Krijg ik ooit een relatie?

 

Op Instagram zag ik een stralende foto van een vriendin verschijnen. "I said yes!", staat eronder. Vervolgens kletste ik met een paar collega's over hun (klein)kinderen. En tot overmaat van ramp is ongeveer de vierde persoon uit mijn Facebook vriendenlijst deze week zwanger! Natuurlijk gun ik al deze mensen stuk voor stuk hun geluk, maar toch doet het me pijn. Het is een stuk in mijn hart dat wordt geraakt. Mijn leeftijdsgenoten lijken allemaal in een hele andere levensfase te zitten dan ik. Iedereen lijkt z'n geluk niet op te kunnen en de mooiste huwelijksfeesten en grootste babyshowers worden georganiseerd. Ik wil dat ook wel. Maar eerlijk; ben ik hier al wel aan toe?

Diagnoses en gevolgen

Tijdens therapie is er een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis bij me vastgesteld. Leuk, zo'n label, maar welke gevolgen heeft dit voor mijn leven? Op het moment dat de psycholoog deze diagnose bij me vaststelde, voelde ik me vooral beladen. Beladen omdat ik naast een eetstoornis nu óók een persoonlijkheidsstoornis had. Na verloop van tijd was ik deze diagnose echter bijna compleet vergeten en richtte ik me vooral op de angsten die deze persoonlijkheidsstoornis met zich meebrengt.


Bron: Tess Emily Seymour

Als basisschoolkind en als middelbare scholier was ik de 'perfecte' leerling. Ik wilde zowel de leraren als mijn klasgenootjes nooit teleurstellen. Tijdens mijn studietijd op de universiteit leerde ik al meer voor mezelf te kiezen. Ik ontdekte een hele leuke sportschool en had het reuze naar mijn zin bij mijn bijbaantje in de horeca. Ik voelde me er thuis en dat bracht me veiligheid en geluk. Toch was ik ook hier weer bang om mensen te verliezen. Altijd als er collega's ziek waren, dan kwam ik wel extra werken. En ik koos toch voor die ene groepsles, omdat ik graag bij die instructrice in de zaal stond. Altijd en overal was ik bezig om het goed te doen voor de mensen om me heen.

Met handvatten vanuit therapie en vooral door veel ervaringen leerde ik deze angsten te verminderen en inmiddels kan ik al veel beter mijn grenzen stellen. Maar een relatie voelt voor mij toch anders. Je leeft dan 24/7 met elkaar en een eigen plekje vervalt uiteindelijk ook. Daarnaast is door mijn eetstoornis mijn vruchtbaarheid verstoord en heb ik geen garantie of ik kinderen kan krijgen. Een terechte angst die me bezighoudt, want stel je voor dat mijn toekomstige partner kinderen wil en het lukt niet. Wat dan? Word ik dan opnieuw alleengelaten? Wordt mijn verlatingsangst dan opnieuw bevestigd?

Behoefte aan vrijheid

Hoewel ik heel graag met mijn vriendinnen afspreek en het fijn vind om mensen om me heen te hebben, vind ik het ook lastig om mezelf aan iemand te binden. Ik ben behoorlijk gesteld op mijn vrijheid en heb er een hekel aan wanneer iemand mij iets verplicht te doen of wanneer ik dermate van iemand afhankelijk ben dat ik niet mijn eigen gang kan gaan. Een simpel voorbeeld: ik kan al geïrriteerd raken wanneer de schilders komen en ik per se thuis moet blijven. Ik voel me dan gevangen in m'n eigen huis. Natuurlijk is dit geen ramp, maar het gevoel van beklemming en afhankelijkheid is aanwezig.

Wanneer ik een relatie zou aangaan, dan is het noodzaak om afspraken met elkaar te maken en dingen met elkaar af te stemmen. Uiteraard heel gezond en heel normaal, maar voor mij ook lastig. Als ik nu wil gaan sporten of als ik een avondje thuis achter de computer wil zitten, dan kan ik dat gewoon doen. Ik ben aan weinig mensen verantwoording schuldig. Dit zou toch wel anders zijn als er iemand bij me zou wonen of wanneer ik een verbinding met iemand heb. Ik zeg niet dat ik hiervoor niet opensta, maar ik besef dat ik hier wel een behoorlijk hoge drempel voor moet overgaan.

Bang om mensen te verliezen 

Ik ben gesteld op mijn onafhankelijkheid en wil dus liever mijn eigen zaakjes regelen. Toch ben ik aan de andere kant behoorlijk onzeker en bij lastige beslissingen vraag ik het liefste mijn hele vriendengroep om advies. Ik houd ontzettend veel van mijn vrienden, maar - mede door het verleden - heb ik altijd een angst om een van hen te verliezen. Door deze angst heb ik ook jarenlang mijn eetstoornis verzwegen. Ik was bang dat ze me raar zouden vinden en niet meer met me om wilden gaan. Toen ik eenmaal zelf de keuze voor therapie had gemaakt, ben ik opener geworden naar mijn vrienden. De meeste vrienden zijn nu op de hoogte van al mijn struggles en mijn band met hen is alleen maar hechter geworden. Mijn angsten waren dus onterecht! Dit zijn mooie ervaringen die ik meeneem naar de toekomst, maar het kwetsbare stukje om toch verlaten te worden blijft aan me knagen. Voor mijn vrienden is dit kwetsende stukje niet meer aan de orde. Maar voor het krijgen van een partner ligt er nog een weg die ik hiervoor moet oversteken. 

Tevreden met mijn leven

Uiteindelijk is mijn leven ook helemaal niet zo rampzalig zonder relatie als ik mezelf af en toe wijsmaak. Ik heb twee super leuke banen, heb veel vriendinnen en houd ontzettend van sporten. Mijn leven is niet perfect en heb zeker nog vele dromen, waaronder het krijgen van een gezinnetje. Of dit mij in de toekomst gegeven is, dat weet ik niet. Dat kan ik alleen maar hopen. Maar voor nu weet ik dat de tijd er nog niet rijp voor is. Ik ben tevreden met de plaats waar ik nu sta en wil naast al mijn fijne bezigheden blijvend werken aan de versie van mezelf. Een relatie hoort immers een verrijking van je leven te zijn; geen verplichting of noodzaak!

Hoe kijk jij hier tegenaan?

 

Reacties

Sanne - Maandag 6 april 2020 13:07
Wow dit is zo herkenbaar! Ik vraag mezelf vaak af of ik niet teveel vrijheid nodig heb voor een relatie en ben precies bang voor de afwijzing zoals jij die omschrijft.....
JD - Maandag 6 april 2020 13:17
Erg herkenbaar
Renske - Maandag 6 april 2020 13:59
Super herkenbaar!
Marina - Maandag 6 april 2020 18:53
Fijn dat jullie er herkenning in vinden!
Blijf vooral bij jezelf!
Anoniem - Maandag 6 april 2020 14:07
Mooie blog en herkenbaar! Ik ben ook nog steeds single, maar wel happy single nu haha.
Aanrader om te kijken voor iedereen die hier mee struggled: https://www.youtube.com/playlist?list=PLhYvOKkFVSGt1Impq3TEBxrSpw3rbdbz6
Single zijn is eigenlijk de belangrijkste tijd van je leven;)
Marina - Maandag 6 april 2020 18:53
Dankje voor het delen!
Leonie - Maandag 6 april 2020 15:00
Voor mij is het ook belangrijk om vrijheid te hebben in mijn huwelijk. Inmiddels ben ik al 8 jaar samen met mijn man maar heb ons leven samen, gelukkig, nooit als verplichting gevoeld ondanks dat ik écht mijn eigen tijd en ruimte nodig heb. Mijn man heeft dit hetzelfde waardoor er een goede balans is tussen 'samen zijn' en onze eigen ruimte en vrijheid. Het kan dus echt!

Ook over het stukje onvruchtbaarheid kan ik mee praten. Niet bij mijzelf maar bij mijn man en geen haar op mijn hoofd die hem hierom zou verlaten. Ik hou zoveel van hem dat dat belangrijker is dan mijn kinderwens (die vanaf dat ik klein ben al enorm groot is)

Ik deel dit verhaal om te laten weten dat het écht kan. Geloof er in en stel jezelf open. ♥
Marina - Maandag 6 april 2020 18:54
Mooi om deze ervaring van jou te lezen, Leonie!
w - Maandag 6 april 2020 17:24
Je wilt het gewoon goed doen en weloverwogen. Wees er trots op en zie het niet als dwangmatig. Er is niets mis met hoe je denkt. Gewoon gezond verstand gebruik je.

Ik wilde ook graag wel alles, maar door eetstoornis en hoe ik ben geworden is een relatie niet aan mij besteed. Ik ben juist heel erg blij dat ik door mijn eetstoornis vooral geen relatie heb uiteindelijk en idd. gewoon kan doen wat ik wil en me niet aan iemand hoef te 'verantwoorden'. Maar het meest blij ben ik nog met dat ik geen kinderen heb. Wie wil er in deze tijd nou nog kinderen, terwijl we alles aan het doodmaken zijn en de aarde opslurpen letterlijk en als we kinderen hebben, hen nog steeds van alles en nog wat opleggen over hoe wij vinden dat het leven moet zijn, zonder ons daar bezwaard over te voelen..
Marina - Maandag 6 april 2020 18:54
Wees ook trots op jezelf, W!
w - Dinsdag 7 april 2020 15:04
Dank je wel Marina!

Femke - Dinsdag 7 april 2020 18:44
Ja doen hoor. Blijf jezelf en blijf bij jezelf. Ook hier. Uit wat jij vindt en voelt. Dat mag er zijn. Net als jij. 😘
w - Dinsdag 7 april 2020 23:30
Ik weet niet zo of het voor mij bedoeld was, maar zo ja, dank je wel Femke ♥
Femke - Woensdag 8 april 2020 00:13
Voor jou ja. Graag gedaan. Geen dank. 😘
Aimee - Dinsdag 7 april 2020 10:37
Waarom moet er dat klimaat gedoe weer toegevoegd worden aan een blog over iets heel anders?
w - Dinsdag 7 april 2020 14:59
Omdat het hier over relaties gaat en over het wel of niet nemen van kinderen. Als je kinderen neemt, moet je je goed beseffen of je je kind wel een gezond en fijn leven kunt bieden de komende 80 jaar, daarom haal ik het milieu erbij, omdat we daar immers van afhankelijk zijn of we in gezondheid en een beetje prettig kunnen leven en of we vooral niet met teveel mensen op een stukje grond gaan leven. Ja ik weet het, heel saai en heel vervelend, maar als mensen hadden geluisterd had ik er ook niet iedere keer weer over hoeven beginnen, maar mensen luisteren niet, pas als de lucht zwart is, de bodem uitgeput en er nauwelijks nog iets te verbouwen valt door onze vergiftigende monocultuur, dan luisteren mensen evt. Mensen gaan er vooral van uit, dat er altijd wel een gevulde jumbo of ah hen van al hun 'gezonde' voeding voorziet, als zij maar aankomen met geld en ze zich zelf helemaal niet bezig hoeven te houden, hoe dat voedsel tot stand is gekomen en niets daarin hoeven bijdragen, want zij doen weer 'andere belangrijke werkzaamheden', terwijl ik het niet meer dan normaal vind, dat iedere burger, op de uitzondering na, meewerkt aan gezonde biologische voeding uit eigen streek zoveel mogelijk, maar we zijn zo ver verwijderd inmiddels dat mensen moeilijk nog op één lijn te krijgen zijn.
Vooral daarom ben ik blij dat ik door de omstandigheden geen kinderen heb uiteindelijk, omdat ik dus niet met de mensen leef, waar ik aanvankelijk dacht mee te leven. Nl. mensen die over het algemeen wel hun gezonde verstand gebruiken. Dat doen de meeste mensen dus niet en altijd krijg je maar weer te horen als je begint over de realiteit, dat het dus niet zo is, of wel meevalt, maar vooral dat je een saaie zeurpiet bent en weer over dat 'gedoe' begint.
Ik zou niet weten wat ik mijn kind dan zou bij moeten brengen, als zijnde 'waarheid' omtrent leven, omdat we van alle kanten geïndoctrineerd worden door mensen die daar belang bij hebben en veel mensen daar 'intrappen' en naar gaan leven, zowel voor henzelf als voor hun kind en je daardoor nooit werkelijk weet wat je aan die of een ander hebt.
Peef - Dinsdag 7 april 2020 15:14
Totaaaal niet passend hier: je"moet" er hier niet steeds weer over beginnen. Proud2bme is geen activisten website waar ieder klimaatmuts haar relaas kan doen. Op een andere websites kun jeje vast en zeker prima zwaarmoedig uitleven. En door
w - Dinsdag 7 april 2020 15:22
Ok dream on.. ik zeg bewust moeten, het gaat hier over kinderen.. daarom pas ik ook idd. niet op fora, het loopt altijd weer uit op irritaties omtrent de realiteit zoals ik het zie en anderen die het gewoon leuk en gezellig willen hebben te allen tijde vooral.
Peef - Dinsdag 7 april 2020 15:31
Vertaling? Afijn:Naar heh dat je andere mensen niet kan dwingen om jouw realiteit te zien.. iets met wil opleggen? Heerlijk hypocriet. Ga vooral zo door en bedankt heh
w - Dinsdag 7 april 2020 15:42
Dat is idd. steeds het probleem, dat mensen het zo interpreteren, als zijnde dat ik hen mijn wil opleg, ik zelf ben eigenlijk alleen verdrietig dat ik met mensen niet op één lijn kom; dat ze dus kennelijk totaal anders denken, ook in mijn manier van brengen, zich dan beledigd op opgefokt voelen kennelijk, maar ik moet ondertussen maar steeds aanzien, wat anderen mij opleggen, dat ik maar steeds meemoet, wat tegen mij indruist en niemand die zich ooit hoeft te verontschuldigen oid.. maar als ik eens iets breng, dat maken mensen ervan zoals het hen uitkomt of niet uitkomt.
Peef - Dinsdag 7 april 2020 16:04
Nu hoef je niet ineens in de slachtofferrol te gaan zitten en mij te vertellen wat ik kennelijk voel. Je moet lekker doen en geloven wat je wil maar een klimaatrelaas is niet passend op een site als proud2bme. Ik leg je helemaal niets op en zit ook niet mijn overtuigingen in jouw strot te duwen. Ik kan fijn mijn overtuigingen hebben zonder deze rond te kotsen op een website dat juist gaat over je goed voelen en mogen zijn zoals je bent. Mensen hoeven niet te denken zoals mij en we hoeven niet op een lijn te zitten.
w - Dinsdag 7 april 2020 18:09
Jawel, een klimaatrelaas en alles omtrent het systeem is juist wel passend op een site als proud2bme. Als ik nl. op mijn 13de had geweten hoe de wereld in elkaar had gestoken en dat ik vooral mijn eigen gang had moeten gaan en niet naar mensen had moeten luisteren die helemaal NIET het beste met mij en de wereld voorhadden, had ik geen eetstoornis gekregen, daar ben ik van overtuigd en ik heb nooit begrepen waarom mensen DAT verband niet inzien of niet willen inzien, ook hulpverleners niet. Altijd wordt de bal teruggespeeld naar de persoon met het probleem, maar een probleem is altijd onderdeel van het geheel, mijns inziens.
Peef - Dinsdag 7 april 2020 18:51
Dan schijf je een blog naar de redactie van proud waarin je dit haarfijn beschrijft en wie weet krijg je de ruimte om je relaas te geven en ga je niet off topic in comments je betoog houden. Ik probeer nog een keer mijn standpunt door te geven en dan hou ik ook op. Ik vind het zorgelijk dat op een online platform die aannemelijk kwetsbare en onzekere bezoekers heeft zulke harde statements en oordelen worden gegeven. Je bent niet jezelf, wellicht in de greep van een eetstoornis, en dan lees je woorden als "vergiftigde monocultuur" en het doodmaken van de aarde op een plek waar je juist een steuntje in de rug hoopt te krijgen en waar mensen je een hart onder de riem steken. Het past hier gewoon niet.
S - Woensdag 22 april 2020 12:35
En peef & Aimee; dit is een vrij forum, we leven in een vrij land gelukkig, dus w mag schrijven waarover hij/zij wilt schrijven zolang het niet discriminerend of haatdragend is. Dat is geen relaas, dat is de fucking grondwet. Waardoor jullie gelukkig ook gewoon je mening kunnen en mogen uiten.
Aimee - Dinsdag 7 april 2020 18:25
Mee eens Peef, en is niks mis met goed zorgen voor het milieu en voor de natuur. Maar het is niet goed om dat bij een blog neer te zetten waar het totaal niet over gaat.
Prima als je klimaat activist bent maar als je zo extreem bent dat je het bij andere onderwerpen ook wilt toelichten dan is er toch wel wat knap mis hoor.
w - Dinsdag 7 april 2020 18:44
Ok ok, ik begrijp wat jullie bedoelen, maar in mijn aanvankelijke bericht zeg ik eigenlijk er maar kort iets over, maar vooral dat ik door mijn eetstoornis, uiteindelijk, zo blij ben dat ik geen kinderen heb. Anders had ik ze wellicht, als vanzelfsprekend genomen op mijn 20-30ste bv. terwijl ik er pas later achter kwam hoe de wereld werkelijk in elkaar stak en indien ik geen eetstoornis had gehad, had ik wellicht wel kinderen gehad, en had me in mijn hart gestoken dat ik ze op zo'n wereld met zo'n systeem als we nu kennen moest laten verder leven. Uit liefde voor mijn kinderen, ben ik blij dat ik ze niet heb. Als een ander het zo interpreteert als 'mijn woordje' willen doen of overbrengen, begrijp ik dat, maar het IS ook heel wat, ik heb het idee dat velen dat nog steeds niet begrijpen, hoe erg het werkelijk is. Nou ja, ik stop nu maar.. als het zoveel irritatie oproept of mensen het ongepast vinden, ik zal er meer rekening mee houden in het vervolg en meer bij het blog blijven als ik reageer.
S - Woensdag 22 april 2020 12:32
Jezus, kind. Take a chill pill. W legde zijn/haar beredenering gewoon uit en jij loopt als een of ander opgefokt konijn w helemaal de grond in te trappen. Neem alsjeblieft een stap terug en kijk objectief naar hoe je tegen de ander reageert en plaats het in perspectief.
Tiger Lily - Dinsdag 7 april 2020 12:44
Ik kan me je niet willen vanwege de huidige situatie goed voorstellen, maar toch heb ik geen spijt dat ik kinderen heb.
Ben het niet helemaal eens met je standpunt van de wil opleggen.
S* - Maandag 6 april 2020 19:13
Ik denk dat ik enkel geschikt ben voor LAT-relaties
Prue - Maandag 6 april 2020 20:38
Ook single hier…. en weet niet of het ooit anders gaat worden. Anderen zijn verliefd geworden op mij, of ik op een ander, maar nooit wederzijds. Zou het graag een keer meemaken hoe het is om een wederzijdse geliefde te hebben. Puur uit nieuwsgierigheid. Afgezien daarvan... ik heb het prima naar mijn zin in mijn leven, ben gezond en gelukkig en kan mijn leven precies zo inrichten als ik wil!
Lisasjourney - Maandag 6 april 2020 21:16
Wat dapper en mooi hoe je het omschrijft Marina. Zelf zou ik eigenlijk best graag een relatie willen maar ook ik ben bang dat ik niet goed genoeg ben voor iemand. Daarom ben ik niet meer op zoek maar wacht ik tot ik vanzelf iemand tegen kom. Want ook single zijn is zo verschrikkelijk nog niet.
moi - Maandag 6 april 2020 21:48
maar hoe moet het als je 50+ bent, wel werkt, maar geen enkele kennis of vrienden hebt. Echt niemand. Alleen nog familie en die ook nauwelijks ziet? Hoe maak je dan nieuwe vrienden als je in het verleden zo vaak gekwetst bent, dat dát de reden is dat je contacten juist zo veel mogelijk uit de weg gaat. Tegelijkertijd roept alles in mij: zie mij, hoor mij. Het is zo verdraaide moeilijk. Mij openstellen met de kans om gekwetst te worden, dus om die kans te aanvaarden. Ik vind het een onoverbrugbare barrière. En dat zijn momenten waarop ik mij afvraag wat mijn waarde nog is op deze wereld.
L:) - Dinsdag 7 april 2020 17:14
Nieuwe vrienden maken (Als je wilt) zou je misschien kunnen doen door vrijwilligerswerk of een hobbyclub?
Deze twee dingen gaven mij vaak sociale contacten (vaak oppervlakkig, alleen daar, maar ook echt een aantal serieuze vriendschappen uit gekomen). Maar ook vond ik het leuk, ik kon er relaxt iets doen wat mij goed deed voelen over mezelf, of dat nou was omdat ik voor mn gevoel iets bijdroeg (vrijwilligerswerk) of gewoon trots op wat ik met hobby bereikte. En dat kan dus vanalles zijn, een toonladder leren spelen, een dans onder de knie krijgen of een schilderij gemaakt, een chinchilla opvangen of praten over 3d kaarten. Dat hielp mij veel bij het gevoel van gehoord willen worden.

