Zwanger na een eetstoornis

Gepost op Donderdag 19 juli 2018 13:00 door Scarlet Hemkes in Interviews.

Je hebt in het verleden een eetstoornis gehad en wilt nu graag moeder worden. Dit betekent dat je plotseling gaat nadenken over je vruchtbaarheid. Wat als de eetstoornis deze heeft verminderd? Kan je nog wel zwanger worden? En stel dat je zwanger wordt, hoe ga je dan om met een veranderend lichaam? Je zal na 9 maanden een gewicht op de weegschaal te zien krijgen, dat je misschien nog nooit eerder gezien hebt. Hoe ga je hiermee om? En wat als je eenmaal bevallen bent en je lichaam (nog) niet is zoals voordat je zwanger werd. Wat doet dit met je?

Voor Proud2Bme stelde ik 10 vragen aan collega ervaringsdeskundige Hiske, die inmiddels moeder is van een prachtig meisje.... Mocht je meer willen lezen over dit onderwerp, bekijk dan eens de andere artikelen en ervaringsverhalen over zwangerschap tijdens of na een eetstoornis.

Zwanger na een eetstoornis

Was je bang dat je door je eetstoornis niet meer zwanger kon worden?
Ja zeker, ik was onwijs bang dat ik iets kapot had gemaakt tijdens mijn eetstoornis. Natuurlijk kies je niet voor een eetstoornis, maar het idee dat een probleem van vroeger je leven zo zou kunnen bepalen is wel een beangstigde gedachte.

Heb je extra maatregelen getroffen rondom je zwangerschap i.v.m. jouw eetstoornis?
Ja, op meerderde manieren. Ten eerste hebben wij er bewust voor gekozen om niet te lang te wachten met proberen zwanger te worden. Mocht het dan niet lukken dan zou ik nog voldoende tijd hebben voor een vruchtbaarheidsbehandeling.

Ten tweede heb ik tijdens mijn eerste afspraak bij de verloskundige (ik was toen 8 weken zwanger) direct gezegd dat ik een eetstoornis heb gehad. Ik heb haar toen gevraagd mij hier gedurende mijn zwangerschap en daarna op te bevragen. In de trant van: ‘hoe is het met het eten, hoe voel jij je over je lichaam en het aankomen, is er sprake van gedachtes die bij een eetstoornis kunnen horen’. Dit heeft zij gedaan. Door dit zo af te spreken was de drempel gelijk heel laag, indien er inderdaad sprake zou zijn van iets van een eetstoornis ding.

Ik ben blij dat dit niet het geval is geweest. Overigens heb ik mijn man ook gevraagd om hierin een open gesprek met mij aan te gaan en gezegd dat ik het bespreekbaar zou maken. Elke twijfel die ik had heb ik gelijk open gegooid.

Merkte je iets van je eetstoornisverleden tijdens de zwangerschap?
Ja. Dit merkte ik vooral aan mijn eigen bewustzijn over mijn gedachtes. Aan het begin van de zwangerschap voelde ik mij niet lekker, misselijk en moe. Daarnaast wordt je buik eerst een beetje dik voordat het een babybuik is. Ik voelde mij die paar weken echt wel eens dik en opgeblazen. Ik merkte toen dat ik eigenlijk vond van mijzelf dat ik dat niet mocht denken en vond dat wat eetgestoord. Ik ben er echter snel achter gekomen dat eigenlijk iedere vrouw deze gedachtes heeft en dat dit heel normaal is. In gesprek met mijn man, verloskundige en andere zwangere vrouwen. Vanaf het moment dat het echt een baby buikje werd, was dit gevoel verdwenen.

Wat ik ook merkte tijdens mijn zwangerschap was dat ik meer moest letten op eten en ik dat na mijn herstel eigenlijk niet meer deed. Je mag nou eenmaal niet alles eten tijdens je zwangerschap (rauw vlees, vis en nog een aantal producten). Dit was even inkomen, omdat ik daar erg van houd. Ook hierin kon ik twijfelen aan mijn eigen herstel of angstig zijn voor meer gedachtes. Door dit de hele tijd uit te spreken was dit echter geen probleem.

Hoe was het om na herstel van anorexia een dikke buik te krijgen?
Vanaf het moment dat het een babybuikje was vond ik het geweldig. Ik voelde mij erg goed over mijn lichaam en vond het zelf ook mooi. Met kilo’s meer en een enorme buik voelde ik mij heel vrouwelijk slank en mooi. 
 
Is het raadzaam om hulp in te schakelen om een terugval te voorkomen?
Ik denk dat dit per persoon verschillend is en afhankelijk van verschillende factoren. Hoe lang ben je al hersteld (in hoeverre is je herstel echt helemaal van jou geworden en automatisch). Hoe de zwangerschap verloopt (complicaties, misselijkheid, eetlust veranderingen). Hoe ziet je steunsysteem eruit (zijn er mensen in je omgeving die weten van je eetstoornisverleden). Ik heb mijzelf op bovenbeschreven manier ingedekt, gewoon voor de zekerheid. Er zijn natuurlijk meerdere mogelijkheden.

Zwanger na een eetstoornis

Hoe ging je om met opmerkingen over je buik?
Ik vond het leuk om te horen dat mensen de groei van mijn baby konden zien en kreeg vooral complimenten. Kan mij geen negatieve opmerking of iets herinneren.

Vergeleek je jezelf veel met andere zwangere vrouwen?
Tijdens de zwangerschapsyoga keek ik wel naar andere vrouwen. Maar omdat iedereen op een ander punt in haar zwangerschap zit, was het vooral om te zien hoe mijn buik nog zou gaan groeien de komende tijd.
 
Hoe ervaar je je lichaam nu na je zwangerschap?
Na mijn zwangerschap bleef er nog een hele tijd wat gewicht aan zitten, waar ik overigens weinig moeite mee had. Die baby was per slot van rekening niet zomaar aan een boom gegroeid. Ik had met mijzelf afgesproken dat ik 9 maanden niets aan mijn lichaam zou doen, anders dan gewoon eten, luisteren naar mijn lichaam en een beetje normaal bewegen.

Na 9 maanden zou ik dan kijken hoe het er voor stond en of ik daarin iets zou willen. Ik had mij voorgenomen om dan hulp in te schakelen en het niet zelf te gaan doen. Uiteindelijk was ik 9 maanden na de bevalling op mijn oude gewicht en zag mijn lichaam er goed uit. Ik zag en zie geen reden om hierin dus iets te willen aanpassen.

Ik had niet per se angst voor wat ik van mijn lichaam zou vinden na de zwangerschap, daar had ik immers voor gekozen. Je weet niet precies hoe het uitvalt en ik zou daarna dus kijken wat ik daar mee wilde. Mijn lichaam is uiteindelijk zo veel mooier herstelt dan ik ooit had durven hopen. Met minder herstel zou ik ook al heel oké zijn geweest.

Zwanger na een eetstoornis

Ben je bang dat jouw kind ook een eetstoornis zal krijgen?
Deze vraag krijg ik heel vaak. Ja natuurlijk ben ik daar bang voor. Niet dat ik daar de hele tijd aan denk, maar er is bij dit soort aandoeningen altijd voor een deel een genetische factor. Ik denk overigens niet dat ik een eetstoornis zou uitlokken bij mijn dochtertje. De relatie met eten en mijn lichaam is goed en gezond. Dit wil ik haar ook meegeven door een voorbeeld te zijn.

Wat is jouw advies voor toekomstige moeders die hersteld zijn van een eetstoornis?
Denk niet: dat overkomt mij niet. Zorg vooral dat als er wel iets is of zou zijn dat je de drempel tot openheid geven daarover zo laag mogelijk hebt gemaakt. Zwangerschap doet veel met je op het gebied van emotie, lichaam, hormonen en eetlust. Op een manier die je niet kunt bedenken van te voren. Je bent in mijn ogen juist meer hersteld als je kunt inzien dat je het lastig mag vinden, hier het gesprek over aan gaat en hulp mag vragen. Herstel gaat over mild zijn naar jezelf en het ook lastig mogen vinden. 

 

Gerelateerde blogposts

30
JAN
15
15
MEI
43
27
MEI
23
 

Reacties

Jettie - Donderdag 19 juli 2018 15:32

Wat leuk en interessant om te lezen!

