Zelfmoord, de laatste fout van mijn leven

 

Zelfmoordgedachten, er niet meer willen zijn. Niet meer willen leven, verlangen naar rust en stilte. De zware strijd ontlopen en voor altijd slapen. Diepgaand verdriet en intense gevoelens van wanhoop kunnen het leven soms onmogelijk doen lijken. Als de oplossing ver te zoeken lijkt, kan zelfmoord voelen als de laatste uitweg. Zelfmoordgedachten gaan vaak gepaard met het oneindige verlangen naar rust, een einde aan de chaos in je hoofd. Al jarenlang sterven er gemiddeld vijf mensen per dag aan zelfmoord. Nog veel meer mensen denken elke dag aan zelfdoding.

Zelfdoding en gedachten aan zelfmoord lijken een duidelijke oorzaak-gevolg relatie te hebben, maar toch leiden zelfmoordgedachten lang niet altijd tot een zelfmoordpoging of euthanasie. De gedachten aan zelfmoord, flirten met de dood of bezig zijn met sterven is in veel gevallen een copingmechanisme, een heel gevaarlijk copingmechanisme, om met problemen, pijn, leegte, eenzaamheid, uitputting en wanhoop om te gaan.

Bron foto

Hoe zou het voelen om dood te gaan? Wat is er na de dood? Wat zou er gebeuren als ik er een einde aan mijn leven zou maken? Ik heb in mijn leven al veel nagedacht over de dood en toen ik een depressie had vroeg ik me vaak af hoe het zou zijn om mijn leven te beëindigen. Mijn situatie leek soms zo uitzichtloos dat ik me niet meer kon voorstellen dat het ooit nog beter zou worden. Ik speelde met de gedachte aan zelfmoord, omdat ik zo graag aan het leven wilde ontsnappen. Ik wilde dat de pijn zou stoppen, of beter, dat het me bespaard was gebleven.

"Ik wist niet hoe ik moest leven.
Ik wilde niet zozeer dood, ik wilde er gewoon niet meer zijn."

Hoe zou het zijn als ik er niet meer ben? Zouden mensen boos op me worden, zouden ze huilen, gek worden van verdriet? Of zou het ze niets kunnen schelen en zouden ze met rollende ogen en minachting over me praten? Zou het leven voor anderen gewoon doorgaan? Zouden ze het begrijpen? De gedachten aan mijn geliefden die ik achter zou laten met verlies en verdriet deed me pijn. Dit kon en wilde ik niemand aandoen.

"Wat als ik nooit geboren was?"

Ik heb lang rondgelopen met zelfmoordgedachten. Soms waren ze sterker dan anders, afhankelijk van hoe ik me voelde. De overweging was er, maar toch heb ik nooit actie ondernomen. Het is gebleven bij denken aan. Daarvoor ben ik ontzettend dankbaar. Ik had niet gedacht dat ik nog ooit zó zou genieten van het leven en dat de stemmen in mijn hoofd zó stil zouden zijn. Ik ben blij dat ik vast heb weten te houden aan het leven, want dit had ik niet willen missen.

Bron foto

Dat ik vaak heb nagedacht over suïcide, maar het nooit heb gedaan, heeft me aan het denken gezet. Ik vroeg me af waarom ik nooit actie heb ondernomen, terwijl de drang om te willen sterven vaak zo groot was. Wat was dan de functie van deze gedachten? Daar heb ik eens goed over nagedacht en ik denk dat ik tot een nieuw, persoonlijk inzicht ben gekomen.

De wens om een einde aan mijn leven te maken was een uitvlucht, een manier om met mijn gevoelens om te gaan. Ik wilde vluchten voor mijn gevoelens, mijn emoties ontlopen. Ik wilde niet in deze situatie zitten. Ik wilde een manier vinden om het te stoppen, om er vanaf zijn. Ik wilde gelukkig zijn.

Ik wilde gelukkig zijn. De vinger op de zere plek. Ik wilde in feite helemaal niet dood, ik wilde volop leven, genieten, lachen, stralen, maar het kon niet. Het lukte niet, ik kon mijn geluk niet vinden. Ik wist niet hoe, maar de wens om te leven was er wél! Ergens diep verborgen, ondergesneeuwd door gedachten aan zelfdoding. Ik wilde leven, en daarom maakte ik er geen einde aan.

Ik was bang voor wat ik allemaal zou missen als ik daadwerkelijk zou stoppen met leven. Wat als zelfmoord de grootste en, onoverkomelijk, de laatste fout van mijn leven zou zijn? Dit zou ik niet meer terug kunnen draaien. Er was twijfel en dus hoop.

"Spelen met gedachten aan zelfmoord betekende voor mij niet dat ik dood wilde, het betekende dat ik wanhopig verlangde naar het leven, zorgeloos leven, snakken naar vrijheid."

Bron foto

Als je op dit moment veel denkt aan de dood en last hebt van zelfmoordgedachten kan het heel helpend zijn om eens na te denken over de functie van deze gedachten. Wanneer zijn deze gedachten bij je ontstaan? Wanneer worden ze sterker en wanneer zwakken ze af? Wil je echt dood, of ben je eigenlijk op zoek naar een oplossing voor je problemen?

Stel je voor, je krijgt de volgende keuze voorgelegd gekregen: Je krijgt een toverstaf waarmee je met één zwaai al je problemen kan wegtoveren, of, je gaat dood en geeft de kans op geluk voor altijd op. Dan is de keuze waarschijnlijk snel gemaakt? Je zou je vastklampen aan die toverstaf en hem nooit meer loslaten. Je zou kiezen voor het leven.

We willen allemaal leven, gelukkig zijn. Maar soms lukt dit even niet. Dat wil niet zeggen dat het dus ook nooit meer zal gaan lukken in de toekomst. Ik ben van mening dat gelukt voor iedereen is weggelegd.

Als je denkt aan zelfmoord, praat dan met anderen of ga naar de huisarts, blijf hier niet alleen mee rondlopen. Onderzoek waar jij jouw geluk bent kwijtgeraakt en laat iemand anders jou helpen je geluk terug te vinden. Laat je niet gek maken door gedachten aan de dood. Zolang je nog leeft is er hoop en heb je de kans om jouw levenswens te verwezenlijken.

Als je eens met een deskundige over suïcidale gedachten wilt chatten of telefoneren, therapie zoekt of je zorgen maakt om iemand in je omgeving, kan je terecht op 113.nl, anoniem en vertrouwelijk.

