Hoor ik bij de jongens of bij de meisjes?

Toen ik op de basisschool zat, deden we in de pauze vaak spelletjes: tikkertje, verstoppertje of we gingen voetballen. Vaak deden we dan ‘jongens tegen de meisjes’ – ik wist echter niet goed waar ik bij hoorde, of waar ik bij wilde horen. Elke dag koos ik een ander team, tot frustratie van mijn klasgenootjes. Vaak kreeg ik vragen die ik zelf niet kon beantwoorden. Ik snapte mezelf niet; waarom deed ik zo moeilijk? Achteraf vielen alle puzzelstukjes op zijn plek.

Al eerder schreef ik blogs over mijn transitie van vrouw naar man maar in deze blog ga ik verder in op het opgroeien terwijl je niet weet wie je bent, je zou het identiteitsverwarring kunnen noemen.

Martin was in 2022 gastblogger bij Proud2Bme. Hij blogde onder andere over genderdysforie, zijn transitie, mantelzorger zijn en zijn eetstoornis. Wil je meer lezen van Martin? Dat kan via de tag ‘Martin blogt‘. Wil je zijn voorstelblog (nogmaals) lezen? Die vind je hier.

CC Darina Belonogova

Wie ik was

Als ik mezelf als klein kind zou moeten omschrijven, dan zou het zijn ‘een jongetje met lang haar’. Ik droeg jongenskleding, speelde met auto’s en zat op karate. Het enige wat ik absoluut niet wilde, was kort haar. Ik vond mijn lange haar mooi, vond het fijn. Ik kon me erachter verstoppen als dat nodig was. Het voelde veilig.

Hoe mijn omgeving toentertijd op mij reageerde, weet ik niet meer. Wel weet ik nog dat mijn ouders me gewoon mijn gang lieten gaan. Toen ik echter daadwerkelijk in (sociale en medische) transitie ging, werd ik me een stuk bewuster van mijn omgeving en hun reacties.

Ik ben opgegroeid in een relatief klein dorp in Overijssel. Mijn ouders hebben allebei op het platteland gewoond en praten met een dialect. De pubers hier gaan niet naar grote feesten, maar gaan drinken in een ‘keet’. Heel lang vond ik het niet fijn om hier te wonen en heb ik gezegd dat ik, als ik oud genoeg was, naar de stad zou vertrekken. Ik vond het vervelend dat iedereen hier elkaar kent en dat je raar wordt aangekeken als je ‘anders’ bent. Ik had het gevoel dat iedereen een oordeel over me had, dat ze me gek vonden, raar.

Wie ik nu ben

Inmiddels ben ik een aantal jaar verder, is mijn transitie (zo goed als) afgerond en denk ik er een beetje anders over. Ik vind het nog steeds lastig dat, voor mijn gevoel, iedereen in het dorp mij kent en dat ik bekend sta als ‘die transgender met problemen’. Ik laat me er echter niet meer door beïnvloeden. Ik zou er nu ook niet meer aan moeten denken om in een drukke stad te wonen, omdat ik de rust van het dorp zo kan waarderen. Ik voel me hier veilig, ook al ben ik misschien ‘anders’ dan de meeste leeftijdsgenootjes.

Zo interesseren drank en drugs mij nog steeds niet, ben ik behoorlijk introvert en lig ik het liefste om 10 uur ’s avonds in mijn bed omdat ik moe ben; en dat is oké. Het klinkt cliché maar iedereen is anders, heeft andere interesses en behoeftes. En als jij geen zin hebt om de standaard-student uit te hangen en bier te drinken: doe dat dan niet.

Momenteel heb ik niet veel vrienden hier in de buurt wonen en ook dat vind ik prima. Ik ben slecht in het onderhouden van vriendschappen en de vrienden die nu dicht bij me staan die begrijpen dat. Ook heb ik veel behoefte aan tijd voor mezelf. Tijd om tot rust te komen, op te laden. Bij vriendschappen gaat het (in mijn mening tenminste) om kwaliteit, niet om kwantiteit.

Last but not least: het dorp waar ik woon kan ik inmiddels meer waarderen, maar ik ga het wel verlaten. Ik sta op het punt om te gaan verhuizen, op mezelf te gaan wonen. Niet in de stad, maar opnieuw in een dorp. Een dorp waar het nog rustiger is dan waar ik nu woon. Waar niemand me kent. Anoniem. Ik kijk er enorm naar uit, maar vind het ook heel spannend.

Wordt vervolgd!

Deze blog kwam online in 2022.


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen en zijn er dagelijkse chats (de agenda vind je hier). Ook kun je starten met fEATback, een online zelfhulpprogramma. Wij staan voor je klaar.

Gastauteur

Geschreven door Gastauteur

Deze blog is geschreven door een gastauteur Je bent altijd welkom om een gastblog in te sturen. Meer informatie lees je op deze pagina

Reacties

3 reacties op “Hoor ik bij de jongens of bij de meisjes?”

  1. Ik vind dat je in je blogs mooi laat zien hoe je je weg probeert te vinden in de struggles.
    Ik herken je verhalen heel erg op het gebied van " buiten de lijntjes kleuren" zoals je het zelf noemt, ik noem het vaak weinig aansluiting hebben met de context of niet in de context passen. Ik herken ook de twijfels, de zoektocht, het niet weten en de gevoelsintensiteit die hier bij hoort.
    Ik herken me minder in de specifieke thema’s waar je over schrijft, maar ik denk zeker dat dit voor anderen wel waardevol kan zijn. Maar ik vroeg me af of je misschien ook een keer een meer algemene blog zou kunnen schrijven over het leven in een systeem waarin je je niet zo thuis voelt of waarin je niet in een hokje past, het zoeken en de emotionele intensiteit die hierbij hoort.

    Alvast heel veel succes / moed voor het op jezelf gaan wonen. Ik hoop dat je je plekje gaat vinden!

  2. Wie deed er “jongens ♂️🚹 tegen de meisjes ♀️🚺”?
    En hoe doe je dat met tikkertje? Is het niet; de tikker “tegen” iedereen die niet de tikker is?
    Met voetballen deden wij altijd; de twee beste voetballers mochten beiden hun eigen team samenstellen, dan deden wij een coin-toss wie er als eerste mocht kiezen, en dan werdt er vervolgens om-beurten gekozen. Meestal waren het (met voetballen) overwegend jongens, maar meisjes die mee wilden doen, waren (vanzelfsprekend) ook gewoon welkom.
    Wij hielden ons nooit zo erg bezig met “wie waar bij hoorde”, maar meer met capaciteiten en eerlijke verhoudingen. Klinkt zo logisch en natuurlijk, niet?

    Verder staat iedereen vrij om een ander ZOWEL te accepteren als af te keuren op persoonlijke basis, los van de grotere groep waar je al dan niet bij hoort (free/voluntary association).
    Het punt is niet waar je bij hoort, maar “wat” je bent, en waar je in mee kan gaan.
    Er is geen reden waarom je niet met mensen van het andere geslacht mee zou kunnen doen, tenzij zij daar bezwaar tegen maken.
    En die bezwaren worden over het algemeen (naar mijn mening terecht) het meeste toegekend aan vrouwen. Er zijn veel redenen te bedenken waarom vrouwen beschermd zouden moeten worden tegen mannen, andersom heb ik niet echt een voorbeeld voor handen…

    Je kunt niet veranderen “wat” je bent, je bent wat je bent, en waarom zou je moeten veranderen om jezelf te worden? Je kan groeien/jezelf ontwikkelen, en jezelf beter leren begrijpen en uitdrukken, maar als er niets fundamenteels is wat bepaald of iets mannelijk of vrouwelijk is, waarom zou je dan moeten veranderen om iets anders te worden dan wat je bent, terwijl je dat eigenlijk al bent, en het tegelijkertijd niet uit maakt, omdat er eigenlijk geen fundamenteel verschil is? 😵‍💫

    Buiten (of naast) het fundamentele verschil is er aan beide kanten een spectrum, en op (de uitersten van) dat spectrum kunnen er (op sommige vlakken) meer overeenkomsten zijn met mensen van het andere spectrum, dan binnen je eigen spectrum.
    Dit was voorheen nooit een probleem (in ieder geval niet op de manier als dat het er tegenwoordig van gemaakt wordt), en het helpt niet om situaties uit het verleden te vergelijken met de huidige situatie zonder de context daar in mee te nemen, of te doen alsof er sindsdien geen substantiële veranderingen hebben plaatsgevonden…
    Vanzelfsprekend is het lastiger aan de buitenkant/uitersten van een spectrum, dan meer naar het midden van een spectrum.
    Net zoals het (in sommige situaties) lastiger is om langer of korter te zijn.
    En is het “eerlijk” dat sommige mensen langer en anderen korter zijn?
    Over “eerlijkheid” spreek je wanneer je het hebt over situaties en omstandigheden (binnen een bepaalde context) die door mensen worden gecreëerd.
    Voor de rest is iedereen inderdaad “anders”, en moet je van daaruit roeien met de riemen die je hebt.
    Ik snap niet hoe je kunt claimen dat je “anders” bent, geaccepteerd wilt worden als “anders zijnde”, en vervolgens behandeld wilt worden alsof je niet anders bent… 😵‍💫

    Ik gun het iedereen om gelukkig te zijn en een manier te vinden om zichzelf te uiten, begrijpen en accepteren.
    Ik denk dat de meest successvolle manier is om zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven, ook al kan het even duren voordat je die gevonden hebt, begrijpt en accepteert.
    Ik denk niet dat het er wat toe doet wat voor kleding je draagt, hoe lang je haar is, met welk speelgoed je speelt, welke activiteiten jouw persoonlijke voorkeur hebben, of het geslacht van de mensen waarmee jij je liever associëert, zolang dat op wederzijdse vrijwillige basis gebeurt, en niet om te provoceren.
    Ik denk dat het onnodig lastig, als niet onmogelijk, wordt als we niet tot een eerlijke gedeelde interpretatie van bepaalde aspecten van de realiteit kunnen komen, of anderen daartoe proberen te dwingen.
    Hokjes zijn voor toiletten en kleedkamers 🚻…
    ☮️✌🏻❤️

  3. CONTEXT – PERSPECTIVE – HINDSIGHT

    “Man proceeds in the fog. But when he looks back to judge people of the past, he sees no fog on their path. From his present, which was their faraway future, their path looks perfectly clear to him; good visibility all the way. Looking back, he sees the path, he sees the people proceeding, he sees their mistakes, but not the fog.”

    -Milan Kundera “Testaments Betrayed: An Essay in Nine Parts” (1993)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *