Dikker dan de werkelijkheid

 

Met krampen in mijn maag van de spanning en een steeds groter wordend gevoel van verdriet en onzekerheid sta ik in het pashokje. Ik moet nieuwe kleren hebben voor de zomer. Vorig jaar heb ik helemaal niks gekocht, omdat ik het niet zag zitten om te shoppen. Nu zijn mijn kleren echt te oud en versleten. Het liefst was ik dit jaar weer niet gegaan, maar mijn vriendinnen laten mij geen keuze. Voor hen is het leuk en gezellig om samen te winkelen, voor mij is het een ware hel. Ik weet niet wat ik leuk vind, ik weet niet wat mijn maat is en ik wil het ook niet weten, maar vooral; ik word de hele dag met mijzelf geconfronteerd en dat vind ik het ergste wat er is.

Ik zie de vetrollen. Ik zie hoe groot en dik ik ben. Alle kleren die ik wel oke vind heb ik in drie verschillende maten gepakt, omdat ik niet goed kan inschatten welke maat ik nou precies heb. Ik haat het. Ik wil niet naar mijzelf kijken, geen van de kledingstukken zit mooi. Aan de andere kant van het gordijn vragen mijn vriendinnen enthousiast of ik die ene jurk al aan heb. Ik kijk vlug in de spiegel; ja, ik heb hem al aan en man wat staat het mij lelijk. Ik ben veel te dik voor zo'n jurk, je ziet al mijn vetrollen aan alle kanten zitten. Met gebogen hoofd loop ik het pashokje uit om mijn vriendinnen te laten zien hoe het staat, uitkijkend naar het moment dat ik de jurk weer uit kan trekken.

'Wauw, hij staat je echt prachtig!', 'Wat heb je toch een mooi figuur, echt perfect voor zo'n jurk', 'Ik zou willen dat ik jouw lichaam had'. Ik begrijp er niks van en denk dat mijn vriendinnen mij voor de gek houden. Zij zien toch ook wat ik zie? Ik snap niet waarom mensen altijd moeten zeggen dat ik een mooi figuur heb als dat niet zo is. Ik zie toch hoe mijn lichaam eruit ziet? Ik voel het toch? Ik word er bijna boos van, loop snel het hokje terug in, trek de jurk uit en geef hem even later terug aan het meisje bij de pashokjes. 'Nee, ik heb niks gevonden wat mij past, dankuwel'. 

Lichaamsbeeld-stoornis

Toen ik in therapie ging voor mijn eetstoornis leerde ik dat de kans groot is dat ik mijn lichaam anders zie dan de werkelijkheid. Bij veel mensen met een eetstoornis is dit het geval; je voelt en ziet vet op plekken waar het niet zit en je hebt het idee groter en zwaarder te zijn dan je eigenlijk bent. Dit gevoel kan veel strijd opleveren tijdens een behandeling. Strijd over het (meer) moeten eten, een mentale strijd over hoe je jezelf ziet en voelt, een strijd met de mensen om je heen en een strijd met jezelf. Op het moment van de bovenstaande anekdote ervoer ik mijn lichaam compleet anders dan het was. Ik had een gezond gewicht, maar ervoer mijzelf als veel te zwaar en dat maakte mij ontzettend ongelukkig. Het maakte niet uit wat mensen tegen mij zeiden. Al werd mij nog zo vaak verteld dat ik een prima figuur had, ik zag mijzelf nog altijd als veel te zwaar.

Dit gevoel wordt door sommige onderzoekers en behandelaren ook wel een 'lichaamsbeeld-stoornis' genoemd. Dit houdt in dat het beeld dat je hebt van jouw lichaam, anders is dan hoe het er in werkelijkheid uitziet. Vaak is dit vervormde lichaamsbeeld een onderdeel van een eetstoornis. Heel gek, eigenlijk, dat je jezelf anders ziet dan je bent. Waar komt dat door en wat kun je er aan doen? Vooral de laatste is een goede vraag, want het komt niet zelden voor dat mensen na behandeling voor een eetstoornis zichzelf nog steeds als zwaarder zien dan ze zijn en dit vergroot de kans op een terugval

Waarom vinden mensen met anorexia zichzelf te dik?

