Zie mij voor vol aan

 

Zie mij voor vol aan. Niet te vol. Als volwaardig mens. Op halfvolle kracht. Ik wil dat je weet dat het niet goed met me gaat. Ik wil dat je de ernst van mijn problemen beoordeelt op basis van wat ik je vertel. Dat ik net zo belangrijk voor je ben als ik 10 kilo meer of minder weeg. Mijn pijn staat los van mijn gewicht. Het is enkel een uitingsvorm. Anorexia, boulimia, eetstoornis NAO of eetbuistoornis. Ik ben niet jouw diagnose. Ik ben geen eetstoornis. Ik ben een mens, net als jij en ieder ander. Alleen ben ik op dit moment de weg even kwijtgeraakt.

~ Voor een lezing werd me gevraagd te omschrijven wat een vrouw met een eetstoornis van de hulpverlening wil. Dit is mijn verhaal. Dat waar ik naar verlangde binnen de hulpverlening. Misschien voel je ergens overeenkomsten, misschien soms helemaal niet. Ieder heeft iets anders nodig. Deel gerust jouw verhaal, wensen en verlangens van de hulpverlening onder deze blog ~ 

Ik hoop dat je met me mee wilt wandelen om samen mijn weg terug te vinden. Zie mij voor vol aan. Ook als ik eruit zie als een uitgemergeld mens. Ook dán ben ik mijzelf niet helemaal verloren. Kijk niet enkel naar me als patiënt, want dat voel ik. Ik voel me al zo minderwaardig, maak die minderwaardigheid niet erger door jezelf boven me te plaatsen. Pas als ik voel dat je naast me loopt, durf ik misschien heel langzaam en met vallen en opstaan los te laten en stappen te zetten.

Zie mij voor vol aan

Ik wil dat je eerlijk en duidelijk bent. Dat we afspraken maken over gewicht waar we ons beiden écht aan houden. Ik wil niet liegen tegen je. Ik wil geen grenzen overschrijden. Ik wil je niet manipuleren. Echt niet. Ik ben een eerlijk mens. Toch ga ik tegen je liegen, manipuleren en grenzen proberen te overschrijden. De eetstoornis eist het van me. Soms lukt het om hier tegenin te gaan, maar te vaak ook niet. Ik hoop dat je verder kijkt dan dat. Ik hoop dat je dan hard bent voor de eetstoornis en mild bent voor mij. Ik hoop dat je me niet in de steek laat als het me allemaal even niet lukt.

Graaf onder het oppervlak. Mijn lach verhult honderd tranen. Ik ben geneigd om te praten over eten, omdat dat is wat me de hele dag bezighoud. Vergeef me, het is een valstrik. Eten interesseert me in werkelijkheid nauwelijks iets. Ik denk constant aan eten, omdat ik het mezelf ontzeg. Het roze olifant effect. Zolang ik denk aan eten, gaat al mijn laatste hersen energie op aan dat. Er is niet genoeg grijze massa meer om me druk te maken over mijn werkelijke problemen. Mijn angsten. Mijn verlangens. Mijn boosheid en mijn pijn.

Laat je niet verleiden om hierin mee te gaan. Laat het gesprek alsjeblieft niet draaien om eten, gewicht, voedingslijstjes en aankom regels. Ik ben net zo slim als jij. Ik weet misschien nog wel beter dan jij wat gezond en voldoende eten is. Wat ik niet weet en jij beter weet is hoe je moet leven. Ik vlucht voor het leven. Ik ben bang voor het leven. Bang om te falen, om nooit goed genoeg te zijn. Jouw waardering is zo belangrijk voor me. Laat me weten wat ik waard ben. Ik voel me een minderwaardig mens. Verstandelijk weet ik dat ik een vrouw ben met capaciteiten. Verstandelijk ben ik alles wat jij bent, maar mijn gevoel blijft achter. Ik ben bang voor mijzelf. Dun, dunner dunst. Controle. Dat is het enige waar ik nog vertrouwen in heb. Ik kan mijn eten controleren. Afgestudeerd in afvallen.

