The story of...

Wil jij ook jouw verhaal op Proud2Bme? Mail je verhaal dan naar info@proud2Bme.nl

Van Anorexia naar eetbuien

Ik weet het nog goed. Ik als ‘anorectisch meisje' die niet goed wist waar de drang naar eetbuien nou vandaan kon komen. Ik snapte het niet, kon me er geen voorstelling van maken dat je zo graag wilde eten. Nee, niet wilde, ‘moest' eten. Ik hoopte ook dat ik me er nooit een voorstelling van zou kunnen maken. Maar helaas, ook ik kwam in de ban van eetbuien terecht..

In de tijd dat ik weer een normaal eetpatroon leerde handhaven, steeg in gewicht, ik langzamerhand naar mezelf durfde te kijken en durfde te veranderen ging het allemaal goed. Mijn angst voor eten raakte ik kwijt, ik had weer vrienden, ging weer op pad.. ik leefde weer.

En toch, toch liet ik me weer verleiden om af te gaan vallen. Een vakantie gehad, vakantiekilo's aangekomen. En tsja, die moesten er toch wel af. En zo begon ik weer fanatiek te lijnen. Eerst gezond, later steeds sneller. Dat gezond afvallen schoot immers in mijn hoofd niet op. En zo werd er weer wat meer weggelaten, sportte ik net wat meer als anders en zette ik door, ik zette te ver door. Mijn hoofd kon het niet meer bijhouden, evenals mijn maag die ik in die tijd als ‘knorkampioen' bestempeld had. Wat een honger. En daarmee werd het verlangen in mij om te eten steeds groter.

‘Als ik op mijn streef zou zitten zou ik wel weer gewoon gaan eten', dacht ik nog. Die streef werd echter nooit behaald. De eetbuien kwamen. Eerst soms. Later steeds vaker, omdat ik steeds strenger ging compenseren. En waar ik eerst dacht nog de overhand te hebben, zo nam de eetstoornis mijn leven weer over. Ik werd weer geleefd, in plaats van dat ik leefde. De eetbuien kwamen vaak niet eens meer voort vanuit fysieke honger, maar vanuit ‘hoofdhonger'. Langzamerhand begon ik me steeds meer af te sluiten en kwam ik in het cirkeltje van eetbuien en compenseren terecht. Vrienden raakte ik kwijt, voor school had ik geen concentratie meer. Ik voelde me alleen nog maar walgelijk.

‘Had ik maar op tijd hulp gevraagd', denk ik nog vaak. Maar ik weet ook hoe bang ik was. Ik, als meisje die anorexia had gehad, had nu eetbuien? De schaamte, de walging en de afgunst om mezelf was te groot om dit te delen. Ik sloot me nog verder af, zakte verder in en verschuilde me. ‘Ik kon het wel alleen', was sterk genoeg om mijn eetbuien de kop in te doen steken. Ik bleef hopen dat ik de eetbuien kon stoppen en alsnog kon afvallen naar het gewicht wat ik wilde. Niet dus..

Ik bleef hier alleen mee worstelen, de stap om te delen was te groot, te eng en te moeilijk. Totdat ik op een dag inzag dat het niet meer ging. Huilend heb ik het verteld. En waar ik dacht dat mensen mij een ‘faler' zouden vinden en me niet serieus zouden nemen, zo serieus werd ik wel genomen. Ik had angst gecreëerd voor niets. De hulp was er, de armen werden me toegereikt. En daarmee kon en durfde ik de stap te gaan maken om uit mijn cirkeltje te stappen.

Vaak ging ik nog onderuit. Mijn eetbuien waren niet opeens over, maar ik kreeg de hulp om weer een normaal eetpatroon te gaan handhaven en te stoppen met tussendoor compenseren. Dat was juist wat mijn eetbuien in stand hield. De hoop om eerst nog af te vallen naar mijn streefgewicht en dan weer normaal te gaan eten liet ik varen. Het was een onhaalbaar doel. Doorzetten kostte me bloed, zweet en tranen. De compensatiedrang was groot. Maar het volwaardige eetpatroon deed me goed. De behoefte naar een eetbui vertrok naar Verweggistan, de behoefte naar zoet verdween ook.

Ik voedde mijn lichaam, deelde mijn gevoelens en gedachten en zette door. Wat was ik blij dat ik hierin de stap naar hulp had gezet..

Blijf niet alleen zitten met je eetbuien, omdat de schaamte en de walging te groot is. Blijf niet vasthouden aan de hoop dat je eetbuien gaan stoppen en je alsnog weer kunt afvallen naar een bepaald gewicht. Je bereikt dat streefgewicht niet en helpt jezelf alleen maar verder de put in. Laat die hoop varen, je raakt enkel de dingen kwijt die je lief zijn. Je raakt je leven kwijt.

