Het gaat goed, maar ik wil dood

 

Ik lag in bed, al een tijdje. Buiten hoorde ik gerommel. Het café tegenover mijn huis gaat sluiten. Het is 3 uur geweest. Ik heb nog niet geslapen, ook al ben ik zo moe. Mijn hoofd kan niet meer, maar wil ook niet stoppen met malen. De wereld rust, maar ik kan de slaap niet vatten. 

Ik was genezen, had geen eetstoornis meer. Ik was geheeld, niet meer ziek. Ik kon weer dingen, deed weer dingen. Had plezier. Genoot van het leven. Het gaat goed, maar ik wilde dood. Ik was bang voor de terugval, wanneer zou het weer misgaan? Bang voor het verdriet dat ik nu achter me liet. Bang voor het dal waar ik uit was geklommen, maar zo weer in kon vallen. Bang voor het leven, dat mijn toekomst was.

Ik ben het niet waard om gelukkig te zijn

Ik was er zeker van dat ik dit goeie gevoel niet vast kon houden. Dit geluk was voor mij niet weggelegd. Ik was gewend aan de dalen, maar de ups kende ik niet. Gelukkig zijn voelde onveilig, wilde ik misschien niet kennen, niet leren kennen.

Tijdens mijn depressie ervoer ik dagelijks suïcidale gedachtes. Ze voelden als thuis. Zo herkende ik mijn hoofd. Donker en vol vergif. Na een tijd had ik deze gedachtes zo eigen gemaakt, dat ik ze amper opmerkte. Het voelde als een stofzuiger die continu aanstond. Na een tijdje filter je het weg, ook al is het er nog. Deze gedachtes waren mijn stofzuiger, mijn ruis. Ik wist niet beter meer. Ik had die stofzuiger nodig. Ik kon niet omgaan met die leegte. De leegte die mijn hoofd was.

Op straat zag ik mensen lachen. Samen koffie drinken, hand in hand. Ik was dat niet waard. Ik mocht dat geluk niet kennen. Ook al was ik eetstoornisvrij, de destructieve gedachtes waren nog steeds aanwezig. Het enige waar ik goed in was, was mijzelf nog meer kapot maken.

Deze gevoelens en gedachtes werden het sterkst toen ik geen eetstoornis meer had. Op dat moment was ik zo druk en had ik een focus. Ik had geen ruimte meer om over iets anders na te kunnen denken. Pas toen mijn tijd in de kliniek erop zat, kreeg ik meer ruimte voor andere gedachtes. Ineens had ik tijd om na te denken. Ik zat thuis, droeg niet bij aan de maatschappij. Ik voelde me waardeloos. Iemand als ik mocht niet leven. Ik kostte alleen maar geld.

Het goeie moment

Mijn intensieve therapie traject voor mijn reuma was bijna afgerond. Voor mij was dit een logisch moment om er tussenuit te knijpen. Op een hoogtepunt. Vanaf hier kon ik alleen maar zakken, dat wilde ik voorkomen. Ik wilde niet meer zakken. Ik wilde niet in die leegte vallen. Ik wist dat ik weer pijn ging krijgen. Niet alleen fysiek, maar ik was ervan overtuigd dat mijn hoofd kapot was. Dat ik weer depressief zou worden, weer iets dwangmatigs ging ontwikkelen. Ik moest dit stoppen. En ik wist nog maar één manier.

De keuze

Tijdens één van mijn laatste gesprekken met mijn psycholoog heb ik haar echt toegelaten in mijn hoofd. Mijn hoofd vol vergif. Ik vertelde haar dat juist hoe beter het leek te gaan, hoe sterker de destructieve gedachtes werden. Ik vond het extreem lastig om hier open over te zijn. Ik voelde me een aansteller. Mijn hoofd werkt verkeerd om. Mijn hoofd snapt niet hoe dit werkt, ik snap niet hoe dit werkt. Gek genoeg, nam zij het heel goed op. Ze begreep het. Ik vertelde over mijn angst voor het leven, waarom ik niet gelukkig mocht zijn, mijn verlangen naar de dood. Samen kwamen we erachter dat het mij rust gaf om die keuze achter de hand te houden. Ik hoefde niet dood, dat kon altijd nog. Ook al wist ik ergens dat ik die stap nooit echt zou willen zetten.

Ik kwam erachter dat ik niet dood wilde, mijn angst voor het leven was alleen te groot.

Pas veel later bracht een vriendin dit onderwerp omhoog toen we wat dronken in een café. Ze vertelde hoe haar afstuderen voor haar een moment was om het allemaal te stoppen. Ik schrok, ik was niet de enige. Het gaf mij zoveel herkenning dat ik ervan in de war raakte. Ik ben niet raar. 

Ik schaamde me voor mijn 'kapotte' hoofd. Hierdoor vocht ik deze strijd alleen en leek ik te verliezen. Door andere mensen toe te laten werd deze strijd iets makkelijker. Ik hoefde het niet meer alleen te doen.

Jij hoeft het niet alleen te doen. 

Het gaat goed, maar ik wil dood. Het ging niet goed, niet met mijn hoofd. Vanaf de buitenkant was ik vrolijk, at ik weer die taart die ik voorheen liet liggen, ging ik weer mee naar restaurantjes waar ik maanden niet gezien was. Het ging niet goed. Ik wilde het alleen niet toegeven. 

 

Ben jij bang voor het leven?

 

Is dit herkenbaar voor jou? Lees dan ook deze blog.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Angel - Woensdag 27 maart 2019 19:18
Wat herkenbaar en verdrietig, fijn dat deze blog geschreven is want hier mag meer openheid over komen. Knap dat je je zo kwetsbaar opstelt
Vlinder - Woensdag 27 maart 2019 19:30
Thx Lonneke, deze blog was net wat ik nodig had om dat laatste kwartje te laten vallen wat de laatste 2 maanden vast hing in mijn systeem.
R - Woensdag 27 maart 2019 20:00

Bedankt voor deze blog.. precies wat ik nodig had. Ik ben dus niet alleen, met een kapot hoofd. Kippenvel en tranen.
Iris - Woensdag 27 maart 2019 20:01
Dit is zo herkenbaar voor mij. Bedankt voor je openheid Lonneke!
Miepke - Woensdag 27 maart 2019 20:21
Je verwoordt diepe gevoelens die ik ook ervaar. De dood als nooduitgang. Ik hoop het nog eens los te kunnen laten.
Marleen - Woensdag 27 maart 2019 20:36
Zeer herkenbaar de destructieve gedachten. Bij mijn werd het ook veel heftiger toen ik mijn eetstoornis niet meer had.
X0X - Woensdag 27 maart 2019 20:38
Dit had zo mijn stuk kunnen zijn.. erg herkenbaar. Heel mooi geschreven. Bedankt voor deze blog! ♡
Sanne - Woensdag 27 maart 2019 20:51
Heel erg bedankt voor deze blog Lonneke, het komt op precies het goede moment. Dit is zo herkenbaar, en door deze blog heb ik ook meer zelfinzicht gekregen. Mooie woorden, verdrietig onderwerp. Echt een hele fijne blog om te lezen, al is het onderwerp niet fijn natuurlijk. Openheid over dit onderwerp is wel heel belangrijk (ben ik van mening). Dankjewel voor deze blog ♥
DepriAspie - Woensdag 27 maart 2019 21:21
ook voor mij herkenbaar; bang voor het leven, een leven dat toch elk dag vechten is....
sabien6 - Woensdag 27 maart 2019 21:33
dankje lonneke, mooi dat je dit mee opentrekt door te schrijven
honey - Donderdag 28 maart 2019 01:27
Heel erg herkenbaar... zo fijn om hier voor mezelf zo via jou blog eens woorden aan te kunnen geven en te erkennen dat ik dit ook zo voel, dankjewel
Anoniempje - Donderdag 28 maart 2019 08:56
Wat een onwijs mooi geschreven blog! Echt heel erg fijn de (h)erkenning te lezen!
dankjewel Lonneke, echt ♥
Sofia - Donderdag 28 maart 2019 14:57
Dankjewel!
Jess - Donderdag 28 maart 2019 19:26
Wat ik wel gek vind, misschien ligt het aan mij, dat je dit in een van je laatste gesprekken besprak. Hoe ben je hier uit gekomen zonder therapie, is meer concreet mijn vraag.
its-like-an-avalanche - Donderdag 28 maart 2019 19:27
"Ik kwam erachter dat ik niet dood wilde, mijn angst voor het leven was alleen te groot."

Dit.. zo erg. Ik merk heel gek ofzo steeds vaker dat doodgaan echt de enige oplossing lijkt. Ik ben nog jong. Maar heb al zoveel therapie gehad, ben voor mijn gevoel veel verder dan leeftijdsgenoten. Kan beter overweg met volwassenen. Echter voelt dat ook niet oké..

Ik voel de behoefte niet om te bereiken wat zij hebben.
Alles is nu al zo lang zo'n strijd. En ik wil het niet meer.

Ik weet alleen niet hoe ik moet opgeven. Hoe ik moet stoppen met vechten.
Ik weet niet meer of het soms echt goed gaat, of dat ik het perfecte plaatje wil laten zien aan de buitenwereld.
Dragonfly1991 - Donderdag 28 maart 2019 21:13
Ik heb meerdere keren overwogen om deze te lezen.. Maar ik durfde niet. Juist bang voor de herkenning. M'n man was zo lief het met me mee te lezen.

Je schrijft zo mooi Lonneke, echt prachtig. Ik vind er steun in, kracht..

Het is wat je zegt.. De vlucht voor het leven.. Zo dankbaar dat ik nooit tot handelen ben gekomen. En dan praat ik niet over nu, maar over lang geleden.. Want het wordt beter.

En nu is het ook nog zwaar, maar ik had dit niet willen missen.
ikkuh1985 - Donderdag 28 maart 2019 22:19
Mooi geschreven en erg herkenbaar!