Pro-anaGevangen in een pro-ana forum
Op mijn 14de openden de virtuele deuren naar een pro-ana forum zich voor mij, dat ik nu verder ‘het forum' zal noemen. Het was behoorlijk lastig om binnen te komen, ik moest eerst door een soort screening om te kijken of ik wel ‘een echte ana was'. Er werden vragen aan me gesteld, die ik maar beantwoordde met het antwoord waarvan ik dacht dat ze het horen wouden, en ik werd toegelaten. De eerste keer dat ik toegang had tot het forum, keek ik mijn ogen uit. Zoveel subfora, zoveel topics, zoveel leden, het leek een complete stad op internet. Ik, als 14-jarige, was vooral heel trots dat ik toegelaten was en dacht er totaal niet bij na hoe slecht en ongezond al die tips waren. Wist ik veel, ik was 14, laxeermiddelen slecht? Hoezo? Van anorexia kon je onvruchtbaar worden? Mooi, was ik van die bloedende rotzooi af iedere maand. Ik was te onvolwassen om na te denken over de gevolgen. Op school ging het ook niet zo goed met me. Ik zat dat jaar op een nieuwe school in 3VWO, omdat ik was weggepest op mijn oude school. Ook op deze school ging het niet zo goed, ik had weinig vriendinnen en werd ook op deze school aan het begin van het jaar gepest. Halverwege het schooljaar is dat wel minder geworden, maar nog steeds voelde ik me alleen. Toen ik vlak daarna toegelaten werd tot het forum, begon ik al snel daar te ‘socializen'. Het weinige sociale leven dat ik op school nog had, verdween. Het kon me niet schelen, ze snapten me daar toch niet, op het forum zaten mensen die me begrepen. Omdat het zo moeilijk was om binnen te komen op het forum, kwamen er weinig nieuwe leden bij en kende iedereen elkaar. Niemand van buitenaf kon het forum binnenkomen en daarom vertelde iedereen de meest persoonlijke dingen op het forum.
Er was ook een sterke sociale controle binnen het forum: Als iemand een paar dagen niet online was geweest, was iedereen meteen al ongerust en dat was dus ook iets dat je gewoon niet deed. Natuurlijk waren er wel leden die maar af en toe online waren, maar de meeste lieten toch wel elke dag iets horen. Niemand wou immers de rest ongerust maken. Iedereen controleerde elkaar, elkaars voedsel, elkaars gewicht, alles. Er vonden wedstrijden plaats wie het meeste of het snelste gewicht kon verliezen. Het was, zoals ik al zei, een soort stad op internet, maar met de sociale structuur van een dorp: Alles is er te vinden, iedereen kent elkaar en iedereen weet alles van elkaar Ik was ondertussen 15, een klein stukje meer volwassen en gelukkig ook een stukje slimmer en ik begon langzamerhand door te krijgen dat waar ik mee bezig was, echt niet goed was. Ik ontdekte Proud2bme en heb daar toen een aantal maanden gezeten, zonder op het pro-ana forum actief te zijn. Toch kon ik het forum niet achter me laten, ik zat daar opgesloten en kon er niet meer weg. Nu klinkt dat stom, want ik had er toch voor kunnen kiezen gewoon niet meer daar heen te gaan? Dat had inderdaad gekund, maar ik had mensen van het forum op hyves, facebook en msn, ik smste met ze, ze bleven vragen hoe het met me ging. Ze maakten zich zorgen, vertelden me dat ze mijn wedstrijdjes misten en dat ze mijn berichtjes misten. Ik ben toen weer weggegaan bij Proud, terug naar mijn virtuele dorp om daar weer flink terug te vallen in mijn eetstoornis. Ik kreeg complimenten over mijn willpower (Willpower? Ik kón niet eens eten, al probeerde ik het) en kreeg complimenten over mijn figuur. Ik zag mezelf nog steeds als dik, maar de complimenten voedden mijn eetstoornis en ik ging nog minder eten. Hoe minder ik at, hoe meer berichtjes in mijn dagboekje ik daar kreeg en dat motiveerde me weer om nog minder te gaan eten. Soms had ik een ‘eetbuiperiode', die duurde dan variërend van een dag tot 2 weken. Dan reageerden er opeens een stuk minder mensen in mijn dagboekje. Dit motiveerde me dan weer om niet te eten, ik kreeg weer complimentjes, etc. Zo ging het maar door.
Het forum is niet verantwoordelijk geweest voor mijn eetstoornis, maar heeft toch op veel vlakken een steentje bijgedragen. De virtuele stadsmuur die om het forum heen staat maakt dat je opgesloten zit, de sociale controle voorkomt dat je ontsnapt. En vooral, de leeftijd waarop sommige leden het forum binnen komen, maakt dat jonge meisjes er al heel erg vroeg in gevangen zitten. Er zaten destijds meisjes op het forum van 11 en 12 jaar. ‘Officieel' was er een leeftijdsgrens van 14, maar toch zaten er zoveel jongere meisjes op het forum. Zonde, die meisjes hebben geen idee waar ze zichzelf voor aanmelden. Op zo'n jonge leeftijd denk je totaal niet na over de gevolgen, je hebt niet door wat je jezelf aandoet en dan zit je vast. Ook al wil je er dan weg, je komt er niet meer uit, je zit gevangen tussen de muren van het forum. Door: Esther Gerelateerde artikelen
Reactie van Sabb.Sommige stukjes zijn inderdaad erg herkenbaar, betreffende het socializen. Reactie van I.Wat heftig zeg! Ontzettend goed van je dat je die vreselijke wereld achter je hebt kunnen laten, want zo'n ''wereld'' maakt je kapot. Mooi dat je je verhaal hier hebt gedaan en hopelijk is het een eye-opener voor meiden die ook gevangen zitten in pro-ana. Ikzelf heb gelukkig nooit de behoefte gehad om op pro-ana sites te kijken en tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik me er nooit mee in gelaten heb. Een eetstoornis wil je echt niet hebben en ik vind het zo ziek dat op dit soort sites anorexia wordt opgehemeld alsof het je een beter mens maakt ofzo, terwijl het je alleen maar de vernieling in helpt. Reactie van JoyVreselijk... goed dat je daar weg bent en nu inziet dat je er niet gelukkig van wordt. Reactie van suusheel herkenbaar... Reactie van leilaniheel herkenbaar. knap dat je het achter je hebt gelaten! respect. Reactie van EliseDank je wel Esther voor je verhaal! Reactie van Hoshi (Esther)Dank jullie wel voor jullie reacties allemaal! Reactie van GoldenHeel mooi geschreven. En ik vind het ook heel knap van je dat je het achter je hebt kunnen laten. Geweldig Reactie van RainbowmeisjeWaaw meid. Respect voor jou. Ik herken het verhaal, je bent echt dapper dat je het achter je hebt kunnen laten! Reactie van Anoniem meisjeGeweldig verhaal Reactie van xnatasjalovesjazzmooi verhaal meis' zo herkenbaar! en dan vooral op ping.. bij mij. Reactie van EsterIk ben nu 13 jaar. Ik heb precies hetzelfde met eten. Ik eet de ene keer bijna niks en gooi ik al mijn eten weg en de andere keer eet ik heel veel. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb nou een paar keer op pro ana sites gekeken maar ik durf niet echt. Waarom weet ik ook niet echt (ik denk dat mijn ouders een grote rol spelen. Ik heb ook geprobeert ooit m'n vinger in mijn keel te stoppen, maar dat lukte niet echt. Ik heb het daarna met een tandenborstel geprobeert dat maar dat lukte ook niet. Ik zit nu bij een diatiste, maar mijn gewicht neemt niet af. Ik heb geen overgewicht, maar ook geen ondergewicht. Ik wil snel gewicht kwijtraken en ik weet echt niet wat ik moet doen!! Help!! Reactie van Proud TeamLieve Ester, Reactie van nonameWie zitten er achter die sites? Reactie van ThatGiirl_xhmm ik vind het erg voor jou nso ... Reactie van Anoniempjeee.hey, Reageer op dit bericht |
Dertien jaar was ik, toen ik voor het eerst met pro-ana sites en weblogs in aanraking kwam. Ik had toen al ruim een jaar een zeer verstoord eetpatroon. Als 13-jarige had ik natuurlijk geen verstand van eten en afvallen dus zonder nadenken volgde ik zo veel mogelijk tips op, om maar zo dun mogelijk te worden. Mijn eetstoornis bestond destijds uit lange periodes extreem weinig eten, gevolgd door korte periodes veel eten. Ik was dus behoorlijk aan het jojoën. 
Er was sprake van ‘wij', forumleden en ‘zij', de buitenwereld. ‘Wij' waren sterk, want we aten niet en ‘Zij' deden wel alsof ze pro-ana vreselijk vonden, maar eigenlijk waren ze gewoon jaloers op onze zelfbeheersing.
In februari of maart dit jaar heb ik een punt achter pro-ana gezet. In de paar maanden daarna ben ik regelmatig terug gekeerd, omdat ik het miste, maar op een gegeven moment had ik gelukkig de behoefte niet meer aan pro-ana. Ik begon in te zien wat het forum met mijn leven gedaan heeft. 
