Onze aha-momentjes in herstel

We krijgen vaak de vraag wanneer bij ons de knop omging om voor herstel te gaan. Wat zorgde voor dat belangrijke kantelpunt? Meestal hebben we daar geen duidelijk antwoord op, omdat het nooit één moment was dat voor herstel zorgde. Het waren verschillende momenten, verschillende kantelpunten en verschillende gedachtes die uiteindelijk bij elkaar zorgden voor een verschil. Tijdens ons herstel hebben we diverse aha-momenten beleefd en zijn bepaalde gedachten belangrijk geweest om te blijven herhalen. We delen deze momenten graag met je, in de hoop dat het ook jou verder kan helpen.

De aha-momenten van Daphne

‘Het hoeft niet’

Voor mij persoon was het een enorm belangrijk moment dat mijn behandelaar tegen mij zei: “Het hoeft niet, hoor.” Ik sloeg stijl achterover en was bijna een beetje boos en beledigd. Hoezo het hoeft niet!? In een eetstoornis ben je misschien geneigd je eigen strijd te ontkennen, maar voelt het ook alsof anderen je niet serieus nemen. Een constant gevecht kan dat zijn. In plaats van dat mijn behandelaar mij niet serieus nam met deze uitsprak, gaf hij mij mijn eigen verantwoordelijkheid terug. Ik hoefde voor niemand te herstellen als ik het niet wilde en perse die eetstoornis vast wilde blijven houden, was ik daar vrij in. Vanaf het moment dat je niet ‘moet’ maar wel ‘mag’, kom je bij dat waar jij het voor wilt doen. Vaak heb ik deze gedachte voor mezelf herhaald, om mezelf te laten voelen waar ik het voor wilde doen. Want niet herstellen, voelde dan eigenlijk ook wel heel eng… 

‘Wat is een boterham op een mensenleven?’

In deze video refereert Irene ook aan een gedachte die ik zelf vaak had door te zeggen: wat is nou een koekje op een mensenleven? Er waren wel eens momenten dat ik in de keuken mijn tranen weg moest slikken om een boterham of om bepaald beleg dat er die dag niet was. Logisch dat je eetstoornis je in een tunnelvisie kan trekken; alles draait om eten en je slaat door tot in de details. Daar trek je jezelf niet makkelijk van los. Deze uitspraak, deze vraag aan mezelf, kon mij wel helpen om dagelijks te relativeren. Ja, ik mocht die boterham best een ding vinden, maar staat dat echt in verhouding tot mijn leven en mijn toekomst? Wil ik dat die boterham ook echt het allerbelangrijkste blijft en groter voelt dan alle andere dingen die ik op een dag kan meemaken? Zo niet, dan kon ik hem vaak maar beter gewoon opeten en verder gaan met mijn dag. 

De aha-momenten van Irene

‘Het maakt niet meer uit, dan maar eetbui.’ Nee, het maakt altijd uit!

Misschien herken je deze gedachte wel. Je hebt afgeweken van je plan. Iets te veel gegeten of een stuk meer gegeten dan je voor ogen had. Nu maakt het niet meer uit, nu kan ik net zo goed een eetbui hebben. Deze gedachte heb ik zo ontzettend vaak gehad. Er zit natuurlijk wel meer achter dan dat het niet meer uitmaakt, want het maakt je alles uit, die eetbui. De eetbui die ook een functie heeft en naast ontzettend naar waarschijnlijk ook een enorme opluchting is – al is het met alle gevolgen van dien. Maar het maakt dus wél uit. Niet alleen het hebben van die eetbui, maar vooral het niet hebben van die eetbui. Dat was echt een aha-momentje voor mij. Ik voel me echt anders als ik de eetbui niet heb laten escaleren. Als ik het heb gehouden bij ‘voor m’n gevoel iets te veel eten’ en zelfs als ik een eetbui halverwege stopte. Dat maakt niet alleen in verschil in wat je letterlijk eet, maar ook in hoe je je voelt.  

‘Liever drie mensen die van je houden om wie je bent, dan honderd mensen die van je houden om wie je niet bent.’

