Jouw lichaam is niet het probleem

 

Als ik dunner was. Als ik niet zo lelijk was. Als ik er anders uitzag. Als ik niet zo veel honger had. Als ik wat meer ruggengraat had. Als ik minder voelde. Als ik minder was. Als ik meer was. Als ik beter was. Als ik een beter lichaam had... Mijn lichaam voelde altijd als het probleem. Ik dacht dat als ik mijn lichaam kon manipuleren, kon vervormen, veranderen, verbeteren, ik mij ook beter zou voelen. Dat ik dan een beter mens zou zijn. Maar mijn lichaam was niet het probleem... En jouw lichaam is ook niet het probleem.

Een negatief lichaamsbeeld zit in je hoofd, niet aan je lijf!

Ik walgde van mijn lichaam. Ik vond mezelf zo lelijk. Ik dacht dat dat was omdat ik mezelf te dik vond, omdat ik dacht dat ik dik was. Maar dik was ik niet. Ik zag mezelf als dikker dan de werkelijkheid door mijn eetstoornis. Ik was ziek, beleefde de wereld anders dan hij was, beleefde mezelf anders dan ik was. En mijn oordeel was keihard. Ik heb zo lang gedacht dat als ik (nog) een beetje zou afvallen, het beter zou worden. Maar ik stortte in door mijn ondergewicht. Of lokte alleen maar eetbuien uit en bleef maar jojo'en met mijn gewicht. Kom op Irene, even schouders eronder, niet zo slappe hap. Gewoon minder eten, gewoon een paar kilo minder. Dan kan je van jezelf houden. Dan kunnen anderen van je houden...Maar het was nooit genoeg.

Soms lukte het me. Dan voelde ik me even goed. Maar het duurde nooit lang, want de angst om het te verliezen lag al op de loer. Nog een beetje minder voor de zekerheid. En ten koste van wat? Ik was de realiteit verloren. Ik zonderde me af. Mijn omgeving maakte zich zorgen. Nieuwe mensen leerden mij niet kennen. Eetbuien, niet eten, aankomen, afvallen. Het bleef een gevecht. En uiteindelijk lag het allemaal niet aan mijn lichaam, maar lag het aan de gedachten in mijn hoofd. Mijn huidige gewicht en hoe ik nu in het leven sta bewijst dat wel. Een hoger gewicht dan ooit, gelukkiger dan ooit, vrijer dan ooit. En als ik eerlijk naar mijn omgeving, de mensen om mij heen zou kijken, had ik het al lang kunnen zien. Van hun hou ik ook niet om hun lichaam. Ik kan iedereen mooi vinden. Dik, dun en alles daar tussenin en omheen. Zeker als ze zichzelf ook goed voelen, maar ook heus wel als ze zich niet zo goed voelen. Één ding weet ik in ieder geval zeker: een negatief lichaamsbeeld zit in je hoofd, niet aan je lijf. Ongeacht het gewicht dat je hebt. Dat heeft er namelijk niets mee te maken.

Het gewicht dat je probeert te verliezen, is niet het gewicht dat je wilt verliezen.

Maar een eetstoornis gaat niet enkel over er mooi of dun uit willen zien. Het gaat niet enkel over je uiterlijke lichaam willen manipuleren om goed (genoeg) gevonden te willen worden. Ik weet hoe sommige lezers met een eetstoornis misschien ook wel vinden dat ze hun lichaam tekort doen. Hoe ze niet blij zijn met hun lage gewicht. Ze ook helemaal geen uiterlijk doel hebben met hun eetstoornis. Maar dat ze een ander gewicht proberen te verliezen. Het gewicht van een trauma of laag zelfbeeld. De enorme zwaarte van angst of depressie. Door je lichaam te verdoven met een eetstoornis, welke eetstoornis ook, verdoof je die gevoelens. Maar wederom, met welke gevolgen? En hoe lang is dit houdbaar?

Jouw lichaam is niet het probleem. In jouw lichaam verdoven schuilt niet de oplossing. Hoe eng en overweldigend het ook kan zijn, hoe zwaar het ook is, ga het aan. Zoek hulp en verwerk. Leer jezelf vertrouwen en ga angst niet uit de weg. Je kan zo veel meer dan je denkt, veel meer dan je durft. Je verdient het om gehoord en geholpen te worden. Herstellen van een eetstoornis en wat daar achter zit, het kan. Zelfs als je het al jaren zo doet. Zelfs als je de hoop al vaak verloren was. Het is nooit te laat. Lees hierover ook het inspirerende verhaal: 'Een langdurige eetstoornis'.

Waar honger je echt naar?

Niet elke eetstoornis gaat over gewicht verliezen, als is dat waar veel mensen bij een eetstoornis wel aan denken. Veel eetstoornissen gaan ook over honger hebben. Over eetbuien, niet te stillen drang, een onverzadigbaar gevoel. Daar ben ik zelf ook jaren bekend mee geweest. Het leek nooit genoeg te zijn. Al zal mijn maag meer dan vol en had ik krampen in mijn buik, toch bleef ik mij ontzettend leeg voelen. Die leegte beangstigde mij. De leegte vulde ik met eetbuien, maar het was nooit genoeg. Was het dan wel mijn maag die gevuld moest worden? Lag het werkelijk aan mijn lichaam? Nee. Eigenlijk wist ik dat zelf toch ook wel, maar dat maakte het niet direct makkelijk om niet aan de eetbuidrang toe geven. 

Ik heb mezelf lange tijd de schuld gegeven. Niet per se mijn maag, maar wel mijn hoofd, mijn ruggengraat. Was ik maar wat sterker, kon ik me maar verzetten. Waarom eet ik toch zo veel? Het voelde zo slap. Maar met ruggengraat heeft het allerminst te maken. Waar wel mee? Een eetstoornis. Boulimia, eetbuistoornis of een eetstoornis die niet helemaal in een hokje past. Het duurt soms jaren voordat iemand die last heeft van eetbuien aan de bel trekt. Omdat velen het gevoel hebben dat het hun eigen schuld is, dat ze niet sterk zeg. Omdat ze niet door hebben dat ze ziek zijn en hulp en steun nodig hebben. Bij deze, trek aan die bel. Er bestaat hulp hierbij en dat verdien je. 

Klaar met het schoonheidsideaal!

Al ging mijn eetstoornis in de kern niet simpelweg over mijn lichaam, mijn lichaamsbeeld had er wel mee te maken. Het schoonheidsideaal had er wel invloed op. Dit is niet voor iedereen zo, maar voor mij en vele met mij, is dit wel het geval. We hebben het gevoel niet te voldoen, niet goed genoeg te zijn, er niet bij te horen. Een gevoel dat diepgewortelder zit, maar zich ook uit in hoe we ons lichaam willen vormen. Het is bizar dat body positivity als een 'tegenbeweging' is opgezet. Een tegenbeweging tegen de maatschappij waarin we leven en waar we aan denken te moeten voldoen. Dat je lichaam omarmen zoals het is, jezelf accepteren ongeacht je maat, een tégenbeweging is. Crazy. Het zou de norm moeten zijn.

Toen ik een tiener was, was 'size zero' de trend. Tegenwoordig 'moet' je billen, heupen en borsten hebben, als je taille maar dun blijft en je huid zacht, egaal en goudglanzend is. Er is een schoonheidsideaal. En zelfs al weet je dat het niet realistisch is voor de meeste mensen en het niet gelukkig of gezond maakt, toch beïnvloedt het je, en geef je jouw lichaam de schuld dat het er niet goed genoeg uitziet. Dat het niet voldoet. Maar het probleem is niet jouw lichaam. Het probleem is het beeld dat we hebben gecreëerd. De idiote standaard, die me meer dan eens kwaad maakt, omdat het mij ook heeft beïnvloed en dat het, subtiel maar toch, misschien nog steeds wel doet.

Je hebt een eetstoornis. Je bent niet slecht, maar ziek.

Het probleem is niet jouw lijf, dat niet de vorm heeft die jij denkt dat het moet hebben. De honger die je probeert te stillen, zit niet in je maag of het gebrek aan voeding. Het gewicht dat je probeert te verliezen, gaat niet over het getal op de weegschaal. Jouw lichaam is niet het probleem, het is de eetstoornis. Het is wat daar achter schuilgaat. De angst die je ervaart. Je hebt een eetstoornis. Je bent niet slecht, je bent ziek. En dat betekent dat je compassie mag hebben voor jezelf. Voor jezelf mag zorgen en laten zorgen. Want beter worden, herstellen van een eetstoornis, het kan.

Jouw lichaam is niet het probleem.


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Eva - Woensdag 25 augustus 2021 13:09
Hmmm ik weet eigenlijk niet zo goed of ik het er mee eens ben, maar misschien dat jullie/jij mee kan denken.

Ik heb namelijk jarenlang overgegeten, dus altijd eigenlijk net wat teveel waardoor mijn gewicht langzaam maar gestaag omhoog ging. Doordat ik ook veel sport(te). Doordat dit onbewust (!) gebeurde merkte ik dat ik vermoeider werd, mijn kleren niet meer lekker paste, niet meer kon wat ik eerst kon. Ik heb nooit overgewicht gehad, maar de dingen die ik deed kon ik niet meer zoals voorheen. Ik ben me er bewust van dat mijn zelfbeeld ook heel laag was/is, maar ik heb zelf wel echt het idee dat doordat ik mijn lichaam teveel gaf waardoor ik zwaarder werd, juist telkens een stukje van mezelf kwijt raakte. Nu ik op stabiel gewicht zit merk ik namelijk dat ik echt beter in mijn vel zit (natuurlijk zit hier ook veel therapie voor het psychische stuk bij, heel belangrijk!). Maar ik kan me niet voorstellen dat ik me ooit goed zou voelen bij dat bijna-overgewicht-gewicht omdat letterlijk alles zwaarder voelde en ik ook echt minder de dingen kon doen die ik echt leuk vond. Het lukte wel, maar wel met meer moeite.

Dus dan vraag ik me toch een beetje af of het ook niet echt om het lichaam gaat? Of denk ik nu gek?
Irene - Team Proud2Bme - Woensdag 25 augustus 2021 13:18
Hey Eva,

Wat goed om jouw kijk hierop te lezen. Ik kan me heel goed voorstellen dat als jij letterlijk niet lekker in jouw vel zit, dit ook invloed kan hebben op jouw zelfbeeld en gemoedstoestand. Wellicht kan je hierin nog een onderscheid maken tussen het niet lekker in je vel zitten en daar iets aan willen doen uit zelfliefde, dan je lichaam echt veroordelen en daaruit opmaken dat je er niet mag zijn en geen waardig persoon bent. Dat laatste is wat ik in de blog vooral wilde aankaarten. Ik ben benieuwd hoe dit voor jou is!

Liefs
Eva - Vrijdag 27 augustus 2021 16:55
Oh dat vind ik wel een goeie. Ik ga het eens laten bezinken.
e@e - Donderdag 26 augustus 2021 09:45
Nee. Je denkt niet gek, vind ik niet!
Je zegt zelf dat je gewicht nu stabiel is. Dat is waarschijnlijk het gewicht dat bij je past en waarbij je jezelf het beste voelt.
Als ik een paar dagen te weinig eet val ik zo af en dan voel ik mij ZO slecht en komt de ES in alle hevigheid op mij af.... Dan eet ik een paar dagen meer omdat ik niet anders KAN zo moe ben ik. Maar daarna heb ik weer energie en voel ik mij beter en worden de eetstoornisstemmen vanzelf minder.
Het heeft HEEL VEEL met het lichaam te maken. Het is onzin dat alles psychisch en emotioneel is.

Eva - Vrijdag 27 augustus 2021 16:57
Ja precies, ik denk wel dat het een link heeft inderdaad. Fijn, maar tegelijkertijd ook vervelend voor jou dat je het herkent
Diana - Woensdag 25 augustus 2021 14:40
Het gewicht van een trauma of laag zelfbeeld. De enorme zwaarte van angst of depressie is niet altijd de oorzaak.

Irene - Team Proud2Bme - Woensdag 25 augustus 2021 17:35
Dat klopt Diana. Het is uiteindelijk voor iedereen anders! Ik ben hier ook niet om te vertellen hoe het wel of niet zit voor een individu, maar hoop met mijn blog wel aan het denken te zetten, dat er meer achter het gevoel/de eetstoornis zit dan je misschien denkt. En dat je zo veel meer bent dan een getal op de weegschaal.

Liefs
Floor - Woensdag 25 augustus 2021 18:57
Goeie blog! Herkenbaar!
Anne - Donderdag 26 augustus 2021 09:27
Dat schoonheidsideaal, ik denk dat we er mee moeten leven. Het is van alle tijden. Maar we kunnen kiezen en ons eigen wereld creeeren en onszelf bekwaam maken om schoonheid in al zijn vormen te zien. Dan zie je op den duur ook het mooie van jezelf of word je beniewd naar wat er in jezelf mooi is. Je hebt daarvoor ook niet al die instagramaccounts en vloggers en bloggets etc etc nodig. Je kunt het zelf ook, door te kijken met liefde naar de wereld en de mensen om je heen. 😍😍
Het is leuk en je wereld wordt er mooier, groter en gelukkiger door.

Maar het laatste stuk, daar ben ik het helemaal niet mee eens.
"Honger zit niet in je maag, of door gebrek aan voeding, het gewicht dat je wilt verliezen gaat niet over het getal op de weegschaal...( Dus) het is de eetstoornis.....!!!" 🤔😮
Maar een eetstoornis is ook een LICHAMEKLIJKE ZIEKTE het heeft dan ook heel veel met het lichaam te maken en het hele systeem dat op losse schroeven staat, helemaal uit balans is en schreeuwt om zorg en aandacht, rust, voeding...
Er wordt zo gauw verwezen naar een emotionele, psychische oorzaak voor honger of eten, dat vind ik, JUIST bij eetstoornissen helemaal niet in orde !!! 😟



britneyangel - Donderdag 26 augustus 2021 22:14
een hele goeie blog!
Liset - Zondag 29 augustus 2021 01:18
Aan de vorige reactie, Een eetstoornis kan natuurlijk lichamelijke gevolgen hebben. Door je psychische problemen heb je lichamelijk meer of minder hongergevoel. Spanning in je lijf dat weg moet. Misschien ben je je daar op dit moment niet zo van bewust. Vaak is een eetstoornis een manier om om te gaan met spanning of stress. Beginnend bij 'gewoon even iets afvallen' wat later zich uit in een groot probleem dat niet meet te stoppen is, en je geen coltrole meer over hebt. De eetstoornis neemt die controle over. Lichamelijk is het niet. Die stem die jouw vraagt destructief om te gaan met jezelf. Is niet lichamelijk.