Dagboek van ChristienDankdagHallo lieve proud zijnde mensen!
Het is lang geleden dat ik een stukje heb geschreven. Mijn laatste stukje was over de opleiding. Inmiddels zit ik vanaf dat moment thuis. Ik heb me wel ingeschreven voor een thuisstudie, maar dat staat nog een beetje op een laag pitje.
Het is goed om stil te staan bij de dingen waar je dankbaar voor bent. Er gebeuren genoeg nare dingen in ons leven en in de wereld. Soms lijkt het allemaal alleen maar negatief te zijn. Sta dan toch, juist ook als soms alles om je heen zo zwart lijkt, eens stil bij de dingen waar je dankbaar voor bent.
Waar ben ik nou dankbaar voor? Ik ben dankbaar voor alle lieve mensen die om me heen staan. Mijn familie en mijn vrienden. Ik ben dankbaar voor het feit dat ik over 16 nachtjes slapen voor een maand op reis mag gaan naar Uganda (hier laat ik jullie later nog meer over weten). Ik ben dankbaar voor mijn lichaam, dat over het algemeen gezond is en keisterk. Mijn lichaam heeft zich maar mooi door de periode van slecht eten, veel braken, laxeren en ander destructief gedrag gesleept. Alles doet het nog. Ik ben dankbaar voor de rijkdom waar we in leven, en ik ben dankbaar voor het leven zelf!
Vandaag is het dankdag. Ben jij dankbaar, of lijkt alles je tegen te vallen? Denk er eens over na, waar ben jij dankbaar voor?
Liefs, Christien
Uit het veld geslagen...
Vorige week vrijdag had ik mijn eindevaluatie op stage. Vraag me niet hoe het gebeurde, maar op een gegeven moment in het gesprek stortte ik in. Ik ben heel erg hard begonnen met huilen en er kwam een hele stroom van oud zeer, opkroppingen en van alles en nog wat naar buiten. Het kwam erop neer dat ik hoe graag ik ook wil, en hoe hard ik ook mijn best doe, dat ik merk dat ik psychisch de stage gewoon niet trek.
Ik wist echt niet wat nu te doen. Ik heb meteen aangegeven dat een jaar ertussenuit voor mij absoluut geen optie is. Het jaar overdoen riep ook niet echt goede gevoelens bij me naar boven, maar ja wat moet ik dan. En als ik het nog een keer ga doen, ga ik het dan wel redden? Wat kan ik nog anders doen, wat kan ik nog aan nieuwe dingen inzetten om beter door mijn studieperiode en dan voornamelijk mijn stages door te komen?
Hoe nu verder met mijn opleiding? Ik weet het nog steeds niet. Of ik nog wel door mag vanuit school is de vraag. In principe is het zo dat als je niet genoeg punten hebt gehaald dat je dan van de opleiding af moet. Die kans ligt er dus wel. En als ik wel door mag, hoe gaat dit er dan uit zien? Dat weet ik dus ook nog steeds niet. Het is allemaal nog een grote vraag en al die onzekerheid maakt
Ik ben van alles wat er gebeurd is, de onzekerheid en alles heel erg verdrietig, boos, uit het veld geslagen en op! Ik wil zo graag mijn opleiding afmaken, maar het lijkt wel of alles wat ik wil mislukt. Het lijkt wel of niets in mijn leven eens goed mag gaan. Hoeveelste keer is dit nou al wel niet dat mijn psychische toestand (om het maar even zo te noemen) mij in de weg staat en weer van alles lijkt weg te nemen. En het moeilijke hieraan vind ik nog wel dat het niet eens zo is dat ik hier niks aan doen wil. Ik ben al jaren keihard aan het werk om alles weer op een rijtje te krijgen, maar dit lijkt ook maar niet te lukken? Hoe lang gaat dit nog duren, wanneer gaat er nou wel eens wat goed? Ik weet het niet. Nu maar even afwachten hoe en wat met mijn opleiding. Daarnaast heb ik ook dinsdag een adviesgesprek bij Amarum. Ook dat is weer spannend wat hieruit gaat komen. Eigenlijk kan ik nu alleen nog maar afwachten op wat komen gaat. Ik weet het niet. En hoe daarna weer verder? Dat zie ik ook daarna wel weer. Voor nu weet ik het gewoon echt even niet meer!
Liefs, Christien Het gesprekHallo lieve mensen, Zoals beloofd kom ik jullie weer even op de hoogte brengen van hoe het gaat en natuurlijk vooral hoe het intake gesprek is gegaan. Belofte maakt schuld dus hier ben ik om jullie weer up to date te houden. Gister was het dan zover. Ik heb de hele weg naar Zutphen toe een brok in mijn keel gehad en hoe dichter bij ik kwam hoe meer de kriebels opspeelde in mijn buik. Blegh wat was ik zenuwachtig! Er kwam van alles bij me terug. Ik heb die weg zo vaak gereden, in zoveel verschillende fases, met zoveel verschillende emoties en zoveel verschillende gevoelens. Het is heel stom maar dat kwam allemaal bij me terug toen ik die oude vertrouwde weg weer helemaal afreed.
