Eetstoornis en ervaringsdeskundigWel of niet in therapie?Wat moet ik doen? Het gaat niet goed en ik weet niet hoe ik mezelf nog langer staande moet houden om er niet helemaal aan onderdoor te gaan. Maar wat nu? Mijn studie, werk, sport, vriendschappen…Mijn hele leven staat op zijn kop. Ik wil mijn problemen niet langer ontkennen, maar wat betekent dat voor de rest van mijn leven? Moet ik voor therapie dan alles opzij zetten?
Doorgaan, hopen dat problemen vanzelf zullen wegtrekken…Het is een illusie waarin ik mezelf niet nog eens zal laten meeslepen. Ik heb er mijn lesje wel uit geleerd. Natuurlijk is het een gezonde gedachten dat je net als je leeftijdsgenoten wilt zijn, normaal wilt kunnen meedraaien in het leven, en vooruit kunnen kijken naar de toekomst. Maar moet dit ten koste gaan van je eigen gezondheid? Vastberaden in mijn streven wilde ik koste wat het kost niet mijn ‘normale’ leven opgeven. In mijn perfectionisme zag ik in therapie gaan als falen. Wie kan er nou niet voor zichzelf zorgen? Wat is er nou zo moeilijk aan om een boterhammetje naar binnen te werken? Een gedachtegang waarin ik regelmatig verwikkeld raakte en die voor vele waarschijnlijk erg herkenbaar is. Maar wie zegt dat je met therapie ook niet heel hard aan jezelf en de toekomst werkt? Je ontwikkeling uit zich niet alleen in hoge schoolcijfers, een goede baan, topprestaties en het hebben van zoveel mogelijk vriendschappen. Soms is het nodig om juist bij jezelf stil te staan en te kijken wat jij nog meer nodig hebt om aan een vruchtbare toekomst te werken. Therapie kan daarin een waardevolle bijdrage leveren. Wanneer ik niet gedwongen werd om bij mezelf en mijn gedrag stil te staan, was ik nu waarschijnlijk nog steeds aan het aanmodderen met mezelf. Nu kan ik zeggen dat ik een stuk krachtiger en tevredener in het leven sta. Dat had ik met een goed schoolcijfer nooit bereikt! Wanneer kies je voor de juiste weg? Ga je in behandeling, of blijf je maar doorgaan? Wat is het beste voor je gezondheid en de toekomst? Ieder heeft zo zijn eigen weg, tempo en ruimte nodig om te ontdekken wat goed is voor jezelf. Er is geen goed of fout. Zit jij ook in twijfel over wel of niet in therapie gaan? Of zit je in behandeling en overweeg je misschien om te stoppen? Kom dan naar de chat van vanavond, dan hebben we het met elkaar over al deze twijfels en afwegingen. Je bent welkom om 20:00 in de themachat: Wel of geen therapie? Waarvoor kies jij? Foto: Milicasekulic Wat heb jij nodig?Je moddert al een tijdje aan met het wel/niet eten, een strijd waar je doodmoe van wordt. Inmiddels ben je er wel uit, alleen gaat het je niet lukken en je kunt wel wat steun gebruiken. Je hebt je omgeving duidelijk gemaakt dat je met een probleem zit en hiermee aan de slag wilt. Je stelt jezelf open voor hulp, en wat dan…? Het thema ‘hulp’ is de laatste weken al verschillende keren voorbij gekomen; hulp vragen, hulp zoeken, hulp aanvaarden, het belang van steun enzovoorts. Vaak willen we wel hulp, maar dan wel die steun die helemaal op maat bij jezelf past. Dat blijkt in de praktijk nogal eens lastig. Wat jij wil, rijmt niet altijd met wat familieleden, vrienden, hulpverleners en anderen belangrijke betrokkenen willen en onder hulp verstaan. Wat voor de een als helpend wordt ervaren, werkt voor de ander misschien wel totaal tegenstrijdig. Wanneer doe je het als betrokkenen nu eigenlijk goed en biedt je de juiste hulp of steun die iemand nodig heeft?
Een aantal voorbeelden: Je vriendengroep wil een keer gezellig samen afspreken en iets te eten halen. Ze bespreken samen wat er op het menu komt. Aan jou durft niemand iets te vragen, want ze willen het je niet moeilijker maken dan het al voor je is. Mee uit eten is de schrik van je leven daar hebben je vrienden wel gelijk in, maar door niet gevraagd te worden voel je jezelf ook wel behoorlijk gepasseerd. Wanneer doen jouw vrienden het juiste? Dan is er je meelevende vader die jou een steuntje in de rug wil geven met een complimentje; ‘Meid, je ziet er alweer een stuk beter uit!’ Niet wetende dat deze opmerking bij jou misschien wel zo binnenkomt dat je het gevoel hebt dat je ‘dik’ geworden bent. Mogen mensen zeggen dat je er goed of beter uitziet, of kunnen zij beter hun mond dicht houden? En wat te denken van je overbezorgde moeder, wanneer je daarmee in de supermarkt staat? Ze heeft al tientallen keren boodschappen in en weer uitgeladen. Je leest van haar gezicht af hoe je haar van streek maakt, terwijl ze uit alle macht probeert de juiste eetenswaren in te slaan. Uiteindelijk heeft ze een boodschappenkar vol groenten en lightproducten om het jou naar de zin te maken. De goude huisregel : 'Eten wat de pot schaft' lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen. Moeder is al opgelucht als je íets eet, al is dat maar een schijfje komkommer. Ben je daar mee geholpen? Naast familie en vrienden heb je misschien ook wel te maken met hulpverleners. Protocol: veiligheid, structuur en samenwerking. Strikte regels zoals je bord leeg eten, rustmomenten, verplichten therapieen en strenge gewichtseisen. Lukt het je niet om je eraan te houden, sta je terug op straat. Zijn deze strenge eisen voor jou een stok achter de deur? Heb jij deze strenge eisen nodig? Helpt het je om je even te laten leiden door de hulpverlening? En dan kom je thuis en heeft je lieve oma voor jou een heerlijke verse reuze slagroomtaart gebakken om je ontslag uit de kliniek te vieren: ‘Welkom thuis meid!’ Het liefst maak je nu misschien wel rechtsomkeer naar de kliniek. Wat verwacht je na je intensieve behandeling van je omgeving?
Allemaal goed bedoelde reacties en manieren van steun die mensen je willen bieden. Maar zolang deze niet bij jou aansluiten, helpen ze je ook niet vooruit. In dat geval zorgt het er misschien zelfs voor dat je vastloopt in je herstel. Daar is natuurlijk niemand mee geholpen, vooral niet jijzelf. Het is dus belangrijk dat jij kunt aangeven wat jij nodig hebt, zodat je anderen ook de kans geeft om bij je aan te sluiten. Lijkt het je niet een stuk prettiger wanneer jij weet wat je wilt, zodat anderen op dezelfde weg met je mee kunnen lopen, in plaats van dat je aan elkaar gaat lopen trekken zonder daarmee ook maar een stap verder te komen? Wat heb jij nodig? Foto: http://www.deleukstetaarten.nl/forum/viewtopic.php?id=161716 Hulp aanvaarden
Het lijkt in het eerste opzicht misschien wel een verademing als je andere deelgenoot hebt kunnen maken van jouw worsteling. Je zuilt je lasten niet langer meer in je eentje met je mee en dat voelt ongetwijfeld al een stuk lichter aan. Twee zijn immers sterker dan alleen! In die zin is steun natuurlijk reuze fijn. Dat jij dit alles van jezelf begrijpt, omdat jij de enige bent die kan ervaren hoe hard je aan het knokken bent, betekent nog niet dat je omgeving daar zicht op heeft en hier zomaar in met je mee gaat of bij je aansluit. Mensen die om je geven willen je helpen of steunen, omdat ze zich zorgen maken en graag zien dat het beter met je gaat. Logisch, maar tegelijkertijd ook lastig. Je wilt je omgeving daarin natuurlijk ook niet teleurstellen. Dat maakt het kunnen en mogen ontvangen van hulp waarschijnlijk tegenstrijdig en moeilijk te aanvaarden. Natuurlijk wil je van je eetstoornis af, maar tegelijkertijd blijft dat een onbekend en eng terrein waarin je jezelf ook niet zomaar stort. Kiezen is verliezen. Kies je voor de hulp en steun van belangrijke mensen om je heen, of kies je voor de veiligheid van je eetstoornis? Een enorme strijd die ikzelf ook jarenlang gevoerd heb. Nu nog vind ik het nog wel eens moeilijk hulp te accepteren, omdat er dan mensen met me mee kunnen kijken en ik minder goed mijn eigen gang kan gaan. Maar, ik besef inmiddels maar al te goed dat ik de oprechtheid en confrontaties van mijn omgeving zeker ook nodig heb. Het is voor mij een stok achter de deur dat ik mezelf niet voor de gek houdt. Juist de mensen die mij het vuur aan mijn schoenen legde en het mij het moeilijkst maakte hebben mij het verst gebracht. Dankzij hen heb ik nu een realistischere kijk, die ik mezelf nooit had kunnen bijbrengen. Vaak is de moeilijkste weg ook de meest leerzame weg. Je bent pas echt sterk als je hulp kunt aanvaarden. Dat betekent dat je jouw kwetsbaarheden serieus neemt, eerlijk naar jezelf wil zijn en jezelf niet veroordeeld om je beperkingen. Een mooie manier om je krachten te ontdekken. Zondag van 20:00 tot 21:00 uur – Themachat: Hulp aanvaarden Kun jij hulp ontvangen? Steun nodig?
Dit was mijn levensmotto tijdens mijn meest hardnekkige eetstoornisperiode. Mensen moesten zich vooral niet met mij bemoeien en op zorg of medelijden zat ik al helemaal niet te wachten. Natuurlijk wilde ik ergens wel begrepen worden, maar hoe kon ik dat van anderen verwachten of vragen als ik mezelf niet eens kon begrijpen?! Nee, laat mij mijn eigen gang maar gaan, dat was het gemakkelijkste. Ik koos voor de weg van de minste weerstand, de gemakkelijkste weg voor iedereen, althans dat dacht ik tenminste. Pas nu zie ik dat dit vooral de gemakkelijkste weg was voor mezelf en dan met name voor mijn eetstoornis. Hoe moeilijk is het voor een omgeving als zij machteloos moeten toezien hoe jij jezelf de vernieling in werkt? Eigenlijk is het best egoïstisch om mensen die je willen steunen op die manier buitenspel te zetten. En dan te bedenken dat je hier zowel je omgeving als jezelf mee tekort doet! 'Ieder mens heeft steun nodig.' Denk jij van niet? Dan ontken je eigenlijk je mens-zijn. Ik weet nog goed dat ik er van overtuigd was niemand nodig te hebben en vooral met rust gelaten wilde worden. Maar door mensen van me af te duwen maakte ik het mijn eetstoornis en mijn depressieve gevoelens wel erg gemakkelijk. Zij kregen hiermee alle ruimte. Ik ontkende op dat moment inderdaad mijn menselijke kant en behoefte aan steun van anderen. Mijn ziekte stond op de 1e plaats, ik was mijn ziekte die mijn persoonlijke verlangens zelfs wist te overschaduwen!
Alleen al door steun van anderen te aanvaarden, maak je dus eigenlijk al een 1e stap in je herstel. Je laat mensen toe in je leven met je kwetsbaarheid. Je staat er in je strijd niet meer alleen voor. Kom vanavond tussen 20:00 en 21:00 uur naar de themachat Dromen en een eetstoornisIk had al mijn dromen over boord gegooid. Alle hoop was van mij weggedreven. ‘Ambities? Een toekomst? Ben je mal!’ Dat was voor mij niet meer weggelegd. Ik bleef wel eenzaam en hopeloos in mijn eigen bootje varen op de wilde oceaan. Ik wachtte erop totdat de golven mij zouden overspoelen en ik zou zinken als een baksteen. Wat viel er immers nog te dromen? Ooit was ik een jong meisje vol dromen en ambities. Ja, ik wist het wel. Ik wilde het hoogst haalbare halen met atletiek, zou lekker gaan studeren en wilde het liefst de hele wereld bezichtigen. Na mijn studie zou ik aan de slag gaan met een leuke job ‘mensen helpen’. Ik wilde gaan wonen in een mooi vreedzaam klein huisje op een rustig plekje in de natuur, met een beekje en een grote boom in mijn tuin wat dan míjn plekje zou worden om lekker weg te kunnen dromen. Ik zou vergezeld worden door een lief huisdier, een liefdevolle partner en had ook nog eens een kinderwens. Ja, ik wist het zeker. Ik zou het helemaal gaan maken en gelukkig worden! Huisje, boompje, beestje…leuke kids en een liefdevolle omgeving die mijn leven méér dan de moeite waard zouden maken.
Wat verlang ik er nu nog wel eens naar om weer dat kleine meisje te zijn vol van dromen. Maar nee, ik durf niet meer te dromen. Het lijkt wel of mijn ‘ziek zijn’ mij alles heeft ontnomen. Het deed zo’n pijn mijn dromen in rook op te zien gaan. Geloof maar dat ik wel oppas en mezelf nog 10x bedenk voordat ik nog eens durf te dromen. Dromen zijn bedrog, dat was mij wel helder geworden. Ik kon maar beter accepteren dat ik ziek was, in plaats van dat ik mezelf zou blij maken met een dooie mus. Er viel immers toch niets meer van mijn leven te maken, of toch wel? Was dit het mij waard? Wachten totdat het noodlot zou toeslaan, alles voorbij zou zijn en mijn leven zou eindigen zonder nog íets te hebben bereikt? ‘Doordat ik ervoor koos om niet meer te dromen, leefde ik in een nachtmerrie.’ Zonder dromen kom je nergens. Dat klinkt als een nachtmerrie, en die leef je dan eigenlijk ook. Een doelloos leven, zonder vooruitzicht omdat je niet meer verder durft te kijken dan een ‘veilige’ eetstoornis; iedere keer je dromen zien wegspoelen door het gat van de wc, het zien van een wereld die als een waas aan je voorbij gaat, en telkens als je denkt dat je jouw doel bijna hebt bereikt word het opnieuw zwart voor je ogen en stort alles in. Is jouw eetstoornis het punt waar jou leven ophoud, of durf jij nog wel te dromen? Geloof jij dat er ondanks je eetstoornis toch nog iets van het leven te maken valt? Kom zondagavond 8 uur naar de themachat: Dromen en een eetstoornis. Durf jij nog te dromen? Foto: http://psyblog.nl/wp-content/uploads/2011/09/dromen.jpg Herover je leven!
Lange tijd stond mijn eetstoornis in mijn leven op nr. 1. En waar stond ik? Was er voor mij ook nog een plekje vrij? Mocht ik ook nog wat invloed over mijn eigen leven uitoefenen? Nee, mijn plaats werd volledig ingenomen door een ziekte die mijn leven volledig beheerste. Wat had ik nog te willen? Ik was nergens meer. Ik wist niet meer waar ik moest zoeken. Hoezo moest ik leren mezelf te waarderen? Wat dan of wie? Ik was niets meer dan mijn eetstoornis! Dat leek mij niet bepaalt iets om trots op te zijn. Mijn voornaamste kwaliteit was lijnen, en dat was precies mijn probleem. Het enige waar ik goed in was, was tegelijkertijd iets héél erg slechts. Ik maakte de fout te geloven dat ik controle had over mijn eetgedrag, maar feitelijk had ik helemaal niets en was mijn eetstoornis het hélemaal. Hoe kon ik mezelf zo voor de gek houden? Hoe kon ik het laten gebeuren om mezelf van mijn persoonlijkheid te laten beroven? En weet je wat het ergste was? Ik werkte er nog aan mee ook! Ik ontkende dat ik mezelf was verloren. Ik had mezelf zogenaamd zelfs ontdekt! Anderen moesten mij vooral met rust laten, ik had recht op mijn zelfbestaan. Ik wilde ruimte, bewegingsvrijheid en onafhankelijkheid zijn. Ik verkondigde dat ik vrij was, terwijl ik eigenlijk gevangen zat. Ik had mezelf opgesloten. En als mensen mij wilde komen bevrijden, bouwde ik nog een stel extra muren om mij heen. Hoe vind je jezelf terug als je volledig bent overschaduwd door een eetstoornis?
Hoe krijg JIJ weer betekenis in jouw leven en kun je jouw plekje heroveren? Hoe geef je jouw ziekte een plaats binnen je identiteit en kun je jezelf tegelijkertijd weer leren positief te waarderen? Jij bent niet jouw ziekte, evenals jouw eetstoornis geen persoonlijke rol kan aannemen. Je voed je ziekte zonder daarin energie te hoeven steken. Je lost je eetstoornis dus niet op door deze te negeren. Alleen door te accepteren dat jouw leven wordt beheerst door een eetstoornis kan je verder helpen. Door energie in jezelf te steken kun je wat lading van je eetstoornis afnemen. Maar alléén jij kan daar iets aan doen. Persoonlijke betekenis vinden is een van de sleutelelementen voor herstel. Opzoek naar een identiteit waarbinnen ziekte een plaats krijgt, maar die jou niet van jouw ‘zelf’ berooft zodat je jouw persoonlijkheid opnieuw positief leert te waarderen. Zondagavond van 20:00 tot 21:00 themachat - Herover je leven! Ga jij mee op zoek naar jezelf en jouw leven? Verlies van een dierbareAltijd was jij daar voor mij. Een knuffel, een kusje of alleen al een blijk van erkenning als het me allemaal even teveel of te moeilijk werd. Het was genoeg om mezelf eventjes niet alleen te voelen in mijn zware strijd. Ik mocht altijd lekker tegen je aankruipen en je vasthouden. Jouw aanwezigheid was voldoende om me weer even gesteund en veilig te kunnen voelen.
Natuurlijk weet je dat mensen en dieren ouder worden, dat iedereen op zijn tijd vroeg of laat tegen het einde stuit en de wereld moet verlaten. Maar dat betekent niet dat het geen pijn doet, dat je jouw dierbare misschien nog liever een tijdje hier gehouden had, dat je diegene mist en eigenlijk nog heel erg hard nodig hebt! Afgelopen week hebben we onze lieve hond laten inslapen. We hadden een geweldig beessie, zo’n zachte, grote knuffelige Sint-Bernard’s hond. Je kent ze misschien wel van de Beethoven films? Het was zo’n lieve lobbes, die gewoonweg altijd voor je klaar stond. De troost zelf, met de blik in haar ogen als ik verdrietig was. Ze legde dan altijd even haar pootje op mijn knie, net als iemand een arm om je heen kan slaan. Als ik bang was voor de grote wereld om mij heen kroop ik veilig tegen haar aan. In mijn eenzame, angstige periodes heb ik hele avonden bij haar in de mand doorgebracht. 'Maar nu zal ik het alleen moeten doen, ik moet verder ondanks dat jij er niet meer bent lieve Beauty.'
Verlies van een dierbare is natuurlijk nooit leuk. Je moet afscheid nemen van je steun en toeverlaat, en dan is er plots die lege plek die weer moet worden opgevuld. Hoe ga je verder met de pijn en het verdriet van een dierbare? Tijdens mijn opname en mijn ziekte stond de tijd voor mij stil. Iedere dag was voor mij hetzelfde en ik had niet door dat de wereld om mij heen verder ging. Totdat een van mijn meest dierbare personen in mijn leven ernstig ziek werd; ‘mijn opa’. Pas toen besefte ik in wat voor een afgesloten en andere wereld ik leefde. Ik vocht samen met mijn opa tegen een hardnekkige ziekte, een strijd op leven en dood. Alsof hij op mij gewacht heeft, stierf hij toen ik eindelijk naar huis mocht en ik bij hem kon zijn. Nog altijd heb ik het gevoel dat jij mij in de gate houdt. Ik heb beloofd dat ik goed voor mezelf ging zorgen, en daar maak ik mezelf dan ook dagelijks hard voor. Heb jij ooit een dierbare verloren? Een huisdier, belangrijk familielid of een goede vriend of vriendin? Wat betekende diegene voor jou? Hoe ga jij nu verder met je leven? Zondagavond (vanavond) van 20:00 tot 21:00 Race naar de wintersport
Na twee jaar achtereenvolgens de wintersport te hebben misgelopen vanwege opnames, vond ik het toen ik weer thuis kwam wel weer tijd om er weer eens op uit te kunnen. Ik weet nog goed hoe ik altijd van de wintersport genoot. Verstand op 0, blik op oneindig en gaan met die banaan! Vroeger hield ik van skiën, later heb ik de latten ingeruild voor mijn snowboard. Nergens aan hoeven denken, de frisse wind in je gezicht, tranende ogen en lekker snelheid maken, heerlijk toch? Ja, ik had er na de zomer al helemaal zin in en keek er naar uit.
Totdat mijn ouders het onderwerp ter discussie stelde; ‘Nicole, zo durven wij met jou niet op wintersport te gaan.’
Oeps…even vergeten, mijn lichaam kon de kou natuurlijk nooit aan, ik zou gegarandeerd ziek worden, mijn spieren hielden mezelf amper op de been en ik zou waarschijnlijk na de eerste paar meters al op de grond liggen en al mijn botten breken. Dat had ik mezelf nog helemaal niet gerealiseerd. Mijn ouders hadden gelijk, ook al wilde ik het eigenlijk niet geloven. Maar, ik had natuurlijk nog een half jaar. Kon ik hieruit voor mezelf niet de motivatie halen om voor de wintersport mijn best te doen om aan te komen en lekker mee te kunnen op vakantie? Ik beloofde mijn ouders beterschap en ging ervoor! Sporten en grenzenDe lat steeds hoger leggen voor jezelf. Je grenzen bijstellen en steeds verder verleggen. Hoe ver kun je gaan? Wanneer is goed ook écht goed genoeg en kun je tevreden zijn met je prestaties, performance of je work-out?
Waarom sporten en bewegen mensen eigenlijk? Ieder heeft zo zijn of haar eigen redenen; ontspanning om de stress tegen het lijf te gaan, als afleiding, voor de leuke contacten, om jezelf fit te voelen, om krachtig en sterk te worden, of in vorm te blijven bijvoorbeeld. Misschien is sporten zelfs je leven?! Of kun je het als werk zien, als trainer of als topsporter en kun je er zelfs een centje mee verdienen?
Maar, is sporten daadwerkelijk een positieve beweegreden voor jou of heb jij misschien hele andere redenen om te bewegen? Kun je daadwerkelijk genieten van een intensieve training en helpt het je om jezelf lekker in je vel te voelen, of maak je jezelf hiermee eigenlijk alleen maar kapot?
Is het erg als het eens een keertje wat minder gaat tijdens een training of moet je altijd maar het uiterste presteren? Iedere keer wil je misschien jouw persoonlijke records verbeteren of een perfecte uitvoering vertonen. Had je gisteren nog 3 rondjes hardgelopen moeten dat er de volgende dag op z’n minst 4 zijn, en het liefst wil je dan nog sneller zijn ook. Als je naar die rondjes uitgeput instort, de tranen over je wangen lopen en je niet meer op je benen kunt staan van de pijn heb je in ieder geval alles gegeven wat je kon. Maar, doe je jezelf hiermee echt een plezier? Is sporten nog wel datgene wat het zou moeten zijn?
Natuurlijk mag sporten een uitdaging voor jezelf zijn. Maar waar trek jij de grens? Wat ligt het verschil tussen gezond sporten of jezelf de vernieling in werken door teveel van je lichaam te vragen? Mag je sporten eigenlijk wel leuk vinden van jezelf en hiervan lekker kunnen genieten?
Een vervolg op de themachat ‘Sporten en een eetstoornis’ van vorige week. As. Zondag van 20:00 – 21:00 Lichaam van een topsportster
Al van jongs af aan ben ik gek op sporten. Zwemmen, turnen en atletiek…ik kon maar niet kiezen. Ik vond het allemaal leuk en bleek er ook nog eens aanleg voor te hebben. Zowel met turnen als met atletiek sleepte ik de nodige prijzen in de wacht en deed ik mee met veel wedstrijden. Voor beide sporten ging ik steeds meer trainen en moest ik uiteindelijk dus uit één van de sporten gaan kiezen. Wat vond ik het leukst en waarin wilde ik nog beter worden? Turnen vond ik te streng en serieus worden, daarom koos ik voor atletiek. Hier kon ik écht van genieten, had ik de leukste vriendinnen en de sport had ook nog eens veel variatie.
Eigenlijk ging het sporten lange tijd vanzelf, zonder dat ik er heel erg veel voor hoefde te doen. Ik was vooral de lolbroek tijdens de trainingen en zolang ik maar bleef lachen haalde ik de beste prestaties. Door mijn prestaties begon ik steeds meer druk te ervaren. Mensen gingen ook steeds meer van mij verwachten dat ik goed zou presteren en dat vond ik heel erg lastig. Hierdoor kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik het goed moest doen en ging de lol er wel een beetje af. Ik werd ontzettend bang om te falen. In plaats van de gezonde spanningen voor de wedstrijd werd ik iedere week misselijk van de zenuwen. Ik moest het goed doen van mezelf.
De trainingen werden ook steeds serieuzer. Dagelijks was ik op de atletiekbaan te vinden en ook ’s avonds had ik nog hele reeksen oefeningen om nog meer spieren te kweken. Ik hoorde er in de atletiekwereld helemaal bij en kon goed mee met de Nederlandse top. Op school kreeg ik daarentegen steeds meer het gevoel erbuiten te vallen. Voelde ik mezelf eerst zo op mijn gemak tijdens het sporten, voelde ik mezelf nu steeds onzekerder worden over mezelf en mijn lichaam. Ik voelde mezelf een uitslover en hoorde dat er achter mijn rug om werd gesmiespeld over dat ik op een jongen leek vanwege al mijn spieren. Dat was voor het eerst dat ik stilstond bij mijn eigen lichaam. Ik vroeg mezelf af of ik er wel tevreden mee was, ondanks het ontzettend veel voor mij deed en betekenden.
Of dit invloed heeft gehad om mijn jaren later ontwikkelde eetstoornis weet ik niet. Het heeft ongetwijfeld een rol gespeeld in hoe ik naar mezelf keek, mijn trainingen en hoe ik daarna ben omgegaan met eten, ook al had ik toen nog geen echte eetstoornis.
Hoe sta jij tegenover jouw lichaam tijdens het sporten? Kun jij lekker bij jezelf blijven zonder jezelf iets van je omgeving aan te trekken? Kun jij de blikken van anderen langs je neerleggen en zit jij lekker in je vel als je kunt bewegen?
Praat mee in de themachat van a.s. zondag van 20:00 – 21:00 Sporten en jouw lichaamsbeeld Herstellen in fasesHerstel is een persoonlijk en uniek proces. Iedereen herstelt op zijn eigen manier. Wat voor de een een stap vooruit betekent, geldt voor de ander misschien zelfs tot een stap terug. Maar hoe weet je dan of je het goed doet, waar je staat en of je aan jouw persoonlijke herstel werkt? Ondanks ieder zijn eigen weg bewandeld in zijn herstel komen er toch een aantal dingen met elkaar overheen. Zo zou je herstel kunnen verdelen in een aantal fases. Misschien dat je jezelf erin herkent. Gagne benoemt vier fases in een herstelproces.
1. Overweldigd worden door de aandoening ‘Ik weet nog goed hoe ik mijn leven totaal niet meer zag zitten. Ik voelde me onbegrepen, eenzaam, machteloos en totaal in de war. Ik wist van voren nog niet dat ik van achteren leefde. Tijd om even diep adem te halen had ik niet. Ik had telkens het idee steeds maar kopje onder te worden geduwd en was dan ook volledig uitgeput. Ik was het contact met mezelf en mijn omgeving ook verloren. Eigenlijk had ik al afscheid genomen van het leven en mijn bestaan. Een toekomst zag ik niet meer!’ 2. Worstelen met de aandoening ‘Mijn hele leven lag overhoop. Ik voelde mezelf alsof ik mijn best niet goed deed, ondanks mijn perfectionisme. Alles wat ik probeerde eindigde altijd in een mislukking. Wat was ik toch zwak, ik kon helemaal niets goed doen! Mijn zelfvertrouwen was gedaald tot een dieptepunt. Ik wilde wel beter worden, maar wat als het me niet zou lukken?’ 3. Leven met de aandoening ‘Door relaties met anderen en mijn omgeving aan te gaan, leerde ik weer een beetje vertrouwen. Ik ging op onderzoek naar de dingen die ik leuk vond en waar ik goed in was om mezelf weer te leren waarderen en mijn zelfbeeld wat op te krikken. Ik ontdekte dat mijn ervaringen ook een waardevolle betekenis hebben, waaruit ik heb geleerd en waarmee ik anderen ook inzichten kan brengen! Ik ontdekte dat ik ook nuttig ben en een betekenis heb!’ ‘Ik wilde mezelf kunnen zijn zonder continu op mijn tenen te moeten lopen om aan alle verwachtingen van anderen tegemoet te komen. Ik kan nu zeggen dat ik mijn plekje gevonden heb en ik voel me goed. Ondanks ik nog niet genezen ben en nog altijd kwetsbaar ben laat ik mezelf niet langer leiden door mijn stoornis. Ik ben weer gaan leven en ga mijn dromen achterna. Ik volg een studie, werk aan mijn sociale netwerk en vind het ontzettend leuk om creatief en sportief bezig te zijn. Dat heb ik toch al mooi bereikt. Maar natuurlijk hoop ik nog verder te groeien. Ik geloof er zeker in dat ik mijn eetstoornis steeds meer los kan laten, wanneer ik hem niet meer nodig heb en alle leegtes in mezelf zijn opgevuld. Ik krijg namelijk steeds meer inzichten in mezelf en blijf mezelf ontwikkelen. ’ Iedere fase heeft zo zijn eigen betekenis in je herstel, en iedereen doorloopt de fases in zijn eigen tempo. Misschien sta je wel met twee benen in twee verschillende fases, maak je soms een grote sprong vooruit en moet je dan eens een stapje terug doen. Belangrijk is dat je inziet waar jij staat ten opzichte van je herstel, en dat je jezelf er hard voor maakt om eraan te werken. Het maakt niet uit hoe groot je stappen zijn, iedere stap is er een. Of deze stappen nu vooruit of achteruit zijn, beide geven ze je een stukje meer zelfinzicht en kennis waar je gebruik van kunt maken. Herken jij jezelf in een of misschien wel meerdere van deze fases? In welke fase zit jij? As. zondag om 20:00-21:00 themachat - Herstel
Bron foto: flickr.com/21560098@N06 Goede voornemensEen nieuw jaar, een nieuw begin. Wat staat mij in 2012 allemaal te wachten, of nog belangrijker; ‘Wat wil ik in 2012 allemaal bereiken of veranderen aan mezelf of in mijn leven?!’
Ieder jaar proberen we het massaal opnieuw ‘het maken van goede voornemens’. Maar wat komt er nauw daadwerkelijk van terecht? Naar een paar dagen zijn de meeste voornemens alweer op de achtergrond verdwenen en vallen we als vanouds weer terug in onze oude gewoontes. Het is dan ook niet voor niets dat de meeste het stellen van voornemens onzin vinden en weinig serieus nemen. Al helemaal met oud en nieuw. Alsof er écht iets verandert nu er een nieuw jaar begint?
Nee, vandaag is het niet anders dan gister. En ook morgen zal niet anders zijn dan vandaag. Tenzij je daar zelf iets aan verandert. Om iets te kunnen veranderen, zou je jezelf doelen moeten stellen, jezelf iets moeten voornemen. Een Nieuwjaar is slechts een moment wat je weer even met beide benen op de grond zet en helpt wakker te schudden. Je kunt het afdoen als onzin, maar je kunt het ook serieus nemen en bedenken waar het feitelijk over gaat. Een moment van terugkijken, maar bovenal omdraaien en vooruit kijken. 2011 is voorbij, 2012 staat voor de deur.
Wat neem je mee uit 2011, en wat laat je het liefst achter je? Wat heb je gemist in 2011 en wil je in 2012 wel in handen zien te krijgen? En hoe kom je op de plek waar je graag wilt uitkomen, welke weg loop je daar naartoe?
In de themachat van vanavond om 20:00 hebben we het erover - Goede voornemens
Heb jij er al en paar bedacht?
Wat is 'hét kerstgevoel'?
Ik weet nog goed hoe ik vroeger genoot van de kerst. Ik vond het geweldig buiten, alle verlichte huizen en bomen, de kerstliedjes op de radio, de hele familie bij elkaar, samen lekker eten, en als het meezat kwamen er ook nog sneeuwvlokken naar beneden vallen om ‘kerstmis’ helemaal compleet te maken. Wat kon ik tevreden zijn met de feitelijk zo basale dingen van het leven. Alle zorgen of problemen waren in deze tijd van het jaar, voor eventjes helemaal verdwenen. De warmte, liefde, het licht en vrede om mij heen was eigenlijk al voldoende voor mijn ultieme kerstgevoel.
Ik maakte deel uit van de kerst en mijn familie, ik was zelf een bron van warmte en liefde, en wist zelfs te stralen met de feestdagen. Ik voelde me écht gelukkig.
Maar dit gelukkige gevoel met de feestdagen, kreeg helaas een totale omslag toen ik minder goed in mijn vel kwam te zitten. Ik voelde me lusteloos, somber en eenzaam. Vanaf dat moment kreeg kerst een hele andere lading.
Kerstmis en al het mooie wat daar bij hoort werd voor mij onbereikbaar. Ik voelde mezelf niet meer verbonden met mijn familie en liep met een niet op te vullen leegte.
Je kunt er in deze periode niet om heen om het ‘hier-en-nu’ te ontvluchten. Overal waar je komt kom je de kerst tegen. Confronterend, als je dit gevoel niet mee kunt beleven en jijzelf in een hele andere stemming zit met de feestdagen. Het liefst hoop je misschien zelfs dat deze dagen maar snel voorbij zijn en de wereld weer normaal gaat doen.
Maar… ook al zijn de zorgen en problemen tijdens de kerst natuurlijk voor niemand plotseling verdwenen. Wat is er zo slecht aan om je zorgen een paar dagen per jaar even los te laten, in plaats van jezelf krampachtig vast te houden aan alle ellende in jezelf en de wereld? Kun jij jezelf even op laten gaan in het droombeeld ‘kerstmis’ en fantaseren wat voor jou het ultieme kerstgevoel zou zijn?
Vanavond in de themachat van 8 uur, hebben we het met elkaar over ‘hét kerstgevoel’.
Bang voor Sinterklaas
Ik geloofde vroeger heilig in de goede Sint. Natuurlijk was ik extra lief als hij weer in Nederland was aangekomen. De pieten hielden mij in de gaten! Ik wilde natuurlijk wel cadeautjes op pakjesavond en was verzot op pepernoten en chocola, waarvoor ik mijn uiterste best deed om deze overal te kunnen scoren. Als ik een piet zag was ik vast de eerste die er naartoe snelde en luidkeels begon te zingen in de hoop te worden beloond met een handje strooigoed. Cadeautjes, Sinterklaas op zijn paard door de straat, vele pieten en overal zoetigheid. Als Sinterklaas de buurt door kwam volgde ik hem het liefst het hele dorp door. Ik maakte er met mijn broers een wedstrijdje van om zoveel mogelijk pepernoten te verzamelen. Wie kreeg de meeste pepernoten van Sinterklaas en zwarte piet en was daarom het liefst geweest? Natuurlijk mochten we niet gaan schooien, want daar houd Sinterklaas niet van en dat was niet zo aardig voor de andere kinderen. Maar met een zak vol snoepgoed waren wij allang tevreden. Dat hield ons wel een tijdje zoet! En dan is het Sinterklaasavond. De zoetste dag van het hele jaar. De tafel vol pepernoten, schuimpjes, chocola, marsepein, taaitaaipoppen enz. Vroeger kon ik er geen genoeg van krijgen. Was het de spanning voor de cadeautjes op pakjesavond die mij de hele nacht wakker hielden, of de vele suikers van al het snoepgoed waar ik zo van begon te stuiteren?
Ik werd als de doods voor al het zoetigheid! Ja, ik was BANG van Sinterklaas. Gelukkig kan ik inmiddels weer wat meer genieten van Sinterklaas. Vertedert worden door de lach van een klein gelovig kind met twee kleine handjes vol pepernootjes. Met mijn eetstoornis wisten dat soort dingen mij niet eens meer te raken. In plaats van blij te zijn voor dat lachende kindje, kreeg ik zelfs medelijden. Laten we vanavond om 20:00 in de chat eens lekker kletsen over onze jeugdherinneringen, maar ook over de mooie en soms ook moeilijkere momenten die Sinterklaas met zich meebrengt? Wie ben ik? Wie zou ik willen zijn?
Waar denk jij aan als je ’s ochtends wakker wordt? De meeste mensen staan op en bedenken wat ze die dag allemaal te doen hebben; naar school, ’s middags huiswerk maken met vriendinnen, daarna nog even gezellig de stad in, en ’s avonds een spannende date met een leuke jongen…
Ik weet het nog als de dag van gisteren dat mijn hoofd zich alleen maar bezig hield met alles wat om eten draaide. Zonde, als ik kijk hoeveel tijd ik wel niet heb verspild aan mijn eetstoornis. Ik kon er de hele dag mee in de weer zijn, want iets anders had of kon ik op een gegeven moment ook niet meer. Wie was ik? Geen idee. Wie wilde ik graag zijn? Daar wilde ik niet eens meer aan denken. Al mijn energie en levenslust was van mij afgenomen. Levensdromen veranderde in een nachtmerrie. En uit die nachtmerrie wist ik pas na veel te lange tijd te ontwaken.
Vandaar dat ik hoop jullie hiermee wakker te schudden, en ook om mezelf wakker te houden natuurlijk. Af en toe moet je jezelf zo nu en dan eens een schop onder je kont geven. En dit is zo’n moment. Sta eens even stil bij jezelf. Leef jij het leven wat je wil leiden? Haal jij alles eruit wat er in je zit? Zit jou leven vol verassingen, variaties en ontwikkelingsmogelijkheden?
Wat mis je op dit moment in je leven en aan jezelf? Wie zou je willen zijn en wat zou je willen bereiken?
‘Don’t stop believing, start today, right here!’
Vanavond om 8 uur is er weer een chat, met als thema: Wie zou jij willen zijn? Wie was ik? Wie ben ik nu?
Als ik op mijn leventje terugkijk vóór dat ik een eetstoornis kreeg was het misschien wel niet eens zo slecht nog niet. Ik kan me nauwelijks nog voor de geest halen hoe ik mijn controle in het ‘niet-eten’ verloor en wat het me eigenlijk bracht waardoor ik dit volhield. Als ik daar nu op terug kijk kan ik eigenlijk alleen maar inzien dat ik alleen maar meer ben kwijtgeraakt, dan dat ik had. Ik vond het leven niet echt leuk en zat in de knoop met mezelf. Ik was perfectionistisch en daarom nooit tevreden met mijn prestaties. Ik faalde op het VWO, ondanks ik dag en nacht met mijn neus in de boeken zat. Ik draaide met atletiek mee in de Nederlandse top, maar toch had ik altijd het idee onder te presteren. Ik liep altijd met een lach op mijn gezicht, was een echte sfeermaker en zo gek als een deur, ondanks ik mezelf eigenlijk best ellendig voelde. Ik voelde me eenzaam, maar was dit eigenlijk niet als ik terugkijk naar al de vrienden die ik toen om mij heen had. OK, ik voelde me op dat moment niet goed en liep continu tegen mezelf op, maar ik had nog wel een leven. Ik ging naar school, ik was onder de mensen, had vrienden om me heen, kon sporten en op momenten best nog wel eens lachen of even genieten, al was het maar een seconde! Mijn eetstoornis ontnam mij ook nog eens deze belangrijke dingen in mijn leven. Ik werd er helemaal door opgeslokt. Uiteindelijk draaide alles alleen nog maar om mijn ‘ziek-zijn’. Er was geen plek meer in mijn leven om te genieten. Waar haalde ik de energie vandaan als ik alleen maar bezig was met het ‘niet-eten’ en mezelf afmatten? Ik was ook geen spontane of gezellige vriendin meer. Mijn gedachten gingen alleen maar uit naar het wel/niet eten. Is het gek dat vrienden mij daarom hebben losgelaten, als ik nooit geen aandacht meer voor ze had? Mijn gebrek aan concentratie en mijn opname zorgde ervoor dat ik mijn school moest opgeven en mijn talent in atletiek. Ik verloor al mijn kracht en kon op den duur helemaal niets meer. Nu was ik écht alles kwijt. Ik kreeg slecht één ding voor dit alles terug: ‘Mijn eetstoornis’ Heeft jouw eetstoornis er ook voor gezorgd dat je ontzettend veel bent kwijt geraakt? Talenten, je spontaniteit, persoonlijke krachten, momenten waarop je kon genieten/plezier kon maken of belangrijke vrienden om je heen? Wat heeft een eetstoornis je nou eigenlijk écht te bieden? Neemt het niet veel meer van je af dan dat het je in werkelijkheid oplevert? Bezoek vanavond om 8 uur de chat en praat mee over het thema: Verlies door een eetstoornis Bron foto: flickr.com/photos/_lovenothing/ Stigma: de buitenwereld en een eetstoornis
Eigenlijk maakt het niet uit wat voor een eetstoornis je hebt, als de buitenwereld hiervan op de hoogte is krijg je er ongetwijfeld mee te maken dat mensen anders naar je gaan kijken en je op een andere manier zullen beoordelen. Met duidelijk zichtbaar over,- of ondergewicht ontspring je natuurlijk helemaal niet aan het oog. Zo herinner ik mij mijn dagelijkse confrontatie met de buitenwereld van zo’n twee jaar geleden nog maar al te goed. Gelukkig wordt ik inmiddels minder aangegapen, maar toch blijft het etiketje ‘eetstoornis’ mij achtervolgen. Al probeer ik het nog zo hard van mezelf af te poetsen, het oordeel van de buitenwereld lijkt wel voor eeuwig in mijn geheugen geprent. Dit was voor mij een van mijn grootste valkuilen. Ik liet mijn leven sturen door wat ik dacht wat de omgeving van mij vond, in plaats van dat ik mezelf serieus nam en vertrouwde. Waarom heb ik het mezelf zo moeilijk gemaakt? Ik ben mezelf gaan zien als patiënt met alles erop en eraan. Ik vergat hierdoor mijn gezonde persoonlijkheid, gedachten en krachten. Ik heb nooit tabletten geslikt of ooit overgegeven, maar toch veroordeelde ik mezelf hierom. Op die manier ontnam ik mezelf nog meer, dan dat ik al verloren was. Zie jezelf niet als patiënt, want jij bent zeker weten veel meer dan dat. Vertrouw op jezelf en neem jezelf ook serieus. Leer grenzen te stellen, want de lat ligt anders nooit hoog genoeg. Er zijn altijd excuses of oordelen te bedenken om jezelf het geluk te ontnemen. Waar lopen jullie tegenaan in confrontatie met de buitenwereld? Hoe gaan jullie met oordelen om?Laten jullie jezelf beinvloeden door wat anderen over een 'eetstoornis' denken? Diagnose: Wat zegt dit over mij?Mensen worden vaak beoordeeld en behandeld naar hun diagnose. Je krijgt een etiketje op geplakt, en dat is hetgeen wat je bent en waar je last van hebt. Daar moet je het mee doen. Er is geen ruimte meer voor wie je verder bent en zelfs in gesprek gaan is nauwelijks nog aan de orde. Het etiketje vertelt alles al.
Een etiketje vertelt maar weinig over hoe ik in elkaar zit en over de problemen waar ik tegenaan loop. Daarnaast is het erg afhankelijk van de bril waardoor degene die de diagnose stelt kijkt. De een ziet mijn littekens en legt me direct een ‘borderline persoonlijkheidsstoornis’ op, iemand anders valt mijn sociale angsten op en stelt de diagnose ‘sociale fobie’, mijn angsten zijn ook zichtbaar in wantrouwen en achterdocht, wat maakt dat ik een ‘paranoïde’ indruk wek, ik heb een sombere stemming, genaamd een ‘depressie’, waarbij ik wel eens dingen zie die er volgens de realiteit niet zijn, wat ze noemen ‘psychoses’, ik verlang naar structuur en hecht veel waarde aan controle, wat verwijst naar ‘autisme’, ik ben dwangmatig, met het passende etiketje ‘obsessieve compulsieve gedragsstoornis’, daarnaast staat ook ‘verslaafd’ mij goed, of ‘anti-sociale persoonlijkheid’ als ik wordt overspoeld door boosheid en mezelf volkomen machteloos voel, weer een ander graaft in mijn verleden en wijdt het aan een ‘post traumatische stress stoornis’, en natuurlijk als laatste en niet onzichtbaar ‘anorexia’. Vind je het prettig dat je problemen een naam hebben, voelt het bijv. als een soort erkenning? Of: Vind je dat jij veel meer bent dan je diagnose, en zie je het als een belemmering? Wat betekent een diagnose voor jou? Themachat - Diagnose vanavond om 8 uur! Groepstherapie: help jezelf, help de ander!Wie helpt je nou eigenlijk het meest bij je herstel? Jijzelf, de therapeuten of misschien wel je groepsgenoten in de therapie? Veel therapieen worden gegeven in groepen en dat is niets voor niets. Als lotgenoten kun je veel van elkaar leren en met elkaar kun je er ook voor zorgen dat iedereen zoveel mogelijk uit de therapie kan halen! Hoe kun je voor jezelf en elkaar iets betekenen? Therapie, begint bij jezelf. Je bent grotendeels zelf verantwoordelijk voor je herstel. Ook in groepstherapieen heb je zelf een belangrijke rol. Je bent niet afhankelijk van de groep, maar je eigen inbreng moet je ook zeker niet over het hoofd zien. Misschien kan jou worstelling wel een hele goede eye-opener zijn voor een van je groepsgenoten. Hoe eerlijker en open je naar jezelf en de groep bent, hoe meer je er samen voor zorgt dat jullie van elkaar kunnen leren. Natuurlijk moet iedereen zich hiervoor wel veilig en vertrouwt voelen. Belangrijk is dan ook dat je elkaar met respect behandelt en elkaar in elkaars waarde laat. Iedereen is anders en heeft het recht om zichzelf te kunnen zijn. We ervaren allemaal onze eigen worsteling op onze eigen manier. Dat anderen misschien een andere beleving hebben als jijzelf, betekent niet dat je daar niet van kan leren. Misschien vind je toch wel herkenning bij die ander of heeft diegene misschien wel handige maniertjes gevonden om overheind te blijven die voor jou ook helpend kunnen zijn. Maar er zijn nog veel meer voordelen aan groepstherapie, hoe je van elkaar kunt leren en hoe je elkaar kunt sterken. 1. Erbij horen 2. Ervaar dat je niet de enige bent 3. Elkaar helpen 5. Sociaal leren 7. Contacten opbouwen 9. Jezelf laten zien Heb jij groepstherapie of groepstherapie gehad? Of ga je misschien nog van start met een groepsbehandeling? Hoe is/was dit voor jou? Wat vind/vond je prettig? Wat zijn jouw ervaringen? Hoe zie je jouw rol in groepstherapie? Het gewicht van gewicht
Misschien begint het belang van gewicht zelfs wel al vóór de behandeling. Zo zijn er veel vooroordelen rondom eetstoornissen. De vraag: 'Wat is je gewicht?' roept verschillende reacties op van een onwetende omgeving. Uiteindelijk heb je toch de stap gezet naar de hulpverlening. Je problemen rondom Eten en je Gewicht beheersen je leven en je wilt dit maar wat graag loslaten. Maar wat gebeurd er dan? Juist in de therapie wordt de focus gelegd op 'Eten en Gewicht!' Wat verwachten we nou eigenlijk van de hulpverlening bij eetstoornissen? 'Eten en Gewicht' zijn een probleem, maar hoe moet de hulpverlening hier volgens jou mee omgaan? Wat vind jij? Een vervolg op de themachat Hulpverlening van vorige week. Je bent (weer) van harte welkom van 20:00 tot 21:00 in de chat. Vorige week gemist? Lees het thema nog eens hier: |
Jarenlang bleef ik hangen in de afweging: wel of geen therapie? Natuurlijk wilde ik beter worden, maar ik wilde ook mijn school afmaken, gezond sporten, en net als mijn leeftijdsgenoten zijn en doorgaan, meedoen met het échte leven. Therapie hoorde in mijn ogen niet in dat plaatje thuis. Waarom had ik dat dan wel nodig om mezelf staande te kunnen houden? Daar wilde ik niet aan toegeven. Mijn studie was voor mij een enorme investering. Ik wilde niets missen en mijn huiswerk koste me veel tijd. Daarnaast ook nog in therapie gaan? Tja, dat werd wel erg veel van het goede. Hoe kon ik dat ooit redden allemaal? Nee, ik bleef maar doorgaan en doorgaan.
Natuurlijk is het fijn als anderen je steunen en er voor je willen zijn. We hebben allemaal anderen mensen nodig, dat is een menselijk verlangen voor iedereen. Maar wat betekent hulp nou eigenlijk? Wat zijn de gevolgen voor jou en je eetstoornis als je er niet langer alleen voor staat in de strijd en anderen je vooruit willen helpen? Zijn deze zorgzame mensen met al hun goede bedoelingen eigenlijk wel te vertrouwen, of voelt je eetstoornis toch net nog wat veiliger voor jezelf?
Als mensen deelgenoot van je strijd worden staan mensen in een keer heel dichtbij. Eenmaal hulp kun je niet meer zo gemakkelijk uitvluchten voor jezelf verzinnen. En mensen die écht om je geven zullen niet zomaar toestaan wanneer jij slecht voor jezelf zorgt en daarin je eigen gang maar laten gaan. Nee, zij zullen kosten wat het kost voor jou vechten 
Ben je mal, ik heb niemand nodig en red het prima in mijn eentje! Ik ben niet zielig, ik hoef geen medelijden, zorg of andere vormen van hulp. Ik moet mezelf gewoon een schop onder mijn kont geven en niet zo moeilijk doen. Daar heb ik geen steun voor nodig. Ik kan prima voor mezelf zorgen en als dat niet zo is, dan is dat mijn probleem en mijn eigen schuld. Laat mij mijn eigen gang maar gaan...
Brrr…koud, oppassen dat je niets breekt en zorgen voor een goede weerstand. Dat betekende aankomen als ik mijn wintersport niet opnieuw wilde mislopen. Ik wilde weer lekker van de bergen kunnen roetjsjen, maar moest daarvoor nog een flinke race afleggen. 
Sportief, energiek, bewegelijk, een groot uithoudingsvermogen en kracht waren tot een aantal jaar geleden mijn beste eigenschappen. Dagelijks trainde ik mezelf hierin. Ik deed aan topsport en wilde graag goed presteren. Dat betekende trainen, trainen en nog eens trainen.
Overal lichtjes, versieringen, hapjes, kerstliedjes op de radio, vrede op aarde en gezellig samenzijn. Kerst, de mooiste tijd van het jaar! Of toch niet voor iedereen? Hoe kijk jij naar het naderende kerstfeest? Bevind jij jezelf al helemaal in de kerstsfeer, of bezorgt de kerst jou een totaal andere stemming? 
Natuurlijk niet! Dansen, zingen, springen en overal zoetigheid. Wat een sfeer! Wat een gezelligheid! Maar dan komt er een eetstoornis om de hoek kijken en krijgt Sinterklaas opeens een hele andere betekenis. Brrrrr…het Sinterklaasfeest, je ligt er al nachten wakker van.
Maar, toen kwam mijn eetstoornis om de hoek kijken. Van alle mooie herinneringen die ik had aan Sinterklaas bleef er geen een meer overeind. Wat was het toch een walgelijke bedoeling. Kinderen die helemaal vol gepropt worden met allerlei zoetigheid. De winkels die er vol van liggen en moeders die tevergeefs hun kinderen door de supermarkt mee moesten sleuren. De enige verbinding die ik nog met Sinterklaas wist te leggen was ETEN! Sinterklaas was niet meer leuk en gezellig, maar mijn eetstoornis werd hierover de baas en verpeste het hele feestje. 
Interesseert het je eigenlijk nog wel, wie je bent en wie je zou willen zijn? Of zit je zo muurvast in jezelf, dat je volledig bent overgeleverd aan je eetstoornis. Het enige waar je nog mee bezig kunt zijn is wel/niet eten, calorieën, gewicht en jezelf vergelijken. Is dit écht belangrijk in het leven? Hetgeen waar je jezelf de rest van je leven op wilt focussen? Ik mag toch hopen van niet. Je weet niet wat je mist, het leven heeft zoveel meer te bieden!
Weet jij nog wie je was voordat je een eetstoornis kreeg? Hoe zag jou leven er toen uit? Waar was je goed in? Wat vond je leuk? Waar was je allemaal mee bezig? En wat waren jou dromen voor de toekomst?
Maandenlang heb je het verborgen weten te houden. Het was jou grote geheim: een haat-liefdes verhouding met eten. Ergens weet je dat deze relatie niet helemaal klopt en normaal is. En juist dat maakt dat je het aan niemand durft te vertellen. Wat zou de buitenwereld wel niet denken? Wat zijn de gevolgen als ik ze vertel over mijn eetstoornis? En misschien wel het belangrijkste: Wat doet het oordeel van de buitenwereld met mij?
In de behandeling van eetstoornissen is er één hele belangrijke waarde, namelijk: 