zo gauw even niet weten.

Wat zou er beter kunnen op het gebied van hulpverlening van eetstoornissen?
Mijn mening is dat er meer moet gekeken worden naar de onderliggende problematiek van eetstoornissen. Een eetstoornis ontstaat niet zomaar. Bij mij is in mijn eerste opname bijna alleen maar over eten en gewicht gepraat. Natuurlijk is dit belangrijk, want je moet ook aankomen om te kunnen praten over je verleden bijvoorbeeld. Maar vaak werd er teveel gekeken.

In mijn ogen is een eetstoornis meer een symptoom van andere klachten. In mijn geval is mijn eetstoornis functioneel om het verleden niet te voelen, je bent constant met eten bezig. Het leidt af.

Daarnaast kwam mijn angststoornis ook op de achtergrond te staan en mijn depressie ook.

Als je heel licht bent, voel je haast geen emoties meer. In eerste instantie moet er natuurlijk vooral gewerkt worden aan het gewicht, maar ik weet dat sommige hulpverleners in diverse klinieken alleen maar focussen op eten en gewicht. Terwijl de onderliggende problematiek het juist in stand houdt.

Wat heb je door je eetstoornis allemaal moeten missen?
Ik ben al vier jaar niet naar school geweest. De mensen waarbij ik in de klas zat, zijn nu al afgestudeerd. Dat doet pijn. Een eetstoornis neemt zoveel van je af. Ook heb ik veel familiefeesten moeten missen. Mijn familie ging vaak gezellig uit eten, ik moest er niet aan denken! De feestdagen waren ook altijd heel problematisch. Ik zat de hele dag boven op mijn kamer. Geen sprake van dat ik erbij kwam zitten, tussen al die mensen die aan het eten waren. Daar walgde ik gewoon van. Ik had weinig sociale contacten. Ging nooit uit. Eigenlijk alles wat een puber hoort te doen, school, werk, uitgaan, vrienden, nee dat zat er niet bij voor mij.

Hoe ervaar je het vechten tegen je eetstoornis?vlinders
Het blijft moeilijk. Ik zit nog steeds op een ondergewicht, maar mijn psychologe vindt dit gewicht goed. Ze weten dat ze de lat niet te hoog moeten leggen bij mij. Misschien zie ik het over een jaar wel heel anders in en durf ik wel aan te komen tot een gezond gewicht, maar op dit moment niet. Ik ben al 10 kilo aangekomen en ik ervaar het als heel moeilijk, zeker om nu nog verder aan te komen.
Elke dag is er strijd. Je komt elke dag in aanraking met eten dus je kunt nooit doen alsof het er niet is.
Daarbij komt nog eens dat ik erg eigenwijs ben en moeilijk kan luisteren naar andermans adviezen. Dat werkt niet echt goed mee. Maar gelukkig kan ik daar op dit moment wel iets beter mee omgaan. Ik vertrouw mensen meer en probeer zo goed mogelijk te doen wat zij adviseren.

Hoe gaat het op dit moment met je?
Op dit moment gaat het best goed met me. Mijn eetstoornis is een stuk minder sterk. Ik durf vrijwel alles weer te eten, ook friet e.d. Alleen dit gaat niet geheel moeiteloos, maar ik ben al trots op dat ik het durf. Ik heb een paar maanden terug nog in een hele depressieve en angstige periode gezeten. Dat gaat gelukkig nu ook goed.

Ik krijg nu cognitieve gedragstherapie voor mijn angststoornis. Het is fijn dat er nu eindelijk ook aan andere dingen wordt gewerkt, want dit is zeker weten erg belangrijk. Nu ben ik een beetje aan het afbouwen met het in de kliniek zijn. Ik ga één dag eerder weg, omdat ik op vrijdag werk in het dierenasiel. Binnenkort ga ik waarschijnlijk ook op maandag vrijwilligerswerk doen, dus dan ben ik nog maar 3 dagen intern. Dat vind ik heel fijn! Ik verlang steeds meer naar de 'normale' wereld. Het leven kan zo mooi zijn en ik wil weer gaan genieten!

Wat zou je aan de lezers/lezeressen willen mee geven?
Ik weet dat er heel veel meisjes zijn die af willen vallen, terwijl dit helemaal niet nodig is. Ik zou hen echt willen waarschuwen, want een eetstoornis verpest alles. Je kunt bijna niks meer, zowel lichamelijk als geestelijk. Het is belangrijk om niet te ontkennen dat je misschien een eetstoornis hebt. Hoe eerder je hulp hebt, hoe beter en hoe sneller je er vanaf komt.

Aan mensen die al een eetstoornis hebben, zou ik willen zeggen, geef de moed nooit op! Ik heb echt lang gedacht dat ik er nóóit van af zou komen en dat ik er misschien wel dood aan zou gaan, het kon me niet schelen. Blijf geloven in jezelf, want er is iets aan te doen! Je hoeft niet voor 100% te genezen, maar het moet leefbaar zijn. Dit kan door zo open en eerlijk mogelijk te zijn naar je behandelaar.

 

Gerelateerde blogposts

15
MRT
1
25
MEI
4
08
MRT
8
 

Reacties

karin - Vrijdag 14 oktober 2011 14:17

Ik zelf lijd al 30 jaar aan een combi van anorexia en boulimia, genezen zal ik nooit voor 100%, maar het moet inderdaad leefbaar zijn. Iedere dag is weer een gevecht.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?