Dees - Donderdag 19 juli 2018 16:19

Mooi om te lezen! Zelf nu 25wkn zwanger en ook mijn vk weet ervan. Ik was ruim 3 jaar hersteld van de eetstoornis voor ik zwanger raakte, en ook qua depressie etc hersteld. Het is een wonder wat er in mijn lijf gebeurd! ♥

Pleun - Donderdag 19 juli 2018 16:29

Mooi om te lezen dat je het bewustzijn van de kans dat het iets met je gaat doen niet als zwakte, maar juist als kracht omschrijft. ♥

Miss Minority - Donderdag 19 juli 2018 16:36

Mooie blog! Ik voelde me tijdens mijn zwangerschappen ook juist mooi en 'slank' hihi

Maya - Donderdag 19 juli 2018 19:20

Ik ben niet zwanger, heb geen relatie en een zwangerschap is een ver van mijn bed show. Het LIJKT alsof blogs over dit onderwerp toenemen?
Voor mij niet van toepassing, maar hopelijk voor veel andere vrouwen wel waardevol.
Waar ik weer wat aan heb, haalt een ander weer weinig uit.
Wel vind ik dat er goede vragen worden gesteld en er goed op word ingegaan ;)

Ine - Donderdag 19 juli 2018 19:22

Ik vrees dat ik nooit meer zwanger ga raken. Heb niet eens een vriend en ben al in de dertig :( Al mijn vriendinnen hebben al kinderen. Ik voel me zo'n uitzondering.

Renate - Donderdag 19 juli 2018 22:40

Ik snap je gevoel helemaal en ik kan je zeggen: je bent geen uitzondering.

Ine - Vrijdag 20 juli 2018 18:53

Bedankt. Knuffel!

Noa - Donderdag 19 juli 2018 22:54

Ik ben zo bang voor de terugkeer van een eetstoornis dat het mijn kinderwens blokkeerd :-(
Hoe ben je daar over geraakt? Ik wil zo graag kinderen maar wil mijn eetstoornos geen kans geven om terug te keren....

Dees - Zaterdag 21 juli 2018 13:30

Ik ben niet de geïnterviewde, maar wel zwanger ook.
Ik vond het belangrijk dat ik lange tijd stabiel was en heb ook ervaren dat zomaar een paar feest kilo’s aankomen me niks meer deden. Dat ik in tijden van veel stress (afstuderen en verdrietige gebeurtenissen) niet terugval weet ik ook. En dat vond ik waardevol. Daarnaast was ik ook positief uitbehandeld voor de achterliggende problematiek (wat net zo heftig kan zijn voor een kind én bijv depressie of angst kan zeer versterkt worden door alle hormonen..), en medicatie al bijna jaar afgebouwd.

Doordat alle hulpverleners me zo vol vertrouwen los hadden gelaten en ik die ervaringen had denk ik zeker te weten er nu klaar voor te zijn :)!

Laura V - Zaterdag 21 juli 2018 14:53

Dank je voor je antwoord en tips. Het geeft me echt terug hoop dat ik hopelijk ooit de kans krijg om aan dit mooie avontuur te beginnen :)!

G. - Vrijdag 20 juli 2018 00:07

Wat fijn dat hier aandacht aan wordt besteed - ik krijg zelf meer en meer het beeld dat iedere vrouw zich onzekerder kan gaan voelen over haar lichaam: de zwangerschap is niet zaligmakend. Gevoelsmatig is het goed aandacht te geven aan en daarmee (?) acceptatie te tonen voor de ‘menselijke’ / minder perfecte zijde van zwanger zijn. Met of zonder ES verleden.
Overigens ben ikzelf bang dat ik (mocht het ooit gebeuren ;) mijn lichaam in zwangere toestand minder kan accepteren dan ik van mijzelf verlang (want: nieuw leven = mooiste). Maar :) delen, eerlijk zijn & (her)kennnen dat je echt niet de enige bent - gaat sowieso helpen.

Thanks!

F - Vrijdag 20 juli 2018 00:52

Hoi Hiske,
Toen ik nog in de jeugd intensief zat kwam je weleens langs op de groep en ik vond het fijn om te zien dat jij echt hersteld bent. Dit is ook echt fijn om te lezen want ik wil later echt zooo graag kindjes!!
Liefs!

britneyangel - Vrijdag 20 juli 2018 14:22

intressante en fijne blog

J. - Donderdag 9 augustus 2018 23:39

2 maanden geleden bevallen van ons 3e kindje en ik vond elke zwangerschap lastig. Vooral erna dat je nog zwanger lijkt, lastig om nu normaal te eten als je steeds vragen krijgt of je weer zwanger bent 🤨

feed