LES groepen: langdurige eetstoornis

Gepost op Maandag 27 februari 2012 13:31 door Scarlet Hemkes in Interviews.

We merken regelmatig dat er nogal wat onduidelijkheid heerst over het begrip LES, ofterwel Langdurige eetstoornis. Wanneer heb je een langdurige eetstoornis en wanneer is een LES groep geschikt voor jou? Hoe kan het dat mensen hun eetstoornis accepteren en/ of is dit ook wel wat ze doen? Is een LES groep voor mensen met een eetstoornis die opgegeven zijn? Tijd voor wat duidelijkheid rondom dit begrip en deze therapiegroepen!

Langdurige eetstoornisWe mochten Ute interviewen over LES. Zij heeft zelf in een LES groep gezeten en werkt nu als ervaringsdeskundige.

Een LES groep is voor mensen die hun eetstoornis willen accepteren?
Een LES-groep is voor iedereen die, zoals de naam al zegt, een langdurige eetstoornis heeft en
al meerdere behandelingen achter de rug heeft, waarin het niet gelukt is de eetstoornis los te laten.

Wanneer heb je een langdurige eetstoornis?
Meestal spreekt men van een LES als iemand langer dan 7 jaar eetgestoord gedrag vertoont. Als je dan bedenkt dat het gemiddeld 3 á 4 jaar duurt vóór iemand hulp inroept voor een eetstoornis, dan zit je al gauw aan 7 jaar of langer. In de praktijk zitten in een LES-groep soms zelfs mensen die al tientallen jaren onder hun eetstoornis en de gevolgen daarvan lijden.

Kunnen mensen met een langdurige eetstoornis dan niet ook gewoon een normale behandeling doen?
Natuurlijk kan dat, mits je voor genezing van je eetstoornis gaat en je de druk van een behandeling daarop gericht (gewichtsherstel, normaliseren van eetgedrag, stoppen met compenseren zoals braken, laxeren en dwangmatig bewegen, e.a.) aankunt. Soms blijkt na herhaaldelijke pogingen dat volledige genezing om diverse redenen niet haalbaar is, dan is het zaak om voor verbetering van kwaliteit van leven te gaan door te werken aan acceptatie van jezelf mét de LES.

Deelname aan een LES-groep kan voor sommige mensen ook een ´time-out´ betekenen in die zin, dat je even een pas op de plaats maakt en tot rust mag komen na een intensief behandeltraject, waar de vorderingen om een of andere reden stagneerden. Je mag er zijn mét je eetstoornis, wordt gehoord en kunt in een veilige omgeving zonder druk van buiten beslissen of je na een poosje toch verdere stappen wilt zetten. Dan zou je dus opnieuw vanuit een andere insteek dan eerst weer in een behandelings-traject gericht op genezing kunnen instromen.

Is het niet demotiverend om in een groep te zitten waar ook mensen zitten die niet van hun eetstoornis af willen?
Regelmatig ervaren mensen het advies om in het LES-traject in te stromen als stigmatiserend, dat komt vooral door vooroordelen c.q. te weinig kennis over het doel en de werkwijze van bijv. de LES-Begeleidingsgroep. Vaak wordt gedacht dat je als deelnemer aan deze groep opgegeven, afgeschreven, uitbehandeld en dus voor alle tijden een kneus bent. Maar als je eenmaal bent gestart in het LES-traject en gebruik maakt van de ondersteuning die je daar kunt halen, dan raak je juist opnieuw gemotiveerd om je leven zin te geven en vooral te leren kijken naar wat je allemaal wel kunt i.p.v. afgerekend te worden op je verstoord eetgedrag.

Ik heb zelf langdurig als deelnemer in de LES-groep van de Ursula gezeten en begeleid nu als ervaringsdeskundige sinds oktober 2010 samen met een socio-therapeut deze groep. In al die jaren heb ik het maar heel sporadisch meegemaakt dat iemand zich niet op zijn/ haar plek voelde en de vaak ernstige problematiek van groepsgenoten niet kon handelen. Het meerendeel van al die mensen die ik heb leren kennen, was blij met deze vorm van hulpverlening. Het contact en de steun onderling, waarbij m.n. er- en herkenning van juist het hebben van een LES zo stimulerend was om niet op te geven na een vaak erg frustrerende en dus ook demotiverende weg die velen daarvoor hebben afgelegd.

langdurige eetstoornisAls je in je medisch dossier LES hebt staan als diagnose, word je dan niet sneller opgegeven/ minder snel geholpen door hulpverleners?
Ik zou niet weten of dat inderdaad het geval is, denk het eerlijk gezegd ook niet. Want waar gaat het bij hulpverlening uiteindelijk om? Ik ga er nog altijd van uit dat een behandelaar jou als client / patient aan een zo goed en gezond mogelijk leven wil helpen, maar hij of zij heeft net als jezelf ook grenzen.

Gelukkig is in de afgelopen jaren het hele thema LES veel meer op de kaart gezet en dus uit de taboe-sfeer gehaald. Mensen met een LES zijn er nu eenmaal en inmiddels heeft God dank eigenlijk elk behandelcentrum voor eetstoornissen met naam ook een traject voor LESsers.

De behandeling c.q. begeleiding van deze categorie clienten is in mijn ogen net zo belangrijk als die voor mensen met een beginnende eetstoornis!

Waarom besluiten mensen hun eetstoornis te accepteren?
Ik denk dat je hier nooit van een vrijwillige keuze kunt spreken. Meestal is er een lange weg met up´s en vooral veel down´s aan vooraf gegaan, alvorens je inziet dat je de eetstoornis niet (volledig) los kunt laten.

Er zijn diverse redenen om tot een dergelijk besluit te komen, zoals bijv. het hebben van andere psychische ziektes (comorbiditeit), waarbij de diverse stoornissen elkaar beinvloeden c.q. in balans houden.

Als ik naar mezelf kijk dan was de reden waarom ik voor acceptatie van de LES ´koos´ m.n. de langdurigheid van mijn verstoord eetgedrag, waardoor dit totaal verweven was met mijn hele zijn.
Ik begon rond de pubertijd i.v.m. onverwerkt verdriet te ´klooien met eten´ als troost, afleiding en vlucht. Dit ontwikkelde zich op m´n 23ste tot een ernstige depressie en boulimia nervosa, over het laatste was destijds nog nauwelijks iets bekend en er bestond al helemaal geen specifieke behandeling voor.

lesPas op mijn 33ste hoorde ik na 2 langdurige behandelingen van het bestaan van de Ursula-Kliniek en werd daar na 1,5 jaar wachttijd in 1992 klinisch opgenomen. Ik was 35 jaar oud, giga-gemotiveerd en had de torenhoge verwachting dat ik na een aantal maanden volledig hersteld de kliniek zou verlaten. Het ging al snel in de weekenden thuis weer mis, omdat ik nooit geleerd had op een andere wijze met spanning, emoties en mijn hele leven om te gaan dan af te reageren op mijn eetgedrag. Ik voelde me falen en een totale mislukkeling en was oh zo bang voor de ´sancties´ van de behandelaars.

Na 3 maanden werd te kennen gegeven dat ik mijn doelen blijkbaar te hoog had gesteld, ook werd toen al de kreet ´acceptatie´ geopperd, iets waarvan ik destijds nog absoluut niets wilde weten.

Bij mijn ontslag een half jaar later had ik weliswaar weer een regelmatig eetpatroon opgebouwd, was in gewicht aangekomen en was gestopt met het overmatige laxeren, maar de eetbuien gevolgd door braken waren er nog steeds en een enorme terugval was bijna voorgeprogrammeerd.

Ik liep in mijn persoonlijke leven steeds meer vast en klopte in 1997 opnieuw aan bij de Ursula. Toen was sindskort de LES-Begeleidingsgroep opgericht en ik was daar al snel welkom om aan de voor mij nog altijd abstracte kreet ´acceptatie´ te gaan werken.

Wat wordt er gedaan binnen een LES groep, wat houdt het in?
Eigenlijk is de opzet van de LES-groep in al die jaren niet wezenlijk veranderd. Samen met je groepsgenoten bespreek je alle dingen van de afgelopen week, die je als lastig, positief of negatief hebt ervaren en hoe je er mee bent omgegaan. Daarbij wordt m.n. gekeken naar je kwaliteiten, wat je goed hebt gedaan, waar je zelf invloed hebt uitgeoefend op situaties, waar je gegroeid bent in je eigen ontwikkeling. Dat er voor de meesten van de deelnemers (nog) eetgestoorde gedachten en gedrag bij horen, is niet van essentieel belang, dit mag er zijn en wordt nooit be- of veroordeeld. Op die manier leer je vooral een mildere kijk naar jezelf te ontwikkelen en tevredener met jezelf in je hele hebben en houden te kunnen en mogen zijn.

lesAf en toe pakken we ook thema´s bij de kop waar allen iets mee hebben, maar meestal bieden de ´rondjes´ al voldoende herkenning voor iedereen om er iets uit te kunnen halen.