De Universiteit van Nederland stelde deze vraag aan neurowetenschapper Anouk Keizer en maakte een college over het antwoord. Dit college kwam afgelopen vrijdag online en wij willen het graag met jullie delen. In de video wordt enkel gesproken over mensen met anorexia, wat mij persoonlijk stoort. Zelf heb ik de diagnose boulimia gehad en heb mijzelf ook zeker als veel zwaarder ervaren dan ik was. Als je hier echter doorheen kunt luisteren is het een interessante video met inzichtgevende antwoorden op de bovenstaande vraag.

Wij zijn benieuwd wat jullie van de video vinden. Herken jij je in het beeld dat geschetst wordt en denk je dat de voorgestelde behandeling wat voor jou zou zijn?

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Rhaya - Woensdag 5 juni 2019 13:21
Herkenbaar. Bijna huilend een winkel uitlopen, omdat ik er zo vies en dik uitzie in een kledingstuk, om een paar dagen erna van een vriendin te horen dat het wel een maatje (of zelfs twee maten) kleiner kan en me dan harstikke leuk staat.

Voor mij helpt het ook niet dat kledingwinkels zo inconsequent zijn met hun kledingmaten. Als ik nu zeker zou weten dat een maat X altijd past zou dat al zoveel helpen, maar ik verdwijn inderdaad altijd met drie maten het pashokje in en niet zelden moet ik dan alsnog een andere maat pakken.
Pijntje - Woensdag 5 juni 2019 13:24
Wow. Wat een duidelijke blog. En die video moet echt iedereen gaan kijken. Top!!
hamster - Woensdag 5 juni 2019 14:36
Wauw, wat een duidelijke video! Bedankt!
(Vond het ook lastig dat er alleen anorexia werd genoemd steeds. Nu telt deze verklaring toch niet echt voor mij...)
Rosie |LeRose - Woensdag 5 juni 2019 15:12
Dit blijft voor mij herkenbaar al jaren.
Het maakt me ook niet uit wie het is, als een verkoopster zegt nee jij hebt een S of een M nodig want je bent slank. Dan kan het me niet schelen wat men ervan denkt want dan is de walging naar mezelf al groot genoeg en zeg ik: je moet niet liegen tegen je klanten anders koop ik hier nooit meer wat , je ziet toch al die vetrollen hoe kan een broek dan goed zitten.
Al moet ik zeggen dat die verkoopster lief bleef reageren en meteen toen doorhad dat mijn beeld verkeerd was en zei: ik zie geen vetrollen. Je vriendinnen zien het ook niet. Je bent de enige die het ziet.

Met BH passen idem dito, onderwijdte schat ik te groot in en de cup te klein.

Gelukkig gaat het met ieder jaar steeds beter durf ik steeds meer mijn kledingmaat te dragen en ga ik niet zo snel meer voor 3 maten groter al komt het nog wel geregeld voor het word minder.
anoniem - Woensdag 5 juni 2019 16:15
Kende deze video al, wel jammer dat ze anorexia direct weer koppelen aan extreem dunne, magere meiden. Gezond gewicht wordt direct dus weer gekoppeld aan geen eetstoornis meer hebben.
Pien - Woensdag 5 juni 2019 19:01
ik ben zeer veel aangekomen, zowel wat moest als extra tgv bulimia maar nu zie ik mezelf niet meer als te dik terwijl ik me zo 25+ kilo wel zag ik vind dat raar.
Lost girl - Woensdag 5 juni 2019 19:28
Wat interessant. Ik denk dat daar wel een heel goed punt zit in het voelen. Met bijvoorbeeld de pmt-touwtjes of lichaamsovertrekken word je visueel duidelijk gemaakt dat jouw beeld anders is dan de werkelijkheid, maar is het iets wat enkel op afstand blijft. Je zal het niet voelen, alleen geconfronteerd worden met twee verschillende waarheden.
Ben benieuwd of het andersom ook zo werkt. Ik stoot dingen om of kom vast te zitten omdat ik dikker ben dan dat ik inschat. Daar krijg je soms hele komische scenes van maar in het openbaar schaam ik me altijd dood. Zou ik bij die poortjes denken dat ik er nog wel door kan, maar het feitelijk niet past? En denk ik dan te “positief” over mijn lichaam? Als in, dat het een gezonder lager gewicht denkt te hebben dan dat het in werkelijk heeft. Ik ben wel in voor een experiment. Dus ook graag een versie voor alle andere lichaamsvormen en variaties eetstoornissen mevrouw de onderzoeker😊?
E_sther - Woensdag 5 juni 2019 19:34
Ik heb dat ook met kleding inschatten maar ik moet zeggen dat ik überhaupt lastig broeken kan kopen omdat ik wel een langer ( in verhouding) bovenlichaam heb maar korte benen. Maar ik draag nu alleen rokken omdat die altijd passen met elastiek. Ik ga nu mijn broeken te klein zijn geen kleinere broeken kopen waar ik straks weer uitgroei. Shirts vallen raar nu heel lang of het valt mij nu pas op nu ik rokken draag. Ik kan niet realistisch kijken naar mijn lichaam, niet als ik er zo naar kijk en niet in de spiegel maar gek genoeg kan ik het wel zien op foto s en dan vooral als er iemand naast mij staat. Dan zie ik de verhouding beter maar is het niet überhaupt zo als je naar bekenden naar je lichaam kijkt dat het er anders uitziet als dat je er tegen aan zou kijken?
De video heb ik nog niet bekeken dat komt nog wel als ik niet in een volle huiskamer zit ;)
w - Woensdag 5 juni 2019 19:58
Alles gericht op het lichaam. Alles zou gericht moeten zijn op het leven van de persoon met anorexia of welke eetstoornis dan ook.
Saskia - Woensdag 5 juni 2019 21:00
Herkenbaar, vooral het eerst gedeelte.
Alleen heb ik geen anorexia maar juist last van eetbuien en heb ik daadwerkelijk overgewicht. En daarom vind ik het juist heel moeilijk om kleding te passen. Terwijl dat echt wel nodig is want heb al zo lang niks nieuws meer gekocht omdat ik me er niet comfortabel genoeg in voel en dan val ik dus telkens terug op een paar oude vertrouwde kledingstukken uit m’n kast..
sharon23 - Donderdag 6 juni 2019 10:17
inzichtelijke video! Bedankt.
Sandra - Donderdag 6 juni 2019 11:38
Ook met BED kan je een verstoord lichaamsbeeld hebben. Ik heb zelf overgewicht, maar ik voel me altijd veel dikker dan ik ben, vooral als ik vaak op de weegschaal sta. Ik voel me juist veel slanker als ik dat niet doe en dat werkt nog beter als ik veel beweeg. Bewegen heeft wat dat betreft een positief effect op mijn lichaamsbeleving en wegen juist een negatief effect. :)
Lezeres - Maandag 10 juni 2019 02:19
Ik vind dit ingewikkeld. Ik weet niet of ik mijn lichaam niet realistisch inschat en ik weet ook niet of dat wel zo belangrijk is als deze mevrouw zegt. Voor mij is het waardeoordeel dat ik eraan hecht toch belangrijker. Ik vond het de eerste minuten moeilijk om goed te horen wat zij allemaal zei want ik was vooral gefocust op die zwangere buik en op haar jurk. Ik moest echt een knop in mijn hoofd omzetten door bewust tegen mezelf te zeggen: het is mooi en goed dat zij haar zwangere lijf zo trots toont, bovendien is haar boodschap vele malen belangrijker dan de jurk die ze draagt.

Dat helpt mij bewust te worden van mijn gestoorde gedachten over lijven in het algemeen. Niet alleen dat van mezelf, maar ook dat van haar en eigenlijk dat van alle vrouwen. Waarom zou je (volgens mijn zieke hoofd) pas gefilmd 'mogen' worden als je een jurk draagt die je buik verbergt - of dat nou een zwangerschapsbuik is of niet. Eigenlijk ben ik er diep jaloers op dat je zo op het podium kunt staan, vol overtuiging dat wat je te zeggen hebt belangrijk is. Dat het daarom moet gaan.

Misschien ervaar ik mezelf als veel dikker dan ik ben. Maar eigenlijk moet dat niet uitmaken. Ik wil zo veel zelfvertrouwen krijgen dat ik durf te spreken zonder me af te vragen hoe ik er uitzie. Gewoon omdat ik gehoord wil worden, zonder me erom te hoeven bekommeren hoe ik gezien word.

Ik wil niet steeds maar bezig zijn met mijn uiterlijk en mijn gewicht. Ik wil dat het me niets kan schelen hoe realistisch mijn inschatting van mijn vetlagen is. Ik heb iets te vertellen en ik wil dat dat gehoord wordt. Ook als mijn gevoel dat ik 1 grote blubberende vetmassa ben wél klopt.

Daarom denk ik dat ik toch meer aan gewone therapie heb. Ik wil die oordelen kwijt. De oordelen over mijn eigen lijf en over de lichamen van anderen. Of die nou wel of niet door een gemiddelde hoepel kunnen stappen.