Eetstoornis, ik zal je verslaan

Gepost op Zondag 29 oktober 2017 13:00 door Maxine in The story of....

Wat hebben wij veel meegemaakt afgelopen 2,5 jaar. Vaak heb ik je gehaat en wilde ik dat je uit mijn leven ging, maar toch kon ik je niet loslaten. Je was mijn houvast, mijn vriendin, degene die mij vertelde dat ik het goed deed als ik weer naar je luisterde en dat ik trots op mezelf moest zijn. Ik wilde jou niet kwijt, ook al ben je altijd zo gemeen tegen mij geweest. Je maakte gebruik van mijn onzekerheid en pakte me op het moment dat ik het zwakst was. Je begon me wijs te maken dat ik het niet waard was, dat ik lelijk was, een dik varken die het niet verdiende om gelukkig te zijn. Maar ook kwam je met een oplossing waardoor ik me vast beter zou gaan voelen: afvallen, want dan zou er steeds een beetje minder Maxine zijn. Hoe minder, hoe beter.

Hoe meer ik afviel hoe trotser je op mij was, ik was goed bezig en ik moest vooral zo doorgaan. Maar met iedere kilo die ik verloor, verloor ik ook een beetje Maxine. Nergens kon ik meer van genieten. Voorheen genoot ik zo van samen zijn met familie en vriendinnen, maar nu was ik bijna altijd alleen. Niemand vond mij toch leuk, niemand had zin om met mij om te gaan, vertelde je mij. Het was maar beter om zo veel mogelijk alleen te zijn, daar zou ik iedereen een plezier mee doen. Na een tijdje was van de vrolijke, gezellige, humoristische ik niks meer over. Waar was mijn glimlach gebleven? Mijn levendige ogen? Mijn humor? Die waren verdwenen. Jij had ze van mij afgepakt.

eetstoornis genezen herstel anorexia

Helaas zag ik dat op dat moment niet zo. Ik vond het zo fijn dat je trots op me was en ik was zelfs heel soms stiekem ook een beetje trots op mezelf. Eindelijk had ik iets gevonden waar ik goed in was! Maar toch was het nooit genoeg. Je liet het zelfs zo ver komen dat ik in het ziekenhuis belandde en vervolgens in een kliniek werd opgenomen. Inmiddels had je me al heel veel trucjes geleerd waardoor ik een meester was geworden in liegen en bedriegen. Smoesjes als: "Ja mam, ik heb al gegeten." of: "Nee, ik hoef niks ik heb een beetje last van mijn buik."

Het maakte niet uit hoe ik het voor elkaar kreeg, ik moest en ik zou zo min mogelijk - het liefst niks - naar binnen krijgen. Maar ergens wilde ik van je af, heel diep van binnen, ik wilde beter worden in de kliniek en je voorgoed de grond in stampen, maar je liet me niet met rust. Het was nog steeds niet genoeg. Het liegen en bedriegen ging gewoon door. Ik probeerde sterk te zijn, maar jij was sterker. Ik probeerde voor het eerst de strijd met je aan te gaan, maar telkens weer wist je die van me te winnen.

Deze strijd ging 2 jaar lang zo door. Ik wilde wel, maar je liet me niet. Iedere dag putte je me uit want ik verdiende het niet om rust te hebben. Ondertussen was er weinig meer van me over, lichamelijk en geestelijk. Familie en vrienden zeiden vaak tegen me dat ik er slecht uit zag, maar ik geloofde ze niet. Jij zei me namelijk dat ik nog steeds niet dun genoeg was en vooral niet moest stoppen. Alleen op deze manier zou ik ooit gelukkig worden.

Maar uiteindelijk besefte ik dat dat niet ging gebeuren. Ik realiseerde me dat jij mij alleen maar nog ongelukkiger en onzekerder had gemaakt. Ik ademde wel, maar ik leefde niet meer. Heel mijn dag stond in het teken van jou, en daar was ik klaar mee. Het deed me pijn dat mijn familie zo veel verdriet had om mij, door jou. Dit was allemaal jouw schuld. Ik begon je steeds meer te haten, meer dan ooit. Vastberaden was ik, om jou te verslaan. Dit punt was rond de feestdagen in 2016, wanneer mij ook weer een 2e ziekenhuisopname boven het hoofd hing, als ik nog een paar ons af zou vallen. Dat ging mooi niet gebeuren, ik besloot tegen je te vechten en nu echt door te zetten. 2017 werd het jaar dat ik beter ging worden. Ditzelfde had ik ook een jaar geleden met mezelf afgesproken, alleen toen wist je mij weer in je macht te grijpen. Maar dit jaar ging het me lukken, ik wist het zeker.

Eetstoornis, ik zal je verslaan

Heel langzaam aan durfde ik steeds vaker tegen je in te gaan. Daar was je niet blij mee, en dat liet je me dan ook vaak merken door me een enorm schuldgevoel aan te praten. Je schreeuwde tegen me, je trok aan me, zoals nooit te voren. Je zei dat ik zwak was, een nog dikker varken zou worden dan dat ik al was en dat al ons harde werk voor niks was geweest. Maar ik luisterde niet meer naar je. Het lukte me steeds vaker om je te negeren. Dat vond je niet leuk, in eerste instantie werd je nog bozer en gemener, maar na een tijdje hoorde ik je steeds minder vaak. Je werd stiller en stiller.

Ik begon me beter te voelen. Steeds meer kon ik genieten van dingen. Als ik in de spiegel keek, keek ik weer in mijn eigen ogen. Natuurlijk zaten er dagen bij dat je wat meer aanwezig was, dan probeerde je me toch weer te pakken, maar ik gaf niet aan je toe. Ik besefte me dat ik jou helemaal niet nodig had. Alles wat je me ooit hebt wijsgemaakt is bullshit. Ik verdien het wel om te leven en om gelukkig te zijn. Afvallen gaat mij niet gelukkig maken, in tegendeel, het maakt me ongelukkig. Daar ben ik nu achter. 

Je was zo sterk, dat ik heel vaak heb gedacht dat je voor altijd bij me zal blijven. Maar nu, nu ben ik sterker. Ik weet dat je er ergens, heel, heel, ver weg nog bent, maar ik weet ook dat je snel helemaal verdwenen zult zijn. Ik zal je verslaan, ik zal van je winnen. Vaarwel.


Wil jij ook een gastblog, dankwoord of jouw verhaal laten publiceren op Proud2Bme? Mail dan je verhaal in een Word bestand met twee foto's in een aparte bijlage naar redactie@proud2Bme.nl

 

Reacties

ikee - Zondag 29 oktober 2017 13:17

Wow wat mooi geschreven! Ik wil je heel veel sterkte wensen om het laatste stukje nog vaarwel te zeggen. Ik geloof in je, je kan het! -XXX- Ikeee

Nick - Zondag 29 oktober 2017 13:34

Prachtig geschreven! Jij mag heel erg trots op jezelf zijn Maxine, nog trotser dan ik op je ben πŸ˜˜πŸ’•

Chiara Heijnen - Zondag 29 oktober 2017 13:47

Ik kan niet trotser op jou zijn! Ben zo blij dat ik mn zusje weer terug heb ❀❀ Love you to the moon and back! 😍

Femke - Zondag 29 oktober 2017 16:53

Wauw! Prachtig! Kippenvel!

Toine en Jolanda - Zondag 29 oktober 2017 18:20

😘😘😘

Naomi van zelst - Zondag 29 oktober 2017 14:11

Je hebt het super goed gedaan Maxime groetjes Naomi β€οΈπŸ’‹

Peder - Zondag 29 oktober 2017 14:35

Wauw. Super mooi geschreven schatje. Je bent een vechter! I looove you!

Femke - Zondag 29 oktober 2017 16:55

Wat lief!

Wilma - Zondag 29 oktober 2017 14:40

Je bent echt heel mooi nu

Kees Bruijns - Zondag 29 oktober 2017 14:44

Super gedaan Maxime.
Ik heb respect voor je prestatie, net zoveel respect als voor de prestatie van je vader.

Anoniem - Zondag 29 oktober 2017 14:50

Wauw super sterk verhaal Maxime! Echt trots op je. Hele herkenbare stukken in dit verhaal wat het heel persoonljk maakt. U can do this.

Nicoline - Zondag 29 oktober 2017 15:12

Je bent een topper, een vechter en een mooie meid

Kees Heijnen - Zondag 29 oktober 2017 15:36

Ik ben keitrots, enorm opgelucht voor vooral jezelf Maxine. Blij dat we steeds net op tijd de juiste mensen zijn tegen gekomen. Dr Vollenrecht, Ingrid, Ashley en Bella, ons Femke en de geweldige hulp van mams niet te vergeten. Je eetstoornis vervloekte deze mensen maar uiteindelijk moest de eetstoornis het opgeven tegen het sterke team Maxine. Ook je grote zus, Peder en de BACADEMY hadden de laatste tijd een hele belangrijke rol waarbij jij je fijn en gewaardeerd voelde. Daardoor zag je in dat he er mag zijn op deze aardkloot en je bent gaan knokken waar zelfs Rico Verhoeven niet aan kan tippen, RESPECT!! Maxine, je bent weer terug en sterker dan ooit. Je bent een echte baas en een voorbeeld van GIRLPOWER.

Tevens hoop ik dat veel andere mensen die met deze klote eetstoornis te maken hebben kunnen lezen dat je zonder eetstoornis zoveel mooier in t leven staat dan met een stoornis. πŸ’ͺπŸ’ͺπŸ’ͺ

Femke - Zondag 29 oktober 2017 16:55

Girlpower Kees;) TROTS in hoofdletters

Toine en Jolanda - Zondag 29 oktober 2017 18:19

😘😘😘

Kees Heijnen - Zondag 29 oktober 2017 15:44

Ik ben 1 belangrijk aspect vergeten te noemen. Ik wil alle vriendinnen van Maxine, die ze al kende van voor haar eetstoornis, bedanken. Ze hebben Maxine nooit laten vallen, dank jullie wel.

strawberry - Zondag 29 oktober 2017 16:04

You go girl!

Adrienne Vriens - Zondag 29 oktober 2017 16:08

Lieve, mooie Maxine, dank voor dit eerlijke blog. Hierdoor heb ik meer inzicht gekregen in jouw strijd van de afgelopen 2 jaar. Ik wens je een mooi en positief leven toe! Fijn dat wij daar nu deel van uit mogen maken!

Sophie - Zondag 29 oktober 2017 17:28

Lieve max,
Ik heb er geen woorden voor hoe trots ik op je ben... dit stukje is zo mooi en hoopvol en ik ben zo blij dat je steeds meer de kracht te pakken krijgt om die stomme ziekte teller verslaan!!! Jij wordt later een fantastische make up artiest!!!
Love van je voormalig deeltijdgenootje

Toine en Jolanda - Zondag 29 oktober 2017 18:17

Maxime, we hebben op een afstand meegeleefd. Je bent een kanjer, en je hebt een geweldige vader, moeder en zus. Jullie blijven sterk. Toppertje 😘😘😘

m - Zondag 29 oktober 2017 20:17

prachtig en wat ben je een mooie meidπŸ’—
ik geloof in jouπŸ’ͺ
you go girlβ˜˜πŸ’—
veel liefs
shine2beyou

H.V. - Zondag 29 oktober 2017 20:19

Lieve Maxine,

Ook ik ben super trots op jou, je bent een prachtige meid van binnen en van buiten.
Je bent hard aan de slag geweest met anders/positiever leren kijken naar o.a. je lichaam.
Eerst mogelijk op de automatische piloot of omdat het "moest". Maar het is gaan LEVEN, je bent het echt weer gaan voelen en beetje bij beetje zag je weer in hoe waardevol je bent en mag zijn.
Hou vol, en super veel succes met alles.....

Kees Heijnen - Maandag 30 oktober 2017 07:40

Heel mooi verwoord H. Bedankt!

Gabi - Zondag 29 oktober 2017 21:26

Zo zo zo zo zó trots op jou allerliefste 😭❀️

Anoniempje - Zondag 29 oktober 2017 21:32

Zo mooi . Zo knap dat je voor jezelf kiest en gaat winnen van alke ellende. Je bent weer bezig met een toekomst jou toekomst dat is je bestaansrecht wat goed dat je het weer opeist. Luister nooit meer naar dat negatieve . Je bent een hele knapie dame . En wat een kracht in je ogen .
Hoop dat mijn dochter hetzelfde gaat doen .

C. - Zondag 29 oktober 2017 21:56

Wauw, wat mooi om te zien hoe krachtig je (geworden) bent!
Ik heb echt ontzettend veel bewondering voor joΓΊ, hoe jij aan het knokken bent, onwijs dapper!
Je bent echt een prachtmeid! & ik weet zeker dat jij er gaat komen!
Ik wens je alle goeds van de wereld, Liefs!

T - Zondag 29 oktober 2017 21:59

Super mooi max!

Danique - Zondag 29 oktober 2017 22:27

Ik ben zo kapot trots op je max❀️

Anoniempje - Zondag 29 oktober 2017 22:31

Waar ben je in behandeling geweest ?als ik mag vragen ?

Kees Heijnen - Maandag 30 oktober 2017 07:39

Beste,
Wij hebben met onze dochter hulp gezocht en gevonden bij ons in de buurt. Dat zijn ervaringsdeskundigen en een dame die equitherapie geeft, dit is een therapie met paarden. Verder, probeer heel veel vertrouwen naar uw dochter uit te stralen. Gr Kees

A - Zondag 29 oktober 2017 22:57

Super trots max❀

britneyangel - Maandag 30 oktober 2017 09:00

mooi geschreven

jeannette .D - Maandag 30 oktober 2017 22:35

Maxine,
Wij kennen elkaar niet zo
Maar heb het op afstand gevolgd
Knap dat je dit verhaal hebt kunnen vertellen
Ik hoop dat het goed met je blijft gaan
Geniet weer van alles
Je mag trots op jezelf zijn

Lieke - Woensdag 1 november 2017 11:29

Supermooi geschreven! Je mag zo onwijs trots op jezelf zijn

Susan - Woensdag 1 november 2017 20:38

Heel erg knap. Ik ken je niet, maar ik ben ontzettend trots op je! Knap dat je zo doorgegaan bent, heel sterk! Sterkte nog met alles!

Manon 💜💙❤️ - Woensdag 1 november 2017 22:23

Lieve Maxine,

Ik zie je nog binnen komen op de info-avond samen met jullie mam! Jij kwam voor het eerst binnen op de plek waar je een passie ging vinden! Als ik dit lees, krijg ik rillingen en ben ik blij dat je die avond bent langs gekomen!

Ik ben telkens weer super trots op jou en hoe goed je het doet en je eindeloze motivatie!

Love your work, we do!

Ons motto, waar jij nu deel van uit maakt!

Xxx Manon



Esther - Zaterdag 9 december 2017 19:55

Wauw Maxine, wat heb je dit mooi geschreven. Heel inspirerend om dit te lezen! Ik ben zo trots op jou. Je verdient het zo om te leven zonder eetstoornis. Je bent een kanjer!

Liefs,
Esther

feed