De dag dat ik dik werd

Gepost op Maandag 8 januari 2018 13:00 door Irene in Proud2Live.

Toen ik nog een eetstoornis had, had ik een heel duidelijk beeld van wanneer ik te dik zou zijn en wanneer ik goed genoeg zou zijn. Het was voor mij het één of het ander en dit was een heel duidelijke grens. Een cijfer met nog een bepaald getal achter de komma. Ik was er heel precies in, terwijl ik niemand anders kende die werkelijk naar dat getal achter de komma keek. Een onsje meer of minder, wat zou het? Maar het betekende alles voor mij. Dit getal op de weegschaal was zoals we dat bij therapie noemden: Mijn magische grens.

Voor mijn eetstoornis had ik eigenlijk nooit een idee van hoeveel ik woog. Ik had geen idee wat welk getal voor mij lichaam zou kunnen betekenen. Ik kon niet inschatten hoeveel mijn vriendinnen zouden wegen. Ik wist niks van BMI. Ik was gewoon wie ik was, deed wat ik deed en dacht niet na over eten.

Tijdens mijn eetstoornis veranderde dit allemaal. Ik kreeg anorexia en viel in rap tempo kilo's af. Toch was het nooit goed genoeg. Het begon mijn omgeving op te vallen dat ik steeds minder en minder begon te wegen. Toen mijn ouders ontdekten dat ik pro-ana sites bezocht werd er direct een afspraak met de dokter gemaakt en werd ik doorverwezen naar therapie bij PsyQ. Ik moest herstellen van mijn eetstoornis en daarvoor moest ik onder andere aankomen. Op zoek naar een gewicht dat bij mij zou passen.

In de eerste instantie wilde ik helemaal niet aankomen, maar toch gebeurde dit. Niet omdat ik weer een normaal eetpatroon ontwikkelde, maar omdat ik steeds meer last kreeg van steeds groter wordende eetbuien. Na anorexia volgde een periode van BED wat vervolgens weer omsloeg in boulimia. Mijn gewicht ging omhoog, stabiliseerde, ging weer omlaag, weer omhoog enzovoort. Ik was erg aan het jojoën en mijn lichaam raakte ontregeld, niks voelde echt goed.

Pas toen besefte ik dat ik wél wilde herstellen van mijn eetstoornis. Ik moest opzoek naar de balans. Ik heb nooit echt geweten hoeveel ik woog, bovendien was ik alweer een paar jaar ouder en had mijn lichaam zich verder ontwikkeld. Ik wilde best opzoek naar die balans, maar had geen idee waar ik die uiteindelijk zou vinden. De stem van mijn eetstoornis was nog duidelijk aanwezig en praatte me een hoop angst in. Ik wist zeker dat ik geen ondergewicht meer wilde, maar liet mijn eetstoornis wel bepalen waar die balans binnen een gezond BMI zou komen te liggen. Namelijk, aan de ondergrens.

Vanaf een bepaald gewicht zou de BMI-meter aangeven dat het oké is. Ik zag geen reden om dan nog meer aan te komen dan dat. Dit hield ik niet zo gemakkelijk vol als gehoopt. Dankzij al het gerotzooi met eten schommelde ik onwijs in gewicht. Na een tijdje stelde ik mijn zelfbedachte gewichtsgrens naar boven en nog wat naar boven. Tot ik naar mijn mening wel erg ruim op een gezond gewicht was gekomen. "Ja, ho eens even, je kan die grens wel blijven verzetten, maar zo word je alsnog dik." Uiteindelijk stelde ik een ultimatum voor mezelf. In deze broekmaat moest ik blijven passen. Tot hier en niet verder.

Wanhopig was ik. Hoe harder ik probeerde niet over die grens heen te gaan, hoe meer terrein mijn eetstoornis leek te winnen. Eetbuien, compenseren, aankomen, afvallen. Ik was totaal de weg kwijt. Ik had geen vertrouwen meer in mezelf en in mijn eetlijst. Ik hield mezelf voor de gek door eisen aan mijn gewicht te stellen, terwijl ik nota bene bezig was te herstellen van mijn eetstoornis. Die twee dingen gaan niet hand in hand. Ik moest leren dat gewicht even los te laten en mijn diëtist, psychologen en lichaam te vertrouwen. Een sprong in het diepe.

Ik was me ervan bewust dat ik, als ik van mijn eetstoornis af wilde komen, met een aantal dingen moest stoppen. Stoppen met compenseren, stoppen met willen afvallen, stoppen met eetbuien, stoppen met dagelijks (of vaker) wegen en stoppen met eisen stellen die mijn eetstoornis voor me maakte. Dit was doodeng. Als ik niet meer op de weegschaal zou staan, had ik voor mijn gevoel geen controle meer over mijn gewicht. Als ik een grotere kledingmaat zou accepteren, zou ik genoegen moeten nemen met mezelf zoals ik nu ben. Als mijn eetbuien niet direct stopten, maar ik wel zou stoppen met compenseren, zou ik aan kunnen komen. Aan de andere kant was ik helemaal klaar met mijn eetstoornis. Alleen door keihard tegen mijn angsten in te gaan kon ik voor mijn geluk en gezondheid kiezen.

Dit was lang niet altijd makkelijk, in tegendeel. Het heeft me veel tranen, paniek en wanhoop gekost. De ene dag voelde me ik sterk vanwege mijn keuze, maar het volgende moment kon ik weer heel diep in de put zitten. Het was belangrijk voor mij om te blijven praten met mijn behandelaren, therapiegenootjes en directe omgeving. Ik heb me vaak teveel gevoeld, maar ik ben blij dat ik hun steun heb mogen en durven ontvangen. Ik hield een dagboekje bij en maakte g-schema's om mijn gevoelens te kunnen relativeren. Ik telde niet alleen de slechte dagen, maar schreef ook de goede dagen op in mijn dagboekje zodat ik daar op terug kon kijken als het even niet meer ging. Ik hield mijn motivaties bij om voor ogen te houden waar ik dit voor deed en toen gebeurde het...

De dag dat ik dik werd.

Ik had mezelf een ultimatum gesteld, tot hier en niet verder, en daar was ik nu overheen gegaan. Ik stond op de weegschaal bij de psycholoog en staarde vol ongeloof naar het getal op de weegschaal. Zoveel had ik naar mijn weten nog nooit gewogen. "Nee, nee, NEE!" Schreeuwde mijn eetstoornis. Ik had dan wel geen overgewicht, maar dit was niet een getal binnen de marge van een gezond gewicht dat ik voor mezelf voor ogen had. Ik was blij dat ik niet meer thuis woog zodat ik deze gebeurtenis meteen kon bespreken binnen groepstherapie. Het ging echt al veel beter met eten, ik was al zo ver gekomen, daar moest ik op blijven focussen. Dat gewicht moest ik loslaten, dat zou later wel goed komen. Eerst van die eetstoornis af. Dus ik zette door.

Ik had al een paar jaar een eetstoornis en het duurde nog wel een jaar, of langer, voordat ik goed en wel van mijn eetstoornis af was. Vandaag de dag voel me prima over mijn gewicht. Ik voel en vind mezelf niet dik. Soms heb ik wel eens een mindere dag, maar dat is niet meer dan menselijk. Mijn eetstoornis speelt geen rol meer in mijn leven (behalve dat ik nu voor Proud2Bme werk) en raad eens? Mijn gewicht is nooit meer omlaag gegaan sinds dat ene moment. Toch ben ik gelukkiger dan ooit tevoren. Mijn eetstoornis loog tegen mij.

Wanneer je eetstoornis nog een stem heeft in jouw leven, is het lastig om te zien wat een vertekend beeld het je eigenlijk geeft. Ik kon, toen ik een eetstoornis had, niet realistisch naar mijn lichaam kijken, hoe hard ik alles ook probeerde te relativeren. Om gelukkiger te worden moest ik 'blind' vertrouwen op de mensen die mij wilde helpen. Keihard ingaan tegen alle angsten en luisteren naar mijn gezonde verstand. Dit is zo moeilijk, maar het kan echt en het is uiteindelijk alle moeite driedubbel waard.

Met dit verhaal hoop ik jullie te steunen en vertrouwen te geven dat je niet voor altijd op zo'n kritische manier naar je lichaam zal blijven kijken. Vaak krijgen we de vraag: "Hoe kan je van je lichaam leren houden zoals 'ie is? Hoe kun je een maatje groter accepteren?" Het is lastig om deze vragen te beantwoorden, omdat het echt iets is dat uiteindelijk 'vanzelf' komt wanneer je ook je eetstoornis meer los kan laten. Het is een vertrouwen dat je opnieuw moet winnen. Het vertrouwen dat je oké bent zoals je bent. Dus laat je eetstoornis los, hoe eng het ook is. Je zal merken dat die sprong in het diepe eindigt op veilige grond. Je zal niet te pletter vallen, je bent sterker dan je denkt. Het leven is zoveel meer dan dat stomme cijfer op de weegschaal.

♥ Liefs,
Irene

 

Reacties

Elena - Maandag 8 januari 2018 13:23

Dankjewel voor deze blog ♥ dit is echt precies waar ik op dit moment behoorlijk mee worstel

m - Maandag 8 januari 2018 13:39

Irene, wat een fijne blog!
Ik lees en ontdek ontzettend veel raakvlakken met jouw eetstoornisverleden en grote gewichtsschommelingen. Ik was ook zo'n meisje als jij. Ik ben heel blij voor jou dat je je eetstoornis hebt overwonnen!
Succes en veel geluk.

Nanna - Maandag 8 januari 2018 14:15

Dankjewel voor dit prachtig geschreven stuk. Invoelbaar, herkenbaar, pijnlijk en tegelijk zo hoopvol !

LeRose - Maandag 8 januari 2018 16:01

Ik heb al jaren een vertekend lichaamsbeeld ook voor mijn eetstoornis. Dus ik heb niet het idee dat het erna beter word als ik geen eetstoornis zou hebben.

britneyangel - Maandag 8 januari 2018 16:40

fijne blog! wat een mooie tuinbroek heb je aan

Dag - Maandag 8 januari 2018 17:31

Is het bij jullie op het werk okee om zonder bh op het werk te komen? Echt Eem toffe baan heb je dan :p

ano - Maandag 8 januari 2018 17:46

wat een opmerking is dit nu? vind het echt onrespectvol!
ze doet zo haar best op haar persoonlijke verhaal te gebruiken om ons te helpen en dan laat je haar helemaal onzeker voelen? er bestaan ook van die hemdjes bh's enzo of misschien zat de belichting niet goed. en zelf als irene geen bh aan zou hebben, het is het menselijke lichaam, waarom zo'n schande rondom brengen?

Evelien - Maandag 8 januari 2018 18:17

Wat een bijzondere reactie.... Dit lijkt me totáál niet relevant!!! Irene schrijft een mooie en persoonlijke blog, waar hopelijk veel lezers wat aan hebben, en jij komt hiermee?! In principe negeer ik dit soort onzinnige reacties altijd, maar dit keer kan ik het echt niet laten om er wat van te zeggen.. omdat het totaal niet interessant is, als Irene geen beha wil dragen, dan doet ze dat toch lekker niet? Of misschien draagt ze wel een beha, maar niet zo'n voorgevormd geval, ook prima toch! Ik hoop dat jij op een dag ook de vrijheid zal ervaren om zélf te bepalen wat je wil en je eigen keuzes kunt gaan maken, waarbij er hopelijk minder hard geoordeeld gaat worden als je zelf nu doet.

Pint - Maandag 8 januari 2018 18:55

Jaloers?

Dag - Maandag 8 januari 2018 19:20

Het was absoluut mijn bedoeling niet iemand te kwetsen of te veroordelen. Mijn reactie is dan ook niet spottend of sarcastisch bedoelt. Ik heb al vaak genoemd dat ik Irene haar blogs waardeer en helpend vind. Misschien had ik het er hier voor de duidelijkheid even bij moeten zeggen, maar eigenlijk.. als ik niet noem dat deze blog heel mooi geschreven is, zegt dat toch niet meteen dat ik dat niet vind? Ik heb op instagram gelezen van Irene zelf dat ze hier inderdaad geen beha aan heeft. Anders zou ik nooit een opmerking maken over doorschijnende tepels. Ik wilde alleen maar zeggen dat ik het waardeer hoe Irene zichzelf durft te zijn en dat ik het tof vind dat ze dat binnen haar werkt ook durft. Daar ben ik inderdaad jaloers op en ik zou inderdaad willen dat ik ook wat vrijer durfde te zijn. Ik ben een enorm mietje wat dat betreft en zal naar werk bijvoorbeeld me al snel super degelijk kleden omdat ik bang ben voor oordelen. Ik vind dat Irene naast dat ze mooie blogs schrijft ook een leuk en open minded persoon js. Sorry voor de ophef en ik had mijn woorden misschien beter moeten kiezen..

Kriel - Maandag 8 januari 2018 21:34

Ik vatte je opmerking niet zo op hoor, zag het gewoon als een vraag. En lijkt me heerlijk vrij als dat kan op je werk haha en als dat mag en je je daar prettig bij voelt.

Aniek - Maandag 8 januari 2018 22:13

Waarom zou dat niet kunnen op je werk, nog nooit gehoord dat het verboden is om je tepels te laten zien? Zie je bij mannen toch ook weleens als het koud is?

Dag - Dinsdag 9 januari 2018 07:24

Ben ik met je eens hoor, alleen bij mij op het werk bijvoorbeeld zou er wat van gezegd worden. Vind ik ook stom

Ano - Dinsdag 9 januari 2018 08:40

Ik draag nooit een bh. Waarom me in een tuigje hijsen wat niet fijn zit terwijl het met mijn A-cup niet nodig is? Heb er nooit opmerkingen over gehad. Yeej for freedom!

Dag - Dinsdag 9 januari 2018 16:22

Gelijk heb je!

muus83 - Maandag 8 januari 2018 18:19

Pfff, eerst maar eens naar mijn streef, dat is al moeilijk en eng genoeg. Daarna zie ik wel weer verder, maar op dit moment zie ik dit wel écht als de max...

Mara1105 - Maandag 8 januari 2018 18:28

Dit lijkt zo veel op mijn verhaal. Kippenvel!! Ik hoop en vecht dat mijn verhaal net zo eindigt als die van jou

Denise - Maandag 8 januari 2018 22:55

Oh dit is zo herkenbaar. Deze hele blog. Ik ben gelukkig al een week of 20 minimaal eetbui, compensatie en weegvrij. Maar god, wat herken ik me in je blog zeg.

Helemaal in dit stukje : "Wanneer je eetstoornis nog een stem heeft in jouw leven, is het lastig om te zien wat een vertekend beeld het je eigenlijk geeft. Ik kon, toen ik een eetstoornis had, niet realistisch naar mijn lichaam kijken, hoe hard ik alles ook probeerde te relativeren."

Ik heb nog steeds die "stem" die dagelijks tegen me gilt dat ik een vet varken ben. Maar het "grappige" is idd precies wat je zegt, een vertekend beeld. Ik lag net op de bank te kijken naar mijn hand en dacht bij mezelf "Jezus, Denise. Die worstenvingers van je, dat is echt niet normaal! Je hele hand is 1 grote worst!"

En als ik nu naar mijn hand kijk, zie ik een normale hand.

Ik bleef overigens ook mijn grens verzetten. Het beste wat ik -denk ik- heb gedaan, is stoppen met wegen. Nu ben ik als de dood om ooit weer op dat ding te moeten gaan staan. Omdat ik echt bang ben dat het 1 grote trigger is :o

A - Dinsdag 9 januari 2018 05:15

Afgelopen week hoorde ik in een iemand vertellen over eetstoornissen ,eten gewicht en schuldgevoel.
Dat wij het tot een MORELE questie verheffen ,dat wat wij eten,hoe wij eten en wat wij wegen en dat het daarom als een schande voelt om een paar kilo meer te wegen of anders te eten dan wat "hoort".Zo van,o ben jij er zo iemand die(bijvoorbeeld ) gluten eet en niet op je gezondheid en je gewicht let! ,o zo iemand...
Dus als je dan meer weegt dan je denkt dat er van je verwacht wordt ben je ook bang buitengesloten te worden.Niet alleen verlies je de e.s,maar je wordt ook bang om helemaal nergens meer bij te horen.






xxxm - Dinsdag 9 januari 2018 10:22

Ik vind dit een superfijne blog. Je schrijft zo goed! Dankjewel Irene. :-)

Justme - Dinsdag 9 januari 2018 20:06

Hele waardevolle en herkenbare blog, heel erg bedankt hiervoor Irene!

Laura V - Woensdag 10 januari 2018 08:22

Leren om je lichaam te accepteren na een eetstoornis blijft toch een bikkelharde strijd... De angst van die zelfhaat staat mijn herstel bv in de weg...

Meisje14 - Woensdag 10 januari 2018 09:58

Wat ben je een mooi en krachtig mens.
Vind je blog echt fijn en herkenbaar.

Geschreven door Irene

Irene werkt sinds kort bij de redactie als ervaringsdeskundige en is daarnaast beeldend kunstenaar.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed