Wat ik eet, maar niet laat zien

Eens in de zoveel tijd neem ik jullie mee in mijn eetpatroon door middel van een vlog of blog. Een dagje mee-eten met Irene of zelfs een eetdagboek van een hele week. Op deze manier hoop ik jullie een kijkje te kunnen geven in hoe een leven en eetpatroon zonder eetstoornis eruit kan zien. Hoe ik vrije keuzes maak en mijn lichaam voed, zonder de extreme angsten die ik daar eerder bij heb ervaren.Toch laat ik niet alles zien wanneer ik mijn eetpatroon met jullie deel. Er zijn ook dingen die ik eet, maar eigenlijk nooit vastleg.

Eetmomenten die ik niet vastleg

Terwijl ik deze blog schrijf, ben ik bezig een week lang mijn tussendoortjes  te fotograferen om met jullie te delen. Wanneer ik ‘s avonds laat een paar rozijntjes uit een zak elite haver vis, begin ik ineens te twijfelen of ik dit niet ook vast moet leggen. Dit is toch iets dat ik tussendoor eet? Ja, maar tegelijkertijd zijn het ook maar drie rozijntjes. Dat is niet echt een tussendoortje. Ik besluit het niet vast te leggen, omdat dat een beetje geforceerd zou voelen. Bovendien zou ik dan bezig blijven, want ik heb wel meer van dit soort eetmomentjes op een dag.

 

Wat ik niet laat zien in mijn ‘dagjes mee’-video’s en eetdagboeken zijn de gedroogde banaantjes die ik uit de zak met muesli vis, de paar kersen die ik nog los eet nadat ik net een bakje kersen voor mezelf had klaargemaakt, de lik uit de pindakaaspot tijdens het smeren van m’n boterham of de vijf chipjes die ik niet kan weerstaan wanneer er nog een zak chips op tafel ligt… Ik eet het allemaal wel, maar het zijn zúlke kleine dingetjes dat het als verwaarloosbaar voelt. Als ik dan ook nog eens mijn camera erbij zou moeten pakken om het vast te leggen, heb ik niet eens meer zin om het te eten.

Ik voelde me zwak, omdat ik at

Grappig wel, want tijdens mijn eetstoornis voelden deze momentjes totaal niet als verwaarloosbaar. Vroeger waren deze muizenhapjes een reden om door te slaan in een eetbui. Het was dan immers toch al ‘verpest’. Ik had me niet kunnen inhouden. Ik was een zwakkeling. Ik voelde mijn lichaam groeien met de ernst van mijn gedachtes. Ik walgde van mezelf. Het moest eruit, maar niet voordat er nog meer in ging, want dat kon dan eindelijk. Even de intens strakke teugels laten vieren. Even niet meer vechten. Vechten om mijn torenhoge eisen perfect uit te blijven voeren. Een niet te winnen strijd.

En tegen wie streed ik eigenlijk? Uiteindelijk gaat een eetstoornis niet over eten, maar over alles wat daar achter ligt. Trauma, onzekerheid, zelfhaat, een laag zelfbeeld… Irreële angsten, die toch zo echt voelen. Obsessies voortgekomen uit een ziekte in je hoofd. Want dat is wat een eetstoornis is. Een ziekte, geen gebrek aan wilskracht bij eetbuien of het sterk aanwezig zijn daarvan bij restrictief eten of keihard sporten. Het was een strijd tegen mijzelf en alles wat ik daarbij dacht en voelde. Ik zou dat gevecht niet winnen door mezelf te verwoesten, maar juist door vrede te sluiten met wie ik was en goed voor mezelf te zorgen.

Hoe ik écht en onbezorgd eet 

Door angsten en oordelen aan te gaan en te ontkrachten. Een lik uit de pindakaaspot, de banaantjes uit de havermout, de rozijntjes uit de notenmix. Soms voelen mijn dagjes mee-eten wat gekaderd; té gekaderd. Logisch, want in een blog of video moet je het een bepaalde vorm geven. Maar als je écht wilt zien hoe dat met eten gaan, zou je denk ik toch de camera aan iemand anders moeten geven die jou een dagje volgt. Zodat je zelf niet die camera erbij hoeft te pakken op die kleine, spontane momentjes. De momentjes waar je – gelukkig – niet meer zo bij stilstaat en over na hoeft te denken. Dat het eten voor mij niet meer zo gekaderd voelt en dat het vastleggen daarvan soms onnatuurlijk kan voelen, geeft alleen maar weer hoezeer je los kan komen van die hyperbewuste omgang met eten.

Toch wilde ik jullie meenemen in deze eetmomentjes, omdat ze er wel zijn en er wel veel oordeel omheen kan hangen als je met een eetstoornis worstelt. Een dag is niet verpest bij kleine eetmomentjes buiten ‘de reguliere’ eetmomenten – om het zo maar te noemen. Van het eten snoepen tijdens het koken of een plakje boterhamworst, gewoon omdat je daar trek in had. Misschien dat niet iedereen dit doet, dat weet ik eigenlijk niet, maar ik doe dit wel en dat voelt niet meer dan normaal. En ik hoop dat, hoe je ook graag eet, dit uiteindelijk voor jou als een vrije manier mag voelen. 

Eet jij ook wel eens dit soort kleine dingetjes? ♥


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

Irene

Geschreven door Irene

Reacties

51 reacties op “Wat ik eet, maar niet laat zien”

  1. Zo herkenbaar dit. Als ik cruesli in mijn yoghurt doe vis ik er automatisch nog wat extra stukjes uit om zo in mijn mond te steken. Dit heb ik ook overigens met banaantjes die in de fruit muesli zitten. Meestal heb ik dit helemaal niet door tot dat ik mij er opeens over verwonder waarom er geen banaantjes meer in mijn muesli zitten. Dan komt het oh moment en kan ik er ook wel om lachen.

    Tijdens mijn anorexia periode vond ik het vreselijk als ik bovenstaande dingen niet kon laten, maar ik ben ontzettend blij dat ik mij hier niet meer druk om maak en alleen maar moet lachen als ik met een beteuterd hoofd boven mijn muesli hang omdat ik geen banaantjes meer zie.

  2. Aahh wat fijn deze blog. Soms twijfel ik heel erg vanwege deze kleine/onschuldige snoepmomentjes, bang dat andere dat niet doen, en met name als ikjullie video’s of dagboekjes zie. Maar jullie doen dit dus ook gewoon 🙂 alleen niet in beeld. Super fijn deze bevestiging hihi
    xxx

  3. Echt weer zo’n mooie, herkenbare blog geschreven door jou, Irene, dankjewel!

    Ik doe het ook hoor, stukje chocolade uit m’n pot met muesli eten, toch nog een (half of soms heel) plakje kaas of worst eten..
    en het blijft moeilijk omdat het voelt als iets dat niet nodig is maar soms heb ik daar gewoon zin in en dan mag het van mezelf.

  4. zoo herkenbaar, dankjewel irene.

  5. Dank voor deze blog Irene. Ik kijk die fimpjes en blogs met veel plezier en het helpt me zeker, maar het feit dat jullie niet tussendoor een snoepje pakten, een likje uit de pot, een klein handje chipjes namen maakte me best wel onzeker dat dat dus niet normaal was. Dat een gezond en normaal eetpatroon dus echt bestaat uit die pakweg 6 eetmomentjes en je daarbuiten niet een hapje hier en daar hoort te eten. Dit is een fijne geruststellende blog die laat zien dat dat wél normaal is/kan zijn en het me sowieso niet zoveel uit zou moeten maken.

  6. Ik heb die neiging ook en ik tik mezelf nu meteen op de vingers terwijl ik vroeger juist ontzettend genoot van momenten als de spatel aflikken als mijn moeder klaar was met bakken. Dat hoef ik nu echt niet meer te proberen 😡

  7. een eerlijke blog, ik snap wel dat je die kleine dingen die je eet niet filmt!

  8. wat een fijne blog. dit soort dingen lopen bij mij vaak uit op een eetbui omdat het van mijn eetstoornis absoluut niet mag. alleen de afgemeten portie cruesli bijvoorbeeld en iedere stukje meer lokt een eetbui uit waarin ik dan (heel paradoxaal) hele handen vol naar binnen prop. gek hé

    1. ik zou het trouwens wel fijn vinden als je zoiets filmt, bijvoorbeeld dat je tijdens het smeren van je brood de camera aanzet of tijdens het pakken van de muesli en laat zien dat je zoiets tijdens de bereiding best mag nemen. maar ik snap ook dat dat geforceerd voelt. maar voor mij zou het wel helpend zijn

  9. Bedankt voor deze blog! En ik ben blij om te kunnen zeggen dat ik het herkenbaar vind en fijn om zo soms weer gedachteloos wat dingetjes te kunnen eten zonder me er druk om te maken. Zeker een teken van herstel wat mij betreft!

  10. Okay wow, en toen viel er een last van m’n schouders. Eigenlijk vanaf het moment dat ik met herstel begon – 7 jaar geleden. Is dit bij mij weer teruggekomen, die stukjes cruesli – een paar besjes, druiven, wortels. En horen dat meer mensen dit doen en het eigenlijk niet gek is voelt even heeeeel fijn.

  11. Bedankt voor al jullie reacties. Wat fijn te lezen dat het zo herkenbaar is en dat dat helpend is om van een ander te lezen. Ik zal proberen dit toch wat meer in m’n video’s en blogs te laten zien of vertellen!

    Liefs

  12. Als je denkt aan kleine kinderen, die doen dat ook gewoon en vinden wij dat raar of verkeerd? Ik niet tenminste. Zij eten helemaal niet "perfect" ze knoeien en morsen en stoppen van alles in hun mond wanneer zij willen ook NiET wanneer zij dat niet willen.
    Waarom zijn wij toch zo streng voor onszelf en andere volwassenen?
    Er zijn geen restricties, zolang die nog in je hoofd zitten blijft eten iets magisch hebben. En waar je over tobt, piekert en waar je een haat/ liefdesrelatie mee hebt.

    Eten is vrij, er is (hopelijk/gelukkig) genoeg van en er zitten geen moreel waarde aan gekoppeld. Wat en wie je bent hangt van andere dingen af dan of je een lepel aflikt of een paar rozijntjes extra snoept.

    Dit soort gedachten laten je zien dat ook al eet je netjes en goed, je niet van de ES af bent.

    Maar ook denk ik dat wie je ook zou vragen es of geen es bijna iedereen een stemmetje heeft die zegt dat het niet ok is.Het zit zo in ons systeem vast dat je je schuldig moet voelen over eten generatie op generatie, terwijl het echt niet nodig is. Door die gedachtes hebben ZO veel mensen last van eetproblemen ook al hebben zoj geen officierl eetstoornis.
    Zonde van ons leven.

  13. Heel fijn deze blog! Ik was namelijk heel erg verbaasd over hoe gestructureerd jullie tussendoortjes eten en verder niet. Maar dit verklaart veel……. (en brengt mij wat rust)

  14. Supergoed! Goed dat je laat zien dat het niet alleen maar structuur- eten van een lijstje is. En dat er geen man overboord is wanneer je er gewoon kleine dingen omheen gaat eten. Zoals het vroeger ‘gewoon’ was. Heel helpend en positief stuk dit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *