Zelfmoord, de laatste fout van mijn leven

 

Zelfmoordgedachten, er niet meer willen zijn. Niet meer willen leven, verlangen naar rust en stilte. De zware strijd ontlopen en voor altijd slapen. Diepgaand verdriet en intense gevoelens van wanhoop kunnen het leven soms onmogelijk doen lijken. Als de oplossing ver te zoeken lijkt, kan zelfmoord voelen als de laatste uitweg. Zelfmoordgedachten gaan vaak gepaard met het oneindige verlangen naar rust, een einde aan de chaos in je hoofd. Al jarenlang sterven er gemiddeld vijf mensen per dag aan zelfmoord. Nog veel meer mensen denken elke dag aan zelfdoding.

Zelfdoding en gedachten aan zelfmoord lijken een duidelijke oorzaak-gevolg relatie te hebben, maar toch leiden zelfmoordgedachten lang niet altijd tot een zelfmoordpoging of euthanasie. De gedachten aan zelfmoord, flirten met de dood of bezig zijn met sterven is in veel gevallen een copingmechanisme, een heel gevaarlijk copingmechanisme, om met problemen, pijn, leegte, eenzaamheid, uitputting en wanhoop om te gaan.

Bron foto

Hoe zou het voelen om dood te gaan? Wat is er na de dood? Wat zou er gebeuren als ik er een einde aan mijn leven zou maken? Ik heb in mijn leven al veel nagedacht over de dood en toen ik een depressie had vroeg ik me vaak af hoe het zou zijn om mijn leven te beëindigen. Mijn situatie leek soms zo uitzichtloos dat ik me niet meer kon voorstellen dat het ooit nog beter zou worden. Ik speelde met de gedachte aan zelfmoord, omdat ik zo graag aan het leven wilde ontsnappen. Ik wilde dat de pijn zou stoppen, of beter, dat het me bespaard was gebleven.

"Ik wist niet hoe ik moest leven.
Ik wilde niet zozeer dood, ik wilde er gewoon niet meer zijn."

Hoe zou het zijn als ik er niet meer ben? Zouden mensen boos op me worden, zouden ze huilen, gek worden van verdriet? Of zou het ze niets kunnen schelen en zouden ze met rollende ogen en minachting over me praten? Zou het leven voor anderen gewoon doorgaan? Zouden ze het begrijpen? De gedachten aan mijn geliefden die ik achter zou laten met verlies en verdriet deed me pijn. Dit kon en wilde ik niemand aandoen.

"Wat als ik nooit geboren was?"

Ik heb lang rondgelopen met zelfmoordgedachten. Soms waren ze sterker dan anders, afhankelijk van hoe ik me voelde. De overweging was er, maar toch heb ik nooit actie ondernomen. Het is gebleven bij denken aan. Daarvoor ben ik ontzettend dankbaar. Ik had niet gedacht dat ik nog ooit zó zou genieten van het leven en dat de stemmen in mijn hoofd zó stil zouden zijn. Ik ben blij dat ik vast heb weten te houden aan het leven, want dit had ik niet willen missen.

Bron foto

Dat ik vaak heb nagedacht over suïcide, maar het nooit heb gedaan, heeft me aan het denken gezet. Ik vroeg me af waarom ik nooit actie heb ondernomen, terwijl de drang om te willen sterven vaak zo groot was. Wat was dan de functie van deze gedachten? Daar heb ik eens goed over nagedacht en ik denk dat ik tot een nieuw, persoonlijk inzicht ben gekomen.

De wens om een einde aan mijn leven te maken was een uitvlucht, een manier om met mijn gevoelens om te gaan. Ik wilde vluchten voor mijn gevoelens, mijn emoties ontlopen. Ik wilde niet in deze situatie zitten. Ik wilde een manier vinden om het te stoppen, om er vanaf zijn. Ik wilde gelukkig zijn.

Ik wilde gelukkig zijn. De vinger op de zere plek. Ik wilde in feite helemaal niet dood, ik wilde volop leven, genieten, lachen, stralen, maar het kon niet. Het lukte niet, ik kon mijn geluk niet vinden. Ik wist niet hoe, maar de wens om te leven was er wél! Ergens diep verborgen, ondergesneeuwd door gedachten aan zelfdoding. Ik wilde leven, en daarom maakte ik er geen einde aan.

Ik was bang voor wat ik allemaal zou missen als ik daadwerkelijk zou stoppen met leven. Wat als zelfmoord de grootste en, onoverkomelijk, de laatste fout van mijn leven zou zijn? Dit zou ik niet meer terug kunnen draaien. Er was twijfel en dus hoop.

"Spelen met gedachten aan zelfmoord betekende voor mij niet dat ik dood wilde, het betekende dat ik wanhopig verlangde naar het leven, zorgeloos leven, snakken naar vrijheid."

Bron foto

Als je op dit moment veel denkt aan de dood en last hebt van zelfmoordgedachten kan het heel helpend zijn om eens na te denken over de functie van deze gedachten. Wanneer zijn deze gedachten bij je ontstaan? Wanneer worden ze sterker en wanneer zwakken ze af? Wil je echt dood, of ben je eigenlijk op zoek naar een oplossing voor je problemen?

Stel je voor, je krijgt de volgende keuze voorgelegd gekregen: Je krijgt een toverstaf waarmee je met één zwaai al je problemen kan wegtoveren, of, je gaat dood en geeft de kans op geluk voor altijd op. Dan is de keuze waarschijnlijk snel gemaakt? Je zou je vastklampen aan die toverstaf en hem nooit meer loslaten. Je zou kiezen voor het leven.

We willen allemaal leven, gelukkig zijn. Maar soms lukt dit even niet. Dat wil niet zeggen dat het dus ook nooit meer zal gaan lukken in de toekomst. Ik ben van mening dat gelukt voor iedereen is weggelegd.

Als je denkt aan zelfmoord, praat dan met anderen of ga naar de huisarts, blijf hier niet alleen mee rondlopen. Onderzoek waar jij jouw geluk bent kwijtgeraakt en laat iemand anders jou helpen je geluk terug te vinden. Laat je niet gek maken door gedachten aan de dood. Zolang je nog leeft is er hoop en heb je de kans om jouw levenswens te verwezenlijken.

Als je eens met een deskundige over suïcidale gedachten wilt chatten of telefoneren, therapie zoekt of je zorgen maakt om iemand in je omgeving, kan je terecht op 113.nl, anoniem en vertrouwelijk.

Kies voor het leven.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Anoniem - Woensdag 18 april 2018 13:09
Maar wat als je zo somber bent dat je niet voor de toverstaf zou kiezen..
Vlien - Woensdag 18 april 2018 13:11
Pff, ik lees dit met tranen over mijn wangen. Ik heb op dit moment ook zoveel last van deze gedachten! Ik wil niet dood, wil ook geen acties ondernemen, maar de gedachten maken me wel knettergek. Ik verlang wanhopig naar rust, niks lijkt me dat nog op te leveren. Ik heb de huisarts en psycholoog het inmiddels wel verteld, dat ik hiermee worstel. Hopelijk helpt de openheid om het ook echt niet door te zetten.
Palu - Woensdag 18 april 2018 13:26
Al meerdere jaren loop ik elke dag rond met dit soort vragen. Het is mega vermoeiend en het lijkt maar niet weg te gaan. Je verlangt naar rust en even weg zijn van alles. Iedere keer als de gedachten komen wordt ik nog somberder. Maar dit soort blogs helpen wel. Dan weet je dat je niet alleen bent, en ondanks dat ik het me niet kan voorstellen, is er hoop.
M - Woensdag 18 april 2018 13:50
Wat komt deze blog op het goede moment zeg.. Pff, dankjewel Lotte.
Ano - Woensdag 18 april 2018 14:09
Ik heb een poging geporobeerd. Mijn huisarts doet er niks mee en mijn therapeuten ook niet. Ik wil eigenlijk niet, maar ik wil zo ook niet meer leven. Heb het meerdere malen aangegeven.
Weet dat er een moment komt dat de gedachten weer terug komen en dat het dan gaat lukken.
Fighter - Woensdag 18 april 2018 14:31
Zo herkenbaar.. bedankt voor het delen ❤️
Soesje - Woensdag 18 april 2018 15:57
ik herken dat wel, niet suicide zijn maar er gewoon niet meer willen zijn
heel apart gevoel
xdiedev - Woensdag 18 april 2018 16:18
Wat als je de wanhoop nabij bent? Echt geen geloof meer hebt in verbetering. Je totaal radeloos bent. Hopeloos verloren? Waar moet je dan je geloof nog vandaan halen?
brigit - Woensdag 18 april 2018 17:57
Wat mij helpt als ik heel suïcidaal ben, is hier blijven voor mijn kat. Dat klinkt misschien gek voor een dier. Maar zonder mij moet mijn kat naar het asiel, en omdat ze zo angstig is komt ze daar nooit meer uit. Op momenten dat ik niet meer voor mezelf kan vechten, dan vecht ik voor haar.
Zeevrucht - Donderdag 19 april 2018 15:26
In mijn jeugd ben ik lang depressief geweest, al is dat nooit officieel geconstateerd. Ernstige pesterijen op school en niemand om je heen. Enkel de opmerking van familie ´als jij gaat, neem je mij mee´. Dat greep zodanig aan dat ik nooit een poging ondernomen heb.
P - Donderdag 19 april 2018 18:52
Ik vind het serieus hoopvol om te lezen dat bijvoorbeeld jij er ook zo doorheen hebt gezeten, maar er toch uit bent gekomen. Dat geeft me wat vertrouwen. Thanks voor deze blog ♥
Anoniem - Donderdag 19 april 2018 20:51
Ik heb al vanaf puberteit last van suicide gefachten. Nu in de dertig en middenin een euthanasietraject. Xx
justme - Zaterdag 21 april 2018 00:14
Vind het een mooie blog en ik hoop voor vele met deze gedachten ook waar. Bij mij niet. Moe, op, nu gelukkig terecht bij de levenseindekliniek wat een opluchting.
@justme en anoniem - Zaterdag 21 april 2018 04:37
Heeft het lang geduurd voordat jullie aan dat traject begonnen? En ik zag dat er verschillende instellingen zijn die hiermee mensen helpen, met welke zijn jullie bezig? Misschien te persoonlijke vragen, ben gewoon benieuwd hoe dat loopt en hoe jullie het ervaren.
Kakeltje - Zaterdag 21 april 2018 22:19
Wat een mooie blog. Heel herkenbaar. Voor mij is het nu 4 jaar geleden dat ik in een heel diep dal zat. Ik heb toen veel behandelingen bij een psycholoog gehad. Dit was om een ptss te verwerken. Ik had veel dingen te verwerken uit mijn verleden. Dit was zwaar, zo zwaar dat ik het niet meer zag zitten. Na een mislukte poging en veel hulp ben ik er langzaam bovenop gekomen. En nu, ben ik oprecht gelukkig. Ik geniet volop van mijn leven. Het kan dus echt....vecht en geef de moed niet op!
justme - Zondag 22 april 2018 00:31
Vind het niet echt de plek om hier mijn verhaal te gaan vertellen. Sta na de eerste screens nu op de wachtlijst bij de levenseindekliniek. Tja en hoelang, denk dat dat vooral ligt en de weg die je aflegt en hoe die is gelopen. Voor mezelf kan ik in ieder geval zeggen dat ik qua eetstoornis bij 1 instelling alle behandelingen wel had gevolgd.
@ - Dinsdag 24 april 2018 00:18
Snap ik. Hoop dat je de rust vindt die je zoekt
Noa - Zondag 29 april 2018 20:06
Mag ik vragen hoe oud je bent?
Nutteloos - Vrijdag 18 mei 2018 23:53
Jammer dat de toverstaf mijn autisme weg kan toveren, nee laat mij maar snel dood gaan.
Sinner - Woensdag 28 november 2018 03:38
Totaal waar niemand wil dood maar een oplossing voor zijn probleem. Maar soms is het de oplossing om te vertrekken.
Belangrijk - Zaterdag 1 december 2018 21:14
Kiezen voor de dood betekent juist niet dat je rust krijgt. Na de doding gaat je leven verder, en dan heb je spijt en kun je niet meer terug.
In dit leven kun je een band aangaan met Jezus Christus. Niet via andere mensen, maar juist jijzelf door te bidden en door te lezen in de bijbel. Je oude leven slijt langzaam weg en je krijgt er een nieuw leven voor terug, vol met zekerheid en vrede. Nooit gaat dit over wereldse zekerheid, maar altijd over innerlijke zekerheid en innerlijke vrede. Je kunt dan alles aan. SUCCES IS GEGARANDEERD. Maar je moet helemaal kiezen voor Die Ene Weg, Die van de bijbel, en volledig daarop durven vertrouwen. Begin maar eens bij de tien geboden en vraag maar alvast vergeving voor wat je niet goed hebt gedaan ( want geen mens doet dit goed van zichzelf) en breid dan langzaam uit met lezen. Maar laat het iets tussen jou en God zijn, laat de anderen er nu eens helemaal buiten. Succes gegarandeerd.