Voor mij persoonlijk was het leren accepteren van mezelf als uniek mens met fouten, gebreken én een eetstoonis, maar ook met al mijn goede kanten, de weg naar durven leven i.p.v. overleven.

Naarmate ik daar vorderingen in maakte kon ik stukje bij beetje alsmaar meer de boulimia loslaten en beter voor mezelf zorgen.

Wie raad je een LES groep aan?
Ik denk dat dit wel uit het voorgaande duidelijk is geworden, zie boven dus. Afsluitend wil ik alleen nóg een keer zeggen dat ook het leren accepteren van jezelf heel hard werken betekent en een LES-groep dus zeker geen theekransje voor ´kneuzen´ is.

 

Reacties

L. - Maandag 27 februari 2012 13:48

Hm.. dit artikel heeft mijn vooroordelen niet echt weggehaald. Sterker nog, ik zou nu nog minder snel naar een LES groep gaan. No way ga ik mijn eetstoornis ooit accepteren en no way ga ik motivatie halen uit mensen die niet beter willen worden. Want ja, zo zie ik het wel, wanneer je je eetstoornis accepteert kies je voor een ziek leven.

JustmeXx - Maandag 27 februari 2012 16:01

Maar is het niet zo dat een les groep vooral mikt op mensen die nog altijd eetgestoorde gedachten hebben maar dat het niet zo 'erg' is. Waarmee ik bedoel: niet levensbedreigend. Maar bijvoorbeeld dat je nog altijd heel gezond blijft eten ofzo maar het je hele leven niet meer be´nvloed? Want als dat niet zo is vind ik het ook maar een rare gedachte om je es te accepteren...

Jolyneke - Maandag 27 februari 2012 16:03

Ik wil graag even reageren op bovenstaand berichtje. Ik begrijp je idee (acceptatie= kiezen voor een ziek leven) toch denk ik hier heel anders over en zou daarom graag iets over mezelf vertellen.
Ik ben een bijna 29 jarige jonge vrouw en lijd al sinds mijn 15e aan anorexia opgevolgd door boulimia. Ik ben hiervoor eenmaal in behandeling geweest bij een afdeling eetstoornissen, daarna voor persoonlijkheidsproblematiek en nu ga ik nog naar een psychologe. Door de jaren heen gaat het steeds iets beter met me. Mijn eetstoornis is nog lang niet uit mijn hoofd en ook nog niet altijd uit mijn gedrag maar ik ben er echt een heel stuk op vooruit gegaan en de kwaliteit van mijn leven is veel beter geworden. Ik heb nu bijna de helft van mijn leven een eetstoornis gehad en ik ben er helemaal niet blij mee. Toch ben ik heel gelukkig met de vooruitgang die ik geboekt heb. Helemaal loslaten kan en wil ik mijn eetstoornis nog niet. Wie weet komt dit in de toekomst uiteindelijk wel. Je kan dit een rare keuze vinden want inderdaad kies ik ervoor om nog een stukje van mijn eetstoornis te houden. Maar ik denk dat ik me beter kan focussen op de successen die ik heb behaald dan me blind staren op dat ene stukje eetstoornis en daar dan heel ongelukkig, ontevreden en onzeker van worden(en daarbij, welke persoon houdt er geen slechte/ongezonde of rare gewoonte op na?) Zolang het niet mijn hele leven beheerst en dat doet het bij lange na niet vind ik dit prima. Even adempauze en daarna gaan we misschien wel weer verder met genezen.

Loes R. - Maandag 27 februari 2012 16:19

Wat een nare en erg kortzichtige reactie L.
Waarschijnlijk ben je nog heel erg jong...
Ik zit zelf in een lesgroep en neem van mij aan dat niemand bij mij in de groep "zijn eetstoornis accepteert en kiest voor een ziek leven".
Maar soms L. gebeuren er dingen in je leven die eerst opgelost/verwerkt moeten worden zoals daar zijn; het verwerken van een trauma, een ernstige ziekte, een scheiding enz.
Terwijl je daarmee moet dealen heb je ook nog eens een eetstoornis die je nu eenmaal niet kunt uitzetten omdat het
ff niet zo goed uitkomt op dit moment en dan is het wel heel fijn dat je je ei kwijt kunt in de lesgroep.

