Zelfbeschadiging: strenge regels

Gepost op Zaterdag 10 december 2016 13:00 door Anika Rooke in Proud2Live.

Ik zit met mijn rug tegen een van de muren van mijn slaapkamer. De deur zit dicht. In mijn linkerhand heb ik iets om mezelf te beschadigen. Ik zet het op mijn rechterarm en haal uit. Dit is mijn manier om de ondragelijke, geestelijke pijn te verzachten. Helaas duurt het maar even.

Voordat ik opgenomen werd in een kliniek voor mijn borderline problematiek, beschadigde ik mezelf met grote regelmaat. Mijn wonden liet ik nooit hechten, waardoor er veel littekenweefsel ontstond. Niemand hoefde het te weten. Toen mijn moeder erachter kwam dat ik mezelf beschadigde, werd ze verschrikkelijk boos. ‘Je bent ziek!' zei ze op kille toon. Dat ze een paar minuten later huilend op de bank zat, hoorde ik pas veel later...

Naarmate ik steeds depressiever werd, nam de behoefte om mezelf pijn te doen toe. Het maakte niet uit dat al mijn scherpe spullen uit mijn kamer waren gehaald. Ik had altijd wel ergens een mesje goed verstopt en anders ging ik gewoon naar de winkel toe om er eentje te kopen. Makkelijk zat. Ik kende geen grenzen meer. Ik moest.

meisje borderline

De kliniek had strenge regels rondom zelfbeschadiging en die werden in het intakegesprek duidelijk naar voren gebracht. Kort gezegd kwam het er op neer dat elke vorm van destructief gedrag niet getolereerd werd. Ging het toch mis, kreeg je een waarschuwing en een beleidsgesprek. Bij te veel overtredingen volgde gedwongen ontslag. Om de ernst van de regels nog eens extra te onderstrepen, moest je ook een contract ondertekenen, waarin je, in mijn geval, verklaarde dat je jezelf niet meer zou beschadigen.

Eind augustus 2001 zou ik opgenomen worden. Ik was toen 18. De dagen kropen voorbij en een week voordat ik verwacht werd, sloeg ik helemaal door. In een roes beschadigde ik mezelf. Vervolgens ondernam ik nog diverse andere destructieve dingen. Huilend en bevend lag ik in mijn slaapkamer. Uiteindelijk belde ik ten einde raad de kliniek op met de vraag of ik eerder mocht komen. Nieuwe opnames werden echter alleen op zondag aangenomen en dus maakte ik met hun een noodplan om de laatste dagen door te komen.

Ik had geen idee hoe ik de regels rondom mijn zelfbeschadiging kon handhaven in de kliniek. Alsof een stukje buiten lopen of een film kijken zouden afleiden als ik mezelf pijn wilde doen! Daar kon ik echt woedend om worden. Toch realiseerde ik me dat ik moest blijven volhouden. Intensieve therapie was mijn enige, overgebleven reddingsboei. Mijn ouders, zusje, vrienden en bepaalde leraren konden me niet meer helpen met al hun liefde, kracht en eindeloze gesprekken; ik moest het nu echt zelf gaan doen.

meisje borderline

Onder druk van eventuele beleidsgesprekken, gedwongen ontslag en de reacties van mijn therapiegroep leerde ik anders om te gaan met mijn destructieve gedrag en mijn demonen. Ik vertelde veel over de traumatische gebeurtenissen die zich in mijn leven hadden afgespeeld en hoe dat mij gevormd had. Uiteindelijk ben ik ‘officieel' twee keer op het matje geroepen, vanwege zelfbeschadigingNadat ik dertien maanden had doorgebracht in de kliniek, las ik mijn eindverhaal voor. Ik vertelde over mijn behaalde doelen en over hoe ik de tijd in Amersfoort had beleefd. Verder beloofde ik plechtig om mezelf nooit meer te beschadigen, op welke manier dan ook. Ik was ervan overtuigd dat ik inmiddels sterk genoeg was.

Bij thuiskomst bleek echter het tegenovergestelde. Zonder pressiemiddelen en de veiligheid van een groep verviel ik op een gegeven moment weer in oud gedrag. Mijn verstand was mijn gevoel eigenlijk nog niet de baas. De jaren die volgden, kenmerkten zich door ups en downs wat betreft de mate van zelfbeschadiging. Ik ben tot op de dag van vandaag nog steeds in therapie en heel voorzichtig begin ik te merken dat ik ook anders kan leven...

Fotografie door Haley
Tevens verschenen in Mijn Geheim

 

Reacties

Black Tiger - Zaterdag 10 december 2016 15:50

herkenbaar.. bedankt voor het delen!
zet hem op meis! Heel veel succes!
x

Leonie_06 - Zaterdag 10 december 2016 16:30

Het is heel erg herkenbaar wat je schrijft, dankjewel dat je dit wil delen!
Ik wil je veel succes wensen en veel kracht!

Prue - Zaterdag 10 december 2016 16:46

Hey, was je op De Zwaluw?

Janie - Zaterdag 10 december 2016 21:12

Nogal triggerend dit...

Wies - Zaterdag 10 december 2016 21:24

Mooi en goed blog

Anoniem - Zaterdag 10 december 2016 21:43

Knap dat je jouw verhaal wilt delen. Helaas durf ik tegen niemand te zeggen dat ik borderline heb.

M - Zaterdag 10 december 2016 23:27

Ben wel nieuwsgierig welke kliniek je gezeten hebt.. Mijn ervaring in de hulpverlening tegenwoordig is beter gelukkig, geen non contracten, en het gesprek aangaan over het waarom erachter.

Anika - Zondag 11 december 2016 00:13

Dank jullie wel voor jullie mooie reacties. Zelfbeschadiging is een lastig onderwerp. Ik hoop dat mijn openheid anderen helpt in hun strijd tegen zichzelf opzettelijk pijn doen.

Ik ben opgenomen geweest in de Zwaluw. Ook daar heb ik een blog over geschreven, die volgt over een paar weken hier op Proud2Bme.

Chantal Van den dam - Maandag 12 december 2016 19:03

mooi geschreven en ook heel herkenbaar. ik heb zelf ook op de zwaluw gezeten 4 jaar geleden. zelfbeschadiging was toen ook voor mij een lastig punt. ik ben zelfs op bezinning gestuurd vanwege het niet terug melden van een aantal incidenten. tot op de dag van vandaag is het nog steeds strijd maar ik begin steeds meer weerstand te krijgen tegen mijn destructieve gedrag. langzaam begin ik mezelf belangrijk genoeg te vinden en wil ik gezonde manieren vinden maar dit is niet makkelijk. maar goed dat hoef ik jou niet te leggen.

Bedankt voor het delen van je verhaal.

Gastblog door Anika Rooke

Anika publiceert de komende twee maanden iedere week een blog over haar leven met borderline.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?