Kies voor het leven.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Anoniem - Woensdag 18 april 2018 13:09
Maar wat als je zo somber bent dat je niet voor de toverstaf zou kiezen..
Vlien - Woensdag 18 april 2018 13:11
Pff, ik lees dit met tranen over mijn wangen. Ik heb op dit moment ook zoveel last van deze gedachten! Ik wil niet dood, wil ook geen acties ondernemen, maar de gedachten maken me wel knettergek. Ik verlang wanhopig naar rust, niks lijkt me dat nog op te leveren. Ik heb de huisarts en psycholoog het inmiddels wel verteld, dat ik hiermee worstel. Hopelijk helpt de openheid om het ook echt niet door te zetten.
Palu - Woensdag 18 april 2018 13:26
Al meerdere jaren loop ik elke dag rond met dit soort vragen. Het is mega vermoeiend en het lijkt maar niet weg te gaan. Je verlangt naar rust en even weg zijn van alles. Iedere keer als de gedachten komen wordt ik nog somberder. Maar dit soort blogs helpen wel. Dan weet je dat je niet alleen bent, en ondanks dat ik het me niet kan voorstellen, is er hoop.
M - Woensdag 18 april 2018 13:50
Wat komt deze blog op het goede moment zeg.. Pff, dankjewel Lotte.
Ano - Woensdag 18 april 2018 14:09
Ik heb een poging geporobeerd. Mijn huisarts doet er niks mee en mijn therapeuten ook niet. Ik wil eigenlijk niet, maar ik wil zo ook niet meer leven. Heb het meerdere malen aangegeven.
Weet dat er een moment komt dat de gedachten weer terug komen en dat het dan gaat lukken.
Fighter - Woensdag 18 april 2018 14:31
Zo herkenbaar.. bedankt voor het delen ❤️
Soesje - Woensdag 18 april 2018 15:57
ik herken dat wel, niet suicide zijn maar er gewoon niet meer willen zijn
heel apart gevoel
xdiedev - Woensdag 18 april 2018 16:18
Wat als je de wanhoop nabij bent? Echt geen geloof meer hebt in verbetering. Je totaal radeloos bent. Hopeloos verloren? Waar moet je dan je geloof nog vandaan halen?
brigit - Woensdag 18 april 2018 17:57
Wat mij helpt als ik heel suïcidaal ben, is hier blijven voor mijn kat. Dat klinkt misschien gek voor een dier. Maar zonder mij moet mijn kat naar het asiel, en omdat ze zo angstig is komt ze daar nooit meer uit. Op momenten dat ik niet meer voor mezelf kan vechten, dan vecht ik voor haar.
Zeevrucht - Donderdag 19 april 2018 15:26
In mijn jeugd ben ik lang depressief geweest, al is dat nooit officieel geconstateerd. Ernstige pesterijen op school en niemand om je heen. Enkel de opmerking van familie ´als jij gaat, neem je mij mee´. Dat greep zodanig aan dat ik nooit een poging ondernomen heb.
P - Donderdag 19 april 2018 18:52
Ik vind het serieus hoopvol om te lezen dat bijvoorbeeld jij er ook zo doorheen hebt gezeten, maar er toch uit bent gekomen. Dat geeft me wat vertrouwen. Thanks voor deze blog ♥
Anoniem - Donderdag 19 april 2018 20:51
Ik heb al vanaf puberteit last van suicide gefachten. Nu in de dertig en middenin een euthanasietraject. Xx
justme - Zaterdag 21 april 2018 00:14
Vind het een mooie blog en ik hoop voor vele met deze gedachten ook waar. Bij mij niet. Moe, op, nu gelukkig terecht bij de levenseindekliniek wat een opluchting.
@justme en anoniem - Zaterdag 21 april 2018 04:37
Heeft het lang geduurd voordat jullie aan dat traject begonnen? En ik zag dat er verschillende instellingen zijn die hiermee mensen helpen, met welke zijn jullie bezig? Misschien te persoonlijke vragen, ben gewoon benieuwd hoe dat loopt en hoe jullie het ervaren.
Kakeltje - Zaterdag 21 april 2018 22:19
Wat een mooie blog. Heel herkenbaar. Voor mij is het nu 4 jaar geleden dat ik in een heel diep dal zat. Ik heb toen veel behandelingen bij een psycholoog gehad. Dit was om een ptss te verwerken. Ik had veel dingen te verwerken uit mijn verleden. Dit was zwaar, zo zwaar dat ik het niet meer zag zitten. Na een mislukte poging en veel hulp ben ik er langzaam bovenop gekomen. En nu, ben ik oprecht gelukkig. Ik geniet volop van mijn leven. Het kan dus echt....vecht en geef de moed niet op!
justme - Zondag 22 april 2018 00:31
Vind het niet echt de plek om hier mijn verhaal te gaan vertellen. Sta na de eerste screens nu op de wachtlijst bij de levenseindekliniek. Tja en hoelang, denk dat dat vooral ligt en de weg die je aflegt en hoe die is gelopen. Voor mezelf kan ik in ieder geval zeggen dat ik qua eetstoornis bij 1 instelling alle behandelingen wel had gevolgd.
@ - Dinsdag 24 april 2018 00:18
Snap ik. Hoop dat je de rust vindt die je zoekt
Noa - Zondag 29 april 2018 20:06
Mag ik vragen hoe oud je bent?
Nutteloos - Vrijdag 18 mei 2018 23:53
Jammer dat de toverstaf mijn autisme weg kan toveren, nee laat mij maar snel dood gaan.
Sinner - Woensdag 28 november 2018 03:38
Totaal waar niemand wil dood maar een oplossing voor zijn probleem. Maar soms is het de oplossing om te vertrekken.
Belangrijk - Zaterdag 1 december 2018 21:14
Kiezen voor de dood betekent juist niet dat je rust krijgt. Na de doding gaat je leven verder, en dan heb je spijt en kun je niet meer terug.
In dit leven kun je een band aangaan met Jezus Christus. Niet via andere mensen, maar juist jijzelf door te bidden en door te lezen in de bijbel. Je oude leven slijt langzaam weg en je krijgt er een nieuw leven voor terug, vol met zekerheid en vrede. Nooit gaat dit over wereldse zekerheid, maar altijd over innerlijke zekerheid en innerlijke vrede. Je kunt dan alles aan. SUCCES IS GEGARANDEERD. Maar je moet helemaal kiezen voor Die Ene Weg, Die van de bijbel, en volledig daarop durven vertrouwen. Begin maar eens bij de tien geboden en vraag maar alvast vergeving voor wat je niet goed hebt gedaan ( want geen mens doet dit goed van zichzelf) en breid dan langzaam uit met lezen. Maar laat het iets tussen jou en God zijn, laat de anderen er nu eens helemaal buiten. Succes gegarandeerd.
Christina - Zondag 10 maart 2019 20:58
Doordat God alrijd bij Zijn kinderen is, en helpt en alles geeft wat nodig is, hoef je niet zelfmoord te plegen. Dat wil de duivel, want die weet dat iem die voor God gaat leven, dan eeuwig leven heeft, de duivel geeft eeuwige spijt. Als je je rot voelt, lees in de bijbel, dat helpt altijd. God is ook n diepe dalen bij Zijn kinderen, lees psalm 23. Joh 1,12 wie Hem aannemen, geeft Hij macht Zijn kind te worden..
Gonnie Rossen - Dinsdag 9 april 2019 10:35
Mijn hoofd zit al 20 jaar vol! Ik denk veel aan de dood, van alle hulp gehad enzo, maar heeft niks geholpen. Je moet het toch zelf doen. Maar goed als je iets mee maakt en steeds weer iets er over heen. Dan knap je ook niet op
Anoniem - Dinsdag 9 april 2019 21:27
Dit is m'n reddende engel 💋 Ik wil ni dood ik wil leven maar kan het niet m'n chrush scheldt me uit voor plank en hoe kan ik dan verliefd op hem zijn ik weet t ni en wil dood ik 😶
Fairchild - Woensdag 26 juni 2019 13:28
Ik weet al sinds mijn zesde levensjaar dat het leven een spel is waar ik liever niet in werd betrokken.
Want zo is het wel hé, anderen dan jezelf beslissen om je te laten geboren worden, zelf heb je daar niets in de pap te brokken.
Ze doen dit om een eigen verlangen te bevredigen terwijl ze goed weten dat de enige garanties in het leven het lijden en de dood zijn.
Ik ga intussen naar de vijftig en wens iedere avond om definitief te mogen inslapen, maar helaas iedere morgen wordt er een nieuwe dag aan mijn straftijd toegevoegd.
Moe , een ongelooflijke zware vermoeidheid is alles wat ik nog registreer....
Anoniem - Zondag 7 juli 2019 20:17
Dit gaat over mij
Leeuw84 - Woensdag 24 juli 2019 18:51
Beste mensen,

Ik wil en moet mijn verhaal kwijt. Het is echt heel ernstig en erg. Het is begonnen in 2015 toen mijn allergrootste steun en toeverlaat mijn eigen moeder (52 jaar) hartstikke depressief begon te worden en suïcidale acties begon uit te halen. Ik woonde bij mijn moeder in de straat en kwam dagelijks bij haar op de koffie. Meerdere keren heb ik haar gevonden toen ze een suïcidale actie had uitgehaald. Ik schrok me altijd kapot ervan. Meerdere keren haar levenloos op de koude vloer aangetroffen na een vergiftiging van alcohol en medicijnen. Ze voelde altijd koud aan en ik dacht dat ze er geweest was. Ook heb ik haar eens helemaal blauw aangetroffen toen ze zichzelf had opgehangen. Of in een plas bloed toen zichzelf helemaal opengesneden had met een chirurgisch mes. Tal van keren de ambulance laten aanrukken en haar tal van keren laten opnemen in een kliniek. Maar het ging steeds meer bergafwaarts met haar. Ze wilde dat ik met haar meeging naar de levenseinde kliniek en dat weigerde ik omdat ik haar niet wilde verliezen. Met mij ging het ondertussen ook steeds slechter en had mijn relatie er gigantisch onder te lijden. Ik had een stressvolle baan waarbij ik ook wekelijks te maken had met suïcidale mensen en rouw en verlies. Dit heeft zo’n jaar geduurd totdat de ene keer dat ik haar sprak en dat ze zei dat ik niet hoefde langs te komen omdat ze vroeg ging slapen. Ik heb toen die avond voetbal gekeken en ben gaan slapen. Was wel redelijk onrustig zoals altijd maar dacht deze keer eens, laat haar maar. De volgende dag ging ik bij haar langs en zag dat het rolluik voor de deur nog omlaag stond. Ik dacht ze ligt misschien nog te slapen en ging naar binnen. Ik riep mam ben je aan het slapen en deed het licht aan. Toen werd mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid. Ik zag mijn moeder daar liggen dood op de bank met een zak over haar hoofd met twee gastanks naast haar. Alle emoties schoten door me heen en ik voelde aan haar maar ze was stijf en koud. Ik belde de politie die direct kwam en belde mijn nu ex vriendin op dat mijn moeder dood was. Het was een heel heftige periode voor me. Ik als enigs kind kon haar volle huis leeghalen, zorgen voor haar drie chiwawas, crematie regelen, administratie en tal van andere zaken. Ondertussen wilde me werk dat ik weer kwam werken na 2/3 weken verlof. Ik heb het geprobeerd maar het lukte niet. Ik werd meteen in het diepe gegooid en moest de hele dienst huilen en overgeven van verdriet. Hierop me weer ziek gemeld en aansluitend met me ex de zomervakantie gehad. Ik was lichamelijk en geestelijk heel moe en niet veel in staat leuke dingen te doen. Mijn ex had hier weinig begrip voor en gooide me na een hele kleine ruzie uit huis. Zat ik daar in me eentje op mijn saaie appartementje met drie kleine hondjes. Verjaardag verpest en veel verdriet. Vervolgens weer gaan werken, draad langzaam opgepakt en rouwverwerking therapie gehad via werk. Uiteindelijk na een half jaar is mijn relatie uitgegaan na wederzijds overleg mede omdat we er niet uitkwamen en mijn ex niet tegen een rouwende vriend kon. Vervolgens iets later een toen spontane meid tegengekomen via mijn werk die werkte in de hulpverlening en daar mee gaan daten. In het begin leuk en gezellig en verwende haar tot en met. Opeens begon ik rare dingen in haar appartement te zien en begon te denken dat ze vreemd ging. Ik haar hierop aangesproken en zei ze van niet en noemde me paranoia. Ik werd toen heel onzeker en begon heel slecht te slapen. Zo slecht dat ik niet meer fatsoenlijk kon werken en me ziek moest melden. Maand uitgeroosterd en met mijn stiefmoeder naar de hulpverlening gegaan voor mijn slaapproblemen en zware depressie waarin ik terecht was gekomen. Veel gesprekken gevoerd en medicatie gekregen die niet hielp. Ik raakte steeds meer in de put en kreeg rare gedachten. Opeens merkte ik dat ik een SOA had en werden me verdenkingen waarheid. Ze ging dus gigantisch vreemd en had me ziek gemaakt. Ondertussen verbroken met haar en behandeld voor me SOA. Wat overigs heel lullig was want ik wilde het veilig doen maar dat hoefde van haar niet omdat ze de pil slikte. Ik ging daar in me stomme kop in mee. Het begon steeds slechter met me te gaan en werd psychotisch door het slechte slapen. Ik had in me hoofd gehaald dat ik andere mensen aan het besmetten was met me ziekte en kreeg waanideeën. Ik moest me nog langer ziek melden en schaamde me kapot. Tijdens de reïntegratie verstopte ik me vaak op de WC en kwam niet onder de mensen. Ik kreeg last van suïcidale gedachten en begon thuis ernstige dingen te doen uit onmacht, frustratie en verdriet. Ik hing mezelf vaker op aan een riem, reed naar het spoor en nog tal van dingen. Wilde rust en uit de hachelijke situatie. Opeens was ik er klaar mee en haalde uit mijn moeders garagebox een gasfles die ik met me stomme kop niet weggegooid had. Ik haalde spullen bij de bouwmarkt en ging naar huis en trok een zak over me hoofd en liet het gas lopen voor circa 10 minuten. Ik dacht ondertussen dat ik verkeerd bezig was en dit niet wilde dus staakte het. Ik werd gebeld door een beste vriend welke wilde dat ik bij hem langskwam uit bezorgdheid. Ik voelde me een beetje raar en dizzy. Vervolgens lang verhaal kort gemaakt heeft me vriend en vrouw me in huis genomen voor maanden voor me herstel maar dat kwam er niet. De dag na mijn eerste poging merkte ik dat er iets niet goed was in me hoofd. Was door elkaar, vergeetachtig, en wist veel dingen niet meer. Ik begon te denken dat ik hersenschade had. Vervolgens opgenomen geworden voor twee weken in ziekenhuis voor onderzoek maar geen indicatie. Thuis weer gekomen en geprobeerd te reïntegreren op me werk. Het lukte totaal niet. De twee uurtjes per dag lukte niet. Ik wist niet wat ik moest doen en wat ik moest doen lukte me simpelweg niet. Ik had echt last van mijn hersenen en denken. Hierdoor werd ik helemaal gek en nog meer suïcidaal. Ik verwaarloosde mijn lieve hondjes, liet ze het hele appartement onder poepen en plassen en kookte niet meer en at dagen niet of haalde af en toe fastfood. Ik ging van 88 kilo naar 113 kilo terwijl ik altijd een sportfanaat was en was compleet out of shape. Werd vervolgens gedwongen opgenomen voor 5 maanden en daarna nog eens gedwongen en vrijwillig voor 8 maanden. Hierdoor kon ik niet reïntegreren en werd uiteindelijk afgekeurd voor mijn werk voor 80-100% en ontslagen terwijl ik heel mooi en gaaf werk had. Wel stressvol maar toch leuk. Nu loop ik wekelijks bij de GGZ en heb ook 12 behandelingen elektro shock therapie gehad. Helaas zonder resultaat. Nu is het zo dat ik dagelijks heel suïcidaal ben en heel erg geestelijk lijdt. Ik geniet niet meer en zit echt in hele grote ellende. Mijn pa en stiefmoeder zitten er zwaar doorheen uit bezorgdheid en onmacht en hebben onlangs contact verbroken. En heb onlangs een bloedmooie lieve vriendin gekregen die me wilt helpen en haar familie wilt me helpen maar ik ben helaas niet meer te helpen. Ben heel erg stom geweest en heb uit verdriet, depressie, onmacht, frustratie en nog meerdere redenen een stomme keus gemaakt om iets ernstigs te doen. Ik wilde het niet maar deed het toch voor even. Impulsief niet nagedacht over de mogelijke consequenties of bijwerkingen. Nu is alles naar de klote. Dagelijks suïcidaal en zwaarmoedig, contact met familie verbroken uit teleurstelling en bijna geen vrienden over. Mijn vrienden kunnen mijn dagelijkse geklaag niet meer aan. Ik zit werkelijk in de hel. Een grote nachtmerrie en trek iedereen in mijn ellende met me mee. Ik ben nondeju pas 34 en ben een hele lieve goeie jongen. Maar helaas ben ik heel ziek geworden en heb ik even iets stoms gedaan. Mijn emmer zat meer dan vol. Ik weet in godsnaam niet hoe ik mijn leven op deze manier moet gaan voltooien. Kan niet werken en ben de hele dag zwaarmoedig. Wil alleen maar in bed liggen in foetushouding. Huilen, schreeuwen, spullen kapot maken uit frustratie dat ik hersenschade heb en mijn gedrag niet begrepen word. Heel erg ernstig. Ik wil niet dood helemaal niet. Veels te jong voor maar ik ga het echt niet redden. Denk er elke dag aan. Elke dag is een zwaar gevecht. Wil terug in de tijd en schade herstellen maar dat gaat niet meer. Schreeuw voor hulp maar niks kan me helpen. Iedereen wilt me helpen omdat ik zo’n fijne gast ben maar ben compleet verpest en verziekt. Heb het zo verdomd zwaar. Geloof me. Vraag me elke dag af waaraan ik dit verdiend heb. Ben stom geweest ik weet het maar ik ben ook maar mens en mijn emmer zat meer dan vol. Ik had een gigantisch leuk leven kunnen hebben met alles wat ik had. Mooie auto, mooie motor, lieve familie, lieve vriendin met leuk kind. Alles. Heb het met een stomme actie het allemaal door me neus geboord. Dus ben je suïcidaal, trek aan de bel en laat je op tijd helpen. Doe het niet als mij want het leven kan zo mooi zijn. Maak niet de fout wat ik heb gedaan. Rotzooi niet met gas of iets anders waardoor je blijvend letsel aan over houd. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal en laat het niet je gemoedstoestand beïnvloeden.
L - Dinsdag 3 september 2019 13:03
Ben er stil van.
Hanny - Woensdag 12 februari 2020 08:49
Wat ontzettend dat je dit meemaakt. Ik ga niet zeggen dat het allemaal wel goed komt uiteindelijk.
Wel heeft iedereen een reden om als ze het leven willen verlaten. Zelf ben ik actief. Doe veel sport, enz. Maar dit doe ik omdat ik bang ben domme dingen te doen. Ik ben niet in staat om ergens van te genieten. Weet niet wat verliefd zijn is. Ook dit is een rot gevoel en altijd de gedachte niet meer te willen leven. Het is onomkeerbaar als het lukt. Misschien een bevrijding voor de persoon in kwestie, maar verdriet voor degene die achterblijven.
Leeuw84 - Zaterdag 15 februari 2020 12:35
Nou korte update. Ik ben er nog steeds. Weet niet hoe ik afgelopen half jaar overleefd heb. Ik loop ondertussen met mijn stomme kop bij de levenseindekliniek. Die willen nog zoveel dingen met me proberen voordat ze me “helpen”. Ik kan niet meer. Ondertussen heeft mijn mooie lieve vriendin ook verlaten en contact verbroken. Ik ga kapot. Wat ik allemaal moet doorstaan en meemaken is te ziek voor worden. Ben alles kwijt :(. Voor mij is leven echt een geestelijke martelgang en daar ben ik klaar mee. Weet nog niet wat ik ga doen maar zo kan het echt niet meer. Het spijt me :(. Veel sterkte iedereen die in soort zelfde situatie zit.
DepriAspie - Zaterdag 4 april 2020 21:56
Beste Leeuw84: ik heb je verhaal hierboven gelezen... ik ben ervan aangedaan... ik weet niet wat zeggen, er zijn geen woorden voor....toch wil ik je veel sterkte toewensen....
Peter - Dinsdag 5 mei 2020 08:43
Maar als je wel bbenieuwd bent en je weet dat jd niet meer de oude wordt en je kunt je gedachte ook niet meer op een rijtje krijgen. En je partner is een andere weg op gegaan????
Ik weet het gewoon niet meer.
Doodmoe - Vrijdag 5 juni 2020 18:34
Ik heb alle verhalen goed gelezen, door de tranen heen kijkend. In allen zitten herkenbare elementen. Misschien zou ik mij moeten schamen. Ik denk dat anderen denken dat mij alles voor de wind gaat. Toch ben ik sinds mijn elfde vreselijk ongelukkig en eenzaam. Er zijn veelal wel mensen in de buurt maar ik voel mij toch verschrikkelijk eenzaam. Wellicht door onbegrip van beide kanten. Ik stoot ook steeds meer mensen af. Van vrienden tot naaste familie. Ik vertrouw geen mens, vind de wereld vol van egoisten.
Als ik iemand zou vinden met dezelfde inslag zou het misschien nog gaan. Dan zou het overleven iets draaglijker worden.
Al jaren verlang ik dagelijks tientallen keren naar de dood, de rust. Maar doordat ik kinderen heb heb ik nooit een daadwerkelijke actie ondernomen. Zou ze dat verdriet nooit aan kunnen doen....
Maar als ik nu terugkijk wilde ik het mijn ouders en grootouders ook nooit aandoen.
Wat overblijft is een soort van gevangenschap. En ja, ook een verlangen om simpelweg gelukkig te zijn.
Ik ken het gelukkig zijn wel, 5 minuten per dag als ik mazzel heb. Maar dat beetje geluk zorgt tevens voor een dieper dal erna.
Ik zou willen dat ik iets voor jullie kon doen. Dat zou mij gelukkig maken 😊
Ik hoor nu de vogeltjes buiten zingen. Dat zijn mijn 5 minuutjes....
Ik wil jullie nog wel even laten weten hoe sterk ik jullie vind. De meeste mensen krijgen het namelijk niet zo zwaar te verduren in dit leven.
Als ik iemand zou kunnen helpen aan een dagje uit, een diner of gewoon een drankje, laat het dan weten. Ik blijf de verhalen hier wel volgen. Wellicht kan Lotte dan voor uitwisseling van gegevens zorgen.
Het ga jullie hopelijk veel beter, liefs 🙂
Christine - Woensdag 17 juni 2020 07:22
Ik heb vanaf mijn jonge jaren, financiële problemen, mijn 1ste huwelijk liep daardoor op de klippen,, nu iemand weer leren kennen waardoor alles beter ging, overal op reis geweest en heb mijn lening ook in zijn nek ges choven en nu zitten we ermee nog 6jaar,nu kunnen we niets meer doen onze lening van 1800 euro, zelfs opletten om eten te kopen, kan mijn werk da ik 30 jaar zo graag deed niet meer naar behoren doen, wil nu zelfmoord plegen want mijn hoofd zit vol en kan niets meer! Ben 54 jaar ! Maar mijn zonen erfen de schulden nu, da vind ik zo erg maar vind geen uitweg meer! WA kan ik doen, ben zo depressief
Doodmoe - Woensdag 17 juni 2020 17:14
Laat je niet leiden door geld Christine. Vraag schuldsanering aan of hulp aan iemand om je uitgaven te leiden. Blijkbaar heb je nooit geleerd om niet meer uit te geven dan er binnen komt.
Maar dat wil niet zeggen dat het te laat is om te leren. Wellicht kun je bij je werkgever een regeling treffen. Wellicht een extra baantje.
Maar ga nou geen gekke dingen doen voor een paar rotcenten. Dat zou echt niet te verkroppen zijn voor je zoons.
Nou....schouders eronder en heel veel succes!!!