Stiekem eten met een eetstoornis

Thuis begin ik pas. Al de hele dag heb ik – met de beste bedoelingen – mijn eten in mijn tas meegezeuld. Eenmaal thuis haal ik het warm en plat uit mijn tas. Nu ben ik alleen. Ik ben alleen en ik heb honger, dus het is tijd om te eten. ‘Ik zie je nooit eten’, hoorde ik regelmatig. Nee klopt, dacht ik dan. Eten deed ik het liefst alleen, stiekem. Niet omdat ik dat graag zo wilde, maar omdat het enkel op dat moment geoorloofd voelde. Eten deed ik alleen. En het liefst stiekem. 

Allerlei stiekeme eetstoornissen

Je denkt bij stiekem eten misschien enkel aan stiekeme eetbuien, maar dat is lang niet altijd het geval. Dat het stiekem is, betekent niet dat het direct een eetbui is. Maar dat iets geen eetbui is, betekent niet dat het meteen makkelijker is. Stiekem eten kan bij alle eetstoornissen en eetproblemen een rol spelen. 

Tijdens periodes van restrictief eten, zorgde het stiekeme en het geheime ervoor dat ik mijn eetstoornis als het ware ‘vol kon houden’. Geen vragen, geen bemoeienis, maar ook geen afleiding van dat wat de eetstoornis graag wilde. Alles wat stiekem was, daar hoefde ik geen verantwoording over af te leggen. Of ik nu wist dat het te weinig was, of dat mijn eetstoornis het nou te veel vond, in mijn eentje kon ik dat beter aan. Dacht ik dan. Als een kind dat zich verstopt achter zijn eigen handen en denkt zo echt minder snel gevonden te worden. Je kunt jezelf beter voor de gek houden als je iets stiekem doet, denk ik. Dit is niet gebeurd, dit telt niet. En door. 


Bron: nate_dumlao

Tijdens periodes met eetbuien stond stiekem eten ook centraal. Niemand heeft ooit een glimp opgevangen van de eetbuien zelf, maar ook de andere snacks en maaltijden durfde ik niet in het bijzijn van anderen te nuttigen. Hoe ik met eten omging en hoe ik elke dag mijn lichaam zag, weerhield mij ervan om publiekelijk te eten. Eten deed ik om de hoek van de straat of in de wc. Onderweg naar huis of pas als ik in bed lag. Ik denk dat ik gewoon niet wilde eten en mezelf niet wilde zien eten. Dat was onmogelijk, dus was het hoogst haalbare om anderen hier nooit deelgenoot van te maken.

Ik schaamde me, ik vond alles lelijk en vies. Eten was daar de belichaming van. Alsof anderen mij dan nergens op konden betrappen. Het eten van zowel een appel als een stuk chocola zou vast verraden hoe ik die – thuis, stiekem – in veelvoud naar binnen zou werken. Ik wilde daar op geen enkele manier een inkijkje in geven. Eten was, op welke manier dan ook en hoe destructief dan ook, iets van mij. En binnen mijn illusie van mooi en perfect zijn, zag ik geen kauwend en smakkend persoon voor me. 

Stiekeme gewoonte

Hoe je over eten denkt en hoe je over jezelf denkt, dat kunnen hele hardnekkige overtuigingen worden. Wat je jezelf daar vervolgens bij aanleert, kunnen dan weer hele hardnekkige gewoontes worden. Je vergeet soms misschien een beetje dat iets gedreven wordt door schaamte of schuld. Je vergeet misschien dat je vanuit die veroordeling naar jezelf, de veroordelingen van anderen invult en uit de weg wilt gaan. Je vergeet soms misschien zelfs dat iets een eetstoornis-regel was, want het is nu gewoon normaal. Maar ook iets wat normaal is en wat je nog niet bewust opmerkt of kunt doorbreken, kan jou natuurlijk wel belemmeren in het dagelijks leven. Dat stiekeme eten voelt misschien normaal, je bent het gewend. Maar dat gevoel van schuld en schaamte, is dat eigenlijk wel normaal? Hoe veel invloed heeft dat op de keuzes die je dagelijks maakt? 

Stiekem voelen

Geremd zijn voor de buitenwereld, eindelijk ontladen als er niemand bij is. Een masker dragen op het werk of op school, erna pas troost vinden in bed. Geen hulp nodig hebben, maar met ingehouden tranen steun zoeken in de supermarkt… Eten en gevoel gingen bij mij heel erg samen. Niet of wel eten kon mijn gevoel dempen en afvlakken. Niet of wel eten kon tegelijkertijd iets zijn dat mij het meest bij mijn gevoel bracht. Een eetstoornis zet je in om iets van de pijn die je voelt te maskeren. Om ermee om te kunnen gaan. Een pijn die je misschien niet met anderen deelt en ook als je midden in dat herstelproces zit, deel je misschien ook niet alles met de mensen om je heen. Als eten daarin leidend is, als eten in verbinding staat met je gevoel – ook in herstel – is het misschien ook begrijpelijk dat je dat soms stiekem doet.

Het is kwetsbaar, eng, wellicht nog steeds ‘iets van jou’. Stiekem eten is soms ook stiekem voelen. Stiekem dichterbij je gevoel komen, stiekem je gevoel toelaten of stiekem alles uit de kast trekken om daar mee om te kunnen gaan. Is het het eten wat je wilt verbergen? Of is het het gesmak van pijn en verdriet dat je simpelweg (nog) niet wilt delen? 

Bewustwording en acceptatie

Bewustwording is de eerste stap naar verandering. En met iets wat zo in het geheim gebeurt, iets wat zo stiekem is, is dat natuurlijk ongelofelijk spannend. Eng of onveilig zelfs. Je doet dit niet voor niets stiekem, we kunnen dat als mens denk ik zo hardnekkig doorvoeren dat we er zelf makkelijk van wegkijken. Zodat we het zelf uiteindelijk kunnen vergeten.

Ik hoop dat je na het lezen van deze blog een begin mag maken met het onder ogen komen en accepteren van wat je doet. Iets stiekem houden, betekent ook dat je weg blijft kijken. Het niet mogen zien, betekent dat het er niet mag zijn. Mag dat niet van jou? En waarom niet? Elke dag dat je stiekem eet én dit veroordeelt, geeft opnieuw een signaal aan jouw brein dat dat nodig is om te doen. Dat dat de juiste manier is. Terwijl het iets is wat bij een eetstoornis kan horen. Het is iets wat bij een verstoorde relatie met eten kan horen, maar dus ook iets wat op den duur niet meer nodig hoeft te zijn. Belangrijker nog; je doet dit niet voor niets. Waarom je dit nodig hebt, dát is precies wat de aandacht mag krijgen. Het kan alleen pas de aandacht krijgen, als het er mag zijn. 

Bespreekbaar maken

Het kan een begin zijn om eens op te schrijven hoe het stiekem eten er bij jou uitziet. Zie je een patroon bij jezelf? Wanneer heb je hier behoefte aan? Of wanneer voelt de schaamte ondragelijk en voelt stiekem eten als de enige oplossing? Misschien ontstaan er in bepaalde periodes meer eetbuien, waar nog niemand weet van heeft? Wat zit er achter jouw stiekeme eetgedrag en op welke manier belemmert het jou in je leven op dit moment? Wellicht kun je hier eens de tijd voor nemen, om op te schrijven of na te denken over hoe dit er bij jou uitziet. 

Een belangrijke stap kan zijn om dit te bespreken met iemand. Met je hulpverlener of met iemand in je omgeving die je vertrouwt. Dat betekent niet dat je alles in detail hoeft te openbaren, als dat te veel gevraagd is en te veel spanning oplevert. Enkel vertellen dat dit iets is dat jou bezighoudt en soms voorkomt, kan denk ik al helpen om er wat druk vanaf te halen. Om iets te doorbreken.

Een simpel sms-je naar mijn beste vriend met daarin de tekst ‘Ik wil nu naar huis en voel drang om te eten’ kon mij uiteindelijk helpen om het anders te doen die dag. Het stiekeme niet meer volledig stiekem houden, zorgde ervoor dat die uitweg ook niet meer de beste of makkelijkste optie was. Je hoeft niet langer stiekem te eten. Je hoeft dus ook niet langer stiekem te voelen. 

 


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar. 

Daphne

Geschreven door Daphne

Reacties

26 reacties op “Stiekem eten met een eetstoornis”

  1. Ik herken dat stiekeme eten…
    Op het werk, als ik alleen achterblijf op de afdeling er staat een koektrommel dan voel ik de drang om koekjes/chocolade te nemen, lijkt net of ik geen rem voel dan.. (op werk eet ik eigenlijk nooit koek/snoep) (zeker niet in bijzijn anderen)
    En ook spijt daarna, en zoveel zwaarder/opgeblazen voelen (en last darmen)

    Ook nu met de (6) zakken restant paaseieren ik kan er niet bij 1 a 2 eieren laten nee maar eet er stiekem meer..8 en allemaal in geheim eten en schaamte

    Er staat over praten hierboven, ik weet niet met wie, en durf het ook niet. En ook neit hoe ik die dwang weersta dan..
    ik vind zo erg van mezelf..

  2. Pfff herkenbaar. Ik heb het altijd als ik alleen met de trein moet. Bij de overstap een een eetbui.. bij meerdere winkels 1 ding kopen… zo lastig

  3. Herkenbaar!

  4. Zo herkenbaar in deze periode. Ik kan niet meer sporten door die vreselijke lockdown, voel en zie mijn lijf achteruit gaan en gek genoeg leidt dat ertoe dat ik de teugels ook laat vieren qua gezond eten. Ik dacht dat ik er geen last van had maar opeens zat ik ‘s avonds om 11 uur aan de chocola! OK, pasen hielp ook niet, maar snoepen werd wel structureel gedrag. Gelukkig kunnen we buiten weer een beetje in beweging komen, waardoor ik merk dat mijn motivatie vrijwel meteen weer toeneemt. Lesje voor mij… vooral blijven trainen!

  5. Vind het fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Heb al is hulp gehad van doktoren en een psycholoog. Maar helaas heb ik ook stiekeme eetbuien en als ik er een krijg moet ik het ook hebben en ga er zelfs voor naar de winkel. Op dat moment voel ik me gelukkig maar zodra het op is val ik in een enorm gat tot zelfs overgeven aan toe. Omdat ik me zo enorm schaam en niet dikker wilt worden als dat ik al ben. Ik heb dit gedrag al vroeg gecreƫerd. Werd altijd gepest met me gewicht, altijd al meer aanleg gehad dan andere kinderen en sinds ik me eigen geld ging verdienen ging ik ook stiekem eten waardoor ik niet aangevallen kon worden op het feit als ik is wat lekkers at want dat deed ik niet in andermans ogen. En tot op de dag van vandaag zet dat patroon zo door. Weet niet wat ik er aan dan doen.

  6. Hi, ik herken me in alles hier. Ik krijg idd ook vaak te horen dat mensen me nooit zien eten. Ik heb een vriend en in onze eerste maand samen heeft hij mij nooit zien eten. Ik koop wel eens wat lekker op school maar deel het dan altijd uit zodat het lijkt alsof ik niet zoveel eet. Ook als ik bij anderen ben eet ik erg weinig. Ik hou ook tijd mijn buik in zodat ik er dun uit zie. Ik weet dat ik niet ‘dik’ ben maar het voelt toch beter aan. Ik heb veel vrienden met eetproblemen of andere mentale problemen maar niemand vraagt hoe het met mij gaat. Ik vind het ook niet erg want hoe minder ik die vraag krijg hoe minder ik er aan denk. Thuis heb ik het niet vaak naar mijn zin en er is heel veel ruzie. Ik hou nog steeds van mijn familie. Ik ga dit jaar op school voor mijn gevoel niet halen en zit af en toe op het randje van een afgrond. Vaak als ik eventjes alleen thuis ben ga ik naar de winkel en koop daar veel en ongezond eten. Eenmaal thuis vreet ik me vol en binnen no time is alles op… ik haat het en voel me er heel erg slecht over. Dit is de eerste keer dat ik er echt iets over vertel.

  7. Hey, 3jaar terug leerde ik een vrouw kennen die werkte in een restaurant, ik was die periode bezig met het verbouwen van een herenwoning. De zondag werkte ik tot rond 10.00u aan het huis en daarna ging ik een theetje drinken in het restaurant waar Mari werkte, ze maakte altijd tijd voor een praatje, het viel op dat ze erg mager was. Er ging 1jaar voorbij met iedere zondag een theetje en een praatje.
    Toen kwam die vreselijke Corona en die gezellige zondag was voorbij, maar niet voor lang. Ik nodigde Mari uit de zondag tijdens de Lockdouwn in mijn bouwvallige herenwoning op een drankje en een praatje.
    Mari had het regelmatig moeilijk maar wou er niet over praaten.
    Tijdens de Lockdouwn stelde ik voor om mij te helpen met het schilderen, met een glimlach en een knuffel " heel graag"..
    Na een half jaar verder verbouwen en afwerken zijn we samen op het idee gekomen om er een B&b van te maken, die we samen uitbaten als vrienden.
    Door dat we veel samen waren en dat Mari hier regelmatig sliep was ze tijdens de maaltijden heel onrustig… Zo ging het een hele tijd door tot ze alleen ging eten.
    Voor mij was dat moeilijk om te begrijpen, maar toch na opzoekings werk op
    het internet kon ik het een naam geven "eetstoornis".
    Maar ondanks de eetstoornis doen we dat heel goed, de b&b.
    Maar de laatste tijd gaat ze fel achteruit, heel mager, stiekem gaan eten, eten van de b&b verbergen, veel liegen, droevig zijn. Ik heb al proberen te praten over wat ik zie en aanvoelt.
    Ze heeft toe dat ze een eetprobleem heeft… maar nu ontwijkt ze mij zoveel mogelijk.
    We zijn nog juist het weekend open en de rest van de week zie ik haar niet meer. Ik blijf haar steunen op alle manieren maar ik weet geen raad meer, de laatste tijd laat ik evenveel tranen of zij, Mari omdat ze geen uitweg weet en ik omdat ik einde raad ben….

    Sorry van mijn zinsbouw, ik ben daar niet zo goed in. šŸ˜

  8. Beste Johan,

    Heel begrijpelijk dat jullie ten einde raad zijn. Hebben jullie wel hulp hierbij? Probeer anders een afspraak met de huisarts te maken, want echt, je hoeft hier niet alleen mee te worstelen.

    Weet dat je ook altijd welkom bent om een account aan te maken op ons forum, dat kan gratis en anoniem via de knop hier rechts bovenaan de site. Dan kun je je hart luchten en vragen stellen aan lotgenoten en ervaringsdeskundigen. Er is ook een topic op het forum waarin je vragen kunt stellen aan een psycholoog. Ook kun je je aanmelden voor onze chats, zie daarvoor de agenda op de site.

    De kans dat hier onder dit blog over stiekem eten nog wordt gereageerd is heel klein, omdat het al een wat ouder blog is.

    Veel sterkte en echt: weet dat het beter is om hier niet te lang alleen mee rond te blijven lopen.

  9. Ik ben ook een stiekeme eter. Ik verstop chips, koeken etc in mijn kast. Als mijn dochter boven is eet ik ervan. Neem mij dagelijks voor om er mee te stoppen. Sinds bij 18e, ben inmiddels eind vijftiger, heb ik een eetstoornis. Mijn gewicht was op mijn dieptepunt 43 kg. Nu ben ik te zwaar, weg 70 kg. Ik ben blij deze site gevonden te hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *