Snoepen met anorexia

 

"Eet je echt zoveel snoep? Weet je niet hoe ongezond dat is? Jij hebt echt geen anorexia! Eerder een ik-eet-teveel-stoornis!" Verbluft slik ik mijn snoepje door. Wat zou ze zeggen als ze wist dat ik nog meer snoep had gegeten? Net, toen ik de afwas deed en ik een zak colaflesjes in de la had verstopt? Ineens voel ik me intens vies en dik. Ze heeft ook helemaal gelijk: mensen met anorexia mogen helemaal niet snoepen.

Mijn eetstoornis heeft veel periodes gekend: van extreem ‘gezond’ eten naar veel compenseren naar bijna niks eten. Ook heb ik een periode lang ontzettend veel snoep gegeten. Iets wat veel mensen niet snel verwachten van iemand die de diagnose anorexia heeft gekregen. Toch is dit voor mij wel de realiteit geweest. Juist omdat veel mensen om mij heen een beeld hadden van wat anorexia is, vond ik het lastig om altijd eerlijk te zijn over mijn eetpatroon. Ik begon me te gedragen zoals ik dacht dat anderen van mij verwachtten. Soms at ik bewust niet waar anderen bij waren, omdat ik bang was dat ze me niet meer serieus zouden nemen. Dat ze zouden denken dat ik die eetstoornis maar verzon...

Liegen tijdens therapie

Door mijn eetstoornis heb ik mezelf periodes lang ontzettend veel ontzegd. Elke week kwamen er weer nieuwe producten bij die ik niet mocht eten. Snoep en koekjes waren de eerste producten die ik links liet liggen. Gek genoeg vond ik dat toen niet eens zo heel lastig. Mijn doel was heel duidelijk; ik moest mager worden. Tijdens mijn terugval vond ik het ineens een stuk lastiger om van de snoepjes af te blijven. Snoep was er altijd voor me geweest als ik het lastig had en voelde voor mij veilig. Ik besloot om snoep te blijven eten, maar dit te compenseren door verder niks tot weinig te eten. In mijn hoofd klonk dit toen heel logisch. Hoe meer tekorten ik echter op deed door het gebrek aan goede voedingsstoffen, hoe meer behoefte en trek ik ook kreeg in zoetigheid. Hierdoor werd het steeds lastiger om weerstand te bieden tegen de drang om snoep te eten. Om me heen leek niemand me te begrijpen. Ik begreep mezelf niet eens. Ik had toch anorexia? Dan eet je toch juist niks? Waarom kon ik niet zo makkelijk bij iemand anders eten of toch 's avonds mijn bord leegmaken? Het was een raadsel dat ik zelf niet op leek te kunnen lossen. 

Tijdens de therapie durfde ik niet echt los te laten wat mijn precieze eetpatroon was op dat moment. Ik schaamde me te erg. Ze zouden me allemaal dik en vies vinden. Ook in het eetdagboekje dat ik bijhield, ervoer ik elke keer weer een enorme strijd. Ik at bewust geen snoep meer zodat ik het niet op hoefde te schrijven. Als ik dan toch wat dropjes at, schreef ik erbij dat ik me schuldig voelde. Die schuld voelde ik ook echt, omdat het niet waar was wat ik zei. Drop eten ging prima, maar die boterham was me te moeilijk.

Pas toen een groepsgenootje wat meer losliet over haar drang naar M&M's, begon ik mezelf wat beter te begrijpen. Zij 'beloonde' zichzelf als het ware met wat lekkers als ze de rest van de dag niet veel at. Naast het feit dat snoep voor mij veilig voelde, was het in mijn geval ook een soort 'traktatie'. Iets wat me op de been hield, waar ik 's ochtends al naar uit kon kijken. Dit was mijn manier geweest om mijn eetstoornis draaglijk te maken. Waar het eten van zoetigheid inderdaad begon als een traktatie - een kers op het bekroonde werk van mijn eetstoornis - had hier een verschuiving in plaatsgevonden. Uiteindelijk begon ik het andersom te zien. De chocola at ik nog steeds, maar om dit te compenseren was de rest van mijn eetpatroon heel mager geworden. Snoep was geen traktatie meer. Het werd haast een vereiste. Als ik 's ochtends opstond was het eerste waar ik aan dacht de snoepjes in de la en de koekjes in de kast. Moet ik nog boodschappen doen, of heb ik nog genoeg in huis...? 

Het was voor mij belangrijk om deze relatie met zoetigheid aan te pakken in de kliniek. Ik was vergeten hoe het was om 'normaal' te eten. Als ik kon kiezen at ik liever iets lekkers, anders is het ook zonde van de calorieën, toch? Omdat ik in het begin van mijn therapie nog niet eerlijk was over mijn daadwerkelijke eetpatroon, heb ik niet uitgesproken hoe ik me daadwerkelijk voelde. Ik deed braaf wat me werd gevraagd en zonder al te veel zichtbare moeilijkheden at ik volgens mijn lijst. Het was dan ook een verademing dat dit voor mij niet genoeg was en ik moest ophogen. Met snoep. Ik wilde hier niet in doorslaan en met de woorden van mijn groepsgenootje in mijn achterhoofd heb ik mijn relatie met snoep bespreekbaar gemaakt.

Ik had de 'mazzel' dat een groepsgenoot dezelfde strijd ervoer als ik. Dit heeft mijn ogen geopend en geholpen om echt eerlijk te zijn. Schijnbaar is het dus helemaal niet zo gek dat je snoep eet, ook al heb je een eetstoornis. Ik heb echt moeten leren dat iedere eetstoornis anders is. Een product dat voor iemand anders veilig voelde, kon voor mij als een hele uitdaging voelen en andersom. En dat is prima, zolang je het zelf maar serieus durft te nemen. 

Hoe is dit voor jou? Herken jij deze strijd?


Lonneke schreef ook deel 2 van de blog 'Snoepen met anorexia', die kun je hier lezen.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Blue - Donderdag 12 december 2019 13:13
Enorm herkenbaar. De zin die je schrijft over dat je snoep makkelijk kunt eten maar een boterham ho maar. Zo herkenbaar. Ik durfde dit ook nooit en nog steeds niet uit de spreken dat ik zoveel snoep at. En hoe minder ik normaal at hoe meer ik ging snoepen hierdoor bleef ik altijd op gewicht en zag ook niemand dat ik een eetstoornis had. Maar mijn eetpatroon was wel degelijk verstoord. Bedankt voor het delen! Dit helpt mij altijd weer om mijn eetstoornis serieus te nemen in plaats van de gedachte de ruimte te geven dat ik helemaal geen eetstoornis heb. Ook al heb ik die diagnose meermaals gekregen.
Claudia - Donderdag 12 december 2019 13:23
Hier ook.enorm herkenbaar. Ik wist.niet dat er zoveel anderen dit ook meemaakten. Nu gaat het beter, maar koekjes en snoep blijven veel, makkelijker gaan dan volwaardige.maaltijden! Voor mij komt dat een stukje doordat ik.me minder vol voel door.snoep dan.een degelijke maaltijd. Ik vind een vol gevoel vreselijk.
Misha - Donderdag 12 december 2019 13:23
Herkenbaar. Ik ben heel benieuwd wat jou heeft geholpen dit patroon te doorbreken ? En hoe lang is dat proces geweest ?
Anoniem - Donderdag 12 december 2019 13:34
Herkenbaar…
Anne - Donderdag 12 december 2019 14:31
Zo herkenbaar!
Xx - Donderdag 12 december 2019 14:51
Zo herkenbaar. Het is op dit moment zoveel makkelijker om bijv een pak koekjes te eten dan een volwaardig voedingspatroon aan te houden. Mijn ouders blijven er versteld van staan hoe vreemd die verbindingen in je hoofd er soms uitzien
M.L. - Donderdag 12 december 2019 14:58
Halleluja fijn dat hier een blog over is.
Ik loop in m'n huidige herstel daar soms ook tegen aan. Als ik dan toch eet liever iets lekkers en dat compenseren dan een saaie boterham. Terwijl het ook begon als een beloning.
Het is ook minder machtig dan een maaltijd die paar snoepjes. Vaak over compenseer ik ze dan weer wel..

Ben ook benieuwd naar hoe je dit hebt doorbroken nadat je het bespreekbaar hebt gemaakt?