Het gesprek ging eigenlijk wel oke. Wel weer erg confronterend en het is erg graven. Sinds wanneer braak je, ja ehmmm mag ik dat even niet meer weten wanneer dat precies begonnen is, dat is wel zo lang geleden. Dat is wel erg vermoeiend! Ik voel me dan ook vaak helemaal leeggezogen na een uurtje praten verder te zijn. Aan het einde van het gesprek moest ik de weegschaal nog op. Wat is dit voor onzin?! (ik weet best dat dit logisch is hoor, maar dit waren mijn gedachten toen) Dit heb ik met een intake nog nooit gehad, ook hier bij Amarum niet. Alles ging goed tot het weegmoment. Vreselijk!!! Ik schrok me rot van het gewicht dat erop aangegeven werd en dat heeft me de rest van de dag achtervolgt. Het is jammer te voelen dat het gewicht mij nog zo beinvloed en mij zo bezig kan houden. Na het gesprek ben ik nog even bij Ziezo binnen gelopen. Dit was heerlijk en vertrouwd. Even uitpuffen na het gesprek, even je ervaringen delen, even gewoon tot rust komen.
Kopje thee drinken, sigaretje roken en wat kletsen en even de eerste emoties en gevoelens die het gesprek hebben opgeroepen van me af zetten voordat ik de auto weer instap. Het is toch jammer dat er geen praktijkhuis dichtbij zit, want ik vind het wel ideaal hoor! Je kan hier altijd binnen lopen, altijd vrijblijvend en ik heb heel veel steun gehad aan Ziezo. Volgende week zou ik mijn 2e gesprek hebben, maar ik kan dit niet regelen met stage dus dit zal een week opschuiven. Na dit gesprek zullen ze gaan overleggen en zal ik het advies van Amarum te horen krijgen. Het is allemaal nog erg spannend en ik merk ook dat die hele intake ook weer voor veel spanning zorgt, maar we kunnen alleen maar afwachten dus dat doe ik dan ook maar. Lieve mensjes, tot snel! Be proud en love yourself! xxxxxx Christien IntakeHallo lieve PROUD people! Weer even een update van mij! Momenteel lig ik helaas ziek op bed. Mijn hele hoofd zit vol wat volgt --> hoofdpijn en oorpijn. Niet zo lekker want dit kan ik echt niet gebruiken met mijn stage. Nou ja rust houden en hopen dat ik vrijdag er weer volop tegenaan kan! Ondertussen lig ik me lekker op te vreten hier op mijn bed. Morgen heb ik namelijk een intakegesprek bij Amarum. Ik vind het doodeng! Ik zit mezelf de hele tijd aan te praten dat ik knettergek ben om dit intake gesprek aan te gaan. Ik bedoel wie gaat er nou naar een intakegesprek met het gewicht wat ik nu heb. Het gaat me niet zo zeer om het gewicht, maar om de angst om afgewezen te worden door mijn gewicht.
Naast het intake gesprek zelf vind ik het ook vreselijk om gewoon weer daarheen te moeten. In het gebouw waar ik zoveel maanden dagen achter elkaar over de vloer kwam. Alle herinneringen die weer bovenkomen en die ik helemaal niet wil. Ik heb er afscheid genomen met het idee er nooit meer te komen. Dit kan ik helaas dus al niet waarmaken want morgen zal ik gewoon weer over dezelfde drempel stappen als zovaak eerder. Nou mensen ik hou jullie op de hoogte hoe het gesprek is gegaan. Allemaal heel erg bedankt voor de lieve reacties op mijn vorige berichtje! I'll keep you posted! Liefs, Christien Depressie ft eetstoornisHallo allemaal, Ik ben weer terug van vakantie. En als je denkt dat ik ben uitgerust. Nee hoor ik ben nu alweer toe aan vakantie terwijl ik er nog maar twee dagen op heb zitten. Mijn broer is vanochtend vroeg (lees 5 uur) vertrokken naar Eindhoven waarvandaan hij zal vliegen naar Afganistan. Hij moet op uitzending en zal hier tot in januari zitten. Ik vind het erg moeilijk, maar daar kom ik een andere keer nog op terug.
Vanavond heb ik een ontzettend goed gesprek gehad met iemand waarin ik zoveel herkenning vond. Het gesprek ging over een depressie en daarnaast ook een eetstoornis hebben. Wat vind je moeilijker, waar ben je banger voor, de eetstoornis of de depressie? Nou ik weet het wel. Voor de depressie! Vaak zie je bij mensen dat het om en om is met deze twee ziektes. Of je zit erg diep in je eetstoornis en dit maskeert als het ware je depressie of je eetstoornis is naar de achtergrond verdwenen en je hebt veel meer last van je depressie. Wat nou als je alle twee deze ziektes tegelijkertijd hebt.
Dit is bij mij namelijk wel het geval. Bij mij zijn ze allebei aanwezig, hoe sterk de eetstoornis er ook is, de depressie wordt hier niet minder van. Dit samen is heel erg zwaar. Zoals degene met wie ik vanavond een gesprek had heel mooi verwoorde zitten ze samen op een wip. De wip blijft maar heen en weer gaan en het lijkt wel of de eetstoornis de depressie versterkt en andersom. Door mijn depressie heb ik soms ontzettend zin in chocola. Als ik dit dan eet omdat ik hier zon behoefte aan heb door mijn depressie krijg ik gelijk ruzie met mijn eetstoornis.
Het gesprek vanavond was heel goed en ik heb er veel inzichten door gekregen op mijn eigen situatie. Het is allemaal zo ingewikkeld. Mensen begrijpen vaak een eetstoornis al niet maar dit kan ik soms nog uitleggen aan de hand van vergelijkingen maar een depressie wordt helemaal niet begrepen door de buitenwereld. Er wordt zo vaak gezegd, kom gewoon je bed uit, zoek afleiding dan gaat het weg. Was het maar zo makkelijk en maak mensen maar eens duidelijk dat je soms gewoon echt je bed niet uit kan komen. Dat begrijpen ze niet.
Het gesprek was heel prettig en ik vind het echt fijn om iemand te hebben bij wie je zoveel herkenning kan vinden. Toch doet het ook pijn. Als ik iemand anders hoor praten en ik herken er zoveel dingen in als vanavond het geval was doet het mij pijn omdat ik dan merk hoe klote de hele situatie eigenlijk is. Ik denk dat dit gesprek nog wel regelmatig terug zal komen in mijn gedachten en wie weet kan ik er nog weer dingen uithalen waardoor ik weer verder kan of in ieder geval weer meer inzicht kan krijgen in mijn eigen situatie.
Mensen ik houd jullie op de hoogte en zal snel een weer een post plaatsen. Er is zoveel te vertellen. Er gaat zoveel door mijn hoofd heen de laatste tijd. Dit is gewoon te veel om allemaal in een post te zetten dus later meer. Daarnaast moet ik nu hoognodig gaan slapen want morgen loopt de wekker weer om half 6 af voor weer een nieuwe dag stage.
Liefs, Christien Drukte gaat door.Hallo allemaal,
In mijn vorige blog had ik gezet hoe druk ik wel niet was. En de drukte gaat gewoon door. Ik ben inmiddels begonnen met mijn stage. Deze week heb ik er al 2 dagen opzitten en ik moet er nog 3. Morgen, vrijdag en zaterdag. Dan ben ik zondag vrij dan nog 4 dagen en dan gelukkig, 2 weken vakantie!
Nog nooit ben ik zo toe geweest aan vakantie. De stage is ontzettend leuk, maar ook ontzettend slopend! Elke ochtend om half 6 mijn bed uit en dan op stage meteen hard aan de slag. Het is zwaar omdat ik zo moet wennen dat de mensen veel dingen niet begrijpen, sommige ineens een woedeaanval kunnen krijgen of niet mee willen werken. Het is altijd weer opnieuw kijken hoe je moet reageren en hoe je met iemand moet benaderen. De situatie kan in een seconde zo compleet omslaan. Dat iemand vrolijk is als je binnenkomt hoeft niet te betekenen dat ze dat over 5 minuten nog is.
Vorige week heb ik 2 dagen lang opgepast op het kindje van vrienden. Ook dit was druk en vroeg uit bed, maar hoe heerlijk is het om zijn kleine vent om je heen te hebben. Heerlijk, ik heb hier echt met volle teugen van genoten. In mijn stage en ook in deze 2 stage dagen kan het me soms ontroeren hoeveel liefde je ontvangt. Van zon klein ventje krijg je ontzettend veel liefde. Het maakt niet uit hoe je eruit ziet, wat je doet of wat je zegt, hij vond me lief! Hij lag zo lekker tegen me aan en begon meteen te lachen als ik binnenkwam. Wat wil je nog meer! Vandaag op stage klemde een vrouw zich ineens om me heen en vertelde me dat ze me zo lief vind. Ik weet wel dat ze waarschijnlijk niet eens weet wie ik ben en me zomaar voor iemand anders aan kan zien maar toch ontroerde me dit. Deze mensen zijn zo ontzettend blij met maar hele kleine dingen.
Ondertussen ga ik gewoon door en is het de dagen aftellen. Ik probeer alles zo positief mogelijk in te zien en te kijken naar de dagen die ik al gewerkt heb en niet die ik nog moet werken. Over 9 nachts zit ik in de auto op weg naar vakantie. Wat zie ik hiernaar uit!
Mensen, geniet van het weer, geniet van de vakantie en BE PROUD! Liefs Christien Leef ik nog?Hey daar proud people!
Mijn dagboek lijkt behoorlijk in een gat te vallen. Dit is helemaal niet mijn bedoeling, maar ik ben zo druk! Dus ja ik leef nog, maar ik weet vaak zelf van voren niet meer dat ik van achter nog leef.
Hoe gaat het dan met mij? Ja het zijn erg veel ups en downs. De ene dag gaat het redelijk en de andere dag ben ik niks waard. Een tijdje geleden heb ik mij, helaas, opnieuw aan moeten melden bij Amarum. Dit omdat ik merkte en ook steeds meer te horen kreeg dat het qua eten steeds verder bergafwaarts ging. Mijn gewicht blijft wonderbaarlijk stabiel, maar als je naar mijn eetpatroon kijkt is deze vele male verslechterd. De intake is pas 12 augustus dus dat duurt nog even.
Verder probeer ik gewoon, zoals ik al eerder zei, gewoon door te gaan. Ik denk dat ik ook wel moet. IK moet mijn verstand op nul zetten en doorgaan want als ik dit niet doe ben ik bang dat ik binnen de kortste keren instort. Wat ik nodig heb is rust, maar dat ga ik voorlopig niet krijgen. Dus ik ga verder met rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan.
Ik houd jullie op de hoogte, hopelijk wat meer dan de afgelopen tijd! xxx Christien Bruiloft!
Het is een tijdje geleden dat ik wat van me heb laten horen. Ik ben namelijk ontzettend druk geweest. Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover, mijn broer en schoonzus gingen trouwen!
Vrijdag was dan de dag! Wat is dit bijzonder zeg. Voor mij voor het eerst om een bruiloft van zo dichtbij mee te maken. En wat was het een mooie dag! Ze straalde de hele dag, hebben intens genoten en waren zo gelukkig! Het geluk straalde aan alle kanten van ze af.
Op zon dag tussen allemaal vrienden, zoveel geluk om je heen zien, iedereen zien genieten doet mij veel. Wat zou het fijn zijn om zo intens te kunnen genieten zonder je druk te hoeven maken over eten. Dit doe ik helaas nog steeds wel. Wat ga ik eten, ben ik niet te dik in die jurk etc. Toch heb ik een beetje kunnen proeven hoe intens genieten gaat en hoe dat voelt. Ik ben nog steeds helemaal onder de indruk en leef een beetje in een roes. Wat zou het mooi zijn als er ooit een dag komt dat ik écht kan genieten en me niet druk hoeven te maken over het eten. En daar ga ik heen, daar ga ik aan werken! Die stomme eetstoornis ga ik in de prullenbak gooien! Hoppa!!!
XxX Christien Love and HappinessHearts that don’t love can’t be broken.
Ik las deze zin bij een vriendin van mij in haar msn naam. Ze heeft gelijk, de zin klopt, het is waar wat er staat. En toch klopt zit er een keer zijde aan. Ik dacht erover na, want hoe vaak zat ik niet in een tijd, gekwetst en verlaten, dat ik het 100% eens zou zijn met deze uitspraak. En toch, toch geloof ik het niet.
Maar denk ook aan de vele mensen die je wel gelukkig maken. Vrienden, familie, een vriendje, mensen om wie je geeft, van wie je houdt en die van jou houden. Net zoals ik denk dat iedereen weleens gekwetst is weet ik zeker dat iedereen ook de moment kent dat jij je intens gelukkig kan voelen met de mensen om je heen van wie je houdt. Iedereen kent deze moment, iedereen maakt ze mee, maar niet iedereen beleeft ze even intens.
De mensen die te vaak gekwetst zijn gaan leven naar de zin hierboven. Het lijkt zo veilig, het lijkt zo mooi om niet meer gekwetst te kunnen worden, maar mensen die hun hart afsluiten, bang om gekwetst te worden, voelen het geluk, de liefde ook niet. En een leven zonder liefde is geen leven. Niemand kan zonder liefde, niemand zonder geborgenheid, veiligheid en het gevoel geliefd te zijn. Dit heeft ieder mens nodig, ieder mens heeft hier een natuurlijk hunker naar. Dus de zin hierboven lijkt soms zo mooi te zijn, maar alsjeblieft mensen ga er niet naar leven. Het zal je niet gelukkiger maken, eerder ongelukkiger. Daarom heb ik de zin aangevuld, zo dat ik vind dat hij klopt.
Hearts that don’t love can’t be broken, But the person who wears this heart can’t be loved either.
Een andere aanpak?
Als je doet wat je altijd hebt gedaan zal je krijgen wat je altijd hebt gekregen.
Tjah, daar staat hij dan, de spreuk die even binnen komt. Het kwam echt als een bom bij mij binnen vallen. Het is de waarheid, het is zo waar! Het heeft me ook flink aan het denken gezet.
Ik heb altijd gedacht, en ik denk nog steeds, dat de eetstoornis me gelukkiger zal maken, mooier en dat het hele leven beter zal zijn. Heb ik dat ooit gekregen de afgelopen jaren, ben ik er gelukkiger van geworden, ben ik er mooier van geworden, werd het leven er makkelijker van? Nee!
Het is eerder andersom. Het bracht me meer problemen en het leven werd er alles behalve makkelijker van. En of ik er mooier van ben geworden? Ja dat weet ik niet maar volgens iedereen om mij heen ook dat niet.
Waarom denk ik dat alles dan nu wel te krijgen? Als je doet wat je altijd hebt gedaan zal je krijgen wat je altijd hebt gekregen. Waarom probeer je het dan niet eens iets anders zou je denken? Ik wil het heel graag anders aanpakken, maar hoe doe je dat? Het is zon automatisme geworden, ik denk er vaak niet eens meer bij na als ik een maaltijd over sla. Hoe moet ik anders gaan handelen, hoe pak ik dat aan? Ik weet wel dat ik dat dus echt moet gaan uitzoeken, juist om wat deze spreuk al zegt.
Als je doet wat je altijd hebt gedaan zal je krijgen wat je altijd hebt gekregen. Pak het dus eens anders aan en kijk wat dat je brengt!
Liefs Christien Genezen of niet?
Vanavond werd mij de vraag gesteld: “Christien wil jij echt genezen, wil jij er helemaal vanaf zijn’’? Ik zo zou graag volmondig ja willen zeggen maar ik kan het niet! Blijkbaar heb ik het dus nog veels te hard nodig.
Waarom wil je niet van iets af waarvan je weet dat je uiteindelijk niet gelukkiger van wordt, dat je jezelf kapot maakt en dat je er niks mee bereikt. Blijkbaar heeft mijn eetstoornis me nog steeds heel erg veel te bieden en wil ik het daarom niet kwijt. Altijd nog die controle en de angst voor het onbekende, de angst om de emoties aan te gaan en hiermee om te leren gaan is te groot. Ik ben bang dat ik het niet kan.
Ik merk het dagelijks dat mijn eetstoornis echt nog wel aanwezig is. Zo vanochtend in de trein. “Ik ga lopen naar therapie, dan verbrand ik meer calorieën als nutteloos in de bus zitten”. En ja hoor daar loopt ik dan. En op de terugweg hadden mijn gedachten besloten dat ik lopend naar school ging dus daar liep ik weer van de ene kant van Zwolle naar de andere kant. Vanavond sporten, ik was gister ook al geweest maar mijn schoonzusje wilde niet alleen dus ga ik wel mee. Na een uur zware training werd er gezegd, kom op mee doen met balance en dus sta ik nog weer een uur extra te trainen.
“Christien, je moet er voor 200 procent voor gaan anders heeft therapie geen zin. Jij moet uitzoeken wat jij wilt, waar jij staat en er dan voor gaan. Het heeft geen zin mocht je er helemaal achter staan”.
*Thnx, diegene weet wel wie het is, om mij een schop onder de kont te geven nu ik het nodig had. Nu is het aan mij om echt weer alles op een rij te zetten en eerlijk te kijken naar hoe het nu gaat en wat ik eraan ga doen.
XxX Christien Back on trackHallo allemaal! Wat voelt ziek zijn vervelend! Helemaal zoals vorige week en ook deze week. Je voelt je te goed om nog veel op bed te liggen maar ik merk gewoon nog dat ik niet alles kan doen wat ik wil doen. Zo lukt sporten nog niet, ben ik na een dag school echt uitgeput dus is het nog steeds rustig aan doen. En dat is balen!
Het is dus aanpassen wat ik kan. Mijn grenzen stellen en dat is een moeilijke voor mij! Ik wil van alles en ik wil dan ook alles gelijk weer voor 200% Als 100% al niet lukt kan ik dit moeilijk accepteren en het liefst ga ik gewoon door maar dat kan ik gewoon nog niet. Ik vind het ontzettend moeilijk om dat toe te moeten geven en dus nog mijn rust te nemen maar ja. That's the way it's gotta be. Vanaf nu krijgen jullie weer regelmatig een dagboekstukje te lezen hoor :) Ik ga de schade van afgelopen weken wel even inhalen. Liefs, Christien Ziek
Even een kort berichtje van mij. Na een week lang verkouden geweest te zijn, snotteren en vooral veel hoesten en keelpijn werd ik vandaag toch wel heel erg benauwd. Aangezien ik bekend ben met longontstekingen zijn we gelijk naar de dokterspost gegaan en wat bleek, ik heb een dubbele longontsteking. Dit is voor mij toch al 18 jaar geleden dat ik een dubbele ontsteking had. Ik zal hierdoor even een tijdje minder actief zijn achter de computer. Dit ziek zijn komt voor mij echt op een heel slecht moment want ik heb nog maar 2 weken stage waarin ik de toetsen nog moest doen en dit zal hierdoor zowiezo niet gaan lukken. Het is nu dus ook even kijken (wel als ik weer aan de betere hand ben) hoe en wat nu verder om dit jaar nog te halen. Ik baal er dus echt enorm van! Maar ja er zit niks anders op dan echt even goed uit te zieken. Xxx Christien Nooit alleen, samen sterk
Het is altijd fijn om te weten dat je niet alleen hoeft te vechten. Dat je met iemand kan praten die je begrijpt, die naar je luistert en die je wil helpen. Iemand die je accepteert zoals je bent, als je vrolijk bent, verdrietig, blij of boos. Voor wie het niet uitmaakt hoe je eruit ziet of wat je doet. Tamara: in een korte tijd ben je veel voor me gaan betekenen. Al die dingen die hier boven staan beschreven die heb jij en dat toon jij. Dank je wel voor wie je bent, samen staan we sterk en samen zijn we nooit alleen! Je hebt zelf ook al zoveel moeten vechten en doorstaan en blijft ondanks alles positief, blijft ervoor gaan en blijft open staan voor mijn verhaal. Dank je wel, voor wie je bent en voor wat je voor mij betekent en hebt gedaan! I love you!
Aan de lijnJa jullie lezen het goed, aan de lijn. Niet teveel, maar in die 2 en een halve week dat ik thuis ben geweest ben ik behoorlijk wat aangekomen en dat wil ik er gewoon weer even af hebben. Ik vind het heel moeilijk, want hoe lijn je nou op een goede manier. Ben ik wel sterk genoeg ervoor om dat op een goede manier te doen, ga ik niet ineens allerlei maaltijden laten staan, ga ik niet weer over op braken en laxeren. Allemaal vragen die wel door mijn hoofd spoken. Afgelopen week is het heel goed gegaan. Gewoon ontbijten, lunchen en avondeten en dan ook normale hoeveelheden, maar daarnaast gewoon niet meer snoepen. En ik neem echt nog wel een koekje bij de thee of 's avonds even iets lekkers, maar het snoepen wat ik de afgelopen weken deed is gewoon even afgelopen. Geen zak m&m's meer per dag, geen zakken chips, geen bakken popcorn gewoon normaal doen. Ik ga niet elke dag op de weegschaal staan, maar wel weer meer dan dat ik deed. En ik val niet af en ik merk dat dat mij wel frustreert. Ik bedoel ik wil afvallen, ik eet minder maar wel beter dan dat ik deed en val dan niet af. Dan is het wel heel moeilijk om door te zetten moet ik zeggen om gewoon te blijven eten en is de verleiding om ontbijt of lunch eraf te halen wel groot, maar ik ga door zoals t ging. Ik moet accepteren dat het niet zo snel gaat, maar dat dit wel beter is. Just keep on going! Liefs Christien Hulp vragenVandaag na 3 weken weer naar therapie geweest. Ik had er totaal geen zin in! Waarom? Ik weet het niet. We begonnen over lichamelijke aanrakingen, die kan ik namelijk niet hebben. Van een jongen helemaal niet maar van vrouwen vind ik het ook moeilijk. Als iemand een arm om me heen slaat als ik verdrietig ben heb ik de neiging om die van me af te slaan en iemand moet me niet zomaar een knuffel geven. En dat terwijl ik een ontzettende knuffelkont ben!
Ik ben bang dat mensen mij een zeur vinden want dat vind ik zelf al en waar het op neer kwam is dat mijn kern gedachte is dat als ik om hulp vraag mensen erachter komen dat ik eigenlijk heel stom ben. Dat vind ik mezelf en ik ben ontzettend bang dat dit uit komt en mensen erachter komen dat dit de waarheid is. Door constant mensen mijn hulp aan te bieden, te geven, probeer ik dit gevoel te ontkrachten. Ik loop voor mijn eigen gevoel weg, ik wil hier niet bij stil staan omdat ik in dit gevoel helemaal alleen sta omdat ik niemand om hulp vraag. Terwijl ik juist zo graag een arm om me heen wil hebben of een knuffel, ik durf het niet te vragen! Liefs Christien XxX PolitiekAfgelopen week is voor mij een politieke week geweest. Woensdag avond ben ik naar een vergadering geweest van het CDA in Zwartewaterland waar Sabine Uitslag haar verhaal kwam doen en ik was wel benieuwd wat ze te zeggen had. Ik was zeer te spreken over wat ze vertelde en ben wel geïnspireerd door wat ze heeft gezegd. Vrijdag kwam ze in Kampen, mijn woonplaats, en ben haar ook hier op gaan zoeken.
Vrijdag kwam ik spontaan bij de partij te zitten terwijl ze Vitree, een zorginstelling voor jongeren, te zitten. Het was weer erg interessant om erbij te zijn. Door deze bijeenkomsten ga ik de politiek nog interessanter vinden, ik ben hier altijd al in geïnteresseerd geweest, en heb ik meer een beeld waar het CDA voor staat en waar ik op wil gaan stemmen. Ik merk bij veel leeftijdsgenoten en jongeren dat de politiek helemaal niet interessant is en dat veel mensen of niet gaan stemmen of stemmen zonder dat ze eigenlijk weten op wie ze stemmen en waar die partij voor staat. Ik roep iedereen op, alsjeblieft als je stemt denk na op wie je stemt, ben je het eens met de standpunten van de partij maar kijk ook hebben ze ideeën hoe ze problemen aan willen pakken. Ik bedoel de problemen benoemen is heel makkelijk en dat kan iedereen, maar niet iedereen kan oplossingsgericht denken. Kijk, onderzoek, luister en stem! Hoe gaat het nu met mij? Nou eigenlijk best goed! Ondanks mijn val en de pijn (ik ben gevallen waar ik een lichte hersenschudding aan over heb gehouden en een zwaar gekneusde schouder en elleboog) gaat het echt wel oke. Ik voel me goed, eten gaat goed en ja wat kan ik zeggen, het gaat wel goed. Ik vind dit altijd wel heel eng om te zeggen want hoelang duurt dit. Mijn stemmingswisselingen zijn zo enorm heftig dat het maar zo weer helemaal om kan draaien. Tuurlijk ook nu heb ik gewoon wel last van de weegschaal, van het eten en van mijn gewicht en trekt het afvallen. Misschien wil ik het ook wel heel erg ontwijken en de afgelopen weken heb ik daar ook de tijd voor gekregen. Ik lag op bed, ik sliep ontzettend veel dus kop onder de dekens nergens aan denken en slapen. Want nu ik er maar iets over na ga denken bekruipt me een naar gevoel en wordt ik alweer boos op mezelf, maar vooral op mijn lichaam en gewicht! Maar dit wil ik niet dus ik ga gewoon door en schuif het maar weer opzij. Just keep going! XxX Christien Valentijnsdag
14 februari. 3 jaar geleden werd ik ‘s avonds rond een uurtje of half 10 naar het ziekenhuis gebracht. Overdosis geslikt. 3 jaar geleden, het lijkt soms als de dag van gisteren. Deze dag, Valentijnsdag, zal voor mij nooit meer zomaar Valentijnsdag zijn. Altijd zal ik eraan herinnerd worden wat er toen is gebeurd. De afgelopen 2 jaar heb ik ervoor gezorgd dat ik wat leuks had geplant op deze dag om afleiding te krijgen en ik dacht dat ik dat dit jaar niet nodig zou hebben. Nu lig ik al de hele dag op bed, lui te wezen en te doen en ik kan niet zeggen dat ik me happy voel. Of ik nou echt zo bezig ben met wat er precies is gebeurd? Ik weet het niet, het is niet dat de beelden me constant door mijn hoofd heen glijden of ik er telkens aan moet denken maar voel me gewoon down. Het speelt toch nog een rol, toch wordt ik er weer aan herinnerd en ik voel de angst die ik toen heb gevoelt en soms voelt het alsof ik sinds dien nog geen stap verder ben... The climb...my climb
Ik was creatief vanavond en ik heb even niks te schrijven/typen. Denk dat dit filmpje wel genoeg zegt... xxx Christien Sporten, gezond voor lichaam en geest!
Ik heb jarenlang gesport om af te vallen en natuurlijk is dit nog 1 van de redenen waarom ik ga sporten. Ik sportte 6 dagen in de week, het moest steeds meer, steeds zwaarder, steeds sneller, steeds beter. Ik viel af, at weinig tot niks en toch gaan sporten. In plaats dat het goed was voor mijn lichaam ging mijn lichaam er kapot aan. Ik voelde me na het sporten niet lekker. Als ik uit de sportschool kwam was ik altijd duizelig, trilde over mijn hele lichaam, kon nog maar met moeite op mijn benen staan en was misselijk van de honger. Drinken wilde ik niet, hoeveel ik ook zweette tijdens het sporten. Ik verloor vocht en dat ging ik dan toch niet weer gelijk aanvullen?!
Tijdenlang was sporten een must en afzien voor mij. De sportschool was een hel, ik ging er met alles behalve met plezier naartoe en sporten werd steeds zwaarder, steeds meer afzien. En dit geldt niet alleen voor de sportschool, want sommige van jullie zullen misschien zeggen, wat is er nou ook leuk aan fitness. Maar ook mijn grootste hobby, mijn lust en mijn passie, dansen, werd afzien en was alleen nog maar goed voor vetverbranding en hopelijk gewichtsverlies. Sporten, ik had er geen plezier meer in, niks niet goed voor lichaam en geest. Het maakte me juist kapot!
Wat ben ik blij dat ik het nu anders ervaar. Ik vind sporten heerlijk, ik kijk ernaar uit om naar de sportschool te gaan en ik ga met plezier, niet omdat het moet. Natuurlijk het speelt nog wel een rol, ik ben ook nog lang niet van de eetstoornis af en soms is het wel weer meer moeten Vanavond ben ik zo weer voor het eerst na een halfjaar, als het niet langer is, naar bodybalance geweest. De ontspanningsoefening aan het einde is waarom ik niet meer ging, als ik moet liggen en me moet ontspannen en moet luisteren naar de rust binnen in je werd ik gek. En nog vind ik dit ontzettend moeilijk, want rust, dat is er niet in mijn lichaam. Maar ondanks dit kwam ik thuis en voelde me wel voldaan. Ik voel dat mijn lichaam meer energie krijgt en ik voel dat mijn geest en stuk leger is, dat het ontlading van alle spanning is. En wat zo belangrijk is aan sporten is met wie je het doet en hoe je het doet. Niet te vaak en zorg dat je in een leuke groep zit, met leuke mensen in de sportschool, met een vriendin samen of wat dan ook. Na het sporten even wat kunnen drinken of in mijn geval, even kletsen en een sigaretje te roken maakt het zoveel leuker en maakt dat ik met een blij, voldaan gevoel weer thuis kom.
Sporten is weer goed voor mijn lichaam en geest!! En dat wil ik zo houden ook! XxX Christien
|
Vanochtend las ik dat het vandaag dankdag is. Ik heb helemaal niks met dankdag. Wij gingen bijna nooit naar de kerk op dank of biddag. Toch heb ik er vandaag wel veel over nagedacht. Dankdag, waar ben ik nou dankbaar voor? 
het er niet beter op.
In het gebouw keek ik telkens een beetje angstig om me heen want ik wilde echt geen oude bekende behandelaren tegenkomen. Gelukkig was dit ook niet het geval en ik hoefde ook niet te wachten want ik stond niet nog buiten bij de receptie of ik werd al opgehaald. Ideaal!
Gewicht, gewicht en nog eens gewicht. Ik weet dat het hier helemaal niet om draait, maar ik ben inmiddels zo vaak afgewezen omdat ik "te zwaar" zou zijn en helemaal voor iemand met een eetstoornis. En ondertussen hebben ze mij lekker door laten zwemmen en wist ik af en toe niet hoe ik het hoofd boven water moest houden. Ik ben doodsbang dat dit morgen weer gaat gebeuren en dat ik al met al nog geen stap verder ben. Nou ja opzij zetten maar even en morgen maar afwachten. Ik kan me er wel druk om gaan maken, maar ik weet helemaal nog niet hoe het allemaal af gaat lopen.
Elke keer denk ik dat ik over een poosje wel wat meer rust krijg maar als ik dan weer wat tijd verder ben is het bijna nog drukker dan dat het was. Zo ook nu. Iedereen heeft lekker vakantie en ik dacht nu ga ik het rustig krijgen, maar ook daar heb ik me mooi in vergist. Vanaf maandag ga ik stagelopen, deze moet ik nog inhalen van afgelopen schooljaar, dus vakantie heb ik praktisch gezien niet. Het blijft maar druk, rennen, vliegen en vooral, weer doorgaan!
Hey lieve allemaal!
Wie heeft het niet gehad. Iemand die dichtbij je staat, iemand om wie je geeft en die je later kwetst. Wie heeft dat niet meegemaakt? Ik denk iedereen wel. Dit is altijd pijnlijk om mee te maken, een persoon kwetst je. En hoe dichter die persoon bij je staat/stond hoe erger de pijn. Ik kan me heel goed voorstellen dat deze zin je dan aanspreekt.
Als ik dit typ dan denk ik: waar ben ik in Godsnaam mee bezig. Ik merk dat de gedachten en de drang erger wordt er dat ik er niet (meer zo makkelijk) tegen in kan gaan. De eetstoornis grijpt zijn macht, grijpt zijn macht om maar controle te houden. Het grijpt weer flink om zich heen. Nu is de vraag, wat ga ik hieraan doen?!?! Ik weet het nog niet. 
Soms verdienen mensen het om in het zonnetje gezet te worden. Deze blog wil ik aan een lieve meid wijden die mij erg heeft geholpen en helpt, met wie ik veel lol heb en die in een korte tijd veel voor me is gaan betekenen.
Vanuit hier kwamen we op het punt hulp vragen. Als iemand een arm om je heen slaat is dat een vorm van hulp aanbieden en ik sla de hulp dus af. Dat terwijl ik zelf constant bezig ben met hulp geven maar zelf ontvangen dat vind ik zo moeilijk. Laat staan er zelf om vragen, dat doe je toch niet?
Sporten, goed voor lichaam en geest. Dat dit zo is merk ik elke keer als ik terug kom van de sportschool. Ik voel me daarna voldaan en krijg nieuwe energie. Sporten zou ik niet willen missen in mijn leven, maar wat als het niet meer goed is voor je lichaam maar het juist kapot maakt.
dan dat ik er zin in heb. Maar toch merk ik dat ik vaker kan zeggen: nee ik ga niet, ik heb geen zin. Dat was eerder niet in me op gekomen. En ook als ik ga sporten kan ik er echt van genieten, ik ben niet alleen maar bezig met hoeveel ik verbrand, hoeveel ik zweet en of ik wel of geen water mag drinken.