Danique - Maandag 27 februari 2012 17:19

Ik vind LES echt onzin. Ik ben ervan overtuigd dat je van je eetstoornis af kunt komen, en als je dat niet kunt heb je volgens mij echt gewoon een gebrek aan motivatie. Sorry voor de harde reactie maar dit is mijn mening.

Daanz - Maandag 27 februari 2012 18:11

Ik zou mezelf als LES kunnen omschrijven. Ik heb vrede met hoe mijn es er nu uit ziet maar werk nog kei hard in therapie aan andere dingen. Gebrek aan motivatie? Zo zie ik het niet. Na 20 jaar een es is het gewoon een manier van zijn geworden, een manier van omgaan met dingen. De enige manier die werkt. En na 17 jaar therapie weet ik dat dit SOMS de beste manier van omgaan met dingen is voor mij. Dus ja dan maar LES.
Daanz

Faye - Maandag 27 februari 2012 19:45

Ik weet niet of ik tot deze groep behoor.. heb ruim 7 jaar een es heb in 2005 de diagnose van een eetstoornis gekregen maar er werd niets aan gedaan, ik was 12/13 toen, misschie n dachten ze dat het bij de pubertijd hoorde... , maar heb in 2009 een eerste behandeling hier voor gehad, waar vervolgens uit kwam dat ik me es niet kan loslaten en ze adviseerde mij om aan mn emoties/zelfbeeld te gaan werken..

Kheb wel in de jaren hier voor gewerkt aan mn self destructive gedrag, maar nooit eerder, sinds 2009, aan me es... die bleef achterwege.. En zo nu ook. Weet ook nog steeds niet wat k ermee moet doen.. accepteren misschien? of toch nog een poging doen tot hulp... ik weet het niet...

Ik kan me goed vinden in LES, maar alleen heb ik maar 1 x een behandeling gaat voor me es....

M. - Maandag 27 februari 2012 19:48

Danique, misschien een gekke vergelijking, maar als iemand met kanker niet beter wordt, is dat dan ook zijn of haar eigen schuld?

Ik vind dat er overall nogal hard en veroordelend wordt gereageerd naar mensen die ervoor kiezen om - op dat moment van hun leven - te accepteren dat het niet mogelijk is om volledig van hun eetstoornis af te komen.

Ik ga zelf al ruim 11 jaar op een ongezonde manier om met eten en ben inmiddels ruim 7 jaar in behandeling. Ik heb nog een heel leven voor me en wil ook echt gaan voor genezing. Maar de omstandigheden in mijn leven zijn er momenteel niet naar om mijn eetstoornis volledig los te laten. Ik vind niet dat ik een gebrek aan motivatie heb, de motivatie is er wel, maar soms gebeuren er, zoals Loes R. ook al schrijft, nu eenmaal dingen in je leven die eerst opgelost moeten worden.

L. - Maandag 27 februari 2012 20:00

Ik vind mijn reactie niet kortzichtig. Zelf ben ik 26 en heb al 13 jaar een eetstoornis, anorexia. Mij lukt het momenteel ook nog steeds niet om ervanaf te raken. Toch verwijt ik het mezelf. Blijkbaar heb ik het nu nog nodig en wil ik het toch niet graag genoeg. Anders had ik het wel gedaan. Een adempauze wat hierboven beschreven, dat kan ik me wel voorstellen. Maar een leven met eetstoornis, echt niet, mij niet gezien. Ik blijf hoop houden, ik blijf hopen dat ik genoeg motivatie krijg om er tegen te vechten. En ja, eerlijk is eerlijk, momenteel kies ik inderdaad ook voor de eetstoornis. Maar naar mijn mening is het een keuze, een keuze om te vechten voor herstel of een keuze voor de eetstoornis. Al voelt het soms neit als een keuze, je hebt zelf je eigen gedrag in handen.

ducky - Maandag 27 februari 2012 21:38

Soms put vechten zˇ uit dat je beter met een eetstoornis kunt leren omgaan/ermee leren leven op een zo goed mogelijke manier.
Ik vind het onbegrijpelijk dat er zo hard door sommigen wordt geoordeeld...alsof je ervoor zou kiezen om ziek te zijn/een E.S te hebben. Of je zomaar op een dag weloverwogen zoiets beslist.
Kan een ander oordelen over de pijn, het verdriet waarin je je staande probeert te houden door controle te zoeken in eetgedrag..?
Soms is innerlijke pijn te heftig om toe te laten.
Soms geeft het daarom meer rust om met een E.S. te leven.
Ik heb respect voor de mensen die voor genezing gaan, maar ik heb ook respect voor diegenen die zeggen "Het is zo, en ik maak er met steun van lotgenoten het beste van.."
Beide groepen hebben motivatie om te vechten,maar niet iedereen kan de eetstoornis overwinnen.
Ik ben overigens van middelbare leeftijd, sinds een jaar ambulant bij een kliniek.

Lamp - Dinsdag 28 februari 2012 10:11

Hm ik weet niet wat ik nou hiervan moet vinden. De LES'ers valt niks te verwijten, het is juist rot dat je zo lang en zo diep in die ES zit dat je zelf niet sterk genoeg bent om ertegen te vechten.. maar aan de andere kant: deze stempel (of gewoon de wetenschap dat er zoiets is als een LES) demotiveert ontzettend naar mijn idee. Je kunt het als excuus gebruiken om niet meer zo hard je best te doen en jezelf de titel 'LES-er' toe te eigenen.
Voor alle LES'ers: de hoop is nog niet opgegeven! Dat je nu een LES'er bent, betekent dat dat je je hele leven zo voort wilt zetten...?

Danique - Dinsdag 28 februari 2012 11:14

@M. het is niet de schuld van de mensen die niet genezen van kanker. Maar er is wel een verschil tussen kanker en een eetstoornis. Kanker is een ziekte die je niet zelf in de hand hebt. Een eetstoornis is ook een ziekte, en je kiest er absoluut niet voor om een eetstoornis te krijgen maar het verschil tussen kanker en een eetstoornis is dat je bij een eetstoornis wel de keuze hebt om er weer van te herstellen. Mensen die zijn genezen van bijvoorbeeld anorexia hebben op een gegeven moment de keuze voor zichzelf gemaakt om beter te worden. Over kanker heb je geen keuze, een eetstoornis wel.

M. - Dinsdag 28 februari 2012 11:32

Maar toch denk ik, Danique, dat je er niet zo maar voor kiest om niet te genezen van je eetstoornis. En dat de vergelijking met kanker in die zin niet heel vreemd is. Ik denk, op het moment dat je kiest voor een leven met je eetstoornis, dat je niet anders kunt, niet anders gewend bent en er een gegronde reden voor hebt.

Afijn, dit is een onderwerp waar de meningen - blijkbaar - ontzettend over verdeeld zijn. Ik vind het gewoon naar om te zien dat er zelfs op een site als Proud zo hard wordt geoordeeld over mensen met een LES.

renate - Dinsdag 28 februari 2012 20:08

Ik ben een vrouw van ( inmiddels ) 43 jaar, en heb sinds 23 jaar last van anorexie. Heb hiervoor inmiddels 6 opnames gedaan, en de laatste in juni 2011 afgerond, en vooral die laatste keer heel veel mee gepakt wat voor mij goed was. Ik denk dat je na 23 jaar ook een beetje reeel moet blijven, en daamee wil ik zeggen, ik HEB een eetstoornis ,maar ik BEN het niet...Ik ben het LES traject gaan doen, in de Ursula, en ieder stukje van acceptatie, maakt het nog steeds voor mij weer mogelijk om een stukje te winnen.Want het is niet alleen maar EET stoornis het is zo veel meer, en zeker ook in de LES groep, willen WE verder en staan we NIET stil. En degene die het intervieuw afgenomen is, neem maar van mij aan dat zij weet waar ze over praat, en ik ben blij met de LES groep en dat ik die persoon ken,

Eva - Dinsdag 28 februari 2012 22:33

Lees in veel reacties het, nu nog even niet excuus, net zoals rokers.
Steeds maar excuses verzinnen om niet met jezelf aan de slag te gaan.
Wat mij betreft prima, maar om er nou een groep voor op te zetten.

Als je wilt kan je vrienden worden met de eetstoornis, maar dat kost veel kracht en is een moeilijke weg, dus het, nu nog even niet excuus is weer snel gevonden op zo'n moment

Ps. Zelf ziek vanaf mijn 7e, geniet sinds mijn 28ste dus niets is onmogelijk!

