Ondervoeding en anorexia: Minnesota Starvation Experiment

 

Als je meer wilt begrijpen van de symptomen van anorexia is het heel waardevol om eens wat te lezen over het Minnesota Starvation Experiment. Stel: Je hebt anorexia, ondergewicht en je bent in therapie om ervan te genezen. In therapie kom je echt niet verder omdat je met de therapeuten terecht bent gekomen in een strijd over je gewicht. Het lukt je niet om aan te komen én die welbekende aankomeis van een halve kilo per week te halen. Jij vindt dat het nodig is om eerst te praten over je problemen en wat er allemaal achter je eetstoornis zit en dan pas aan te komen in gewicht, maar de instantie waar je in behandeling bent vindt dat je eerst wat aan moet komen in gewicht. Pas als je aan bent gekomen in gewicht valt er volgens hen goede therapie te bedrijven...

Hoe komen ze hier toch bij? Om deze manier van behandelen te begrijpen is het goed om dit eens te bekijken vanuit een historisch perspectief. Hiervoor gaan we terug naar het Minnesota Starvation Experiment.

Eén van de meest voorkomende symptomen bij anorexia nervosa is uithongering, oftewel consequent te weinig eten. De invloed van dit gedrag op onze fysiek en psyche kan enorm groot zijn. Wist je dat veel bekende kenmerken van anorexia uiteindelijk puur kenmerken van uithongering zijn? Het Minnesota Starvation Experiment laat dit heel duidelijk zien. Het experiment werd meer dan 60 jaar geleden gedaan door Ancel Keys aan de Universiteit van Minnesota.

Minnesota Starvation Experiment, ondervoeding en anorexia

Het Minnesota starvation experiment
Uit een groep van 100 mannelijke vrijwilligers werden 36 jonge, gezonde en toegewijde mannen geselecteerd. Hun calorie inname werd gedurende zes maanden flink beperkt. Dit 'starvation experiment' is zo bekend geworden omdat hieruit blijkt dat de mannen veel overeenkomsten hadden in gevoel en ervaring met mensen die lijden aan de eetstoornis anorexia nervosa en met mensen die een streng dieet programma volgen. 

Gedurende de eerste drie maanden aten de vrijwilligers een normale hoeveelheid. Gedrag, persoonlijkheid en eetpatroon werden gedurende deze drie maanden gedetailleerd vastgelegd. Hierna werden ze gedurende zes maanden op een dieet gezet van de helft van hun eerdere calorie inname waardoor de mannen gemiddeld 25 procent van hun totale lichaamsgewicht verloren. Deze zes maanden van gewichtsverlies werden opgevolgd door drie maanden van herstel waarbij de mannen geleidelijk meer te eten kregen. Een groep van 32 mannen werd vanaf de refeeding periode nog negen maanden lang gevolgd. Ondanks dat de reacties op het gewichtsverlies onderling vrij veel verschilden, vertoonden ze allen heftige fysieke, psychologische en sociale veranderingen. Veel veranderingen bleven zelfs onveranderd of gedeeltelijk aanwezig tijdens de herstel weken.

Ik zal nu beschrijven welke invloed de ondervoeding had op de 36 gezonde mannen, die in veel gevallen overeenkomstig zijn met diverse symptomen van anorexia nervosa. Tussen deze uitleg door kan je quotes lezen van verschillende mensen met anorexia nervosa die last hebben van dezelfde symptomen.

♥ Gedrag ten opzicht van voeding en eten
Eén van de meest opvallende gevolgen was de obsessie met voeding. De mannen hadden steeds minder concentratie voor hun gebruikelijke activiteiten omdat ze voortdurend aan eten dachten. In de gesprekken die ze voerden werd voeding ook hét onderwerp van gesprek. De mannen gingen lezen en dagdromen over eten. Hoe meer interesse er was voor eten, hoe minder de interesse voor hun dagelijkse activiteiten en voor seksualiteit. Uit de verslagen van het experiment blijkt bovendien dat de mannen gingen spelen met hun eten, het bewaarden om het later volgens een bepaald ritueel op te eten en soms meer dan twee uur deden over het opeten van een maaltijd.

Minnesota Starvation Experiment, ondervoeding en anorexia

Kookboeken, menu's en borden met eten erop werden in toenemende mate extreem interessant voor de mannen, terwijl ze hier eerder nauwelijks in geïnteresseerd waren. De mannen haalden plezier uit het zien eten van anderen of ruiken van eten. Ze gingen naast keukengerei, ook allerlei andere non-food producten verzamelen, zoals kleding en boeken. Deze drang om te verzamelen zien we ook bij anorexia patiënten terug én zelfs bij ratten die lange tijd te weinig eten krijgen. Ondanks dat er eerder nauwelijks interesse was in culinaire activiteiten gaf 40 procent van de mannen aan allerlei kookplannen te hebben voor de toekomst én veranderden zelfs drie mannen na het experiment van beroep: ze werden kok!

"Ik had vroeger eigenlijk niet zoveel met eten en koken. Het interesseerde me niet. Ik maakte snelle en eenvoudige maaltijden en mijn lunch of ontbijt was ook gewoon een simpele boterham met kaas of hagelslag. Toen ik anorexia ontwikkelde veranderde dit. Ik werd langzaam steeds meer geïnteresseerd in voeding. Ik maakte de meest bijzondere combinaties wat betreft broodbeleg, ik zocht de naar de lekkerste recepten en stond in de avond graag uren in de keuken. Ik veranderde van een sukkel in de keuken in een keukenprinses" Pien, 23 jaar, anorexia.

De mannen waren verder veel in conflict over het eten zo snel mogelijk opeten of heel traag eten en bij ieder klein hapje heel gedetailleerd te ruiken en proeven. Ze maakten daarnaast in toenemende mate gebruik van zout en kruiden en dronken veel meer thee en koffie dan ze gewend waren. Er moest hierdoor een beperking van 9 kopjes per dag werden opgelegd. Daarnaast gingen er mannen ook extreem veel gebruik maken van kauwgom. Sommigen bleken meer dan 40 kauwgummetje per dag te kauwen waardoor zelfs pijn in de kaken ontstond. Ook hier moest een beperking voor worden opgelegd. Ook tijdens de refeeding periode bleef het grootste deel van deze voedings gerelateerde gedragingen en obsessies in stand. 

♥ Eetbuien
Gedurende de periode van beperkte voedselinname hadden alle deelnemers in toenemende mate ernstige trek/honger. Sommigen konden deze gevoelens accepteren, anderen hadden hier meer moeite mee en kregen last van extreem controleverlies met als gevolg eetbuien. Eén van de deelnemers bekende meerdere ijsjes en milkshakes achter elkaar te hebben gegeten en penny wafels uit de winkel te hebben gestolen. Een andere man, die in de supermarkt werkte, bekende ook dat hij op een bepaald moment meerdere koekjes, popcorn en overrijpe bananen had gegeten, alvorens hij de controle weer terug kon vinden. Hij voelde zich direct erna emotioneel zeer slecht, gaf over en had extreem veel zelfkritiek bij terugkeer in het lab waar het onderzoek plaatsvond.

Eén van de mannen werd ook buiten het experiment geplaatst omdat deze continu eten bleef nemen wat niet mocht volgens de regels van het experiment. Ook gedurende de weekenden hadden de mannen moeite met hun voedingsinname te controleren en werden als gevolg hiervan soms maaltijden van 8000 tot 10.000 kcal gegeten. Men kon niet meer stoppen met eten.  

"Het was vreselijk. Ik had constante drang om heel veel te eten. Ik voelde me hierdoor echt een veelvraat, iemand die geen controle kon houden. Lui. Als ik eenmaal aan iets had toegegeven kon ik niet meer stoppen, dan bleef ik door eten tot mijn maag pijn deed. Hierna voelde ik me dan vreselijk schuldig en probeerde het weer kwijt te raken en de volgende dag te compenseren. Ik kon soms uren door de supermarkt lopen, starend naar snoep, koek, chips en ijs. Ik wilde dat allemaal zo graag eten..." Saar, 19 anorexia.

Na 5 maanden van hervoeding/refeeding gaf de meerderheid van de mannen aan weer een normaal eetpatroon te hebben. Bij enkele mannen bleef de drang naar overeten echter aanwezig. 

Minnesota Starvation Experiment, ondervoeding en anorexia

♥ Emotionele veranderingen
Ondanks dat de proefpersonen psychisch zeer sterk en gezond waren bij aanvang van het experiment, liet het merendeel duidelijke emotionele aftakeling zien gedurende de 'dieet fase'. De meeste proefpersonen leden onder ernstige emotionele stress. Eén op de vijf mannen had zoveel emotionele stress dat het functioneren onder druk kwam te staan. Depressieve gevoelens en ernstige stemmingswisselingen ontstonden bij een aantal van de mannen.

"Mijn irritatie niveau was vrij dramatisch in de tijd dat ik aan anorexia leed. Er hoefde maar dit te gebeuren of ik zat op de kast. Alles kon me irriteren en ik kon overal extreem boos om worden. Echt buiten proportie. Heel stom, want zo was ik helemaal niet voordat ik anorexia ontwikkelde. Ik vond het naar als mensen boos werden en ik had nooit zoveel last van irritatie." Pien, 23 jaar anorexia

Daarnaast hadden veel mannen last van snelle irritatie en woede uitbarstingen, ondanks dat hier voor het experiment nauwelijks of nooit sprake van was geweest. Ook angstgevoelens gingen een rol spelen. De mannen gingen hierdoor roken of zelfs nagelbijten. Apathie kwam ook voor en het slechter zorgen voor persoonlijke hygiëne. Gedurende de fase van hervoeding/refeeding gingen al deze symptomen niet direct weg. Deze bleven gedurende een aantal weken nog aanwezig.
"Wat ik het meest naar vond in de periode dat ik anorexia had, was dat ik zo kil was geworden. Het leek wel of al mijn gevoel uit me was gezogen. Alsof mijn hart bevroren was. Weinig kon me meer schelen en ik kon vreselijk hard zijn naar alles en iedereen om me heen. Heel naar, want zo was ik helemaal niet en zo wilde ik ook helemaal niet zijn!" Tara, 25 jaar
♥ Sociale en seksuele veranderingen
De mannen waren voor de 'honger fase' vrij sociaal. Gedurende deze fase ontstond er echter veel meer isolatie gedrag en vermindering van humor en gevoel van saamhorigheid. Ze voelden zich sociaal een stuk onhandiger. Ook het contact met vrouwen nam gedurende deze fase ernstig af. De mannen die wel contact onderhielden met vrouwen gaven aan dat deze contacten meer gespannen waren dan voorheen.
Seksuele interesse nam gedurende deze fase ook ernstig af. Masturbatie, seksuele fantasieën en seksuele impulsen bleven weg of namen flink af. Eén van de mannen gaf aan dat hij net zoveel seksuele gevoelens had als een zieke oester. Gedurende de hervoeding/refeeding fase kwamen de seksuele gevoelens langzaamaan weer volledig terug.
"Ik kwam mijn huis nauwelijks meer uit, sprak bijna niemand meer en seks...? haha, nee daar was helemaal geen sprake van. Ik voelde geen enkele zin en hield alles af. Die seks drive was wel echt dood." Diane, 27 anorexia.

♥ Cognitieve en fysieke veranderingen
Het merendeel van de deelnemers rapporteerden gedurende de 'honger fase' ernstige concentratieproblemen, moeite met alert blijven en alles goed begrijpen en beoordelen. Ook fysiek veranderden er allerlei dingen gedurende deze fase: darmproblemen, gasvorming, minder behoefte aan slaap, duizeligheid, hoofdpijn, extreme gevoeligheid voor geluid en licht, minder spierkracht, vochtophoping, haarverlies, steeds slechter tegen de kou kunnen, vlekken in het gezichtsveld, gehoor problemen, prikkelingen in voeten en handen.

De lichaamstemperatuur en hartslag gingen omlaag. Ook het metabolisme vertraagde: het lichaam had minder kcal nodig. Aan het einde van de 'honger fase' hadden de mannen bijna 40 procent minder kcal/energie nodig. Dit laat goed zien hoe knap het lichaam zich kan aanpassen aan noodsituaties. In de fase van hervoeding/refeeding ging het metabolisme weer omhoog, zeker bij diegenen die de meeste kcal aten.

♥ De betekenis van dit experiment
Op basis van voorgaande tekst kan je al een beetje concluderen dat veel symptomen van anorexia nervosa en boulimia nervosa niet het gevolg zijn van de ziekte op zich, maar puur het gevolg van uithongering. Om die reden is het ook zo belangrijk dat de voedselinname en het gewicht zo snel mogelijk weer worden hersteld om ervoor te kunnen zorgen dat het psychisch ook beter kan gaan.

Het is bijzonder om te ontdekken hoe het lichaam zich aanpast aan wat het te eten krijgt en in een overlevingsstand terecht komt waardoor het minder energie nodig heeft en het gewicht op een bepaald level blijft. Hiermee zie je ook dat afvallen niet enkel een kwestie van 'wat doorzettingsvermogen" is, maar dat er veel meer bij komt kijken waar wij nauwelijks tot geen invloed op hebben. Bij de refeeding fase is te zien dat de deelnemers niet plotseling heel veel aankomen. De meeste van hen komt aan tot het originele gewicht of 10 procent erboven. Echter na ongeveer zes maanden daalt dit weer langzaam naar het gewicht waarmee ze het experiment waren gestart.

Uithongering heeft op ieder mens, gezond of ongezond, met een normaal gewicht of met ondergewicht een enorm effect op lichaam en geest. Er ontstaat een obsessie met eten en een verlies aan energie en interesse in activiteiten die eerder als positief werden ervaren. De gevolgen van uithongering zijn gender neutraal: hetzelfde voor mannen als vrouwen.

Voor omstanders van iemand met anorexia is het soms lastig om begripvol te goed blijven. Het is daarom belangrijk voor hen om te beseffen dat er sprake is van deze fysieke, psychische en sociale gevolgen van uithongering waar iemand niet bewust voor gekozen heeft. Het gaat hier om een ernstige psychische ziekte, geen keuze.

"Toen ik hoorde over dit experiment begreep ik pas waarom de hulpverleners er bij mij zo op hamerden dat mijn gewicht en voeding-inname eerst omhoog moest. Ik dacht dat al mijn rare gedrag enkel onderdeel was van de anorexia. Ik wist niet dat er zo'n groot verband was met ondervoeding! Ik begrijp nu dat uren praten over de achterliggende redenen van mijn eetstoornis niet veel nut gaan hebben als de ondervoeding in stand wordt gehouden door mijzelf. Tegelijkertijd blijft dit alles wel heel ingewikkeld, want ik durf niet goed meer te gaan eten en wegen en heb het idee dat ik daarvoor moet praten om dat in werking te zetten. Een beetje de kip en het ei verhaal." Pien, 23 jaar, anorexia. 

In het kader van bovenstaand experiment is het wat mij betreft ook beter te begrijpen dat bij veel behandelingen eerst gewerkt moet worden aan herstel van het gewicht en voedingspatroon alvorens daadwerkelijk ingegaan kan worden op de achterliggende problematiek.

Minnesota Starvation Experiment, ondervoeding en anorexia

Tenslotte is het uiteraard van belang om dit individueel te bekijken en niet voor iedereen dezelfde methodiek hierin te hanteren. We zijn immers allemaal anders en niet iedereen heeft exact dezelfde behandeling nodig.

Wel mag er soms, hoe lastig ook voor de cliënt én zijn of haar eetstoornis, misschien wat meer begrip komen voor de strategie van: eerst aankomen en beter eten, dan praten? Op die manier hoeft er misschien ook ietsje minder strijd gevoerd te worden tussen hulpverlener en cliënt.

Tegelijkertijd blijft het lastig, want de mannen in dit experiment hadden het hongeren niet nodig als copingmechanisme en er speelde geen onderliggende problematiek zoals bij een eetstoornis. Dit moet het "gewoon weer gaan eten" voor hen een stuk eenvoudiger maken, dan voor iemand met een eetstoornis. Het is en blijft een hele lastige en nare ziekte, helaas zonder één perfecte behandeling of oplossing.

Fotografie: Emma Brown

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

XxVisje - Maandag 20 februari 2017 13:10
Dit onderzoek wordt als fundering gebruikt om aan symptoombestrijding te doen in veel klinieken en eerst enkel op gewichtstoename te focussen.. Dan wordt het dus duidelijk verkeerd geïnterpreteerd. Jonge mannen die uitgehongerd worden, dat kun je niet één op één vergelijken me
Odette - Maandag 20 februari 2017 13:15
Zo herkenbaar, de quotes. Zoals ik ook in mijn blog beschreef. Goed dat hier ook aandacht voor is!
XxVisje - Maandag 20 februari 2017 13:35
Het is nogal een cruciaal verschil of je uithongering als coping gebruikt of niet. Je kunt moeilijk iets loslaten zonder dat je daarvoor iets in de plaatst krijgt. Daarom zou in die fase van gewichtstoename goede en gedegen psychische begeleiding moeten zijn. Het zou hand in hand moeten gaan. En ja, natuurlijk is o.a. je concentratie slechter bij ondergewicht, maar dan hoort een therapeut zich aan die verminderde concentratie aan te passen, dat is maatwerk.
Ik ken zo veel mensen die expliciet om therapie vroegen, maar dat nooit gekregen hebben. Ze zijn nooit hun ondergewicht te boven gekomen, maar hebben daar simpelweg ook nooit de juiste handvatten voor gekregen.
xxxm - Maandag 20 februari 2017 14:29
Goede blog. Wel confronterend om te lezen. En het filmpje durf ik niet te kijken, want dat is denk ik ook erg confronterend.
RosieV - Maandag 20 februari 2017 14:48
Ergens wist ik wel dat het ook gewoon komt door de uithongering. Het is niet zo heel raar. Ik ha . Met ondergewicht ook nauwelijks gevoelens dus achterliggende problemen aanpakken had toen geen zin. Nu ik op gezond gewicht zit gaat dat wel gebeuren omdat ik nu ineens wel gevoelens heb die ik heel vaak op nul zet waardoor ik ze weer niet heb. En niet weet te herkennen omdat ik zo lang zonder gevoel zat. Het nu zelf ook blokkeer. Goede tijd om te starten met de achterliggende problematiek. Wil ik echt genezen. Goede blog.:)
RosieV - Maandag 20 februari 2017 14:51
@xxvisje ik heb die handvaten wel gekregen tijdens het aankomen. Omdat het aankomen anders heel lastig zou gaan vanwege mijn ass
vanAnaarB - Maandag 20 februari 2017 16:43
Complimenten voor dit goed geschreven artikel!
Kim - Maandag 20 februari 2017 16:55
Wat bijzonder om te horen dat deze mannen ineens ook een obsessie met voedsel ontwikkelen, langzaam gaan eten en zich sociaal isoleren. Het laat wel weer zien hoe complex de verschillende aspecten van een eetstoornis in elkaar steken en met elkaar verbonden zijn!
Maria - Maandag 20 februari 2017 17:31
Wat ik zelf merk, is dat als ik vol zit met emoties het eten niet goed valt, niet goed verteert. Dieren hebben dat nog sterker. Als mijn kat is aangevallen door een buurkat eet ze een poosje niet en trekt zich terug. Voor mij helpt het als ik even tot mezelf kom en dan pas eet. Daarom vind ik het belangrijk om ook het emotionele stuk aan te pakken. Ik hoorde of las eens iets van vrouw die mensen met een eetstoornis hielp, dat de patiënten (wat een rotwoord) begonnen met kleine hoeveelheden te eten, waarmee ze op gewicht bleven en dat dan later uitbreidden. Lijkt me beter dan om te beginnen met stapels boterhammen die niet goed vallen. Dan kan de hulp en het aankomen misschien ook wat meer hand in hand gaan. Bij een eetstoornis speelt ook een gebrek aan zelfliefde. Als je niet zo het gevoel hebt vetgemest te worden en ondertussen ondersteund wordt, kan het makkelijker zijn om daar aan te werken. Ik denk dat je in alle fases van de eetstoornis hulp nodig hebt maar misschien hoeft die hulp in je slechtste fase niet zo diepgravend te zijn. Ook leren contact te maken met je lichaam, bijvoorbeeld. Ook spelen er bij een eetstoornis tekorten in je lichaam, die je niet zomaar oplost door normaal te eten. Die aanvullen kan ook helpen om beter in je vel te komen.
Deniz - Maandag 20 februari 2017 18:06
Ik ben het er wel mee eens. Ik denk (ook) idd. dat je door ondervoeding alleen al, anders denkt en doet en handelt ed. en dat je letterlijk vast komt te zitten in je patroon door fysiek en geestelijk samengaan wat dan hoort bij ondervoeding.
Dan kun of mag je best stellen aan een 'cliënt' dat er voorwaarden zullen gehanteerd worden, indien je anorexia hebt met zwaar ondergewicht.

Ik vind wel dat er dan een grens moet komen bv. tot aan minimale ondergrens: bmi x, aanvullen en dan kijken hoe iemand zich voelt, zowel lichamelijk als geestelijk. Dan kun je het ook medisch brengen en is iemand hopelijk overtuigd dat 'men' echt het best voor hem of haar wil.
Het aanvullen tot een minimaal fysiek acceptabele bmi dient, afhankelijk van de lichamelijke en geestelijke gesteldheid, steeds opnieuw bekeken te worden; vooral de 'snelheid' van het aankomen en de manier van aankomen, om daarmee steeds waakzaam te blijven of 'men' er goed aan gedaan heeft de ingeslagen weg verder te gaan vervolgen, om lichamelijke en geestelijke schade (zoveel mogelijk) te voorkomen.
Eén maal het bereikte minimale vereiste bmi bereikt, dient aankomen in wezen niet meer verplicht te worden gesteld en mag de 'cliënt te allen tijde het heft (weer) in eigen handen nemen ten aanzien van zijn of haar leven en hoe daarin om te gaan met voeding, vind ik.
Dan kan er worden gepraat hoe het leven van de cliënt zo aangenaam mogelijk (weer) te maken en komt men hopelijk tot inzicht wat of waarom voeding daarin van doen heeft, of hoe het zo gekomen is en hoe er mee om te gaan in de toekomst. Tijd mag daarin geen rol spelen, vind ik. Alles onder druk nu gedaan, komt later tot uiting in bv. wrok dat een cliënt kan voelen over wat hem of haar is aangedaan ten tijde van 'behandeling' of ander ongelukkig zijn en is uiteindelijk een verloren tijdsinspanning geweest en kan een leven voor altijd verwoesten.

M. - Maandag 20 februari 2017 18:53
Ik was al wel bekend met deze studie maar vind het nog steeds erg interessant. Het geeft mij wel een soort motivatie, omdat het laat zien hoe groot de impact van het weinige eten en het ondergewicht is op onze gedachtes. Tijdens een eerder herstel merkte ik ook echt dat ik me mentaal beter voelde op een gezond gewicht en zelfs dat ik niet meer zo'n vertekend lichaamsbeeld had en mezelf dus als slanker zag dan toen ik wel ondergewicht had. Voedsel is gewoon onze brandstof en zonder brandstof werkt het allemaal niet goed. Zolang je lichamelijk niet gezond bent kun je ook mentaal niet gezond zijn, de hersenen zijn immers toch gewoon onderdeel van het lichaam
M - Maandag 20 februari 2017 20:20
Interessant onderzoek!
Hermione - Maandag 20 februari 2017 20:26
Zeker interessant, maar ik vind het wel een heel kleinschalige studie. Weet iemand of hier ooit vervolgonderzoek naar gedaan is? Een studie bij 30 mannen waarbij iemand die het niet vol kan houden (wat bij eetstoornissen natuurlijk ook voorkomt) uit de studie wordt gezet, vind ik niet alleszeggend.
Kim - Maandag 20 februari 2017 21:57
Ik ken de studie en het verklaart voor mij een heleboel van de symptomen. Daarnaast maakt dit onderzoek voor mij een verschil tussen ondergewicht en ondervoeding. Echter, zoals xxVisje zegt: dit is puur lichamelijk en voeding gebruiken als coping mechanisme is letterlijk en figuurlijk andere koek.
Mandy - Maandag 20 februari 2017 22:59
1) Kleinschalige studie, te weinig deelnemers
2) Allemaal mannen, dus geen cyclus, andere hormoonveranderingen, etc.
3) Kortdurend experiment. Een es is een proces van jaren, waarbij ook diverse lichamelijke en geestelijke aanpassingen ontstaan als het lichaam langdurig tekorten opbouwt.
Maar desondanks een waardevol experiment en artikel.
Erna - Dinsdag 21 februari 2017 06:30
Ik vond het bij opnames altijd zo akelig raar dat IEDEREEN hetzelfde soort gedrag vertoonde. (ongeveer ).De lichamelijke reactie op de eetstoornis.
Het maakt het niet makkelijker om eroverheen te komen, maar misschien als je er anders tegenaan gaat kijken, dat het gekke gedoe je eigen "schuld "niet is,dat het je lichaam is die vecht om te overleven, dat je wat meer liefde en compassie voor jezelf op kunt brengen. Cruciaal!

Nota Bene!
Deze mannen vonden het proces om weer te moeten gaan eten de allermoeilijkste fase van het experiment !!!!!
Erna - Dinsdag 21 februari 2017 06:58
Overigens,
Het is niet alleen voor anorexia patiënten belangrijk om deze dingen te weten
Mensen met bulimia zijn vaak ook ondervoed door het purgeren en het compensatie gedrag.

fvdv - Dinsdag 21 februari 2017 11:04
Hele goede blog Scarlet! Dit onderzoek is echt een landmark in het begrijpen van deze ingewikkelde ziekte. Mooi en begrijpelijk uitgewerkt!
Koffie - Dinsdag 21 februari 2017 23:57
En als je wat bent aangekomen om therapie te krijgen,
laat de Ursula je als een blok vallen. Stelletje prutsers.
J - Woensdag 1 maart 2017 16:17
super interessant. Moge iedereen een gezond gewicht bereiken en een voorspoedig herstel process, geloof in jezelf.
Alyssa - Woensdag 27 december 2017 23:04
Ik heb hier echt veel aan. Hoe meer ik mezelf heb uitgehongerd, hoe minder identiteit ik over had. Alles wat van mij was heb ik buiten mezelf gezet en heb ik nog steeds de neiging toe. Nu ik sinds een jaar op een gezond gewicht zit maar nog wel struggle met genoeg eten, komen steeds meer hobby's en positieve (en negatieve) aspecten van MIJN leven terug. Mijn gevoelens waren eerst juist altijd een zwart gat en nu kan ik deze op bewust niveau bekijken (niet als slachtoffer). Wat een goede blog. Wel schrikken van die uitgehongerde mannen btw!
Lieve - Woensdag 17 januari 2018 08:30
Fijn en ook goed geschreven blog.
Je lichaam uit de overlevingsstand halen; dacht lang dat ik eerst mijn mindset moest veranderen zodat ik mentaal sterk genoeg zou zijn om mijn voedingspatroon te (durven) veranderen.
Nu ik een ‘normaal’ voedingspatroon hanteer, lijk ik soms op hol te slaan en het is moeilijk te vatten wat er allemaal met mij gebeurt. Waarom neemt de honger toe als ik sinds lange tijd ‘normaal’ eet? Is het mijn lichaam of mijn geest die moeite heeft met controle? Deze gedachtes en gevoelens kan ik beter hanteren als ik meer over het herstel proces begrijp. Door hierover te lezen en te praten voel ik mij minder machteloos en alleen.
Ik begrijp nu beter mijn gedrag wat niet als ‘mij’ voelt tijdens het herstellen (vallen en opstaan).