Ik durf geen volwaardig mens te zijn, omdat ik niet volwaardig ben. Angstvallig houd ik mijn gewicht onder controle, passend bij een kind zonder verantwoordelijkheid. Kwetsbaar. Ik kan de druk van het goed genoeg moeten zijn niet aan. Ik kan het voelen niet aan. Ik wacht tot je me redt, maar kan enkel mezelf redden. Maak me dat alsjeblieft duidelijk. Keer op keer. Maak me duidelijk dat ieder mens op aarde zichzelf redt en dat niemand elkanders redder kan zijn. Laat me voelen dat wat in het verleden is gebeurd nooit heel gemaakt of nu nog gecompenseerd kan worden, enkel verwerkt, geaccepteerd. Praat met me over het leven, maar maak het leven niet leuker dan het is.

Je hoeft me niet te vertellen wat je geleerd hebt uit boeken. Ik wil dat je me vertelt wat je geleerd hebt van het leven. Ik wil praten met een mens, niet met een boek vol theorie. Geen kilometers afstand tussen ons. Misschien wil ik stiekem wel minder afstand dan goed voor me is. Daarin wil ik dat jij de grenzen bewaakt. Ik hoop dat jij maximaal betrokken wilt zijn met een minimale afstand. Je raakt niet besmet als je me af en toe een bemoedigend klopje op mijn schouder geeft. In alle eerlijkheid. Zonder valse beloftes. Laat me niet verdrinken. Gooi me die reddingsboei en leer me hoe te zwemmen. Zeg me als ik harder moet zwemmen of beter even kan watertrappelen.

Ik wil geen hulpverlener die verhard is en nergens meer van opkijkt. Waarbij ik me een nummer voel, terwijl jij naar de klok kijkt om te controleren of ons spreekuurtje al ten einde is. Ik wil voelen dat ik er toe doe. Dat ik uniek ben als mens, niet jouw zoveelste patiënt. 

Zie mij voor vol aan

Ik wil geen behandeling volgens een vast protocol, maar eentje met jouw levenservaring, kennis én hart, aangepast op mij als individu. Niet verplicht in een groep, omdat dit goedkoper is. Enkel een groep als dat goed voor mij is en als ik dat ook wil. Hoor je wat ik zeg of luister je écht naar me? Ik wil dat je mij de zorg biedt die jij voor jouw eigen kinderen zou willen. 

Praat met me als therapie niet werkt. Als ík niet werk. Als de therapie niet aanslaat. Dreig niet met wegsturen of time-outs. Geef me niet op als jij het niet kan oplossen. Bestempel me niet met woorden als chronisch of langdurig. Laat me zien waar we staan en kijk met me mee naar alternatieven als dit niet de weg was. 

En als ik mijn weg weer gevonden heb en langzaam met hier en daar een onzekere blik verder wandel, geef me dan tijd om afscheid te nemen. Om je uit te zwaaien. Om je te bedanken en een laatste keer een gedag te zeggen.  

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Jo - Donderdag 7 februari 2019 19:12
Zó zó mooi en herkenbaar.
Ik zit gelijk te denken ‘naar wie kan ik de link allemaal doorsturen’ want dit is waar ik behoefte aan heb. Dit is mijn vraag.
Butterfly99 - Donderdag 7 februari 2019 19:19
Echt prachtig en herkenbaar!
Jolijn - Donderdag 7 februari 2019 19:32
Mooi! Wat ik mis in dit stuk is, een hulpverlener die vertrouwen heeft in mij, en mijn herstel en dit ook uitstraalt.
Xx - Donderdag 7 februari 2019 19:40
Zo mooi geschreven❤️❤️
Anne - Donderdag 7 februari 2019 19:56
Ik weet niet waarom, maar ik ben onderaan begonnen met lezen, alinea voor alinea... Van onder naar boven... En ik vond het prachtig
L - Donderdag 7 februari 2019 19:58
Wat een mooie blog... Hele rake woorden ♥
Baantjr - Donderdag 7 februari 2019 20:01
Het zou fijn zijn als we hulpverleners dit zouden kunnen horen.
Ik weet dat er een congres is elk jaar over eetstoornissen,hoe mooi zou het zijn als (ex)clienten ook mochten spreken en dan dergelijke dingen mochten voordragen.

Mooi geschreven Scarlet.
Viefke - Donderdag 7 februari 2019 20:06
Waauww!! Precies dit👌🏼💗
Phebe - Donderdag 7 februari 2019 20:07
Ik hoef niks meer aan te vullen, prachtig verwoord Scarlet!
cynthia - Donderdag 7 februari 2019 20:13
Idd erg rakend!dank je wel hoor
Arlen - Donderdag 7 februari 2019 20:20
👌 Scarlet
C - Donderdag 7 februari 2019 20:22
Prachtig..
Co - Donderdag 7 februari 2019 20:27
Met een brok in mijn keel gelezen. Dit is voor iedere hulpverlener met iedere willekeurige patient van levensbelang.
xMx - Donderdag 7 februari 2019 20:34
Echt heel erg mooi! ♥ En op heel veel dingen van toepassing, denk ik.
Sofie - Donderdag 7 februari 2019 20:35
Wauw Scarlet.. Zó mooi en zó waar! (L)
Sterregoesforit - Donderdag 7 februari 2019 20:54
Hier ben ik het zo mee eens!! ♥
Elle - Donderdag 7 februari 2019 21:15
Alles wat je schrijft is zo waardevol. Ik besef dat ik zoveel geluk heb gehad met mijn psycholoog. Ze was precies zoals je zou willen dat een hulpverlener is. Echt ze heeft me zo geholpen. Ik was een persoon. Als ze wist dat ik het moeilijk had kon ik extra komen of liep ze uit of keek ze in het weekend toch nog even extra op haar mail als ze een berichtje van me verwachte. De gesprekken gingen over mijn achterliggende problemen en ze heeft me zo vaak gezegd dat ik hier veilig was. Dat het niet mijn schuld was en dat ik oké was. Ze heeft er voor gezorgd dat ik een aangepaste behandeling kreeg (ook al vond ik dit eerst moeilijk), omdat ik totaal niet functioneerde in de groep en als er voor mij tijdens dagbehandeling een uurtje uitviel omdat de groep voorrang had schoof zij in haar agenda zodat ze het kon opvullen. Toen ik haar op een gegeven moment wat meer durfde te vertellen, zat ze met tranen in haar ogen te luisteren en als ik huilde sloeg ze een arm om me heen. Ik voelde me zo begrepen en veilig bij haar. Nu is ze weg (ze was psycholoog in opleiding tot gz-psycholoog en moest haar opleidingsplaats weer afstaan). ze had een afscheidsbrief van 4 pagina's en afscheid nemen vonden we beide best moeilijk. Nu heb ik na 2 jaar weer de psycholoog terug waarbij ik samen met haar begonnen ben. Het is wennen. Ze is ook warm en geduldig maar ik moet haar leren vertrouwen en dat kost tijd. Ik wens iedereen zo'n fijne behandelaar als haar toe en ik denk ook echt dat het zoveel positiever kan zijn voor je herstel. Ik heb zoveel geleerd en tuurlijk is het nog steeds lastig maar ik ben nu wel zo ver dat ik nooit meer terug wil.
San - Donderdag 7 februari 2019 21:24
Mooi geschreven Scarlet! Heel herkenbaar ook. Ik heb het gedeeld met mijn psycholoog. Dat van het gewicht vind ik wel een lastige, met een onzichtbare eetstoornis.. Met een gezond gewicht of licht overgewicht (bij mij boulimia), ..Maar ik moet het gewoon in het juiste perspectief zien: Of je nu ondergewicht hebt, gezond gewicht of overgewicht, het gaat niet om eten.
Odette - Donderdag 7 februari 2019 21:39
Heel mooi, Scarlet!
In een hulpverlener zoek ik vooral oprechtheid , oprechte betrokkenheid, geen nummertje zijn en serieus genomen worden op ieder gewicht.
Diede - Donderdag 7 februari 2019 21:55
Kunnen we dit naar alle hulpverleners sturen?

Stil van je woorden Scarlet. Vol herkenning.
Cylu - Donderdag 7 februari 2019 23:01
Heel mooi verwoord
ikkuh1985 - Donderdag 7 februari 2019 23:31
Heel erg mooi en alles is voor mij herkenbaar!
Lost girl - Vrijdag 8 februari 2019 00:19
Ik ben zo blij dat jij dit soort dingen op papier zet in die woorden en zinnen. Scheelt mij een heleboel denk en schrijfwerk. Dit is precies zoals het zou moeten zijn. Iedereen in de hulpverlening moet dit lezen. Met misschien een kleine aanpassing als het om andere stoornissen gaat. Maar de rest kan je zo publiceren. Perfect. Thanks!
blub - Vrijdag 8 februari 2019 00:52
O scarlet dit is weer zon o zo sterk blog van je. Want daat waar jij je hart laat spreken daar waar je kwetsbaar durft te zijn ben jij zo krachtig!
Ieleen - Vrijdag 8 februari 2019 05:00
Waardevol in veel opzichten... waardevol om deze woorden te tonen aan hulpverleners. Zoveel meerwaarde op theorie uit boeken en geleerde omgangsvormen. Inlevingsvermogen en oprechtheid, de minimale afstand (die wel bewaakt blijft)... het is allemaal van enorm belang voor een effectieve behandel(-vertrouwens-)relatie. Congres voor eetstoornissen - wanneer je het ziet zitten zal al een goede eerste stap zijn. Het is niet nieuw wat je hier aangeeft/vraagt, het is binnen de hulpverlening vast een lastig stukje, immers wordt geleerd afstand de bewaren en is fysiek contact uit den boze, maar... Juist alleen die hand op je schouder bij vertrek of kort een hand die even contact maakt wanneer je huilt, het kan ervoor zorgen dat je je even echt gehoord en gezien voelt. Dingen zijn niet absoluut, hopelijk zet dat hulpverleners aan het denken. Een tekst zoals jij schreef kan daarin een S(p)ay it forward zijn.

Ik heb een hele fijne psycholoog, ken haar al jaren, nee... zij kent mij vooral al jaren. Het vertrouwen is er en dat is fijn aangezien delen niet mijn sterkste kant is. Toch heb ik daar vaak gezeten met de gedachte dat ik inderdaad zo weer wegga en alleen haar werk doet. Tot ze, na jaren uitsprak dat ze buiten psycholoog ook gewoon mens is en het haar vanuit dat oogpunt niet lukte mij verder af te zien glijden en toe te moeten kijken hoe ik langzaam dood zou gaan. Ik had de keuzes... òf bijv toch weer opname (in ieder geval intensieve gespecialiseerde hulp), òf ik stopte helemaal met therapie maar dan is de circel rond want grijptde huisarts in, òf ik laat haar meer toe en we gaan samen proberen de berg weer op te klimmen (ze is niet gespecialiseerd in eetstoornissen).
Wat was ik in eerste instantie boos... want ze zette mij voor mijn gevoel voor het blok én zij is toch psycholoog dan hoort ze toch professioneel te zijn en eigen gevoel opzij kunnen schuiven, ik ben toch geen familie oid dus waarom is het nu dan opeens zo moeilijk. Het overviel me... ik schrok... maar besefte mij de dagen erna dat het ook iets fijns is. Ik bem dus niet alleen een nummer, het raakt haar dus ze ziet mij al mens. Fysiek een hand mijn schouder bij tranen of vertrek mag dan niet... zijn deze woorden niet minstens zo betekenisvol.
Natuurlijk voel ik mij nog steeds voor het blok gezet, want werken aan herstel op dit vlak was ik nog niet aan toe. Toch nu enkele weken later (want ja haar betrokkenheid heeft ervoor gezorgd dat ik het een kans geef) besef ik mij dat ik die stap niet neer was gaan nemen. Ze had gelijk... ze zou getuigen zijn hoe dit/ik langzaam zou eindigen. Ik die ruim 12 jaar anorexia had, 5 jaar eetstoornis vrij en gelukkig, NOOIT gedacht ooit nog terug te vallen, was dieper gevallen dan ik zelf kon zien. 2 Weken na keuze om de strijd aan te gaan werd het helaas toch ziekenhuis, waar duidelijk werd dat mijn keuze niet te vroeg was. Nu 2 maanden verder en het gaat moeizaam, maar... ondanks dat zij dus niet gespecialiseerd is in eetstoornissen en ik haar soms zelf dingen uit moet leggen, voel ik meer begrip en meer steun dan alle jaren therapie en opnames uit verleden. Een nieuwe blik/kijk, niet blindelings hetzelfde protocol en dezelfde verplichte lijsten en eisen. Nee... stap voor stap, waarom/wanneer/hoe anders/wat zit erachter. Of het gaat lukken... ik durf het niet te zeggen, maar aan haar zal het nooit liggen. Zelf is ze onzeker of ze de juiste hulp kan bieden, ik weet dat zij meer biedt dan welke gespecialiseerde hulp ooit eerder gehad. Hoe het ook afloopt... ik ben haar dankbaar. Dankbaar! dat ze ondanks haar (menselijke) angst mij toch wil helpen. Dan ben je... ook al werkt ze wss al ruim 20/25 jaar als psycholoog, ze wordt nog steeds geraakt als mens, dat is een mooi gegeven.
Hilde - Vrijdag 8 februari 2019 10:25
♥
Daya - Vrijdag 8 februari 2019 10:46
Scarlet, prachtig. Naar al mijn hulpverleners gestuurd.
Chantal - Vrijdag 8 februari 2019 13:06
Shit. Wat mooi geschreven!
dominique - Vrijdag 8 februari 2019 17:21
Kippenvel sacrlet
En percies wat nodig is.
Je weet me iedere keer weer te raken met je blogs.
V - Vrijdag 8 februari 2019 17:44
Wauw! Prachtig!
Romy - Vrijdag 8 februari 2019 20:10
Wauw, Scarlet. Ik ben er gewoon even stil van. Je hebt dit zo mooi verwoord, maar ook zo vol eerlijkheid en oprechtheid. Wat je schrijft is waarheid en ik kan niets anders zeggen dat ik het helemaal met je meevoel. Xx
Irm - Vrijdag 8 februari 2019 20:53
Scarlett, WoW, wat raakt dit me! Wat heb je dit mooi geschreven; zo eerlijk, vanuit je hart en precies zoals het is. Ik denk dat iedereen die kampt met een eetstoornis en voor herstel wil gaan, jouw blog het liefst bij iedere hulpverlener neer zou willen leggen.
Wat ben je toch een mooi mens! X
Anne2002 - Zaterdag 9 februari 2019 11:00
Wauw wat supermooi geschreven! Ik zou dit het liefst na al mijn hulpverleners willen sturen! Wat is dit herkenbaar!
x - Zaterdag 9 februari 2019 13:47
Wauw wauw wauw Scarlet! Zo ontzettend herkenbaar, zo mooi, zo'n hulp om mezelf uit te spreken. Dankjewel!
x - Zaterdag 9 februari 2019 15:28
dankjewel scarlet, hoe gaat het nu met je?
*** - Zondag 10 februari 2019 19:30
Lieve Scarlet,

Zo fijn dat je weer een blog plaatst! Want echt, wat je schrijft raakt me altijd, is mooi verwoord en zit er pal op. Ik snap dat je nu misschien wat minder actief bent hier en dat is je ook volledig gegund, maar stiekem kijk ik al uit naar je volgende blog. :-)
Anoniem - Zondag 10 februari 2019 19:33
Wauw. Wauw wauw wauw, zo herkenbaar. Dat is het enige dat ik kan zeggen!
Butterfly - Zondag 10 februari 2019 22:53
Wauw... een en al herkenbaarheid. Eigenlijk de hele blog, alles herken ik van de afgelopen jaren. Maar in dit moment raakt het laatste stukje me het meest: "Als de therapie niet aanslaat. Dreig niet met wegsturen of time-outs. Geef me niet op als jij het niet kan oplossen.....Laat me zien waar we staan en kijk met me mee naar alternatieven als dit niet de weg was"
Ik kreeg binnen m'n klinische behandeling een 'ultimatum'. Een datum waarbij ik binnen 4 weken, waarbij er twee weken rondom kerst en oud & nieuw geen therapie was, ik van m'n paniekaanvallen en herbelevingen af moest zijn, terwijl die in hoge frequentie aanwezig waren. Ik begrijp dat er soms op een gegeven moment dingen niet haalbaar zijn binnen een behandeling, maar zoals jij ook omschrijft 'dreig niet', want dat is niet wat werkt. En 'laat me zien waar we staan....als dit niet de weg was.' Deels is er met me meegekeken, maar toch heb ik een stuk hierin gemist en dat doet echt pijn en voelt dan als loslaten. Oftewel: 'geef me tijd om afscheid te nemen'. Het gevoel van weggestuurd worden, binnen een week weg moeten en snel moeten afronden en afscheid nemen, maar ondertussen met alle onzekerheid thuis komen... had me meer tijd gegeven en in dat moment met me mee blijven kijken. 'We laten je niet zomaar los' is wat ze zeiden... Maar het tegenovergestelde is wat er gebeurd...
Student - Maandag 11 februari 2019 01:39
Wow! Ben jij afgestudeerd in afvallen, ik ben gezakt voor dat vak
Tiffany - Maandag 11 februari 2019 19:36
Tranen in mij ogen. Zo mooi geschreven, zo herkenbaar... Ik ben hier echt stil van
Janne - Woensdag 13 februari 2019 18:14
Scarlet, dit heb je echt prachtig geschreven. Ik las het met een brok in mijn keel, ontroerd door de herkenning, dankjewel! Dit ga ik aan mijn hulpverlening laten lezen, dit is heel waardevol.
Liefs!