Ute - Woensdag 29 februari 2012 10:28

Ik sluit me helemaal aan bij de laatste zin van M., heb er bijna geen woorden voor hoe hard sommigen van jullie (ver-)oordelen!
Een langdurige eetstoornis hebben en er uiteindelijk na een hele lange weg vol strijd, frustratie, boosheid op jezelf, verdriet en wat nog meer het roer omgooien en al je energie steken in het leren leven met of ondanks de LES, laat voor mij nog altijd enorm veel lef, hoop op een beter leven en doorzettingsvermogen zien!
Jammer dat door een aantal van jullie woorden als excuus, eigen keuze, gebrek aan motivatie gebruikt worden en daarmee het gevoel van ┤eigen schuld - dikke bult┤, falen, niet goed genoeg je best doen en meer van die dingen die LESsers juist allemaal zo goed kennen en regelmatig tegen zich zelf gezegd hebben, ingewreven wordt. Ik wilde in eerste instantie helemaal niet reageren omdat het dan lijkt alsof ik mezelf en andere LESsers wil verontschuldigen, maar mijn teleurstelling over het feit dat hier zo weinig begrip en respect bestaat voor unieke, hard knokkende en allemaal onwijs waardevolle mensen, daar maak ik me gewoon boos over!

estrium - Woensdag 29 februari 2012 19:45

Goh, ik zit met verbazing sommige reacties op t topic te lezen...
Ik kijk zo anders aan tegen de "LES-groep"... Naar mijn mening een beetje een geval van een stickertje plakken. Tis maar een woordje/naam/diagnose die er aan gekoppeld is...
Ik zou bijna willen zeggen: starten in die groep is het begin van 'loslaten'.

Accepteren is alles behalve opgeven om er vanaf te komen. Sterker nog: ik geloof zelfs dat acceptatie NODIG is! Hoe meer je iets wegduwt wat er niet mag zijn en/of hoe harder je vecht daartegen, hoe sterker het wordt!!
(als ik ga zeggen: je mag niet denken aan een blauwe dansende olifant... Lukt dat dan?)

Reactie van Renate is een mooi voorbeeld. Stukjes accepteren helpt je iedere keer een stapje verder, je 'wint' steeds weer kleine stapjes, (in je eigen tempo),leert milder naar jezelf te kijken...

Ieder mens is mooi en goed zoals die is! Met of zonder (restje) eetstoornis en hoelang deze ook duurt. Het gaat erom dat je dat zelf ziet en jezelf accepteert, met alles er om heen.

heydeman - Zondag 11 maart 2012 23:20

volledig akkoord met reactie van hierboven!!
je bent wat je bent, wie je bent. mag het even?
denk, als we opgevers zouden zijn, zou er dan nog zo'n groep nodig zijn?
laat ieder het voor zichzelf uitmaken. en de hulp, steun,,,,
vragen of zoeken die voor zichzelf het beste is.
geloof me, dit is al moeilijk genoeg!
ik kan, jammer genoeg, erover meepraten.
kan me geen leven herrinneren zonder eetstoornis.dus moet je, eens je het gelooft dat het waar is. echt op zoek naar een nieuwe manier van leven. en dat gaat niet zomaar.
denken sommige nu echt dat iemand ervoor kiest je leven op "hold" te zetten, te vechten en ploeteren tegen het onzichtbare.
maar, ieder zijn mening
hoop dat ieder zijn weg vindt, op welke manier dan ook

kelly - Maandag 12 maart 2012 14:47

Ik zit, net als Ute, erg te twijfelen of ik wel reageren zou. Maar wil toch ook wel kwijt dat het gebrek aan begrip me ergens toch wel boos en teleurgesteld maakt.
Ik ben zelf LESser, en heb onder andere uit de LESgroep geleerd dat acceptatie zeker geen opgeven is. Dat er op een hoop andere vlakken winst te halen valt. Sinds ik het overactief vechten (ik moet moet MOET er vanaf) wat heb laten varen en mezelf dingen toestond, heb ik een veel fijner leven gekregen. Ik ben getrouwd met een geweldige man, en heb 2 mooie kindjes gekregen. Ik ben gelukkig.
Ja, ik heb nog een restje eetstoornis, maar als er iets is wat ik heb geleerd is dat sommige dingen die je in je leven meemaakt voor schade zorgen die je niet kunt fixen. Een LESgroep kan je helpen om je te focussen op LEVEN.

E. - Donderdag 5 april 2012 23:19

Soms kan stil blijven staan, en daarmee geen stap achteruit staan, al een stap vooruit zijn.

pieternel - Maandag 11 juni 2012 19:31

goed artikel ute,

ik zit bij je in de groep, en heb het er heel erg fijn, veel begrip onderling, en nee, ook wij geven niet op

Miranda - Woensdag 20 juni 2012 12:23

hoe moet je zo'n nieuwe blog maken? x

Alexandra - Vrijdag 23 januari 2015 17:10

Ik wilde een behandeling met het oog op herstel. Helaas is mijn vertrouwen flink geschaad doordat na toelating de behandeling toch maar werd afgeblazen bij de eerste organisatie,waarn en ik bij Novarum een behandeling vond die op maat gesneden leek, de boosterbehandeling m.n. voor mensen met langdurige eetstoornis, meervoudige psychiatrische problematiek en mensen voor wie een zwaardere behandeling nu nog een stap te ver is. Alle 3 op mij van toepassing, maar er werd gezegd dat er na de booster behandeling geen natraject is (in de beschrijving staat dat er in die 2 maanden wordt gekeken hoe verder) en nog wat niet te volgen argumenten.
Triest als je zo gemotiveerd bent en er wordt zo met je omgegaan terwijl de wanhoop je de adem beneemt.
Ik verwacht dat ik kan afgaan op informatie die men op de website zet van de instantie, maar dat is kennelijk een misverstand.

Ik weet dat na zoveel jaren eetstoornis het voor mij niet haalbaar is om thuis in mijn eentje het roer zo om te gooien dat ik de voor mij enge boodschappen kan doen, vervolgens koken en de maaltijd ook nog opeten. Daar heb ik meer steun bij nodig, eerst normaler leren eten en thuis in de weekenden oefenen en bovendien de steun van een groep.
Aan een LES-groep heb ik nu nog niet genoeg om te bereiken wat ik wil bereiken (denk ik), overigens heb ik veel respect voor hen die dit wel doen.

Ik wens iedereen heel veel moed en kracht, dat hebben ook jullie , welke weg je ook gaat, hard nodig.

Mocht er een kliniek zijn die wel en kan wil bieden wat in het booster programma van Novarum althans in woorden wordt geboden, dan zou ik blij zijn als er hierover met mij contact zou worden opgenomen.

Wat ik nodig heb houdt in:
Een niet te hoogdrempelige klinische behandeling op maat, die vergoed wordt. Ik heb een restitutiepolis en heb vrije zorgkeuze.

Kim300808 - Zondag 25 januari 2015 19:21

@Alexandra: herkenbaar.

debem - Zondag 19 juli 2015 22:05

Beste, ik herken me in dit artikel... heb al 20 jaar een eetstoornis en verschillende behandelingen achter de rug... Bestaat er zoiets in Belgi├ź aub?
gr,
Debem

petra - Donderdag 19 november 2015 20:09

Hoe of waar kan ik me eigen aanmelden door LES?

Spike - Zaterdag 9 januari 2016 14:26

Nu, een paar maanden later, lees ik dit artikel en de ontstane discussie nog eens. Het maakt veel gevoelens los en ik kan niet eens een eenduidige mening vormen hierover.
Wel denk ik dat een stukje acceptatie, omarmen en toelaten, juist nodig is om verder te komen. Als het slechts een vijand is, die verslagen moet worden, blijft hij liggen loeren op de achtergrond, tot een moeilijk moment in iemands leven, waarop hij weer toe kan slaan. Ik was er min-of-meer vanaf, tot op een moment van ziekte en tegenslag de stemmetjes weer begonnen ("te dik", "geen discipline" etc.)
Als je kunt accepteren dat de eetstoornis er kan zijn op keerpunten in je leven, kun je er misschien ook beter mee omgaan.
Als je niet meer zo hard hoeft te vechten, blijft er energie over om te genieten van andere dingen en komt er een moment dat de mooie dingen de eetstoornis overtreffen....

Ute - Dinsdag 12 januari 2016 13:55

Erg mooi en duidelijk beschreven Spike, volgens mij sla je de spijker op z┬┤n kop ;-)

Succes verder en liefs,
Ute.

djawa - Maandag 31 juli 2017 14:26

Wat heeft het voor zin om te vechten tegen jezelf en je onvolkomenheden. Dat verlies je altijd. Rechts- of linksom.

feed