Geen reden voor mijn eetstoornis?

Eén van de onderdelen van de meeste therapieën is het opzoek gaan naar de oorzaken van je eetstoornis. Maar wat als er geen reden is voor mijn eetstoornis? Een eetstoornis ontstaat toch niet zomaar? Je vernietigt jezelf niet zomaar. Er moet dus een reden zijn waarom je jezelf slecht bent gaan behandelen en waarom je dus in de ellende van een eetstoornis bent beland. Ik heb veel verschillende vormen van therapie gehad. En overal ben ik, samen met mijn behandelaren en ouders, opzoek gegaan naar de oorzaak.

Een vorm van therapie die ik heb gehad is groepstherapie. Tijdens groepstherapie zijn ik en mijn groepsgenoten opzoek gegaan naar de oorzaak van onze eetstoornis. Hier hoorde ik de verhalen van andere meiden en jongens aan. Mijn groepsgenoten hadden de meest heftige dingen meegemaakt. Gescheiden ouders, overleden ouders, misbruik, pesterijen, huiselijk geweld, zelfmoord in omgeving en ga zo maar door. Al deze heftige gebeurtenissen speelden bij mijn groepsgenoten een grote rol in het ontstaan van de eetstoornis of ander destructief gedrag.

De eetstoornis gaf hen houvast, controle en verdoofde. Hierdoor hoefden zij niet meer te dealen met alle emoties en gevoelens die kwamen kijken die heftige gebeurtenissen en legden zij de aandacht ergens anders op: eten. Terwijl ik al deze verhalen aanhoorde, ontstond er bij mij een intens groot schaamtegevoel. En door de jaren heen werd dit schaamtegevoel alleen maar groter. Zulk soort extreem heftige gebeurtenissen had ik toen nooit meegemaakt. Mijn ouders leefden nog en waren gelukkig samen, ik kwam uit een warm en liefdevol gezin, ik ben vroeger nooit gepest en had nog nooit een sterftegeval in mijn omgeving meegemaakt. En toch had ook ik een eetstoornis en ging het niet goed met mij.

Dit had als gevolg dat ik niks van mezelf durfde te laten horen tijdens groepstherapie. Ik zat er maar en luisterde naar de verhalen van anderen, hopend dat ze niks aan mij zouden vragen. Ik vond mezelf nog minder waard en cijferde mezelf weg. Ik hoorde niet in therapie, dat verdiende ik ook helemaal niet. Ik stelde me gewoon aan. Andere mensen hadden de hulp veel harder nodig. Doordat ik niet over mijn gevoelens sprak, werd mijn eetstoornis erger en erger.

Zoals ik al zei ben ik lang opzoek gegaan naar oorzaken in het verleden die ervoor hebben gezorgd dat ik een eetstoornis ontwikkelde. De beste psychologen zochten mee, maar we leken nooit echt iets te vinden. Er was geen duidelijke situatie of patroon te vinden in het verleden die mijn eetstoornis getriggerd zou kunnen hebben. En als zelfs psychologen en behandelaren het niet begrepen, hoe moest ik het dan ooit zelf gaan begrijpen?

Na een hoop behandelingen zonder resultaat, kwam ik in contact met een therapeut die een andere manier van werken had. Opnieuw kwam ik in een groep terecht met lotgenoten, maar uiteindelijk was dit anders. Voor het eerst werd er geaccepteerd dat er bij mij geen duidelijke oorzaak is geweest in het verleden. Iets in mijn leven is zo gelopen waardoor ik een ontzettend laag zelfbeeld ontwikkelde, niet meer gelukkig was met mezelf en ineens extreem hoge eisen aan mezelf ging stellen. Zoals mijn therapeut toen ook zei:  

“Wie in godsnaam ben jij? Jij hebt geen enkel idee wie je bent, je weet niet wat goed voor je is, je hebt geen idee wat je verdient. Jouw eetstoornis is daarom ook een vorm van afstraffen en je bent hier maar je identiteit aan gaan verlenen. Soms zijn dingen gewoon zo en is er geen oorzaak. Als jouw leven een huis zou zijn, dan staat de boel bij jou in de fik. We gaan eerst blussen en misschien komen we er dan ooit achter waarom het huis in de fik is gegaan, maar voor nu is dat niet belangrijk”. 

Dit was voor mij echt een verademing. Zoals ik al zei werd er ineens geaccepteerd dat het bij mij zo is gelopen als dat het is gelopen. We zijn toen gestopt met zoeken en ook in gesprekken met mijn ouders werd er gestopt met zoeken naar patronen in het verleden.

Mijn therapeut (die zelf in het verleden te maken heeft gehad met verslavingen) vertelde dat hij, en een hoop andere verslaafden, ‘een stel ‘demonen’ in zich hebben die hebben die hen om zeep willen helpen’. Iets van binnen wilde hen kapot maken. En ik heb die ‘demonen’ ook. Ik heb iets destructiefs in mij waardoor mijn eetstoornis stand kon houden. Mijn eetstoornis was voor mij ook een manier om mezelf pijn te doen en mezelf af te straffen, zonder dat dit een oorzaak had. Deze manier van kijken naar mezelf en mijn eetstoornis gaf mij toen rust en acceptatie. Ik ben blijkbaar zo en ik heb iets in mij waardoor ik mezelf het slechtste toe kan wensen.

Dit heeft allemaal niks met mijn verleden of mijn omgeving te maken, maar het komt puur en alleen vanuit mijzelf. En als dat zo is, dan ben ook ik de enige die echt iets zal moeten en ook kunnen veranderen aan de situatie. Dan zal ík ertegen moeten vechten en dingen in mijn leven moeten veranderen en niet bijvoorbeeld mijn ouders. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel werd hierdoor groter en groter. En tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar voor dit inzicht, omdat het mij heeft gebracht tot waar ik nu sta: zonder eetstoornis, bewust van ‘demonen’ maar met veel aandacht en liefde voor mezelf.

Hoe is dat bij jou? Herken jij dit?

Fotografie: Carmela Nava en withbeautiful

Danique

Geschreven door Danique

Reacties

11 reacties op “Geen reden voor mijn eetstoornis?”

  1. Mooi geschreven! Zou mijn verhaal kunnen zijn, alles wat je schrijft is zó herkenbaar.

  2. Wauw wat fijn om dit te lezen, zelf vind ik het eng om in therapie te gaan, omdat ik ook nooit iets heftigs heb meegemaakt wat ik kan aanwijzen als oorzaak van mijn problemen… Fijn dat ik niet de enige ben

  3. Mooi verhaal! Dank je

  4. Mooi verhaal! Ik had hetzelfde. Nu, 10 jaar later blijkt het waarschijnlijk te komen door ADHD die nu pas is ontdekt omdat ik slim genoeg was om de basisschool en middelbare school te halen ondanks mijn concentratieproblemen. Maar die innerlijke onrust ging zich uiten in niet eten, en later in vreetbuien. Soms liggen oorzaken veel dieper en heeft het niks te maken met dingen die je in het verleden hebt meegemaakt. Een eetstoornis is een ziekte en het kan iedereen overkomen dus er is geen reden voor schaamte! Liefs

  5. Het kan ook met autisme te maken hebben

  6. Herkenbaar! Ik had ook geen heftige dingen meegemaakt die de oorzaak van mijn eetstoornis zouden kunnen zijn. Later is bij mij een persoonlijkheidsstoornis vastgesteld en blijken het dus ook factoren binnen in mij (niet kunnen omgaan met intense emoties, hoge eisen, perfectionisme etc) te zijn die zorgen dat ik de eetstoornis inzet als copingsstrategie. Juist dit inzicht zorgt dat ik nu weet waar ik op moet letten om te zorgen dat ik niet terugval in mijn eetstoornis

  7. Heel erg herkenbaar, ook het bijbehorende schuldgevoel, en het gevoel wel heel erg gestoord te zijn dat je zo ziek wordt, zonder aanwijsbare reden. Wat mij ook hielp, was om te accepteren dat ik ook bepaalde eigenschappen heb, die de kans op destructief gedrag vergroten. Ik ben heel erg gevoelig en stel hele hoge eisen, ben altijd angstig geweest.. hoe dat kan? Aanleg denk ik.. Ik ben ook veel te vroeg geboren, dus ik heb in het begin van mijn leven heel erg veel stress ervaren. Dat kan ik me nu natuurlijk absoluut niet meer herinneren, maar wie weet hebben dat soort dingen ook invloed gehad! Dat kan je nooit weten.. Ik vind het ook fijner om stil te staan bij hoe ik mij NU voel en wat ik NU nodig heb.

  8. Ik had wel “aanwijsbare “redenen.
    Feit is dat aks je ondervoed raak door diëten en dergelijke de symptomen die erbij horen vanzelf ontstaan. Gewoon door gebrek aan stoffen. Hebben jullie dan niet van het onderzoek met de vrijwillige mannen het Minnesota Starvation Experiment “gehoord?
    Je kunt soms in het verleden zitten turen, maar de oplossing ligt toch vaak hier en nu.

  9. Het is ‘fijn’ om te weten dat ik niet de enige ben.. de stap naar hulp is te groot, want: waarover valt te praten? Ik heb geen ‘ernstige’ dingen meegemaakt. Ik heb het gevoel dat ik me aanstel, en het alleen maar doe voor de aandacht, niet dat iemand het weet. Maar toch..

  10. Mooi verhaal. En herkenbaar. Toch kwam ik erachter via familie opstellingen dat de oorzaak toch te vinden was uit mijn opvoeding. Iets wat ik nooit gedacht had omdat ik net als jou liefdevol ben opgevoed door ouders die nog altijd samen zijn.
    Wellicht een tip voor jou of anderen, familie opstellingen hebben voor mij echt heel helend gewerkt.

  11. Zo herkenbaar. In onze familie zit Obesitas. Velen ervaren een flinke trek naar eten. En het kost veel doorzettingsvermogen om niet meer te eten dan gezond is. Ik ben erachter gekomen dat dit inderdaad demonen zijn die ons steeds het gevoel geven honger te hebben. Maar gelukkig is daar wel een geweldige oplossing voor. Je kunt hier helemaal vanaf komen, in plaats van mee leren leven.
    Jezus en zijn discipelen genazen zieken en dreven demonen uit. En Jezus is nog steeds hetzelfde, zijn volgelingen hebben nog steeds deze opdracht.
    Vanaf de dag dat de demonen uit me gestuurd zijn heb ik totaal geen drang meer om te eten. Zo geweldig! Eindelijk voel ik me geen slaaf meer van eten. Mocht je geen christenen kennen die zieken genezen en demonen uitdrijven, neem dan contact op met House of Miracles church.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *