Extra info hulpinstantiesHier vind je de komende maanden blogs met aanvullende informatie over de diverse hulpinstanties die er zijn voor eetstoornissen. Wil je zelf (anoniem) jouw ervaringsverhaal vertellen over 1 van de instanties, mail dit dan naar info@proud2Bme.nl Niet-eetstoornis gerichte therapie
Mijn eerste reactie daarop was boosheid & de gedachte dat ik verder moest afvallen om toch daar behandeling te krijgen. Uiteindelijk is de boosheid gezakt, kon ik inzien dat ik inderdaad andere behandeling moest zoeken en ben dat ook gaan doen. Na even zoeken ben ik uitgekomen bij een kliniek voor jongvolwassenen met persoonlijkheids-problematiek. Hier een intake gedaan & nog geen twee maanden later zat ik al in de kliniek. Ziezo heet voortaan Ixta Noa
"In Ixta Noa delen we onze ervaringen: ‘de foto's van ons leven'. Wij zijn jij. En jij kleurt wij. Samen geven we kleur aan onze nieuwe organisatie. Kijk en voel de ervaring van Ixta Noa." Wat verandert er voor jou? Interview met GGZ Oost BrabantProud2Bme heeft twee medewerkers, Ilja Otjens en Ans van Langveld, van GGZ Oost-Brabant Ilja Otjens is een sociaal therapeut binnen het eetstoornissenteam. Zij is vooral werkzaam in het jeugddeel van 14 tot 18 en ook deels in het volwassenprogramma van de 4-daagse groep met anorexia nervosa. Daarnaast is ze een psychiatrisch verpleegkundige gespecialiseerd in groepen en eetstoornissen. Ans Langveld is ook een sociaal therapeute met dezelfde achtergrond als Ilja Otjens, maar ze is ook een management ondersteuner. Bij de behandeling zit ze vooral in het voorbereidende stukje. Zij ziet de volwassenen met anorexia problematiek en daarnaast werkt ze in de resocialisatie en het nazorg programma. Hoe verloopt een aanmelding van een nieuwe cliënt? Daarna start iemand in de pre-therapiegroep. Dat is de voorbereiding op de behandeling en hier vindt ook het motivatie traject plaats. Als wij niets kunnen betekenen, gaan wij kijken waar de cliënt dan wel op zijn plek is. Ervaring GGZ Oost Brabant
Hoe is het gegaan nadat je, je had aangemeld? Uiteindelijk ben ik op 23 augustus begonnen bij de 4 daagse. Dit zal ik nooit vergeten want ik ben op 20 augustus 25 jaar geworden en dat ik mocht beginnen met therapie was het beste verjaardagscadeau wat ik kon krijgen. Ik kon het gewoon niet meer alleen en ik had die hulp echt nodig. Interview met Annemarie van Elburg over Rintveld
Rintveld, centrum eetstoornissen in Zeist is een gespecialiseerde afdeling voor kinderen, jeugdigen en volwassenen met een eetstoornis en voor kinderen en jeugdigen met overgewicht in combinatie met psychische problemen. Zou u willen vertellen welke stappen worden genomen bij een nieuwe aanmelding? Interview PsyQ Den HaagProud2bme heeft Peter Daanssen mogen interviewen van PsyQ Den Haag. Hij is werkzaam als klinisch psycholoog en gedragstherapeut bij PsyQ. Daarnaast is hij de specialismenleider van het behandelprogramma Eetstoornissen & Obesitas PsyQ over heel Nederland.
Welke stappen moeten worden ondernomen bij een nieuwe aanmelding? Wat is de werkwijze/ visie van PsyQ? Interview St. Antonius UtrechtProud2bme mocht Nicole Plandsoen interviewen. Zij is klinisch psycholoog in het Antonius-ziekenhuis in Utrecht, locatie Overvecht. Zij werkt als behandelcoördinator van de eetgerichte intensieve groep. In de eet gerichte intensieve groep zitten anorexia en boulimia patiënten en eetstoornissen nao (niet anders omschreven). Ook is er een poliklinische behandeling voor die zelfde doelgroep en de mensen die dat volgen komen 1 ochtend in de week voor behandeling. Bovendien zijn er groepsbehandelingen speciaal gericht op mensen met obesitas en overeetstoornissen. Welke stappen worden er genomen bij een aanmelding? Interview de Bascule
Hij werkt al heel wat jaren met jongeren met eetstoornissen. Naast eetstoornissen werkt hij ook met kinderen met dwangstoornissen, tics, depressies en hij doet ook onderzoek voor kinderen met dwangstoornissen. Chaim Huyser heeft verschillende interesses, maar de eetstoornis is wel zijn belangrijkste focus van patiëntenzorg. Proud2Bme mocht hem interviewen om zo zijn perspectief te weten te komen wat betreft de behandeling van eetstoornissen bij de Bascule. Stel: er komt iemand nieuw binnen. Hoe verloopt de beginfase? Ervaring Meerkanten Harderwijk
Hoe en waarom heb je je aangemeld bij de instantie? Hoe zag de intake eruit? Hoe lang moest je wachten voordat je hulp kreeg? Hoe ziet de dagbehandeling eruit? Voor de ‘B' groep is het net omgedraaid.
Bij sociotherapie zit er een diëtist bij die ook sociotherapeut is. Deze therapie is vooral gericht op het eetpatroon. Ook hier ga je in op de afgelopen week, wat wél goed gegaan is en wat niet. Ook hier krijg je feedback van de groep wat erg fijn is. Er word gekeken naar je eetpatroon en je compensaties. Elke week heb je een doel die je probeert te halen. Dit kan erg verschillen van 2 boterhammen meer eten tot minder sporten/braken. Ook weeg je je 1x per maand voor de sociotherapie. Als laatst is er nog PMT. Hier ga je in op je zelfbeeld en het is gericht op je lichaamsbeleving en het herstel hiervan. Bij PMT zijn er een aantal rode draden. Zo begin je altijd met de bodyscan waarbij je even stilstaat bij de signalen die je lichaam je geeft. Je staat stil bij de spieren, zwaartekracht ect. Ook komt het spiegelen vaak terug. En verder zijn er ook vaak spelletjes/oefeningen gericht op sociale of lichaamsbewuste omstandigheden. Met hoeveel mensen zit je in een groep? Hoe gaat het met eten? Voor het eten buiten de maaltijd om, dus op dinsdag tm zondag moet je een eetdagboekje invullen. Wat je eet en drink, of je compenseert en wat je gedachtes voor- en ná het eten zijn. Deze leven je dan op maandag weer in en krijg je een week later terug met aantekeningen. Als er dingen zijn die de diëtist opvalt dan hebben we het daar ook nog over. Als ik de therapie in komt met een magere eetlijst dan probeer je die samen met de groep wel op te hogen. Kijken waar je meer moet ett. Hoe ervaar je de behandeling zelf? Voor mensen met een eetstoornis die goed gemotiveerd zijn om er vanaf te komen kan ik de therapie zeker aanraden! Zijn er bepaalde regels waar je je aan moet houden? Anoniem Ervaring St. Antonius Utrecht
Ik startte een nieuwe studie en vond 'm helemaal geweldig. Helaas ging het in september al zo slecht dat ik samen met mijn ouders hulp gezocht heb bij R, een eetstoornispsychologe in Utrecht. Ik had erg ondergewicht en kreeg naast mijn anorectische gedrag van niet eten en heel veel sporten, last van "eetbuitjes". Wat mij later wel gebleken is dat dit geen eetbuien waren, aangezien ik per keer slechts twee boterhammen at. Maar juist omdat ik van die eetbuitjes af wilde, wilde ik naar een psychologe. Mijn anorexia wilde ik wel houden, maar dan graag zonder eetbuitjes. Uiteindelijk is het de beste keuze die ik gemaakt heb, dankzij mijn ouders en vriendinnen, die ontzettend veel druk op me gezet hebben. "Gelukkig" ben ik wat dat betreft erg afhankelijk van anderen, ik vind het vreselijk om anderen teleur te stellen, dus ging ik. Ik heb bijna drie maanden therapie gevolgd, tot duidelijk werd dat het met mijn gewicht wel iets beter ging, maar mijn eetstoornis mijn leven steeds meer ging beheersen en het erger en erger werd. Toen is gekozen voor opname in een kliniek in het Antonius Ziekenhuis op Utrecht Overvecht. Daar zit ik nu vanaf begin januari. Omdat R. goede contacten heeft met de kliniek en er vaart/druk achter zette, kon ik meteen terecht. Mijn screening werd binnen één week gedaan en het was meteen duidelijk dat ik door kon naar de vijfdaagse. Mijn intake was vlot erna en op dat moment had ik er allesbehalve zin in, ik zag het echt niet zitten. Ik keek op tegen alles en iedereen en vond vooral N (klinisch psychologe) angstaanjagend, op het eerste gezicht. Het eerste gesprek was een soort "vragenuur" waarin van alles werd gevraagd. Hoeveel ik woog, of ik pillen (laxantia, afslank etc.) gebruikte, hoeveel ik sportte, of ik braakte, wat ik at, wat voor hulp ik gehad had, of ik zelf enig idee had waardoor mijn eetstoornis zich ontwikkelt had.
Drie dagen voor je begint word je nog opgebeld door de sociotherapeut die je uitlegt hoe je eerste dag eruit ziet en die je laatste vragen beantwoord. Op de eerste dag werd ik ontvangen door een groepsgenootje die me alles vertelde over de groep, de regels en de klinische afspraken en de therapieën die we hadden. Op diezelfde dag had ik ook een gesprek met N. over mijn behandeldoelen. Gewichtsdoelen, braak-afbouw, laxantia-afbouw enzovoort. Vanaf dag één sliep ik ook in de kliniek. We volgden therapie op de twaalfde verdieping, maar sliepen op de PAAZ afdeling, op afdeling 10. Daar hadden we een eigen slaapzaal waar zes bedden stonden. In mijn tijd sliepen we daar met zijn vieren, dat is best veel. Vooral omdat je eigenlijk geen privacy hebt. Je hebt alleen gordijntjes die je wat "privacy" geven, verder niet. Je deelt ook samen een huiskamer, waar een eettafel staat en een televisie en stoelen en een kast met boeken etc. Al met al heb ik dat als een heel fijne tijd ervaren. Aan de ene kant was het ontzettend frustrerend om de hele tijd in de buurt te zijn van je groepsgenoten, want privacy heb je niet, maar aan de andere kant is dat ook echt de beste manier om van je eetgestoorde gedrag af te komen. Ik kon altijd hulp vragen als het niet lekker ging, als ik drang had om over te geven of me rot voelde. En als je iets leuks te vertellen had, was er ook altijd wel iemand. Je krijgt dan ook gauw een sterke band als groep. Ik denk dus dat ondanks de weinige privacy, dit een heel fijne/goede methode geweest is voor mij. Ik heb twaalf weken klinisch gezeten en dat is wel het maximum maar ik heb ze allemaal nodig gehad en er alleen maar heel veel profijt van gehad. Door de week volgen we verschillende therapieën. De meeste therapieën volg je met de hele groep (maximaal 9, zowel anorexia als boulimia), sommige therapieen ook met minder omdat, wanneer je verder in de behandeling bent, je andere therapieën (zoals Mind Fulness) kan gaan volgen.
Op dinsdag en donderdag hebben we PMT, dit is voor de meesten een heel fijne therapie omdat je in contact leert staan met je gevoel. Hierbij kom je er echt achter wat er onderliggend is aan je eetstoornis en geeft je veel inzichten. Elke sessie (twee keer per week dus) behandelen we één groepsgenoot die iets in brengt. Soms doen we ook oefeningen met de hele groep. Op dinsdag hebben we ook cognitieve therapie, een therapie die je helpt kijken naar je (veelal) eetgestoorde gedachten. Je gaat samen met de klinisch psychologe kijken wat er voor gevoel op komt bij zulke gedachten, wat het gevolg is en je gaat kijken wat het "nut" van die gedachten is en ook kijk je hoe je deze om kunt zetten in iets anders. Op woensdag hebben we Psychotherapie, een therapie waarbij we meestal een thema behandelen wat voor veel in de groep moeilijk ligt. Het is een soort discussie-groep maar toch ook met veel psychologische inzichten en benaderingen vanuit de psychiater die dit geeft. Op vrijdag hebben we de weeg nabespreking (we wegen op donderdag) en vertel je over wat je voelde bij dit gewicht, hoe je je lichaam ervaart etc. Daarna hebben we running-therapie, we gaan dan met de hele groep een stuk hardlopen onder begeleiding van een sociotherapeut. Elke dag sluiten we af met een plan-groep. In deze therapie bespreek je je week-doelen en bespreek je de opstakels waar je tegen op gelopen bent of dingen waar je mee zit en waarbij je steun/advies van de groep of socio nodig hebt. Je hebt ook elke week een individueel gesprek met de klinisch psychologe, sociotherapeut of stagiaire. Elke maand word je geavalueerd en heb je een gesprek met de socio, klinisch psychologe en bijvoorbeeld je ouders.
Ikzelf ben erg te spreken over de behandeling. Het team van begeleiders is heel erg goed. Standvastig, maar ook erg meelevend en begripvol. Een goede combinatie vind ik zelf. In de behandeling is het wel van belang dat je zélf gemotiveerd bent. Zij zullen jou niet dwingen te eten, hoewel er natuurlijk wel strikte afspraken gemaakt worden en er wel sancties op zitten als je deze niet na komt. Maar het is wel je eigen verantwoordelijkheid en de groep mag je hier ook op aan spreken als ze zien dat je iets niet goed doet of op dingen beknibbelt. In het begin dacht ik dat het heel moeilijk zou worden met eten omdat niet bij elk eet moment een begeleider aanwezig is, maar de groep let heel erg op elkaar. Soms is dat irritant, maar tegelijkertijd heel goed want uiteindelijk help je elkaar er doorheen en spreek je elkaar op gedrag aan wat je eetstoornis in stand houd. Er zijn verschillende regels in de kliniek, waaronder dat er niet gebraakt mag worden, dat je niet van tevoren allemaal eten mag verzamelen (bijvoorbeeld dat je bij de lunch alvast allemaal producten/beleg pakt wat je wil hebben) en je moet voor bepaalde tijden "thuis" zijn als je klinisch zit. Natuurlijk zijn er nog meer regels, maar dit zijn wel de belangrijkste denk ik. Ikzelf vind het fijn als er regels zijn en ben het er ook mee eens, hoe lastig het soms ook is, het helpt je alleen maar om verder te komen.
Al met al ervaar ik de behandeling vanaf het begin als erg goed en sturend, ik zou 'm dan ook zeer zeker aanraden aan anderen. Ervaring GGZ Tilburg (Jan Wier)
Wat ik altijd heel vervelend vond was dat ik bijna nooit iets hoorde over mensen die van een eetstoornis genezen waren. Jarenlang dacht ik dat dat onmogelijk was. Alle meisjes die ik leerde kennen in de kliniek in Zeist (Rintveld, want daar ben ik als eerste in behandeling gegaan) vielen terug en dat werkte zo demotiverend en zelf was ook ik niet echt het goede voorbeeld voor andere meisjes. Bij mij heeft het jaren geduurd voordat ik uberhaupt in wilde zien dat andere mensen mij niet beter konden maken. Je moet het zelf doen en natuurlijk krijg je hulp en sta je niet alleen, maar als ik dan weer eens afgevallen was dan zei ik altijd: nee, ik zou echt niet weten hoe het komt, maar eigenlijk wist ik dat dondersgoed en dat besef is vorig jaar gekomen. Ik zat op dat moment in mijn eindexamenjaar, 6 gymnasium. Ik voelde dat het steeds slechter ging en dat ik niet meer kon en ik voelde heel goed dat als ik niet snel iets zou doen, het dan voorbij zou zijn. Misschien juist omdat ik in mijn examenjaar zat en me zo bewuster werd van mijn toekomst, heb ik me in laten schrijven bij de kliniek in Tilburg (Jan Wier). Ik wilde op dat moment zo graag gelukkig zijn en het was in die tijd dat ik me voor het eerst besefte dat ik van dun zijn niet gelukkiger werd. Ik voelde me zo vreselijk en leeg en ik kon niets meer: was dat het dan? Nee. En zo geschiedde het dat ik ben opgenomen in Tilburg. Ik zal jullie wel het een en ander vertellen over hoe alles in de kliniek gaat. Voorop staat dat het er heel kleinschalig is en dat dat voor mij heeft betekend dat het er heel 'fijn' was. Er is veel persoonlijke aandacht en zorg, maar die moet je dan wel willen gebruiken. Allereerst de intake: Je kunt een klinische behandeling of een deeltijdbehandeling volgen. Bij mij werd een klinische behandeling als noodzakelijk geacht. De stap was moeilijk, omdat er geen mogelijkheid voor school is in de kliniek. Het was ontzettend moeilijk om dat los te laten (en velen zullen dat vast ook wel herkennen) en te weten dat ik het 6de jaar nog een keer overnieuw moest doen. Maar ik heb de stap genomen en daar ben ik ontzettend blij mee! Hoe ziet een week therapie eruit?
Als je eenmaal boven een bepaald BMI zit, mag je naar fase 2 toe. Dit houdt tevens in dat je in het weekend 48 uur naar huis toe mag/moet. Dit vormt een belangrijk gedeelte van de therapie. Het terugkeren naar de aardse wereld(zoals ik het altijd noemde). Uit eigen ervaring weet ik hoe belangrijk die weekenden voor mij waren. Ik moest de band met mijn ouders en broer herstellen. Ik moest ze vertrouwen leren geven dat ik het zelf wel kon. Daarnaast ben ik langzaamaan weer mijn sociale contacten op gaan pakken en de laatste twee maanden van mijn behandeling ben ik gaan werken bij een supermarkt, waar ik nu overigens nog steeds met veel plezier werk! Welke therapieën volg je?
Met hoeveel mensen zit je in een groep? Hoe gaat het met eten? Hoe ervaar je de behandeling zelf? Feit blijft natuurlijk dat als jezelf niet bereid bent alles op alles te zetten dat het dan niet zal werken. Anorexia betekent er voor de volle 100% voor willen gaan. En het is moeilijk, geloof me, maar je moet je gaan beseffen dat je niet gelukkig wordt door dun te zijn. Mensen vinden je niet aardiger omdat je dun bent, of leuker, nee: mensen zijn geïnteresseerd in jou, gewoon om wie je bent en niet om hoe je eruit ziet. En ik denk dat als je je dat beseft en je bereid bent te vechten, dat deze behandeling echt heel goed aan kan slaan.
Heb je een kamer voor jezelf? Hoe gaat het met de maaltijden? Zijn er bepaalde regels waar je je aan moet houden? Wanneer is er bezoekuur? Hoe gaat dat? Al met al is het een heel verhaal geworden. Ik hoop dat jullie er iets aan hebben en dat ik jullie een beetje heb kunnen laten zien(/lezen)wat de behandeling precies inhoudt! Ik hoop echt, en dat meen ik oprecht, dat jullie, voor degenen die met een eetstoornis kampen, allemaal de stap durven te zetten. Iedereen kan het, maar de spreekwoordelijke knop moet om gaan. Hij is er echt, maar soms kost het wat tijd om te zien!
Ga ervoor! Ervaring PsyQ IVBijna anderhalf jaar geleden begon mijn behandeling bij PsyQ. De maanden ervoor kreeg ik al steeds meer het idee dat mijn eetgewoontes niet normaal waren en omdat ik mijn probleem een klein beetje durfde te erkennen had ik de stap gezet om naar de huisarts te gaan. Hier heb ik een algemeen verhaal verteld dat ik wat problemen had met ervaringen van vroeger en hierover wilde praten met een psycholoog. Ik had me wel voorgenomen eerlijk te vertellen wat mijn echte probleem was, maar toen ik tegenover de huisarts zat lukte me dat niet. De huisarts gaf mij een verwijsbrief voor PsyQ en na een paar dagen werd ik gebeld door de aanmeldbalie om een afspraak voor een telefonische intake te maken. Weer een week later werd ik op het afgesproken moment gebeld en vroeg een vrouw aan de telefoon aan me wat precies mijn vraag was, waarna ze nog verschillende algemene vragen aan me vroeg. Op het laatst zei ze, ‘oké, ik ga je aanmelden bij de afdeling Eetstoornissen en Obesitas.' Natuurlijk wist ik dat dit er aan zat te komen, maat toch voelde het alsof alles ineens heel dichtbij kwam, de afdeling Eetstoornissen en Obesitas, eetstoornis, je krijgt een afspraak op de afdeling voor mensen met een eetstoornis. Deze gedachten maakten me best wel bang.
De dag van de intake was ik behoorlijk zenuwachtig en doordat de intake door een stagiaire werd afgenomen stond er ook nog een filmcamera in de kamer die haar zou filmen om te zien hoe ze de intake deed. Natuurlijk zou ik niet op de film komen, maar echt fijn was het niet. De psycholoog in opleiding begon allerlei vragen te stellen, over mijn jeugd, ouders, school, woonsituatie, eetgewoontes, gebruik van laxeer- en afslankpillen, braken enz. Toen het gesprek klaar was werd er een afspraak gemaakt voor over twee weken, in dat gesprek zou ik de diagnose en behandeladvies krijgen. Weer twee weken later en ondertussen al meer dan een maand nadat ik bij de huisarts was geweest, kreeg ik te horen dat ik eetstoornis NAO lijkend op Boulimia had en dat ze me sterk aanraadden om in de 1 daagse deeltijd groep te gaan. Het idee om in een groep te gaan maakte me behoorlijk bang, maar ze zullen wel weten wat het beste is, dacht ik dus ik stemde ermee in. Er was wel een wachtlijst, maar langer dan 2 maanden zou het niet gaan duren. Die periode had ik waarschijnlijk ook last van een lichte depressie, waardoor ik wel gelijk een afspraak kreeg bij de psychiater. Deze psychiater richtte zich vooral op mijn somberheid, ik kreeg kalmerende middelen voorgeschreven en had eens in de twee weken een afspraak om te kijken hoe het met me ging. Toen het lang begon te duren voordat ik wat hoorde over mijn aanmelding voor de eendaagse groep, adviseerde mijn psychiater ook om te gaan bellen naar de persoon die de aanmeldingen regelde. Er bleek iets niet helemaal goed te zijn gegaan in het computersysteem en ik kreeg toen te horen dat ik over een week al kon beginnen. Alles kwam ineens steeds dichterbij.
De eendaagse groep bij PsyQ (in Den Haag) is een open groep, wat betekend dat er steeds mensen bij komen en mensen weggaan wanneer ze klaar zijn. De groep is bedoeld voor vrouwen vanaf 18 jaar, met Anorexia, Boulimia of NAO en de gemiddelde tijd dat je in deze groep zit is negen maanden. Er zitten dus allemaal verschillende mensen in de groep. Ik vond dit zelf heel fijn, doordat er mensen al verder zijn, kunnen zij aan anderen tips geven en zie je als nieuwkomer ook dat het mogelijk is om beter te worden. Op de dag zijn er verschillende therapieën die je volgt, psychotherapie, wegen en tussendoortje, doelen. lunch, psychomotoretherapie en weekevaluatie. Mijn favoriete onderdeel was psychomotoretherapie, hierbij leer je door middel van oefeningen en spelletjes onder andere een positiever en realistisch zelf- en lichaamsbeeld te krijgen, anders om te gaan met perfectionisme en te ontspannen. Bij het onderdeel doelen is het de bedoeling dat je bepaalde doelen maakt voor de aankomende week, de volgende week worden die dan geëvalueerd. Dit gaat gelukkig allemaal op je eigen tempo en een om de week zit er ook een diëtiste bij dit onderdeel om advies te geven over een gezond eetpatroon. Na acht maanden was de groepsbehandeling voor mij klaar, maar om niet gelijk helemaal op eigen benen te hoeven staan, heb je na de groepsbehandeling nog regelmatig individuele gesprekken met je eigen therapeut. Ook dit is voor mij nu afgelopen, omdat ik heb aangegeven dat de gesprekken niet meer nodig zijn. Het hele aanmeldproces duurde redelijk lang, maar over mijn behandeling zelf ben ik heel tevreden. Anderhalf jaar nadat ik naar de huisarts ging voor een verwijsbrief naar een psycholoog, kan ik nu vol overtuiging zeggen dat, dankzij de behandeling bij PsyQ, mijn leven eindelijk niet meer om eten draait en ik weer Proud kan zijn. Ervaring Mesos St. Antonius Utrecht
Ik was toen doodzenuwachtig, maar tijdens mijn behandeling was hij een van de meest aardige personen op de hele afdeling. Hij doet standaard de telefonische intake bij iedereen die zich aanmeldt voor de afdeling. door anoniem Elke groep bestaat uit ongeveer 8 personen en mannen en vrouwen zitten bij persoons- en klachtgericht door elkaar. Sommige therapieën zoals bijvoorbeeld mindfulness krijg je in een latere fase van je behandeling ook met de personen uit de andere groepen. Dit vond ik echt lastig in het begin, omdat je anderen moet aanspreken op hun eetgedrag, je moet zelf om hulp vragen als je dat wilt en de motivatie moet vanuit jezelf komen. Er is geen therapeut die zegt: nu moet je dit eten. Je slaapt op een ziekenhuiskamer met 6 bedden, in het begin is dit wennen maar na een paar nachten is dat prima te doen! Daarna heb je eventjes pauze en ga je door met een therapie die erop gericht is om te werken aan de motivatie, je brengt je eetstoornis (en andere problemen zoals bijvoorbeeld automutilatie of een verslaving) in kaart en gaat kijken wat de valkuilen zijn. Als je al wat langer in eetgericht zit, kun je deze therapie overslaan en mag je naar aandachtsgericht. Dat is een therapie met allerlei Mindfullness oefeningen; op Mesos hebben ze hier heel veel ervaring mee. Juist die Mindfullness oefeningen vond ik lastig, want praten over mijn problemen kan ik wel: maar gaan voelen, stil liggen op een matje en ontspannen dat vind ik lastig! Daarna is er een lunch in de woonkamer waar je aan tafel zit met je groepsgenoten en na de lunch is er weer de dagafsluiting met eetgericht. Je vertelt dan hoe het met je gaat en wat je 's middags gaat doen enzovoorts. Ook was er runningtherapie, maar ook hiervoor moet je boven een bepaald BMI zitten. Bij runningtherapie heb ik ook veel geleerd, zoals bijvoorbeeld dat ik niet altijd tot de grens moet gaan om mezelf te bewijzen en goed te zijn. Er tijdens de behandeling trouwens ook heel veel ruimte is voor andere problematiek: zelfbeschadiging, dwangstoornissen, andere verslavingen enz. Op die manier kan er minder 'verschuiving' van de problematiek plaatsvinden en dat heeft erg geholpen. Na afloop van mijn klinische behandeling ben ik nog een tijd bij de nazorggroep gebleven en heb ik nog enkele keren een crisisopname gehad op de algemene PAAZ afdeling van Mesos. De begeleiding vond ik altijd erg goed en ik heb veel moeite gehad met het loslaten ervan, maar ook hierbij ben ik uiteindelijk erg goed begeleid en geholpen. Ervaring Herlaarhof
Hoe zag de intake eruit? Hoe lang moest je wachten voordat je hulp kreeg?
Later ben ik ook begonnen met een identiteitsversterkende meidengroep (niet in Vught, maar in Oss waar ook een onderdeel van Herlaarhof zit). Deze groep was voor meiden van 12 tot 18 jaar die erg onzeker zijn. Ik was verreweg de oudste in de groep en had er niet heel erg veel aan. We begonnen vaak met een rondje hoe je erbij zat, dan hadden we daarna nog tijd voor een thema. In totaal duurde 1 zo'n bijeenkomst ongeveer 1,5 uur met een pauze erbij. Het was één maal in de twee weken. Deze groep hielp mij dus niet echt heel goed, omdat ik erg weinig aansluiting had. Daardoor is toen besloten om naar het adolescententeam over te gaan en daar een soortgelijke groep te gaan volgen. Ongeveer tegelijk met het begin van die groep, heb ik ook 2 weken opgenomen gezeten. Ik zat op een open afdeling genaamd Skippy. Het doel van mijn opname was vooral om tot rust te komen en eventjes uit mijn patroon te komen van destructief gedrag. Tijdens die opname werd ook nog eens besloten om later te gaan beginnen met EMDR-therapie. Daar ben ik in januari 2009 mee begonnen en heb ik een paar maanden gevolgd. Uiteindelijk ben ik in oktober 2009 helemaal met ontslag gegaan bij Herlaarhof. Welke therapieën volg je? Wat vind je ervan? De meidengroep heb ik als wisselend ervaren. Ik ging er graag naartoe, omdat er wel naar me geluisterd werd daar en ik wel mijn verhaal kwijt kon. Helaas was het net niet helemaal mijn leeftijd en liep ik gewoon tegen hele andere dingen aan als mijn groepsgenootjes. De groep bij de adolescenten was daardoor een heel stuk beter en heeft me ook wel een heel klein stukje verder geholpen. Ik leerde daar namelijk dat ik tijd voor mezelf moest vragen als ik ergens mee zat. De opname heeft me wel heel erg geholpen. Vooral om daar tussen de mensen te zitten die me begrepen, dat er eventjes niks van me werd verwacht en gewoon helemaal rust kon houden. Ik had weinig therapie tijdens die opname, maar wel dagelijks gesprekken met een socio. Het heeft me zeker wel geholpen om eventjes tot rust te komen. Helaas kwam ik daarna weer in dezelfde situatie terecht en werd ik niet meer serieus genomen. Alles wat ik dus tijdens de opname had bereikt, viel meteen weer weg. EMDR was wel een goede therapie. Dit is echt het enige waarvan ik vind dat het me iets heeft geholpen op Herlaarhof. Ik had een hele fijne therapeute, die goed naar mij luisterde. Mijn ouders werden ook altijd in de wachtruimte achter gelaten. Met haar heb ik heel veel kunnen delen en kunnen verwerken. Met hoeveel mensen zit je in een groep? De andere groepen die ik gevolgd heb, hadden beide een maximum van 8 mensen geloof ik. De meidengroep zat niet vol en we waren maar met 5. De andere groep was het wisselend omdat er eigenlijk iedere week wel mensen konden instromen en uitstromen. Dat idee van een "open" groep was wel heel erg wennen, omdat je soms maar weinig de tijd krijgt om elkaar te leren vertrouwen en je dus eigenlijk nooit echt een hele hechte groep kunt worden. Hoe gaat het met eten? Hoe ervaar je de behandeling zelf? Mijn vraag voor extra hulp werd standaard genegeerd en er werd voornamelijk naar de visie van mijn ouders gekeken. Toen ik me in 2009 weer opnieuw aanmeldde bij de adolescenten werd er nog steeds niet naar mijn echte hulpvraag geluisterd, waardoor bij mij het deurtje helemaal gesloten is. Ook zijn er tijdens de behandeling gewoon duidelijk veel fouten gemaakt, waar ik nog steeds erg boos om kan worden. Zijn er bepaalde regels waar je je aan moet houden? Ervaring Terberken Tienen
Op een gegeven moment had ik de depressie en automutilatie onder controle, en duidelijk werd dat de anorexia hoofdprobleem was en bleef, en mijn leven daardoor telkens 'onleefbaar' werd, en kritiek. Viavia kwam ik in contact met een lotgenote die net als ik ook al veel hulp had gehad, en ook van het kastje naar de muur werd gestuurd en geplaagd werd door lange intake-procedures en wachtlijsten/ wachtlijstgroepen etc. Enfin, zij was uiteindelijk terecht gekomen in een kliniek in België, Terberken, in Tienen. Een kliniek die gespecialiseerd is in eetstoornissen, maar ook andere problematiek zoals zelfverwonding, trauma's, angst/dwangstoornissen etc. En zij was daar zo ontzettend goed en sterk uitgekomen en deze kliniek heeft echt haar leven gered. Ik wilde echt vechten tegen de eetstoornis, en wel op een plek waar ik me goed voelde en het idee had dat ik er de zorg kreeg die ik nodig had. Hoe zag de intake eruit? Bij dit gesprek zijn sowieso je ouders aanwezig als je minderjarig bent (ik was destijds 17), en ook moest ik toen naar de afdelingsarts die aan de hand van gewicht en vitale functies en vragen over eten/ gewicht/ gezondheid/ lichamelijke klachten bepaalt hoe het met je gesteld is. Ook kreeg ik een rondleiding over de afdeling, dit werd gedaan door de hoofdverpleegkundige van de afdeling.
Binnenkort word ik weer opgenomen, om verder te gaan met de lange behandeling. Afgelopen keren hoefde ik alleen maar te bellen/ mailen met de professor voorafgaand aan opname. Ik hoefde niet langs te komen op gesprek of dergelijke, omdat ik per mail/ post een motivatiebrief schreef. Ik weet inmiddels dat je om opname goed te keuren, een verwijsbief en medische motivatie van een arts nodig hebt, en een eigen motivatie. Die moeten dan naar de verzekering, en die moeten het goedkeuren, en dan kan opname pas doorgaan als de professor een behandelplan opstelt met de te verwachten behandelduur! Voor de afgelopen opnames moest ik maximaal 3 weken wachten. Hulp, Groep 1, therapieen, behandelgroep, eten/gewicht: Het maximum aantal mensen in groep 1 is 12. In groep 1 heb je iets beperkter therapie dan in de behandelgroepen, en de therapieen (de soorten therapie zijn hetzelfde als in de behandelgroepen: psychotherapie, werkvergaderingen (weekendbespreking, weekendevaluatie en evaluatie-voorbereiding), voedingseducatie ( sessie met dieetiste waarin je gewicht en eetgedragd/compensatiegedrag word besproken), PMT, Ergotherapie (=creatieve therapie) en dramatherapie) zijn gericht op het achterhalen van je motivatie en het versterken van je motivatie. Vanaf het moment dat je kijktherapie aanvraagt (en deze word goedgekeurd), wordt er een 'lijn' gestart van gewichtstoename van min. 750gr per week (als je moet aankomen tenminste, Terberken hanteert BMI 19 als minimum en BMI 20 als streefgewicht). Om over te gaan naar een behandelgroep moet je vanaf de maandag van overgaan geteld, 3 dagen ervoor boven je lijn zitten. Zit je onder je lijn, betekend dit einde opname, of als je pas 3 weken in groep 1 zit een week langer in groep 1, met dan ook weer minstens 3 dagen boven je lijn om over te mogen naar een behandelgroep. Ook in geval van 'vrijheden', met name naar huis mogen op weekend of doedag, moet je afhankelijk van je bmi erboven zitten of 750gr - 1kg per week zijn aangekomen. In groep 1 mag je de eerste week de kliniek niet verlaten, ongeacht je bmi. De weken erop mag je vanaf bmi xx beperkt de kliniek verlaten met wel opbouwende trap (overdag de stad in, dus eerst een paar uurtjes weg, de week erop een hele dag, de week daarop een overnachting). In de behandelgroep mag je vanaf bmi xx de kliniek verlaten, en na verloop van tijd afhankelijk van je bmi 2 overnachting naar huis in t weekend. Als je in een behandelgroep zit en je zit tussen bmi XXXX zijn er speciale regels. In groep 4 kom je pas terecht vanaf een bepaalde leeftijd (ik geloof vanaf 18 jaar), en voorwaarde is dat je BMI xx hebt, en je eetprobleem niet meer alle aandacht in therapie opeist. (over groep 4 kan ik weinig vertellen, omdat ik hier niet in heb gezeten). In een behandelgroep wisselt het aantal personen ook, afhankelijk van of er mensen vanuit groep 1 overkomen, of mensen die met ontslag gaan/ in ontslagfase zitten. Zo gemiddeld zitten er 8-10 personen in een behandelgroep.
Versterkt pakket Grofweg zit iedereen die moet aankomen op een versterkt pakket. het eten is je eigen verantwoordelijkheid. Al is het ook zo dat je best kritiek mag geven en incasseren op/ van groepsgenoten als het niet loopt zoals het hoort. Uiteindelijk als je je pakketten probleemloos opeet, dan kun je in overleg met de diëtiste overgaan op 'voorbeeld'. Dan is het zo dat je eten niet meer op een tableautje aankomt of onder een deksel, maar dan moet zelf pakken wat overeenkomt met het pakket (dus gewoon precies dezelfde producten en hoeveelheid, alleen neem je dan eigen verantwoordelijkheid) Als dit goed gaat, op 'voorbeeld', kun je na verloop van tijd (meestal echt pas in ontslagfase) op 'keuzemenu', dan mag je wat betreft je beleg en tussendoortjes en kwart-na-achtje zelf kiezen wat je neemt. In de ontslagfase eet je het middageten ook niet meer met de groep op de afdeling, maar ga je eten in de cafetaria/ kantine, samen met andere ontslagfasers, of de mensen van groep 4 (die eten alle warme maaltijden in de cafetaria/ kantine) Gegeten word er in groep 1, 2, 3 op de afdeling, met je eigen groep en soms begeleiding die mee-eet. In groep 4 eet je de warme maaltijd in de cafetaria. De therapie is pittig, evenals de regels rond eten/ aankomen/ gewicht, daarom is het zo dat je alleen 'slaagt' op Terberken als je er zelf ook voor gaat, en dit voel je in de groep. De begeleidig en behandelaren hebben je nauw in het oog (al is dit niet altijd merkbaar),en ze verdiepen zich compleet in je en weten verbazingwekkend veel over jou, je ziekte en je mechanismen: dit is met behulp van opdrachten die je moet maken, en deze opdrachten zijn digitaal, en al je behandelaren kunnen deze Ik vind het fijn dat er veel therapie is, en ook gevarieerd therapie, en dat het ook gaat over onderliggende zaken, zelfs in een eetgroep. Ook vind ik doedagen erg nuttig, want hier kun je dan testen of je het ook aankan om 'doelen' te behalen ook buiten de muren van de veilige kliniek.
Ervaring Accare Almere IIOmdat één van onze leden therapie heeft gehad bij Accare in Almere beantwoord zij voor jullie de Hoe en waarom heb je je aangemeld bij de instantie? Hoe zag de intake eruit? Ik was opgelucht toen ik daarna de kans kreeg om zelf nog wat te vertellen, terwijl mijn ouders in een andere kamer praatten over hoe ik als kind was en andere zaken waar ik eigenlijk niet zoveel van heb meegekregen. Na deze gesprekken heb ik een aantal tests in moeten vullen, wat ik wel lastig vond, omdat ik soms het gevoel had dat ik het groter/kleiner moest maken. Gelukkig werd ik er wel bij geholpen waar nodig! Na de testjes kregen we eventjes pauze. Daarna ben ik nog bij een arts geweest die mijn lichamelijke toestand onderzocht en wat meer praktische vraagjes stelde over mijn eet-, beweeg- en leefpatroon. En daarna zat het er alweer op. Ik vond het fijn dat alles op een dag gebeurde. Het is dan wel een lange en heftige dag, je hoeft in ieder geval niet drie weken over je intake te doen. Hoe lang moest je wachten voordat je hulp kreeg? Wat voor hulp kreeg je? Hoe ziet therapie eruit?
De therapie in groepsverband vind ik persoonlijk erg prettig, omdat je van elkaars verhalen kan leren, zelfs als je zelf even niets wil of durft te zeggen. We zitten met zijn zessen in een groep dus je hoeft niet de hele tijd aan het woord te zijn. Een mindere kant is dat het heel moeilijk is om met zoveel dunne meisjes in een groep te zitten, met het gevoel dat het bij jou zelf allemaal minder erg is. Maar dit kom je denk ik overal wel tegen. Hoe gaat het met eten? Zijn er bepaalde regels waar je je aan moet houden? Ervaring Lentis Ceres
Hoe en waarom heb je je aangemeld bij Ceres/ Lentis? Hoe zag de intake eruit? Mocht je dan besluiten om in behandeling te willen gaan ga je verder met de intake en je krijgt een gesprek met de hoofdbehandelaar en word je opgeroepen voor een introductiedag. Op die dag heb je een afspraak met de psychiater, huisarts, diëtiste en de groep die op dat moment is opgenomen. Als je die dag hebt staat dan ook al vast dat je twee dagen erna word opgenomen tenzij er reden zijn waarom het niet zou kunnen. Hoe lang moest je wachten voordat je hulp kreeg? Hoe ziet een week in de kliniek eruit?
Je kunt bezoek ontvangen, kunt tv kijken of je terug trekken op je kamer.
Wat je daarna wilt doen, bepaal je zelf. De eerste 6 weken weeg je 3x in de week voor het ontbijt aan, in je nachtkleding. Na die 6 weken weeg je nog 2x per week. Iedereen volgt in principe dezelfde voedingslijst tenzij er individuele afspraken zijn gemaakt. Ook met aankomen heeft iedereen zijn eigen afspraken. Kortom de behandeling is erg individueel opgesteld. Je hebt 1x in de week een gesprek met een socio die begeleid je tijdens de opname. Een zogenaamde coach dus. De opname kan van 6 weken tot 6 maanden duren. Op vrijdag mag je vanaf half twee op weekend tot uiterlijk 22.45 zondagavond. Als je in de weekenden in de "problemen" komt dan zijn er contactmomenten mogelijk (telefonisch) met een socio. Maar je kunt dus niet in het weekend op ceres verblijven. Welke therapieën volg je? Eén keer in de 6 weken word er een vipavond georganiseerd door cliënten en staf. Tijdens deze avond wordt voorlichting gegeven over eetstoornissen en de behandeling op ceres. Ook is er op deze avonden de gelegenheid voor vips en voor cliënten om ervaringen uit te wisselen. Vips zijn very important persons. Dat kunnen dus bijvoorbeeld familie en vrienden zijn. De meeste therapieën spreken wel voor zich wat ze inhouden denk ik maar een paar zal ik nog uitleggen.
Met hoeveel mensen zit je in een groep? Hoe ervaar je de behandeling zelf? Zijn er bepaalde regels waar je je aan moet houden?
Daarnaast heb je de eerste 6 weken die noemen ze ook wel de motivatiefase. Tijdens deze motivatiefase gelden de volgende regels:
Iedereen heeft zijn eigen kamer en die mag je zelf uitzoeken op het moment dat je introductie komt lopen. Je mag tussendoor naar je eigen kamer mits je het natuurlijk als vluchtweg gaat gebruiken. Hoe gaat het met de maaltijden?
Broodmaaltijd:
Een heel verhaal is het geworden en kan nog wel meer vertellen maar volgens mij ben ik al erg uitgebreid bezig geweest :) Ervaring Bascule kliniek II
Hoe en waarom heb je je aangemeld bij de instantie? Hoe zag de intake eruit? Hoe lang moest je wachten voordat je hulp kreeg? Wat voor hulp kreeg je? Hoe ziet een week in de kliniek/dagbehandeling/therapie eruit?
Welke therapieën volg je? Wat vind je ervan? Met hoeveel mensen zit je in een groep? (als je dat zit) & hoe is dat? Hoe gaat het met eten. Wordt dat langzaam opgebouwd? Heeft iedereen dezelfde eetlijst of verschilt dat per persoon? Hoe ervaar je de behandeling zelf? Zijn er bepaalde regels waar je je aan moet houden? Dingen als beddengoed en handdoeken hoef je niet zelf mee te nemen, die zijn er gewoon. Wel is het natuurlijk leuk om je eigen dekbedovertrek mee te nemen zodat je je kamer een beetje op kunt vrolijken! Na de eetmomenten wordt er standaard gerust. Meestal is dit in de rustkamer, een kamer met één of twee bedden en een warmtekacheltje. Hier is het de bedoeling dat je een afgesproken tijd op het bed ligt en rustig leest. Het idee is dat van de warmte de paniek afneemt, en je rustig word. Iedereen heeft een kamer voor zichzelf met badkamer. Overdag mag je hier niet naartoe en je moet 's ochtends gewoon al je troep voor overdag meenemen naar beneden. Het is ook niet helemaal de bedoeling dat je nog dingetjes moet halen, dit mag wel maar als je dagelijks iets moet halen, wordt er wel wat van gezegd. De dagen zien er ongeveer zo uit:
Bij de bascule zijn er vier behandelvormen:
Tijdens de intake wordt er gekeken welke behandeling voor jou passend zou zijn, hier mag/ mogen jij/ je ouders ook wel wat over zeggen als je het niet eens bent met het advies. Er wordt ook erg gelet op je lichamelijke toestand. Zo werkt de bascule nauw samen met de kinderartsen van het AMC (is naast de deur) en moet je regelmatig bloed laten prikken en een ECG (= hartfilmpje) laten maken. Bij de kinderarts heb je ook regelmatig een (bel-) afspraak waarin de bloeduitslagen worden besproken en je nog vragen kunt stellen. Ook ‘klopt' ze even op je buik en kijkt ze in je oren/ mond. Meer de standaard controle zegmaar. Je gewicht hoor je niet. Wel spreek je een ‘doelgewicht'. Stel je doelgewicht is 7315 kilo, dan hoor je dat je daar bijna bent als je op de 7314,5 kilo weegt. Je uiteindelijke gezonde gewicht, wordt door de kinderarts bepaald. Hier heb je zelf niks over te zeggen. Vaak zit er wel een marge van een aantal kilo's in. Dat je je gewicht niet weet, is om te zorgen dat de nadruk er een beetje vanaf wordt gehaald. Zo zijn er bijvoorbeeld ook geen spiegels, die in je eigen badkamer is afgeplakt tot ongeveer 20x20 centimeter. Thuis is het ook niet de bedoeling dat de weegschaal er nog staat of dat overal spiegels hangen. Ervaring GGZ Friesland II
Vanaf het begin... December 2009 had ik mijn eerste intake gesprek. Dit gesprek had ik met een psychologe, er werd me van alles gevraagd over mezelf, mijn geschiedenis en natuurlijk over mijn eetstoornis. Twee weken later had ik mijn tweede intake gesprek. Dit gesprek ging net iets dieper dan het eerste gesprek. De psychologe liet me uitspreken en gaf me het gevoel dat ik serieus genomen werd. Een dag later werd ik gebeld, ik was in het team besproken en ik zou in de 1 daagse groep op de vrijdag starten. Dit was een groep met anorexia, boulimia en NAO ‘cliënten' door elkaar. Bij het GGZ in Leeuwarden heb je verschillende soorten groepen, er wordt gevarieerd van een dagdeel tot een 5 daagse groep. In welke groep je wordt geplaatst hangt af van bijvoorbeeld de ernst van je eetstoornis. Maar zo zijn er nog een aantal redenen waardoor je misschien in de 1 daagse ipv 5 daagse terecht kunt komen. Ik weet die redenen echter niet precies te benoemen. Vier weken na het eerste intakegesprek kreeg ik een brief waarop de data stond wanneer ik kon beginnen. Dit was echter twee weken later al, dit ging voor mijn gevoel echt heel snel. Maar ach, hoe sneller, hoe beter want dan kon ik me er toch ook minder lang druk om maken. Bij die brief zat ook een boekje met de dagindeling, de huisregels etc. Zo kon ik me goed voorbereiden op wat er zou gaan komen. Vol spanning, vol stress reed ik de bewuste vrijdag richting Leeuwarden. Ik was zo zenuwachtig maar toen ik werd voorgesteld vielen de zenuwen van me af. Iedereen was zo lief, ik werd echt super goed opgevangen door de therapeuten en door de groepsgenoten. De dagindeling zag er als volgt uit: 09:00 - 10:15 uur: Weekbespreking 10:15 - 10:45 uur: Pauze met thee en een tussendoortje 10:45 - 12:00 uur: Creatieve therapie 12:00- 12:30 uur: Tafel dekken voor lunch 12:30 - 13:00 uur: Lunch 13:00 - 13:30 uur: Afruimen 13:30 - 14:45 uur: Cognitieve therapie 14:45 - 15:15 uur: Pauze met thee/koffie en een tussendoortje 15:15 - 16:30 uur: Eetdagboek bespreking Na zo'n dag was ik altijd helemaal kapot. Alles moest in 1 dag worden gestopt aangezien we de rest van de week 'gewoon' onze eigen dingen hadden. Denk aan school, werk, sociaal leven, sport etc. Het is moeilijk combineren maar als je echt wilt ben ik er van overtuigd dat het ook echt kan. Natuurlijk gaat het niet altijd even makkelijk maar wanneer je er behoefte aan had kon je je hoofd-behandelaar bellen of mailen. Dit werkt fijn, zo had je toch een soort van vangnet als het even niet zo goed ging of als je iets kwijt wilde. De eerste twee weken mag je even meekijken en mag je nog opbouwen tot de basislijst. Na twee weken maak je een behandelplan en stel je doelen op voor de komende drie maanden. Na drie maanden volgt er een evaluatie. Ik keek wel tegen therapie in groepsverband op omdat ik bang was dat we elkaar zouden demotiveren om juist meer af te vallen. Dit was echter niet het geval. Iedereen werd constant gemotiveerd om door te zetten, zowel door de therapeuten als door de groepsgenoten. Iedereen wilde echt vechten en dit motiveerde om door te zetten. - het volgende filmpje troffen we aan op de site van ggz friesland -
Eetstoornis from GGZ Friesland on Vimeo. Ervaring Emergis afdeling 40
Ik moest kiezen of ik naar de Viersprong ging of naar Emergis. Ik had al goede verhalen over Emergis gehoord, en de wachtlijst was een stuk korter. Dit was in juli 2010, het was op dat moment heel duidelijk dat ik het met ambulante hulp niet ging redden, dus hadden we de beslissing gemaakt om intensievere hulp te zoeken. Ik kreeg eerst een screening. In de screening krijg je een diagnose (als je die nog niet hebt). Ik moest in het kort vertellen hoe mijn eetstoornis er tot op dat moment uit had gezien, en wat ik wilde in de toekomst. Je krijgt een advies voor een behandeling, maar dat wordt eerst nog besproken in het team. Na twee weken ben ik gebeld dat er gekozen was om mij dagbehandeling te laten doen. Vlak daarna kreeg ik een intake voor dagbehandeling. Ik ben 25 oktober begonnen met dagbehandeling, en tot die tijd heb ik elke week op de poli-kliniek een gesprek gehad. 15 december ben ik begonnen in de kliniek, omdat duidelijk was dat dagbehandeling niet voldoende was voor mij. We beginnen elke dag om 08.00 uur, met het ontbijt. Dat duurt tot half 9, en dan doen we een kort rondje om te weten hoe het met iedereen gaat. Om kwart over 9 hebben we de eerste therapie, om 10.00 uur is het tijd voor koffie & thee met een tussendoortje. Meestal hebben we daarna ook therapie. Van 12.30 uur tot 13.00 uur hebben we een warme maaltijd. Je mag drie dingen kiezen die je absoluut niet lust, dat hoef je dan niet eten. Bij elke maaltijd is er één keuze; dit is een keus in vlees, of in aardappels, of in saus of in het toetje. Deze keuzes worden twee weken van te voren doorgegeven. Afhankelijk van de dag hebben we 's middags ook therapie, behalve op woensdag, dan heb je de kans om te ontspannen. Dit kan door zumba te doen, je kunt ook fitnessen. Je mag alleen zumba en fitness doen als de hoofdbehandelaar akkoord gaat, het mag ook pas vanaf een bepaald gewicht. Om 3 uur is het weer tijd voor koffie & thee met een tussendoortje. Om kwart over 4 hebben we dagafsluiting. We eten 's avonds van 17.30 tot 18.00 brood. 's Avonds kan er bezoek langskomen. In principe van 18.00 tot 20.00, af en toe mogen we ook tot 21.00 uur weg. Om 20.00 kijken we meestal tv en hebben we koffie & thee met een tussendoortje. We mogen vanaf vrijdagmiddag 13.00 uur op weekendverlof en we moeten uiterlijk 23.00 uur op zondag terug zijn. We hebben verschillende therapieen, zoals weekend-nabespreking, eetgroep, weegronde, Groeps-Psycho-Therapie, Psycho-Motore-Therapie, thematiek, assertiviteits-training, creatieve therapie, krantenbespreking, traktatie, weekafsluiting en weekend-voorbespreking. We hebben elke week een individueel gesprek met de hoofd-behandelaar en ongeveer eens in de twee weken een individueel gesprek met de verpleging.
Persoonlijk vind ik creatieve therapie heel erg fijn. Ik ben zelf niet creatief, maar dat is ook helemaal niet nodig. Ik heb er erg veel aan. Daarnaast vind ik Groeps-Psycho-Therapie heel goed, dan bespreken we meestal de sfeer in de groep en wat er verbeterd kan worden. Ik vind dat wel fijn omdat je gewoon dingen kan zeggen die je dwars zitten, en het is heel goed voor het groepsgevoel. Toch is therapie voor iedereen anders, de ene therapie kan heel helpend zijn voor de één en veel minder voor de ander. Het is dus niet dat ik niks heb aan de andere therapieen, maar ik vind Creatieve Therapie en Groeps-Psyco-Therapie gewoon het fijnst. We zitten momenteel met 8 mensen in een groep. 8 personen is in principe het maximale aantal, af en toe komt het voor dat er iemand acuut geholpen moet worden, dan krijgen we een overbed (slapen op een andere afdeling, maar wel meedraaien in de therapie van afdeling 40). Ik vind 8 personen een fijn aantal. Je hebt altijd mensen waar je je aan op kan trekken als het wat minder gaat, je kan feedback krijgen vanuit verschillende oogpunten, maar de groep is niet té groot. Op de eerste dag wordt bekeken welk menu voor jou op dat moment haalbaar is. Dit wordt langzaam opgebouwd. Als je moet aankomen krijg je een aankom-norm. Als je je norm niet haalt, moet je automatisch uitbreiden. Kom je meer dan één kilo in een week aan, dan mag er, in overleg met de verpleging, iets van je menu af. Als je een gezond gewicht hebt mag je daarop stabiliseren en wordt er een gewichtsrange afgesproken met je behandelaar. Als je onder je range komt moet je ook uitbreiden, als je boven je range komt mag er in overleg iets van je menu af. In principe wordt je menu langzaam opgebouwd naar een gezonde hoeveelheid.
Ik vind de behandeling heel fijn. Emergis kijkt goed naar jou als individu, dus niet als ‘eetstoornis patiënt nummer zoveel'. Ze denken met je mee. Je kunt naast de therapie ook leuke dingen doen, dat is een fijne afleiding. Er is altijd tijd om even langs te komen als het niet zo lekker gaat, en als die tijd er niet is omdat het bijvoorbeeld heel druk is, wordt er met je afgesproken hoe laat je kunt komen. Ze laten je niet zomaar aan je lot over, het is een heel fijn idee dat er altijd iemand is waar je naar toe kan gaan. Er zijn natuurlijk standaard regels, zoals op tijd komen bij het eten en de therapie en individuele afspraken. Daarnaast moet je binnen de tijd je eten op hebben, anders wordt het overige vervangen door nutri-drink. Je krijgt beperkte of onbeperkte vrijheden. Dit hangt af van je gewicht én van je stemming. Als je een gezond gewicht hebt, maar ook heel depressief laten ze je niet zomaar in je eentje naar buiten gaan. Iedereen maakt hier individuele afspraken over. Er wordt van je verwacht dat je elke week een weekdoel hebt. Dit kan een doel qua eten zijn, maar ook om bijvoorbeeld iets met je stemming te doen. Op afdeling 40 hebben we één 4- persoonskamer, één 2-persoonskamer en twee 1-persoonskamer. We hebben 2 douches en 2 toiletten. We mogen overdag en 's avonds gewoon op de kamers komen, maar er wordt wel op gelet of je niet te vaak in bed ligt om te ‘vluchten' van de wereld. Bij het ontbijt en de broodmaaltijd 's avonds zit er één verpleegkundige bij, bij de warme maaltijd twee, bij de koffie&thee momenten overdag twee, en 's avonds één verpleegkundige. |
Ongeveer 1,5 jaar geleden kon ik, na lang wachten, op intake komen bij een eetstoorniskliniek. Verschillende gesprekken en een psychologisch onderzoek later, kreeg ik te horen dat ze het niet aandurfden met me. De eetstoornis was mijn houvast, wanneer ze die zouden behandelen, was de kans groot dat ik in zou storten & dan konden ze me niet opvangen. 
mogen interviewen. 
Proud2Bme
Er zijn 25 vestigingen van PsyQ en bij veel vestigingen wordt al dezelfde zorg aangeboden, maar sommige vestigingen hebben nog een andere zorgaanbod. Indien nodig kunnen verschillende vestigingen naar elkaar verwijzen. PsyQ streeft ernaar om bij alle vestigingen dezelfde zorg aan te bieden en evidence based te behandelen. Dit wil zeggen dat hun handelen gebaseerd is op resultaten van wetenschappelijk onderzoek.
Een tijd geleden waren we op bezoek bij de Bascule in Amsterdam, afdeling eetstoornissen. We hebben daar een interview gehad met Chaim Huyser over de behandelingen in de Bascule. Chaim Huyser is een kinder -en jeugdpsychiater in het centrum voor eetstoornissen. Maar ook op andere afdelingen van de Bascule is hij werkzaam. 
Ik zit nu bijna 8 maanden op de eendagsdeeltijd van GGZ centraal (voorheen Meerkanten). Dit is een behandeling gericht op eetstoornissen, het is elke maandag van 14.45 tot 20.25. Het is voor de doelgroep 18+.
Welke therapieën volg je? Wat vind je ervan?
Na het gesprek moest ik op de computer een lijst met vragen invullen en daarna mocht ik weer naar huis. Ik kon gelijk beginnen, maar heb bewust gekozen voor 3 weken "pauze". Het ging zo snel allemaal, ik wilde even "wennen" aan het idee. "Gelukkig" was de kerstvakantie zo'n hel dat ik extra gemotiveerd aan de behandeling begon. 
Op maandag starten we met de weekend nabespreking en neemt iemand een moeilijk tussendoortje mee. Dat is elke week iemand anders en het houd in dat iemand iets mee moet nemen wat hij/zij heel moeilijk vind maar wel heel lekker. Daarna hebben we zelfcontrole, waarin je werkt aan je noodplan en je eetgestoorde gedrag leert signaleren, ingrijpen en bespreken. Hier heb ik heel veel aan omdat het heel duidelijk laat zien wat ervoor zorgt dat je "raar" gaat doen en zo kun je dus ook zelf in grijpen (of met hulp van anderen) zodat je niet gauw weer weg zakt in je eetstoornis.
Aan het begin van je behandeling word ook een doel gesteld wat betreft eten. We hebben verschillende lijsten en uiteindelijk (als je daar klaar voor bent) volgen we allemaal dezelfde stabilisatielijst. De meesten werken naast de stabilisatielijst ook nog met een "moeilijke productenlijst", dit is een lijst waar extra moeilijke dingen op staan. Elke week spreek je af wat je hiervan gaat "oefenen", zodat je steeds een stapje verder komt tot een normaal eetpatroon.
Allereerst zal ik mij eens even voorstellen. Ik ben Majorie en ik woon in Den Bosch en ik ben 18 jaartjes jong. Vanaf mijn elfde heeft mijn leven in het teken gestaan van mijn eetstoornis Anorexia Nervosa. Het is een hele zware strijd geweest, een strijd van vallen en opstaan, maar nu, ruim 7 jaar later ben ik dan toch echt 
De eerste dag in de eendaagse groep vond ik behoorlijk eng, ik zal wel de dikste zijn, mijn probleem stelt eigenlijk niks voor, straks vind iedereen me lelijk, mede door mijn eetstoornis was ik enorm onzeker geworden. Van deze gedachten was natuurlijk niks waar, iedereen was heel aardig en legde me precies uit wat er allemaal gebeurde op de dag.
Na een opname in een andere kliniek in Nederland, werd ik door de huisarts en mijn dietiste wederom verwezen voor klinische hulp. Terug naar die kliniek wilde ik niet en dus kwam ik terecht bij Mesos. De eerste intake verliep telefonisch, ik moest bellen met het hoofd van de gehele afdeling psychiatrie (afd. 12) en hij stelde me een aantal vragen. 
Elke ochtend kom je met alle drie de groepen bijeen voor de ochtendstart. Dan worden alle mededelingen gedaan en doe je gezamenlijk een aandachtsgerichte oefening. Daarna begin je in eetgericht met de weekendnabespreking, gevolgd door het moeilijk tussendoortje. Elke week neemt een ander groepslid een tussendoortje mee dat ze moeilijk vind. De ene keer is het een stuk taart, maar ik heb ook wel eens om 10 uur 's ochtends aan de cola met borrelnootjes gezeten!
Ik heb heel veel gehad aan mijn therapie op Mesos. Klachtenvrij was ik niet toen ik afscheid nam (ook het afscheid nemen doe je bij de ochtendopening met alle 3 de groepen en 's middags bij je eigen groep), maar ik heb wel heel veel grote stappen gezet en, met dank aan de sociotherapeut en psychologe van de afdeling, heb ik mijzelf voor het eerst echt aan anderen laten zien zoals ik ben!
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik ben aangemeld bij Herlaahof in Vught, geloof dat het februari 2008 was. In die tijd ging het niet goed met mij en ben ik via Bureau Jeugdzorg aangemeld bij Herlaarhof. Ik verkeerde toen in een crisissituatie waardoor er toen met spoed een gesprek is geregeld. Door anoniem
Wat voor hulp kreeg je?
Al sinds mijn 12de kampte ik met psychische problemen, met name anorexia, depressie en automutilatie. Vandaar dat ik ook al meerdere behandelingen achter de rug had: zowel ambulant bij RIAGG als bij een in eetstoornissen gespecialiseerde ambulante therapeute, tot ziekenhuis-opnames en klinische opnames. door anoniem
Hoe lang moest ik wachten voor ik hulp kreeg? Er was een wachtlijst, maar die was te verwaarlozen zo kort als je hem vergeleek met de wachtlijsten van Nederlandse klinieken. Dus zo gebeurde het dat ik 3 weken later werd opgenomen in Tienen. (dit was in 2003) (hierna ben ik nog een keer opgenomen om 'bij te tanken', en afgelopen september ben ik weer opgenomen voor een lange behandeling, maar ik ben tussendoor moeten stoppen wegens een longontsteking.
Eetschema = pakket.
Dit is een voorbeeld van een gewone therapiedag. In de weekends is er geen therapie, en iedereen die achterblijft eet zijn maaltijden samen met groep 1 (tenzij anders afgesproken, dat je bv met bezoek in de stad ergens eet) Op woensdag is er in behandelgroepen 'doedag', hier werk je buiten de kliniek aan
Ik ben het eens met de regels en afspraken die er zijn, en ik vind de voedingspakketten en opbouw/ afbouw hiervan heel fijn. Moeilijk vind ik wel dat je vaak word gewogen, en ook dat wel vaak conclusies worden getrokken aan de hand van je gewicht.
volgende vragen over haar ervaringen daarmee:
Wat vind je ervan?
Het volgende ervaringsverhaal op basis van interviewvragen is geschreven door één van de leden van Proud2Bme die in therapie is bij 
Het volgende ervaringsverhaal op basis van interviewvragen is geschreven door één van de leden van Proud2Bme die is opgenomen in de kliniek van 
De eerste dag dat ik het gebouw van het GGZ in Leeuwarden binnen liep zal ik nooit vergeten. Wat een saai en lelijk gebouw, het straalde helemaal niets uit. Die mening is veranderd want wat een veiligheid is me daar geboden, wat was het ‘fijn' en veilig om iedere vrijdag daar weer naar binnen te stappen. Een veilige plek waar ik mijn verhaal kwijt kon, zonder dat ik ‘raar' gevonden werd. 
Daarnaast kun je ervoor kiezen om op dinsdagavond hydro-relaxatie te doen, in het zwembad, er is een zwemgroep op donderdag (mag pas vanaf een bepaald gewicht) en er zijn elke keer modules waar je aan mee kan doen, bijvoorbeeld mindfullness of ‘vrouw-zijn'. Modules zijn 1 keer per week en duren gemiddeld 8 weken. We koken elke maandag zelf, dan kiezen we uit een lijst met uitdagingen, zodat we moeilijke dingen in een veilige situatie kunnen oefenen. Sinds kort hebben we ook twee keer per week bezigheidsactiviteit, je mag zelf kiezen of je daar heen gaat, je kunt schilderen, knutselen, zagen, breien, een spelletje doen en nog veel meer.
Als je een aankom-menu volgt en op je streefgewicht komt mag je weer afbouwen naar normale hoeveelheden. Iedereen heeft een ander menu. Het hangt er vanaf hoe ver je in je behandeling bent en hoeveel je op dat moment aan kunt.