21Redenen en stoppen zelfbeschadiging: stel jezelf de vraag
Noteer de schaduw achter de drang. Kijk ernaar. Vraag aan jezelf:
1) Hoe zal de situatie of mijn gevoel veranderen als ik mezelf pijn doe?
2) Wat zal mezelf pijn doen, doen aan de situatie? Wat zal het wegnemen van deze situatie?
3) Hoe wil ik me hierover voelen op lange termijn? Zal zelfbeschadiging me dichter of verder brengen bij dit gevoel?
4) Als azelfbeschadiging nu de beste oplossing lijkt, hoe lang zal de opluchting -dan duren? Wat zal ik dán doen?
5) Wat zou ik nu kunnen doen ipv mezelf beschadigen? Hoe zal het de situatie veranderen waarin ik me nu bevind? Hoe lang zal dit duren en wat zal ik dan doen?
6) Hoe zal ik me morgen voelen als ik mezelf nu pijn doe? Hoe zal ik me morgen voelen als ik als ik een beter alternatief gebruik?
7) Wat wil ik nu echt doen? Hoe kan ik het best het zelfverdediginginstinct eer bewijzen die me drang geeft om mezelf te beschadigen?
Drang is niet noodzakelijk de vijand. Drang is er om een reden, ze zijn een blijk van de wens om te blijven leven en gezond te blijven en het aan te kunnen. Onthoud dat!
Copings(=aankunnen) vragenlijst
1) Waarom voel ik drang tot zelfbeschadiging? Wat heeft me tot dit punt gebracht?
2) Heb ik dit al eens meegemaakt? Wat deed ik toen om ermee om te gaan? Hoe voelde ik me toen?
3) Wat heb ik tot nu toe gedaan om me beetje beter te voelen? Wat kan ik nog doen( dingen die me geen pijn doen)?
4) Wat voel ik nu?
5) Hoe zal ik me voelen als ik mezelf pijn doe?
6) Hoe zal ik me voelen nadat ik mezelf pijn gedaan heb? Hoe zal ik me morgenochtend voelen?
7) Kan ik deze stresssituatie vermijden, of er beter mee omgaan in de toekomst?
Nadat je een drang hebt overwonnen
Hoe heb je de drang overwonnen? Onderzoek hoe je de laatste hebt verslaan zodat het je kan helpen de volgende ook te verslaan.
1) Herkende ik de gevoelens die me leidden tot willen am-en?
2) Zo ja - wat waren ze? En hoe herkende ik ze?
3) Welke strategieën gebruikte ik om deze gevoelens aan te kunnen & ermee om te gaan?
4) Waren deze strategieën de meeste effectieve die ik kon gebruiken?
5) Zo niet - welke vaardigheden hielpen me hierdoor?
6) Waarom denk ik dat ze hielpen?
7) Hoe kan ik effectiever met deze gevoelens omgaan de volgende keer, voordat ik de drang tot zelfbeschadiging voel?
Gerelateerde blogposts
Reacties
Heb mezelf deze vragen eens gesteld kwam er niet echt uit wist ook geen goede antwoorden. Ik bijt mezelf in me arm lijkt niet zo heel schadelijk maar aangezien ik een beugel heb ik er aardig wat litekens en blauwe plekken door. Het helpt bij mijn verdriet en woede, het wordt me dan allemaal even te veel en dan moet ik wel mezelf pijn doen. Of zo hard mogelijk met me hoofd tegen de muur of tegend grond bonken. Oop een of andere manier weet ik ook wel dat het niet klopt maar me het helpt me gewoon. Het neemt me verdriet weg.
Ik zou hier erg graag vanaf willen al weet ik niet hoe.
* Mijn naam is niet Maria maar wil liever niet dat me echte naam te lezen is.
Ik sneed mezelf met het vleesmes uit de keuken en soms knipte ik in mezelf met de keukenschaar. Dit deed ik omdat mijn ouders ruzie hadden en mijn vriendje het net had uitgemaakt.
Nu heb ik soms weer de neiging dat te doen. Mijn ouders liggen weer in de clinch en ik heb geen vrienden meer. Ik kan het echt niet meer aan.
ik snij mezelf ook.. maar ik kwam niet helemaal uit deze vragenlijst. ik voel me nu alleen maar rotter! ik weet waarom ik het doe, als ik me vinger niet in me keel kan steken omdat me ouders thuis zijn moet ik mezelf toch op een andere manier straffen...
ik heb stemmen in me hoofd en ik raak dan helemaal in paniek, als ik mezelf dan snij word ik weer rustig en kan ik weer helder nadenken. ik heb dan ook het gevoel dat ik me zelf gestraft heb voor het vele eten..
vroeger heb ik me hele hand opengeknipt en met een keukenmes gesneden op me arm..
ik doe t al 2 jaar..
soms mezelf slaan of met mijn hoofd tegen de muur beuken
maar die dingen doe ik alleen als mijn mesjes weer eens zijn ingenomen.
ik snijd meestal met mesjes in mijn armen of benen. en heb heel veel littekens.
bovendien was ik suicidaal
dus toen ben ik 8 maanden geleden opgenomen bij t ggz.
maar t gaat nog steeds niet goed
nog steeds veel AM.
en 3 weken terug weer zm poging, op t randje overleefd.
wel met 2 nachten ziekenhuis.
toen IBS gekregen. en sinds vrijdag is de IBS eraf. ik ga weer mijn best doen om te vechten. en ga weer proberen te leven.
ik wil zograag stoppen met AM ben niet voor niks toch besloten om vrijwillig in eerste instantie opname te doen. maar t gaat nog steeds niet echt lekker
maar ik blijf wer vechten.
Liefs,
ik beschadig mezelf niet ofzo, maar ik krab wel eens het vel op mn bovenbeen los. gewoon, ik weet eigenlijk niet waarom. dit is toch niet ernstig???
x
Ik vind de vragen erg moeilijk om te beantwoorden.
Maakt me beetje verdrietig....
Ik heb kortgeleden eindelijk met mijn ouders gepraat over mijn (neiging tot) zelfbeschadiging.
Het moeilijkste gesprek van mijn leven, maar ik zal nu snel hulp krijgen en krijg geen vragen meer naar de littekens.
Toegegeven, als ik er aan denk dat zij het nu weten, schaam ik me iedere keer weer, maar het kon echt niet langer zo doorgaan.
Proud2BMe is echt geweldig.
liefs xx
Hee, Hee, meiden. Laten we even voorop gaan stellen dat we andere niet gaan vertellen hoe we dit doen! Ik heb het zelf ook gedaan, maar ben er mee gestopt. Ik wilde niet dat ik nog lelijker zou worden. Maar meiden, wordt de wereld er echt zoveel beter van? Je kunt ook andere dingen doen ipv snijden etc. Ga als je de drang krijgt wat leuks doen, met de hond lopen, tv kijken of een boek lezen ofzo. Het gevoel is maar tijdelijk!
Ik heb mezelf ook gesneden.... Van mijn 14e tot mijn 18e zeer regelmatig. Of ik bonkte mijn hoofd of knokkels tegen de muur. Dit gaf me rust en het gevoel dat ik nog leefde. Ben er een hele tijd mee gestopt. Dan deed ik het af en toe... Maar nu na tegenslag en shit heb ik weer erg veel dwang om mijzelf te snijden... Ben inmiddels bijna 24. Soms vraag ik me af, zouden deze gevoelens overgaan?
ik doe nu een half jaar aan zelf beschadiging en het word steeds erger ik wil er vanaf maar het lukt niet het begon met een hartje gekrast met een naald op mijn onderarm en dat deed ik dan om de maand ofzow maar het is nu uit gelopen naar sneejen rond mijn hele pols om de twee dagen maar als ik mij zelf snijd vergeet ik de andere pijn van binnen en dan voel ik me weer luchtig ik weet dat het niet helpt en wil er ook van af maar ik durf het niet tegen mijn ouders te zeggen somige vrienden van mij weten het en proberen mij te helpen maar het lukt niet
Ik kan deze vragen niet beantwoorden, ik haak al af bij de eerste paar. Want het is de bedoeling dat je inziet dat het maar even helpt en je je erna slecht over voelt toch? Maar eerlijk gezegd, het lucht op voor heel lang, en ik kan geen ander alternatief bedenken..
ik snij van af me 11e in me zelf en het duurd u al een jaar want ik ben nu 12 maar ik deed het om dat ik mezelf haten en nu eigenlijk nog steed omdat ik weet te vel gegeten hat ik heb ook anorexia en me vriendinnnen wou me helpen alleen ik heb het geweigerd en ik doe het stiekem soms nog steeds
mijn moeder reageerde zņ ontzettend lullig!!
ze ze: ik snap niet wat daar leuk aan is, jezelf pijn doen..
echt zo'n stomme reactie!!
ik voel me echt onbegrepen!!
Ik automutileer nu al 6 jaar en ik heb ook wel periodes gehad dat ik het niet deed maar zo langzamerhand komt het terug. Daarvoor dit ik nu in een kliniek en het doet me goed. Ik ben hier niet de enige en voel me hier begrepen. Zelfs als ik het een keer weer doe, kan ik er gewoon over praten, ook met groepsleiding. Mijn moeder is verslaafd aan drugs en alcohol en zelf heb ik boulimia. Er zijn zo veel dingen die ik goed wil doen maar mijn zelf vertrouwen ligt te laag om in te zien dat ik het wel goed doe. Ik zit hier nu 6 weken en elke week gaat het weer een stukje beter. Ik ben blij dat ik deze stap heb gezet.
Ik snij de laatste tijd ook in mezelf, omdat ik ook anorexia heb en heel vaak heel erg eenzaam voel. Ik heb het mijn vriendinnen-groep verteld en gelukkig zijn ze niet zoals mijn andere vriendinnen, die me gewoon lieten vallen. Ze begrijpen me wel, maar natuurlijk toch ook niet helemaal, en dat kan ik ze natuurlijk niet kwalijk nemen, en dat wil ik ook niet. Ik heb ze uitgelegd dat het een soort verslaving is voor mezelf. Ik hoef me heel even niet meer te richten op de innerlijk pijn, maar op de fysieke. Ik zit nu in therapie en wordt er mee geholpen.
-xxx- ikke
als ik snij hoef ik aan niks anders te denken dan lichamelijke pijn, mijn overvolle hoofd bestaat niet meer. de wereld die ik totaal niet begrijp staat stil. ik snijd enkel kleine krasjes, het voelt gewoon te goed om ermee te stoppen, ook al wil ik heel graag stoppen
Als ik snij word ik rustig.
op zo'n moment lijkt m'nhoofd wel te ontploffen maar als ik snij word ik leeg en denk ik nergens aan. later heb ik er spijt van en word ik depresief en verdrietig.
geen goed oplossin maar het lukt me niet te stoppen.
maar ik hoop dat het Butterfly project me helpt.
xxxx van mij
Ik snij mezelf om alle problemen te vergtern. Ik heb problemen thuis, problemen op school, problemen in mijn hoofd. Ik word gek van alle stemmen in mijn hoofd die zeggen wat ik wel of niet mag doen. Ik wil mijn eigen leven leiden. Als ik mezelf snijd hoor ik die stemmen even niet meer, weet ik niet meer waar ik mee bezig ben. Op zich houd ik meer van dat gevoel dan van de rest van mijn leven ...
ik heb dat ook heel lang gedaan
het was heel moeilijk om er van af te komen maar toen ik vorige jaar in het ziekhuis was want ik sta daar wel bekend mee! meestal als ik in het ziekhuis kwam was ik bang omdat ze ander mijn armen zoude zien en toen vorige jaar was het ok ik keek me ouder aan en toen dacht ik nergens voor nodig want ik heb nu niks en dat luchte echt op gewoon geen krassen dat was dan ook weer een opluchting voor me ik was daar echt heel trots op ik had het zelf nooit verwacht dat ik daar van af kwam
het is nog wel best moeilijk de neiging is niet weg maar als ik het voel opkomen ga ik boxen met me zussen en dan is echt super leuk kun je ook je aressie in kwijt
Ik zit er nu ook al zo een half jaar aan vast.. Ik ben bijna 12. ik probeer echt te stoppen, ik snap niet hoe dit zo moeilijk kan zijn. Vroeger snapte ik nieteens waarom mensen dit deden, en nu zit ik er zelf aan vast. 1 vriendin weet het, ze was teleurgesteld, maar ze doet er niks tegen.. ik ben nu bezig met het butterfly project..
Ik snij mezelf ook. Mijn ouders geven me constant het gevoel dat ze me haten en dat mijn broer zoveel beter is dan ik. Ik kan niks goed doen, nooit. Mijn broer doet alles perfect en ik verpest alles. Ik haat mezelf, ik haat mijn persoonlijkheid en ik haat mijn lichaam. Mijn ouders hebben in december ontdekt dat ik aan AM doe en ze reageerden met reacties zoals dat ik het voor aandacht doe en bijv. "Wat doe je ipv schoolwerk? Jezelf wat in je arm snijden?" Ik kan er met niemand over praten en ik voel me vreselijk eenzaam. Ik wil gewoon in slaap vallen en niet meer wakker worden.
Geschreven door Scarlet
Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.
Meer in De psychologie van...
| 23 apr |  | Overdracht |
| 01 apr | | Slaap gerelateerde eetstoornis |
| 30 mrt | | Ik ben introvert |
| 29 mrt | | Complexe Post Traumatische Str |
| 28 jan | | Dramadriehoek |
| 20 jan | | Verlatingsangst |