Ik hoop dat je je waarde op deze wereld niet verbind aan de hoeveelheid mensen die je kent.
ikkuh1985 - Dinsdag 7 april 2020 01:10
Helaas is dit ook iets waar ik al langdurig mee worstel. Krijg ik ooit een relatie die begrijpt dat ik soms veel tijd voor mezelf nodig heb en niet gelijk kan samen wonen? Ik wil super graag een kindje dus voel wel die druk dat ik op moet schieten vanwege mijn leeftijd. Mooie blog!
DepriApsie - Dinsdag 7 april 2020 07:38
Ook single.. maar geen happy single... integendeel. 40 jaar en nog nooit een relatie of vriend gehad. ik heb ook autisme. Diagnose 2,5 jaar geleden gesteld en sindsdien vrees ik altijd single te zullen blijven want wie wil met mij (en al mijn beperkingen en problemen) samenleven?
ann - Dinsdag 7 april 2020 15:44
Wil je wel met jezelf leven? De crux zit ‘m volgensmij erin dat je gelukkig kunt zijn met jezelf. Kun je dat?
ZoeteSuikerspin - Dinsdag 7 april 2020 10:23
Hi, goede blog ik heb zelf ook niemand, maar dat vind ik juist fijn ik wil helemaal geen relatie, nooit. maar leuke blog ik ken de angst wel om het niet goed te doen en dan schiet ik in tranen bij andere mensen.. en dan schaam ik me gister gebeurde het weer en ik denk dat ze me stiekem uitlachen erom... dat ze genieten dat ik huil, en nu voel ik me waardeloos. ik wil het zo graag goed doen en ook niet elke keer huilen om iets want dan lachen ze me uit... denk ik. :/
vie - Dinsdag 7 april 2020 11:42
Herkenbaar,
Ik zelf durf geen relatie aan omdat, ik geen prater ben. En me teveel moeite kost om mijn partner dan te kunnen geven wat nodig is in een relatie . Aan de ene kant verlang ik er weleens naar een relatie. Maar aan de andere kant, ben ik gelukkiger als ik mijn eigen ding kan doen. Het is niet verkeerd om alleen te zijn.
Marina - Dinsdag 7 april 2020 12:08
Wat een kwetsbare en eerlijke reacties van jullie!
Voor degene die verlangen naar een relatie, een partner, een maatje hoop ik dat dit mag komen! Maar laat je persoonlijkheid er niet van afhangen. Iedereen is waardevol ongeacht je met iemand een relatie hebt of niet.

Liefs!
Floor - Vrijdag 10 april 2020 18:54
Ik ben ook nog alleen en vind dat op dit moment helemaal prima! Zou nu ook niet anders willen. Door mijn autisme heb ik heeeel veel tijd voor mezelf nodig en kan ik nauwelijks prikkels hebben. Daardoor maak ik me soms wel zorgen over de toekomst: zou ik ooit een relatie aan kunnen gaan en evt. kinderen kunnen krijgen? Op dit moment denk ik echt dat ik dat niet aankan. Maar tegelijkertijd is er de angst dat als ik alleen blijf mensen denken dat ik van binnen of van buiten niet leuk genoeg ben voor een relatie. Dat ik dan niet ben 'zoals het hoort' en 'achterblijf'.
NynA - Zaterdag 11 april 2020 14:44
Herkenbaar en ik heb daarnaast ook geen baan of vrienden :p
Tja... Shit happenz
Mir Arlen - Zondag 12 april 2020 02:42
Wauw😒😯! Letterlijke b.... vol tanden. Fijn dat er ook nog andere reacties zijn geplaatst dan de enorme Ja Nee Game hierboven. Wat een onnodig en ongepaste manier elkaar pijnigen en irritatie overbrengen. Dikke duim👎👎👎
S - Woensdag 22 april 2020 12:39
Ik heb ontzettend vaak een relatie gewild. Iemand waar ik samen mee kon zijn, mijn highs and lows mee kon delen. Samen op de bank zitten en de slappe lach krijgen van een talkshow. Je verbonden voelen met iemand.

En toen ik realiseerde dat dat 't m vooral is; dat ik me verbonden wil voelen met anderen, ging ik meer contact zoeken met de mensen om mij heen. Nu weet ik dat ik helemaal niet opzoek was naar een romantische relatie, maar gewoon, een relatie. Vriendschap, liefde van de mensen die ik ken.
Dus voor mij hoeft het eigenlijk niet per se. "I am whole the way I am, I'm 100%, with or without a relation".