Het is een klassieker misschien, maar voor mij ontzettend waardevol. Ik kende de uitspraak wel, maar ik weet nog goed dat ik het ook begon te voelen. Je kan het gewoon niet voor iedereen goed doen en dat hoeft ook niet. Overigens betekent dat ook niet dat je het voor iedereen fout doet. De meeste mensen zullen gewoon iets neutraals over je denken of iets overwegend positiefs, maar niet iets diepgaands. Je hoeft ook niet met iedereen te connecten. Tenzij je dat leuk vindt natuurlijk. Sommige mensen halen daar energie uit. Ik zelf niet zo. Ik vond vaak dat ik extraverter moest zijn omdat ik anders niet leuk of gezellig was. Dat ik anders niet mee zou tellen en zelfs buiten de boot zou vallen. Maar ik ben nu eenmaal wat introverter en dat is helemaal niet ongezellig. De mensen met wie ik klik, heb ik het super gezellig mee en daar voel ik me bij op mijn gemak. Ik kan daar echt mezelf zijn en dat is me heel veel waard. Veel meer dan honderd mensen bij wie ik de schijn op zou moeten houden, mezelf nooit leuk genoeg bij zou voelen en steeds voor over mijn grenzen moest gaan. 

De aha-momenten van Lonneke

‘Er is een reden dat ik het lastig heb.’

Dit lijkt geen helpend besef, maar toch heeft deze gedachte me vaak geholpen. Tijdens mijn behandeling, ervoer ik suïcidale gedachtes. Ervaar jij dit ook? Weet dat je altijd terecht kunt bij 113 Zelfmoordpreventie. Dat was heel zwaar, ook om dit uit te spreken. Ik schaamde me enorm. Ik vertelde over de scenario’s in mijn hoofd en ik weet nog hoe ik schrok toen mijn psychologe zei: “Nou, dan doe je dat toch? Wat houdt je tegen?” Ik begreep er niets van. Moest ze me niet weerhouden van destructieve gedragingen? Maar langzaam begon het te dagen. Er was een reden dat ik in therapie zat, dat ik bleef vechten. Ik wilde namelijk niet dood. Ik wilde ook geen eetstoornis meer. Ik wist alleen zelf niet hoe ik het op moest lossen. Ik had veel om voor te leven, dat zag ik wel. Alleen vond ik het op de momenten dat ik het zwaar had, lastig om dit te blijven zien. Dit besef heeft me geholpen om – juist tijdens die moeilijke momenten – te realiseren wat me op de been hield. 

‘Ik kan altijd terug.’

Hiernaast gaf de gedachte ‘ik kan altijd terug’ me veel rust. Het idee dat ik altijd weer terug kon vallen op mijn eetstoornis zorgde er juist voor dat ik stappen kon zetten in mijn herstel, hoe gek dat ook kan klinken. Ik kon herstellen en wanneer dit me toch niet beviel, kon ik gewoon weer mijn ‘oude’ leven oppakken. Juist door mezelf toe te staan terug te vallen, gaf ik mezelf meer ruimte om vooruit te kijken en door te pakken. Uiteindelijk leerde ik het gevoel van herstellen te omarmen, juist omdat ik het op deze manier durfde te proberen.

Wat is jouw aha-moment geweest?


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

Daphne

Geschreven door Daphne

Reacties

33 reacties op “Onze aha-momentjes in herstel”

  1. Waarom zou ik dit lichaam willen behouden als ik hiermee eigenlijk gevangen / vast zit in mijn eigen hoofd / eetpatroon? Het voelde als een gevangenis.
    Is het niet veel fijner om een lichaam te hebben waarmee ik ook vrij ben in mijn hoofd / eetpatroon, ik vrij kan zijn?
    Wrs kan ik dan pas echt blij zijn en gelukkig zijn.

  2. Misschien heel cheesy, maar ik had ineens zo’n ‘klik-moment’ in een liedje van Damien Rice: ‘its not hard to grow When you know that you’ll just dont know’. Die voelde ik toen ineens zo en raakte voor mij zo een kern van waar ik op dat moment in mijn herstel tegenaan liep: ik wilde niet door zonder te weten wat het me zou opleveren, maar het moment dat je dat weet, komt pas als je er vrede mee sluit geen controle over je toekomst te hebben en het daarom maar een kans te geven. Daar zit groei in. Ik heb die tekst echt regelmatig naar mezelf herhaald. En ook ‘november rain’ heeft zo’n effect gehad op mij. Dat ik me realiseerde hoe alleen ik alles droeg en hoe me dat in de weg zat.

  3. Nog geen knop om hier maar af en toe kom ik nog wel bij mijn gezonde ik: dat ik wil leven zonder mijn voldoening te halen uit koken/bakken/wel of niet eten en wat dan wel of juist niet. Dat het zo’n leeg leven is en dat mijn es meer afpakt dan mij oplvert. En nu de realisatie dat de functie die het ooit had er nu niet meer is en dat het nu meer gewoonte is

  4. Ik vind die ‘dan doe je het toch’ wel triggerend om te lezen. Ik begrijp waarom het er staat, en zo las ik hem eerst ook, maar daarna is het een stem in mijn hoofd geworden. Gevaarlijk stukje voor mensen die op dit moment met zulke gevoelens kampen.

    1. Ik vind dit ook erg heftig om te lezen. Fijn dat het jou uiteindelijk geholpen heeft, Lonneke, en ik ken de context niet waarin dit tegen je is gezegd, maar als ik dit op dit moment te horen zou krijgen zou het toch verkeerd aflopen vermoed ik. Nogal een uitspraak van een hulpverlener…

      1. Ik begrijp echt waarom het is gezegd. Maar dat zegt een behandelaar alleen als zij/hij weet dat het geschikt is voor de client. Het risico van deze blog is dat het meer cliënten bereikt, en dus ook cliënten waar dit niet tegen gezegd moet worden.

        Ik kan nu denken: zelfs een psycholoog zegt: dan doe je het toch? De context wordt weggefilterd. En dat kan gevolgen hebben.

        Voorzichtigheid geboden

        1. Ik denk dat de manier en de toon waarop het gezegd wordt heel belangrijk is hier in. Ik zie het zo voor me dat het wordt gezegd om je negatieve gedachten uit te dagen. Dit werkt denk ik wel alleen als je een goede band hebt met je therapeut/psycholoog.

  5. Bij mij ging de knop om toen de psychologe waar ik vorig jaar kwam tegen me zei dat ik meer hulp nodig had, terwijl ik iedere keer zei dat het niet zo erg was. Bleef zei maar zeggen dat het wel erg was, en dat ik echt gespecialiseerde hulp nodig had, toen zijn we samen op zoek gegaan en kwam zij met Novarum aan mdat ze vond dat de behandelmethode het beste bij me zou passen, ik ben er helemaal voor gegaan, met resultaat en merk nu dat de eetstoornis me echt niet gelukkig maakte.

  6. Bij mij ging de knop om in het programma “Beleef” van Human Concern. Door langere tijd uit mijn systeem te zijn geweest, kreeg ik weer oog voor m’n echte zelf.

  7. Deze uitspraak helpt mij erg:
    "De angst om om herstellen is groot, maar de angst dat ik altijd op deze manier (dus met een eetstoornis) moet leven, is nog groter.

  8. Bij mij viel het kwartje (een paar weken) na de vraag: Wat heb je nodig? Ik dacht altijd alleen maar aan wat anderen van mij verwachten, wat ik van mezelf moest en liep daarin telkens tegen dezelfde muur. Stilstaan bij wat ik nodig heb (en dat is niet mijn eetstoornis) helpt me nu met het zetten van stappen die ik nooit eerder heb durven nemen. Het is spannend maar ik voel dat ik meer respect heb voor mezelf en mijn gevoel dan in alle jaren aanklooien (in therapie) hiervoor. Het helpt mij nu juist heel erg om te denken: ik hoef niet terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *