28Heb ik een eetstoornis?
Lange tijd heb ik getwijfeld of mijn eetstoornis wel echt een eetstoornis was. Zelfs toen ik in behandeling zat, schoot deze gedachte nog wel eens door mijn hoofd. Alsof ik mij aanstel, alsof mijn eetstoornis nep was en dat het wel mee viel met mijn eetstoornis. Want, wanneer heb je nou een eetstoornis? Hoe weet je dat?
Ik heb het hele internet afgestruind, mijn BMI op allerlei sites naberekend. Ik dacht dat mijn BMI onder een bepaald getal moest zitten om een legaal probleem te hebben. Dat stond immers bij de uitleg over eetstoornissen. Ik was is al jaren ongelukkig met mezelf. En ik dacht dat als ik die eetstoornis had, ik een reden had. Waarom was ik anders zo ongelukkig met mezelf?
Meerdere sites heb ik gemaild met mijn verhaal. Daaronder stond steeds weer dezelfde vraag: ''Heb ik een eetstoornis?'' Ik moest het op de één of andere manier zwart op wit krijgen, dan pas kon ik hulp krijgen of er met iemand over praten. Gelukkig prikte mijn vriendinnen door mijn zwijgen heen en viel het hen op dat ik rommelde met eten. Die sticker ''Eetstoornis'' is echt niet nodig!
Als je ergens moeite mee hebt, dan mag je daar toch over praten? Iemand die last heeft van zijn enkel, zegt dat toch ook tegen zijn vrienden? Natuurlijk, een eetstoornis gaat vaak gepaard met een hoop schaamte. Maar stilletjes in een hoekje blijven zitten en niets zeggen, terwijl je zelf eigenlijk wel weet dat er iets speelt, is ook niet bepaald helpend toch?
Wanneer heb je een eetstoornis en wanneer heb je dat niet? Sommige mensen hebben problemen met eten of moeite met bepaalde voedingsmiddelen. Daar kunnen verschillende redenen voor zijn, zoals beperkte smaak, allergie of stress. Er zijn ook mensen die moeite hebben om op gewicht te blijven. Ze hebben bijvoorbeeld een te snelle stofwisseling. Of mensen die van lekker eten houden en daardoor overgewicht hebben en gezonder willen leren eten. Al deze mensen hebben niet persé een eetstoornis. Maar soms willen deze mensen wel hulp van hun omgeving of een diëtist om weer gezond te worden.
Een eetstoornis is eigenlijk een mechanisme dat is ontstaan vanwege onderliggende problemen. Misschien denk je nu: ''Ik heb geen problemen. Ik heb een prima jeugd gehad.'' Je hoeft inderdaad ook niet heftige trauma's of een rottige jeugd achter de rug te hebben om een eetstoornis te ontwikkelen.
Een eetstoornis en het gedrag dat daarbij komt kijken, zijn eigenlijk de symptomen van de problemen die er achter schuil gaan. Een aantal voorbeelden zijn; een negatief zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen, het gevoel van controleverlies over je leven, gevoeligheid etc. Bij veel mensen is de oorzaak van hun eetstoornis een combinatie van verschillende problemen.
Dit laat dus al zien dat het probleem bij een eetstoornis niet gaat over de problemen met eten. Maar dat deze problemen met eten er zijn om juist om te kunnen gaan met de problemen. Helaas is dit een ernstige destructieve manier en is het lastig hier alleen en zonder hulp uit te komen. Daarom is het erg belangrijk je problemen, wat ze ook zijn, serieus te nemen.
Eetprobleem of eetstoornis?
Iets is geen eetprobleem meer, maar een eetstoornis als het je (dagelijks)leven in de weg staat, als het je dermate beperkt dat het je leven op negatieve wijze beïnvloedt, terwijl je dat niet wilt. Lees meer over het verschil tussen een eetprobleem en eetstoornis.
Tip 1: Praat
Praat met je omgeving over je problemen met eten. Het is eng om te vertellen dat je misschien een eetprobleem of eetstoornis hebt, maar het is heel belangrijk hier openheid aan te geven. Wanneer je dat niet durft kun je HIER een voorbeeldbrief downloaden. Praat over je problemen, hoe klein of groot deze in jouw ogen ook zijn. Ze zijn lastig voor je, en daar verdien je steun bij!
Tip 2: Je stelt je niet ''gewoon'' aan
Is iets voor jou een probleem, dan heb je alle recht hier hulp en steun bij te krijgen. Wil je hier nog iets meer over lezen? Lees dan ook eens ''Het valt wel mee met mijn eetstoornis.'' Of ''Hulp vragen en eetstoornis.''
Tip 3: Eetprobleem
Herken jij je niet persee in de dingen die je hier leest over eetstoornissen, maar heb je wel problemen met eten? Misschien heb je dan voldoende steun aan je omgeving en is het goed om afspraken te maken over je eetpatroon. Een diëtist kan jou hier ook bij helpen, want ook dan verdien je hulp.
Tip 4: Diagnose
Krijg je de diagnose eetstoornis of krijg je juist helemaal geen sticker opgeplakt? Vraag jezelf dan eens af waarom je vindt dat je dat label nodig hebt. Kijk naar jezelf en als jij vindt dat je hulp nodig hebt, vraag die hulp dan! Dat verdien je, om wat voor probleem het ook gaat!
Tip 5: BMI
Je kunt natuurlijk je BMI berekenen, maar de ernst van je eetstoornis is niet afhankelijk van je gewicht. Veel mensen denken dat je een laag gewicht moet hebben, om een ernstige, levensbedreigende eetstoornis te hebben. Maar ook wanneer je gewicht redelijk gezond is, kun je een gevaarlijk probleem hebben met eten! Neem jezelf daarom serieus en kijk niet alleen naar de buitenkant!
Of jij een eetstoornis hebt, kunnen we je niet vertellen. Wel dat je hulp verdient. Voor welk probleem dan ook.
Gerelateerde blogposts
Reacties
Ik vind het een erg goed stuk!
Heel herkenbaar; vooral hetgeen wat je schrijft over het narekenen van je BMI etc. en op allerlei sites de vraag 'heb ik een eetstoornis' stellen. Ik dacht dat ik 'de sticker' nodig had om daarmee aan te geven dat ik écht een probleem heb, maar nu bij mij de diagnose 'anorexia' is vastgesteld voelt dit niet anders dan voorheen.
Ik denk idd dat je zelf heel goed aanvoelt of het daadwerkelijk een vervelend probleem is (wat is op te lossen met wat extra hulp/begrip) of een stoornis waarbij intensieve begeleiding nodig is.
Ik ben in ieder geval blij dat ik mijn eigen verstand (dit is niet meer normaal!) serieus heb genomen en de stap naar hulp heb gemaakt. Ik ben er nog lang niet, maar heb vertrouwen in de toekomst.
Bedankt voor het delen van dit stuk!
ik heb geen ondergewicht maar wel een 'eetstoornis'! ik ben de sticker plakken en het in hokjes plaatsen van mensen ook zo beu! alsof je aan eisen moet voldoen, goed dat hierover geschreven wordt:)
Erg fijn om dit te lezen :) Ik heb geen eetstoornis, maar wel problemen met eten. eigenlijk al zolang ik mij kan herineren. ( ik heb als baby van 1 jaar in het ziekenhuis gelegen omdat, ik niet wilde eten) ik herken wel symptonen van een eetstoornis, maar zoals in dit stuk staat het belemmert mij niet in het dagelijks leven.
''Je hoeft inderdaad ook niet heftige trauma's of een rottige jeugd achter de rug te hebben gehad om een eetstoornis te ontwikkelen. Een eetstoornis en het gedrag dat daarbij komt kijken, zij eigenlijk de symptomen van de problemen die er achter schuil gaan. Een aantal voorbeelden zijn; een negatief zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen, het gevoel van controle verlies over je leven, overgevoeligheid etc. Bij veel mensen is de oorzaak van hun eetstoornis een combinatie van verschillende problemen. ''
daar voel k me wel een beetje opgelucht bij. Ik voel me altijd vaak zo stom omdat ik helemaal geen heftige dingen heb mee gemaakt en toch zeik en zeur k over het eten en gewicht enz... mensen vragen ook vaak.. ja wat is er dan gebeurt dat je een eetstoornis heb ontwikkelt? of dan lees je verhalen over dt iemand iets naars heeft mee gemaakt en daardoor die eetstoornis heeft ontwikkelt... dan denk ik bij mezelf.. nee kweet niet wat ik dan precies denk maar ik voel me dan zo stom en een aansteller... maar goed. ik weet dat je niet per se iets heftigs mee hoef te hebben gemaakt om een eetstoornis te ontwikkelen, en dit artikel geeft me nog even weer een extra bevestiging.. thnx. xx
Ik had vorig jaar anorexia, dat is nu denk ik wel voor het grootste deel "voorbij" maar soms eet ik alleen mn avondeten, en soms ontbijt en avond. Ik val hier nu niks meer vanaf. Hoewel ik soms (1× per maand soms langer) een zak chips in 1x werkwerk en een reep chocola erachteraan. Zijn dit dan eetbuien ofsoa? Ik vind het doodseng dat ik dat dus soms doe omdat ik het eigenlijk nooit heb meegemaakt. Nu dus 2 keer gebeurd. Hiervan ben ik wel weer wat aangekomen! )= kan iemand helpen?
Hai Soof, dat wat jij beschrijft zijn geen eetbuien. Bij eetbuien eet je nog veel meer. Ik kan me wel voorstellen dat die trek die je hebt waardoor je een zak chips en reep chocolade opeet, ontstaat doordat je soms te weinig eet.
Oeff...herkenning in dit stuk!
Super goed stuk :)
Toen ik de hulpverlening inging, wilde ik alleen maar horen dat ik een eetstoornis heb, als een bevestiging van dat ik dat 'bereikt' had. Als een soort schouderklopje voelde dat. Zieke gedachten natuurlijk! Maar daar ben ik dus niet alleen in ;)
Ik vind het heel herkenbaar! Ik zeg vaak genoeg tegen mezelf, het valt wel mee, maar toch weet ik ergens wel dat het, als ik het nu niet gaat oplossen, nog erger zal gaan, ik eet, maar kots het niet uit, al hoewel ik dat wel heel graag wil, en ik weet ook dat als ik dit niet mondeling aan iemand ga vertellen, dat de dwang dan te groot word om te weerstaan, ik wil niet toegeven aan mijn eetstoornis, maar ik weet wel dat ik 'em heb. Nog niet zo erg, tenminste, dat maak ik me zelf wijs, zonder dat ik het door had, dat het wel eens niet zo kon zijn, schreef ik het weer op.... Er zijn mensen die het veel erger hebben dan ik, dat weet ik zeker, dat is echt zo, na lezing van al deze verhalen, maar toch maak ik mezelf misschien wel veel te veel wijs dat ik geen hulp nodig heb, en dat het allemaal wel mee valt, want als ik echt heel eerlijk ben, weet ik zelf dat het helemaal niet zo gaat als dat het hoort te gaan. En toch vraag ik me nog steeds af of ik niet aandacht probeer te trekken... Zou ik op de fiets naar school denken 'ik moet afvallen' omdat ik aandacht wil? Ik weet het niet, af en toe ben ik gewoon mijn gedachten kwijt, en als het om zo iets gaat, dan ben ik het altijd kwijt, maar ik wil het weer terug, en dat gaat mij lukken ook, en als het mij lukt, dan lukt het de rest van de mensen ook!!
Ik durf het echt niet te bespreken met m'n ouders terwijl ik er wel heeel erg mee worstel elke dag..
zo herkenbaar,
ik vind wel dat ik een stiker nodig ben omdat anders mensen me niet serieus nemen, maar dat is dus onzin, het benivloeid wel me leven soms eet ik alleen avond eten en soms alles, en soms ontbijt en avond eten, weet bijna van alles uit me hoofd hoeveel er in zit, en voel me lui en dik als ik een dag niet heb gesport, mooi geschreven dus xxx
Ik zou zo graag hulp willen alleen durf ik de stap niet te zetten...
Ik wil ook hulp, maar niet in een kliniek.
Gewoon leren eten. Maar controle is
belangrijk. Ik zit in een tweestrijd.
Help me a.u.b!
Bezoek het forum eens. Sterkte!
Ik twijfel ook of ik het heb, omdat ik zelf vind dat ik normaal eet.
Alleen mijn ouders zeggen steeds van dat ik niet echt normaal eet enz. En omdat ik er bijna altijd aan denk van wat ik die dag ga/moet eten. Maar we hadden pas ook met de hele klas dat we naar de wok gingen alleen ik ging niet omdat ik weet dat ik toch niet veel ga eten. Soms blijf ik ook bij mij vriendin eten en dan vraag ik meestal altijd wat ga je eten, meestal is het bv patat ofzoiets. Dan denk ik gelijk van dan moet ik morgen minder eten enz dus daarom eet ik liever nooit bij iemand anders. Maar opzich zit ik op een gezond gewicht. Dus of je het nou een eetstoornis mag noemen ik denk meer dat het een probleem is met eten;)
ik heb een niet zo ernstige eetstoornis...
voordat het ernstig werd hebben mijn ouders me heel erg geholpen
ik eet nog steeds weinig maar goed genoeg om op gewicht te blijven.
ik herken mezelf ook in de zin dat je tijdens het eten de controle hebt.
de maaltijden zijn nog steeds mijn minst favoriete dag maar heb geen
ondergewicht meer.
Ik heb eigenlijk al ruim 3 jaar best wel problemen met eten. Ik heb een gezond gewicht, nooit een diagnose gehad en heb gesprekken met een gedragsdeskundige/psycholoog. Hij schuift de problemen rondom eten af op "negatieve gedachtes". Volgens mij denkt iedereen (die ik het heb verteld) dat ik me aan stel... Dit is echt niet waar. Er is meer aan de hand, maar dat word toch niet geloofd.
Wel een mooi artikel. Proud heeft heel erg veel mooie artikelen.
Ik heb eigenlijk al ruim 3 jaar best wel problemen met eten. Ik heb een gezond gewicht, nooit een diagnose gehad en heb gesprekken met een gedragsdeskundige/psycholoog. Hij schuift de problemen rondom eten af op "negatieve gedachtes". Volgens mij denkt iedereen (die ik het heb verteld) dat ik me aan stel... Dit is echt niet waar. Er is meer aan de hand, maar dat word toch niet geloofd.
Wel een mooi artikel. Proud heeft heel erg veel mooie artikelen.
Ik heb geen idee of ik een probleem of stoornis heb. Soms kijk ik in de spiegel en denk ik dingen als: "ik ben veel te dun! Waarom heb ik geen 'vrouwlijke vormen' zoals andere meiden? Ik kan mijn botten zowat zien!" terwijl ik op een ander moment weer denk van: "Kijk die vetrollen! Je eet veel te veel snoep en je onderkin groeit alleen maar!"
Ik weet niet wat ik van mezelf moet vinden. Soms denk ik dan ook dat ik moet stoppen om ernaar te kijken, omdat als ik dun en dik tegelijk ben, ik vast wel "normaal" moet zijn of zoiets. Maar dit hou ik nooit lang vol. Het ene moment prop ik mezelf vol met alles wat ik kan vinden, het liefst al het zoete. Het andere moment honger ik mezelf uit of zorg ik dat ik ga braken.
Ben ik raar? Heb ik een probleem? ( Ik lust trouwens ook niet heel veel)
Ik eet weinig, omdat ik geen brood lus. Sinds kort koop ik speciaal brood, maar dat is aardig duur. Ik ben 14, 1,60 meter lang, en ik weeg 39 kilo. Ik train ongeveer 20 uur per week. Het is al een aantal trainsters opgevallen dat ik veel tr mager ben voor mijn leeftijd. Ik eet nu ongeveer 3 of 4 broodjes per dag en soms 2 borden avondeten. Soms ook maar 1. Ik eet bijna nooit fruit. Maar ik weet niet of dit nou een eetstoornis is of niet.
Groetjes mij...
ik weeg 50 kilo en ben 1.80 en 14 jaar
ik heb net mijn BMI uitgerekend en ik heb een heel ongezond gewicht het is nou niet dat ik dit wil maar ik wil ook aankomen want ik vind mijn lichaam nu gewoon goed
ik bedoelde ook niet aankomen
Heeft iemand misschien de link van die zelftest bij Ursula, want op hun site kan ik de test niet vinden... Dankjullie wel alvast!
Ik begrijp da wel ik eet nix enal en soms denk ik dan heb ik eetstoornis of stel ik me aan :/ nu ga ik op zoek ;) x
Ik zit ook drie jaar met een eetprobleem het is niet echt heftig maar je denkt er wel elke dag aan soms dan wil ik het vergeten nergens aan denken maar zodra ik een vreetbui of iets ongezondst heb gehad dan voel ik me slecht en dan komt er wel een soort van angst bij je op dat het niet eentonig mag worden en dat je zo veel bij komt zonder dat je het echt in de gaate hebt ik durf er ook niet met me ouders er over te praten want dat wordt toch in mijn ogen tegen je gebruikt of het gaat de familie door dan heb ik zo iets van laat maar ik los het zelf wel op
ik vind het een goed verhaal
ik heb namelijk ook een eetstoornis/probleem ik ben 3 .5 jaar geleden ziek geworden en heb een operatie in me hals gehad sindsdien kan ik niet tot nauwelijks eten ik verdraag veel eten niet dat krijg ik of niet weg of word niet verteerd en komt er dus net zo hard weer uit ik heb 2,5 sondevoeding gehad maar dat vonden ze niet nodig meer omdat ik dus niet een dun persoon ben maar het feit is dat ik altijd heel dik ben geweest nu ruim xx kilo lichter ben door mijn ziekte weleens waar maar ik dus totaal verzwakt ben steeds tegen de grond ga ik nu dus ook rolstoel afhankelijk ga worden doordat ik geen kracht en energie meer heb en de artsen het dus niet erg vinden dus ik heb hierin wel een groot probleem want ik leef dus al die tijd op melk een zakje breaker per dag en twee toetjes en dan houd het op en zelfs dit kan er weer uit komen
Geschreven door Nouska
Nouska is redactrice en ervaringsdeskundige voor Proud2Bme. Ze blogt regelmatig en je kan haar vinden op het forum.
Meer in Proud2Live
| 18 jun |  | Proud2Meet: Zomer en een eetst |
| 17 jun | | Een eetstoornis, het gaat niet |
| 17 jun | | Nieuw: Ikea Papershop |
| 16 jun | | Vacature stagiair Proud2Bme |
| 15 jun | | Depressie en onbegrip |
| 15 jun | | Middagen over eetstoornissen: |