Houd je niet vast aan een bepaald gewicht, maar laat jouw lichaam z'n eigen weg vinden. Dan kom je vanzelf waar je wezen moet. Want eerlijk? Toen werd ik pas echt happy met m'n lijf..

Anoniem

Foto: flickr.com/photos/saltedtears/

Gerelateerde artikelen

Eetbuien

Eetbuien gelinkt aan verslaving

Emotie-eten

Het geheim van eetbuien

Reactie van Eilish

Echt heel goed geschreven!
Ik hoop dat het nu een stuk beter met je gaat

Reactie van Green veined white

Hiervoor ben ik ook zo bang. Eerst viel ik af zonder er teveel over na te denken. Toen zeiden ze me dat het eng werd en ik besefte dat. Dus ging absurd veel eten (na wel erg veel innerlijke problemen en huilen en angst) maar ik was bang te ver te gaan. Op mijn gewicht dat ik had voor het afvallen, schrok ik en ging abrupt lijnen. Tot ik weer wat te weinig woog en weer at. Waarna ik weer lijnde.. Wel wat verder, maar dat is er nu met weer aan. Ik eet met mijn hoofd en niet volgens mijn gevoel. Doodeng. :( ik heb geen hulp, durf dat ook niet aan. Ik ben altijd typetje diehard geweest zonder angsten en nu gaat het naar dying softly inside..

Reactie van Cylu

'Ik, als meisje die anorexia had gehad, had nu eetbuien?'

Wow.. zo herkenbaar!
Vanaf maandag ga ik 5 dagen in de week naar de Ursula kliniek in Leidschendam en in het weekend ben ik dan wel thuis. Ik ben erg blij met de hulp die gaat komen.

Reactie van @Green veined white

Zeker hulp zoeken meid! Laat jezelf niet nog langer dobberen in afvallen, aankomen, afvallen, aankomen.. het is zo verschrikkelijk zonde van je leven! Zoek de hulp, ga het aan. Alleen kom je hier niet uit.

Je bespaart jezelf een hoop ellende door hulp te zoeken..

Reactie van Laurr

wow zo herkenbaar..
Ik heb zelf 2 opnames voor anorexia achter de rug en ben overgeslagen in boulimie... heel mooi geschreven!
ik wens je nog zoveel succes!

Reactie van SmallButBrave

Zo herkenbaar!
Na lang extreem lijnen zit ik nu in een eetbui/boulimia-periode.
Ik heb wat hulp maar de weg is lang...

Succes nog!

Reactie van Evy

Heel herkenbaar, mooi gescheven. Ik hoop dat het nu beter met je gaat! De eetbuien zijn het niet waard (het lijnen ook niet!)
X het gaat je lukken

Reactie van Liekesmee

Echt heel erg herkenbaar & mooi geschreven!
Veel succes nog!

Reactie van Mella

Erg herkenbaar.. vooral het stukje dat de schaamte dan nog groter is.
Knap dat je je ervaringen zo goed verwoord hebt zeg!

Reactie van Mar

Wat goed geschreven!
En zo herkenbaar.
Vooral de laatste zin is iets waar ik mee zit.
Dat ik me nog te vast hou aan dat ene streefgewicht.

Reactie van Nouky

Heel herkenbaar!
Je hebt het mooi geschreven!

Reactie van xsanne15x

wow echt heel erg herkenbaar,
ik maakte dezelfde dingen mee dus snap helemaal hoe je je hebt gevoelt;)

Reactie van Xx

Komt me heel bekend voor..
Maar gelukkig heb ik de eetbuien achter me kunnen laten (:

Reactie van Dada

Mooi en herkenbaar geschreven,.
Maar ik krijg wel de indruk vanuit het stukje en de reacties dat eetbuien iets vreselijks zijn, en dat anorexia hebben beter is. En ik kan me ook heel goed indenken dat dit zo voelt, want zo heb ik het zelf ook jaren lang ervaren: ik wilde maar dat ik AN had en geen BN, zodat ik eindelijk eens zou afvallen.. En natuurlijk zijn eetbuien écht heel naar, maar ik kan me ook voorstellen dat bij mensen die eetbuien hebben en dit lezen de schaamte nog groter wordt en ze nog meer het gevoel hebben dat ze falen.. Zo zou ik het wel ergens onbewust ervaren toch wel.

Reactie van ,.

Woww.. écht heel herkenbaar geschreven!

Reactie van @Dada

Eens...

Reactie van idontdare2saymyname

Bah, wat eng herkenbaar. Ik heb al 9 jaar anorexia, paar x zeer gevaarlijk ondergewicht gehad en toen waren daar opeens de onbedwingbare eetbuien. Die kreeg IK(??!!) - dat meisje met ''ernstige Anorexia'' dat op een gegeven moment niets meer at. Ik voelde me ontzettend alsof ik mezelf verloochende, alsof ik niet meer het recht had om in de kliniek te zitten waar ik toen zat.
Ik kwam in zeer korte tijd zeer veel aan. De eetbuien gingen weg, maar zijn nu weer terug. Ik durf het niemand te vertellen, ik lieg er zelfs over :$ Dat kan doordat ik ze ontzettend compenseer. Ik hou mezelf voor dat het bij mij niet zo erg is, dus dat ik het wel zelf op kan lossen. Iedereen denkt dat ik superver ben gekomen in mijn strijd tegen de anorexia, maar eigenlijk is de strijd veranderd, maar zeker niet minder :(

Reactie van lola

Ik heb nooit anorexia gehad maar ben wel zo'n 4 jaar geleden ineens 10 kilo afgevallen en de jaren daarna stilletjes aan steeds meer eetbuien beginnen krijgen die ik nu echt niet meer onder controle kan houden. Ik merk nu ook dat mijn school verwaarloosd raakt, ik kom minder onder vrienden enzoverder... Ik probeer dit echt tegen te gaan maar ik dur niet om hulp, nog bij mijn ouders, nog professioneel omdat dit ovor een student veel kost.
Wanneer en waaar heb jij hulp ingeroepen en hoe kan je zonder professionele hulp dit aan?
Ik heb het wel een vriendin vertelt dat ik soms braak maar daar bleef het bij, ze reageerde wel echt "positief" en geschrokken dat ook.

Reactie van Sanne

Ik heb zelf ook dik een jaar met anorexia gelopen. Mijn ouders zeiden
vroeger (rond mn 17e) dat ik te zwaar was. Eerst ging ik me heel opstandig
gedragen, door lekkere dingen te eten voor hun neus. Op een gegeven moment
wilde ik toch wat afvallen om maar van het gezeur af te zijn, naar mijn idee
was het niet nodig en ik zat er niet zo mee. Dit is na een paar maanden
overgeslagen in elke dag calorieen tellen. Nu ben ik een jaar geleden niet meer
'anorexia-dun', omdat ik overging in eetbuien. Dit is tot een paar maanden geleden redelijk erg geweest maar het gaat nu steeds beter. Ik praat er wel
heel open over met vrienden! Ze weten alles en ik moet zeggen dat helpt echt,
tuurlijk je hebt schaamte en ik vind het heel genant maar de meesten snappen
het en praten er met me over wanneer ik hun nodig heb. Nu heb ik het
nog steeds 2 keer in de week dat ik overgeef, maar daar wil ik ook zoooo graag vanaf! Het gebeurd bij mij elke keer als ik maar 1 koekje aanraak slaat
het gelijk over in een eetbui. Ik loop nu een jaar met boulimia maar ik wil ervan af, toch zit er nog het gevoel van afvallen afvallen afvallen. Hoe krijgen jullie die eetbuiten onder controle? Ik ben heel erg opzoek naar tips omdat
ik er graag zonder hulp (heb ik gehad, vond ik echt verschrikkelijk) vanaf wil komen!

Reactie van Marije

Jaa heel herkenbaar! Toen ik weer aan mijn eetschema begon en ging opbouwen, raakte ik ook de controle kwijt en dat uitte zich dus ook in vreselijke eetbuien en daarna braken. Het gaat nu iets beter. Ik braak niet meer, maar het is nog steeds heel moeilijk. Dan lijkt alle controle ineens weg, terwijl ik zo goed was in lijnen..

Reactie van meisjee18

Een heel mooi verhaal meid,
ben erg blij voor je dat je er vanaf ben gekomen...
Ik heb echt prescies het zelfde als jou het is gewoon m-bijmij te radicaal dat eetbuien bij mij is echt vreselijk ben gewoon de hele tijd en de heledag aan het eten proppen.. ik vind dit echt erg ik weet echt niet hoe ik dit moet gaan aanpakken ik denk dat ik weer maar ga beginnen met niks eten en veel afvallen en dan me zelf aanmoedigen om normaal en blijvend normaal eten ik hoop het!!!

Reageer op dit bericht

Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam	:
Wat wil je kwijt?	:
		Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven	: