Lieve Femke, ik mis je

Gepost op Donderdag 4 november 2010 12:00 door Scarlet Hemkes in Ter herinnering aan.

FemkeIk leerde je kennen op de tennisbaan, je was altijd vrolijk en opgewekt, met je stralende ogen en brede glimlach. We trainden altijd samen en stiekem was ik jaloers op jouw doorzettingsvermogen en motivatie. Ook buiten de tennisbaan deelden we al snel veel dierbare momenten, onze films, logeerpartijen en tenniskampen, ik zal ze nooit vergeten.

Toen ik terugkwam van mijn stage in het buitenland voor 5 maanden bleek dat je niet meer de oude was. We gingen wat drinken in ons cafeetje, maar in plaats van de warme chocolademelk met slagroom en appeltaart, koos jij voor Thee met niets erbij. Ik vroeg je of je geen trek had en toen biechtte je me op dat je me iets moest vertellen wat verder niemand wist. Het deed me pijn te horen wat je jezelf aandeed. Maar realiseerde me, dat je ziek was. Een ziekte waarbij je hulp nodig had.. Hulp die je op dat moment nog niet wilde..

Ik besefte ook, dat het voor jou een enorme stap is geweest om het aan mij te vertellen, we hebben er lang over gepraat en over gehuild. Gelukkig kon je het na een tijdje ook aan je ouders vertellen en heb je professionele hulp gezocht.

Er was een lange weg te gaan, een strijd, een zwaar gevecht, maar we geloofden er beiden in... Jij kon dat! Jij was dat meisje met doorzettingsvermogen. Tuurlijk ging jij die strijd winnen! Je ging van klinieken, naar zelfhulpgroepen en naar ziekenhuizen en we zagen elkaar steeds minder. Maar het was nodig, jij had dit nodig om beter te worden. De dagen dat ik je kon zien waren voor mij zo fijn. We deden leuke dingen en konden even vergeten dat je ziek was..

Heerlijk was het toen we na een lange tijd tapas gingen eten en jij voorstelde om nog een ijsje te halen. Het ging steeds beter en beter. In september kreeg ik een kaart van je, als dank voor mijn hulp en steun, de knop was om. Jij had gewonnen! We winkelden veel, hebben samen gewerkt op een tennistoernooi, gingen stappen en brachten veel tijd met elkaar door. Je noemde jezelf 'Rising star' en dat was je!

Zondag 19 November 2006, een smsje: Het spijt me, maar ik lig weer in het ziekenhuis. Ik schrok me kapot.. Hoezo? Wat is er gebeurt? Je had een poging gedaan om niet meer verder te hoeven leven. Gelukkig was deze mislukt. Die middag bezocht ik je in het ziekenhuis, en na al die jaren dat ik je kende, wetend dat ik altijd alles tegen je heb kunnen zeggen, wist ik nu niets uit te brengen. Je wilde niet meer, kon de strijd niet weer aan, je was moe, op...

Je vroeg me of ik niet wilde huilen, dat was niet nodig.. Het moment dat ik op de rand van je bed zat, zal ik nooit meer vergeten, je kon niet meer en of ik dat even wilde begrijpen. Nee meis, nee natuurlijk begrijp ik dat niet! Na 2 uur knuffelen, zwijgen en glimlachen werd ik weggestuurd door de verpleegster, het bezoekuur zat erop... Ik liep naar de gang en begon keihard te huilen...

Dinsdag 21 November 2006, je belde me, je mocht uit het ziekenhuis om even te winkelen en lunchen... We gingen naar ons cafeetje, we namen allebei warme chocolademelk met slagroom en appeltaart. Jij trakteerde, volgende keer was het mijn beurt.... Je vertelde dat je weg moest uit het ziekenhuis, maar er wel therapie voor je was. Je zou donderdag je gesprek hebben waarin je te horen zou krijgen wanneer je therapie zou beginnen.

Dit was belangrijk voor je, je wilde graag weten hoe lang je zonder therapie kon.. Of dit een week was of een maand. Je wilde weten hoe lang je moest overbruggen zonder hulp. We moesten snel afscheid nemen want je moest je haasten voor de bus, met een dikke knuffel, en stralende lach en een kus namen we afscheid.

Donderdag 23 November 2006, ik had een etentje met de meiden uit mn klas, het was rond half 10 in de avond toen ik je zag bellen. Ik vond het raar, omdat je meestal eerst smste, omdat je van de afdeling moest als je wilde bellen. Maar ik dacht misschien heb ik je sms gemist, of was je niet meer in het ziekenhuis maar thuis! Ik rende naar buiten en nam op: he Meis, hoe is het gegaan vanmorgen?! vroeg ik. Maar toen ik opeens je vader's stem hoorde aan de andere kant van de lijn wist ik dat dit
geen goed nieuws kon zijn....

Ik stond buiten op straat, ik schreeuwde, gilde, huilde.... Je poging was gelukt. Je vader vroeg of ik naar het ziekenhuis wilde komen, om je nog even te zien en afscheid te nemen. Ik kwam naar je toe. Je lag aan de beademing, maar je was hersendood, die nacht werd je van de beademing afgehaald.

Je was vrij...

Het was een mooie crematie, veel dierbaren waren er om afscheid van je te nemen. Het was een crematie die jijzelf helemaal had voorbereid. Jij had de muziek gekozen en je afscheidsbrieven geschreven. Ik had het erg moeilijk op de crematie, het was het afscheid nemen...maar dat wilde ik nog helemaal niet... We hadden nog een veel te leuke toekomst, zoveel beloftes gedaan van alle dingen die we nog zouden doen, meemaken en zien. Ik wilde geen afscheid nemen, ik was nog aan de beurt om te trakteren toch? en dat laatste afscheid was veel te kort omdat jij haast had.

Femke en MarlouEn een afscheidsbrief...? NEE Fem, ik wil geen afscheid nemen...ik kan dit niet... nu niet...

Nog steeds denk ik elke dag aan je, aan je stralende ogen en brede glimlach... Onze mooie herinneringen. Maar ook voel ik me schuldig en speelt die vraag continue in m'n hoofd.. wat nou als ik... of wat nou als ik...? Maar ik krijg je er niet mee terug....

Ik hoop echt dat je gelukkig bent meis, dat je vrij bent... En ook al ben je niet meer dicht bij mij.. Je zult voor altijd bij mij zijn. Ik hou van je..

Lieve Femke, ik mis je.

Je vriendinnetje, Marlou (BOOMER!!!!)

 

Reacties

Scarlet - Donderdag 4 november 2010 12:30

Heel mooi geschreven lieve Marlou... en ook zo treurig en naar. Ik hoop echt dat je in gaat zien dat JIJ je absoluut niet schuldig moet voelen. Je lijkt me een lieve vriendin en hebt gedaan wat je kon.

Liefs,
Scarlet

Merel - Donderdag 4 november 2010 12:53

kippenvel, sterkte!

Suus - Donderdag 4 november 2010 12:54

Ik kende femke van de 5-daagse bij amarum. Toentertijd zaten we er allebei al heel slecht bij, alleen ben ik degene die het wel overleefd heeft. Nee we waren niet de beste vriendinnen wat helaas tot een groot conflict heeft geleid en haar eerste ts ontstond. Toch konden fem en ik wel bouwen op elkaar. Heb een schriftje met kaartjes van die tijd waarin er 2 kaartjes van Femke zitten. Als ik er slecht bijzat was het altijd Femke die klaar stond, met of zonder kaartje. Ook toen ik klinisch zat op jovo en zij op de zusterflat zat kwam ik daar geregeld koffie of cappuccino drinken(lag er helemaal aan hoe we ons voelde) en gtst kijken. Nee, ik wasniet zo in haar buurt als haar familie en vrienden maar als ik dot weer lees raakt het me, ik kreeg te horen dat de crematie besloten was en vond dit heel erg. Ik was er erg overstuur van en kon er niets mee, ik kon het niet afsluiten. Woedend was ik ook toen ik een week na de crematie hoorde dat het niet besloten was. Ik heb dit nog steeds niet kunnen afsluiten en bij dit soort teksten schieten de tranen weer in m'n ogen... Ik bezoek 1 x per jaar het plekje op de begraafplaats in dieren. Niet op een specifieke dag. Ik hoop dat al haar vriendinnen aan haar blijven denken en uiteraard haar familie. Ik denk nog steeds aan haar, en niet 1x per jaar maar geregeld... Ook ik mis haar, zou me in de schoenen van familie en vriendinnen willen bevinden...

Suus - Donderdag 4 november 2010 12:56

Ik bedoelde natuurlijk dat ik me niet in hun schoenen zou willen bevinden.

Lieke - Donderdag 4 november 2010 13:17

Ik ken haar van een korte periode in de Ursula. Wat een schok. Ze was altijd zo vrolijk.
Sterkte

Ien,, - Donderdag 4 november 2010 19:40

ik ken haar niet maar ik moest bijna huilen toen ik dit las. ik vind het heel erg en heb ook heel erg medelijden met iedereen die haar kent.
sterkte

Sharmeela - Donderdag 4 november 2010 21:52

Hoi Marlou,

Mooi geschreven, precies zoals Femke was. Vol levenslust, zo krachtig maar ook zo kwetsbaar op momenten en dan toch die stralende glimlach op haar gezicht.
Ze was een bijzondere en prachtige meid, die in mijn hart zit en ik nooit meer zal vergeten. Ik mis d'r nog elke dag!

Ik las ook je reactie op mijn stukje over Femke bij ter herinnering aan, ik zou ook graag met jou in contact willen komen, kun je mij mailen? info@sharmeeladeroo.nl, dan kunnen we beide de herinneringen ophalen aan Femke, vooral met deze moeilijke maand in zicht.

Een ding is zeker: vergeten word ze nooit!

Liefs,
Sharmeela

xx-Tellaatje-xx - Vrijdag 5 november 2010 12:40

Heel mooi geschreven.
De tranen sprongen echt in mn ogen, veel sterkte!

Marijke van Rijn - Zondag 7 november 2010 11:02

Dag Marlou,

Ik weet niet of je mij kent. Ik herken je in iedergeval wel. Ik ben het nichtje en vriendin van Fem. Je hebt echt een heel mooi stuk geschreven! Het is weer een moeilijke maand die eraan komt en dat zal ook altijd zo blijven. Rustig aan!!

Liefs,
Marijke

Debbie - Zondag 7 november 2010 21:32

Erg mooi geschreven
Liefs Deb


Sterkte alle die haar gekend hebben...

Chatmoderator3 - Zondag 7 november 2010 21:46

Mooi geschreven en heel veel sterkte..

Merieke - Maandag 22 november 2010 22:13

Lieve Marlou,

Wat mooi dat je deze woorden hebt geschreven ter nagedachtenis aan je lieve vriendin Femke. Ze zal in je hart altijd bij je blijven.

Geef jezelf niet al die verwijten, maar probeer te genieten van dingen om je heen met haar in je hart en door de fijne herrinneringen die jullie samen hebben mee te dragen.

Liefs,

Merieke

lieke - Zondag 26 juni 2011 19:13

kippenvel...Wat moeilijk en knap van je hoe je dit allemaal hebt gedaan!!!ik maak nu hetzelfde mee met een vriendin maar is het niet gelukt..ben altijd bang dat het wel gaat lukken...en die gedachte is vreselijk...Ik leef met je mee!!en je hebt het super gedaan en je vriendin natuurlijk ook, jammer dat het zo is gelopen voor jullie tween en de rest van jullie vrienden en familie..

anoniem - Maandag 22 augustus 2011 23:17

Wauw, met zo veel gevoel geschreven, ik kreeg echt tranen in mijn ogen toen ik het las. Sterkte, xx

Laothe - Zondag 9 december 2012 14:29

Ik heb gewoon geen woorden voor dit verhaal. Zo prachtig beschreven. Tranen rollen over mijn wangen, terwijl ik Femke helemaal niet heb gekend. Heel erg veel sterkte lieve meis.

Girl20 - Vrijdag 2 augustus 2013 21:03

Ontroerend,
heel mooi geschreven. Zit effectief te huilen!

Heel veel sterkte!!

girly 26 - Maandag 11 november 2013 02:34

Ik begon wat informatie op te zoeken over eetstoornissen..Ik las dit verhaal met tranen in mijn ogen, ik keek nog eens goed naar de foto's en toen herkende ik Femke.. Zij zat vroeger bij mij op de middelbareschool, nooit geweten dat zij hiermee worstelde...Ik was geen vriendinnen met haar, maar ik herinner mij haar als een knappe vrolijke meid.

Veel sterkte

Kyra - Vrijdag 31 juli 2015 15:19

Een mooi verhaal. Moest er van huilen. Waarom overleiden er mensen aan deze ziekte? Vind het niet leuk dat deze ziekte bestaat.

feed