... - Donderdag 12 december 2019 15:02
Aah dankjewel voor het schrijven van deze blog! Heel herkenbaar
Daan - Donderdag 12 december 2019 15:04
Wow, dankjewel! Ik vind het idee dat anderen bepaalde anorexia eetgewoonten van mij verwachten heel herkenbaar. Daarom durf ik met anderen erbij nooit een 'ongezond' tussendoortje te nemen of een keer gewoon iets extra's of iets lekkers te pakken. Want dat hoort niet bij anorexia, dus moet ik dat niet doen...
Vivian - Donderdag 12 december 2019 15:10
Vooral het stukje "Als ik kon kiezen at ik liever iets lekkers, anders is het ook zonde van de calorieën, toch?" Is zoo herkenbaar!! Dankjewel voor het delen🙌🏻
Aimee - Donderdag 12 december 2019 15:16
Ik herken het zo maar weet je wat het is, zolang mensen het niet weten reageren ze ontwetend. Bij eetstoornis herstel heb ik bv geleerd dat een kitkat best kan. Mijn bedrijfsleider dacht dat je daar dan ook bang voor bent . Toen heb ik haar uitgelegd dat meer bepaalde hoeveelheden eng zijn voor mij en niet zo zeer wat. En echt over een dag verdeeld . En toen begreep ze het, ze zei dus : oh dus mensen met anorexia eten ook wel eens snoep of chocola. Toen zei ik jja. Daar reageerde ze echt meteen goed op als je het netjes uitlegd. Ook mijn vader wist gek genoeg dat anorexia niet betekent dat je eten niet lekker vind . En dat je snoepen best lekker kunt vinden. Dus uitleggen helpt atijd. Maar vaak is het zo als iemand reageert met jij hebt echt geen anorexia zo fel als hierboven in de blog diegene zelf ook moeite heeft met eten. En voeding snel als goed en fout bestempeld. Er zijn namelijk ook veel mensen die geen eetstoornis hebben maar wel problemen met eten.
Aimee - Donderdag 12 december 2019 15:22
Oh en even off blog maar wat een prachtige foto’s Lonneke. Met welke camera zijn deze gemaakt?
Lonneke - team Proud2Bme - Donderdag 12 december 2019 15:25
Hi Aimee,

Wat lief dankjewel! Zelf heb ik een canon60D, die heb ik hier ook gebruikt! :)

Liefs,
Lonneke
Lonneke - team Proud2Bme - Donderdag 12 december 2019 15:26
Hi lieve iedereen!
Bedankt voor de fijne reacties.
Wat rot eigenlijk dat er zoveel herkenning is. Ik denk dat ik nog een blog ga schrijven over wat mij hierbij geholpen heeft. Als je verder vragen hebt laat ze hier gerust weten, dan kan ik ze meenemen!

Liefs,
Lonneke
Eva - Donderdag 5 maart 2020 12:25
HeeyLonneke,
Komt deze blog nog? Of heb ik er overheen gekeken/gelezen? ben namelijk super benieuwd hiernaar, want ik kamp op he tmoment met hetzelfde.
Ik heb overdag al heel veel zin in een snoepje of een chocolaatje savonds. En ook al voel ik me flauwtjes worden op mn werk, ik eet niets of zo min mogelijk om dat ene snoepje of chocolaatje te mogen savonds..
Redactie Proud2Bme - Donderdag 5 maart 2020 13:49
Hi Eva,
Deel 2 van deze blog komt binnen 2 weken online!
Liefs, team Proud2Bme
Eva - Donderdag 5 maart 2020 17:41
Aw super fijn, bedankt voor jullie reactie
Exvriendin - Donderdag 12 december 2019 15:55
Zo raar hoe dat gaat met die eetgedachtes, ik snap mezelf dan gewoon niet
Jelle - Donderdag 12 december 2019 16:36
Ik heb zelf wel een periode gehad dat ik geust twee boterhammen verving voor een cornetto. Of een nutri voor een grote softijs. Nu zit ik helaas in het spectrum van de eetbuien...
Chantal - Donderdag 12 december 2019 16:41
Dit had ik wel even nodig. Het is heel herkenbaar. Ik durf dit ook niet bespreekbaar te maken uit schaamte..
A. - Donderdag 12 december 2019 17:14
Dit is herkenbaar voor mij. Ook het liegen over dat ik me schaam bij het eten van snoep.

Ik eet heel veel chocola. Maar vooral omdat ik dan veel preciezer kan meten hoe calorieën erin zitten en ik dat bij boterhammen gewoon moeilijk vind. Mijn lunch vervang ik vaak door een bepaalde hoeveelheid chocola.
Sanne - Donderdag 12 december 2019 17:32
Oooo wat een mooie fijne blog. Ik vond mezelf vaak iemand met een nep eetstoornis en een aansteller. Hoezo gaat een normale maaltijd niet en koekjes wel?!?
Of een tijd mijn behandelaren voor de gek gehouden... ze dachten dat het eten heel goed ging omdat ik trots vertelde dat ik meer koekjes at. Maar niet dat dat was in plaats van maaltijden......
DepriAspie - Donderdag 12 december 2019 18:20
Zo herkenbaar.... en ik ben nu aangekomen, probeer terug overdag niet of zo weinig mogelijk te eten en dan snoepen... amper gezonde dingen eten.
Na een opname voor depressie en burn-out ben ik op een gezond gewicht gekomen en voel ik me ook zo vet en walg ik van mezelf. Dat verdriet snoep ik ook weg... en zo blijven de kilo's komen, geen fut om iets te doen door gebrek aan goede voedingsstoffen.
Bedankt voor deze blog Lonneke en ik hoop dat ik uit een volgende blog van jou over wat jou heeft geholpen om uit dat patroon te raken, wat tips kan halen want ik weet niet hoe ik mijn probleem moet oplossen.

Bedankt Lonneke voor deze herkenbare blog....
Justme - Donderdag 12 december 2019 18:55
Zo herkenbaar...
Elling - Donderdag 12 december 2019 19:22
Voor mij ook zo herkenbaar dit....
Overdag zo weinig mogelijk eten, om dan 's avonds zoveel mogelijk 'ruimte' te hebben voor snoep.... En daar dan de hele dag naar hunkeren. Steeds meer 'normale' dingen weglaten. En maar denken dat je de enige bent.
Zo fijn om te lezen dat dit niet zo is. Dank voor je blog Lonneke en ook aan iedereen die hier een reactie op geeft.
We staan niet alleen ♥
Sammy - Donderdag 12 december 2019 19:24
Heel herkenbaar!
Vooral het zonde vinden van de calorieen. Als ik iets gegeten heb, wat ik niet heel lekker vond, dan is het daarna soms echt even een moeilijk moment. Wat ik ook merk, wat betreft snoep, is dat als ik snoepjes eet, ik het minder in mn lijf voel. Daar kan ik dan ook wel meer van eten, zonder last van te hebben. Maar als ik broodjes eet dan voel ik het sneller in mn buik zitten. En dat is dan oncomfortabel.
Maar het gaat nu gelukkig een stuk beter, heb nog wel ongemakkelijke momenten, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Juist daar zitten de sleutels. Daar moeten we doorheen. Niemand zegt dat herstel makkelijk is! :P
Misty - Donderdag 12 december 2019 22:05
Precies wat je zegt, goede aanvulling.
Fijn dat dit onderwerp aangeraakt wordt!
ikkuh1985 - Vrijdag 13 december 2019 01:32
Mooie blog!Helaas voor mij ook echt super super herkenbaar!!!!
Anna - Vrijdag 13 december 2019 07:16
Bij mijn laatste eetstoornis terugval mocht ik alleen wat chocoladecake eten op een dag, verder niets... Zo zou ik minder snel duizelig worden...

In eerste instantie at ik ook al snoep, maar destijds dwong ik mezelf bijvoorbeeld een chocolaatje of chipje te eten om mezelf te straffen als ik iets fout hebt gedaan.... of ik rook aan lekker eten om het vervolgens weg te gooien. For some reason leek het me een goede manier om mezelf nieuwe gewoontes aan te leren... Ik deed dit ook als ik bijvoorbeeld een wiskundesom niet goed had gemaakt.
anne - Vrijdag 13 december 2019 09:20
Heel herkenbaar, ook dat straffen....
Anoniem - Vrijdag 13 december 2019 07:47
Ik ken het niet met snoepen, maar wel in een bredere vorm: Niet voldoen aan het "perfecte" plaatje van Anorexia. Want ja, ik at. Een kleine basislijst zelfs qua hoeveelheden, inclusief toetje, zuivel en 3 tussendoortjes. Maar dat ik praktisch geen beleg op mijn boterhammen smeerde, wat warmeten betreft net wat kleinere porties at, alleen maar hele veilige keuzes maakte en vooral idioot veel bewoog... Dat voelde als een nep-Anorect. De arts in het ziekenhuis wilde me aan de sonde, want hij geloofde niet dat ik at. Maar ik at wel! Mijn leidinggevende liep achter me aan naar de wc, want ze dacht ik braakte. Dat deed ik niet.

Ook in de kliniek voelde ik me nep, want ik zat niet in het somatisch of rustprogramma (dus volgens groepsgenootjes was ik zwaar genoeg voor corvee. Au!). Ik hoefde niet te vechten om mijn boterhammen weg te krijgen. Ik plakte geen boterhammen onder mijn bord of verstopte koekkruimels onder de kussens van de bank. Pas later toen ik moest opbouwen en aankomen voelde ik wat de eetstoornis deed. Maar ik paste niet in het plaatje. Ik voldeed niet aan het stereotype beeld. Niet met snoepen, maar wel op een andere manier.
Britt - Vrijdag 13 december 2019 10:47
Woow... ik herken alles en ook in de reacties... ik merk ook dat ik de calorieën opspaar voor het geval dat ik nog iets lekkers mag eten... ik denk de hele dag aan frieten en chocolade en durf dat niet uit te spreken want ben bang als nep betiteld te worden... ik durf ook niet normaal te eten in het bijzijn van anderen, uit angst dat ze denken dat ik ze bedoezeld heb en helemaal geen eetstoornis heb! Alles draait op een dag over niet eten of keilekker eten... ik kan gerust 4 x in de week friet eten maar een saaie boterham lukt niet... ben ik nep of maakt m’n es dat wijs?
Blub - Vrijdag 13 december 2019 12:55
Ik herken het ook heel erg.

Ik denk dat het te maken heeft met het dat we onszelf zo lang al dat lekkers hebben ontzegd en daarna wel graag van willen genieten, alleen lukt dat meestal enkel door de rest van de dag weinig te eten.

Ik vind het zelf nu heel erg moeilijk als ik voor het werk op bijeenkomsten ben waar een lekkere lunch geserveerd wordt en in de pauzes lekkere koeken. Ik vind het dan best moeilijk om dan maat te houden.
Hermione - Zondag 15 december 2019 14:28
Ook heel herkenbaar, al is het op een iets andere manier. Ik vervang ook veel te vaak maaltijden door snoep, chocola of chips of whatever, maar vaak ook omdat dat minder moeite kost om klaar te maken. Ik vind het ontzettend moeilijk om moeite te doen voor mijn eten. Chocola eten is makkelijker dan een sinaasappel schillen, zeg maar. Ik weet dat ik behoorlijk wat voedingsstoffen tekort kom, maar ik vind koken en tijd in mijn eten steken zó moeilijk. En tegenover behandelaren schaam ik me kapot, want ik vind ook dat dit niet bij mijn eetstoornis zou mogen horen. Ik heb het er nooit over.
Lonneke - Team Proud2Bme - Donderdag 19 december 2019 13:40
Lieve allemaal,

bedankt voor alle reacties. Wat naar dat velen van jullie dit ook herkennen. Ik hoop dat mijn openheid hierin voor jullie wat motivatie zal zijn.

Take care!
Lonneke
Anoniem - Woensdag 29 januari 2020 19:18
"Als ik kon kiezen at ik liever iets lekkers, anders is het ook zonde van de calorieën, toch?" -> JA! Wat een herkenning. Ik eet en snoep en snack en geniet echt volop met eten... maar ik geniet met mate. HEEL veel mate. Zoveel dat ik ervan afval. Eten vind ik dan ook niet moeilijk, want ik eet gewoon als ik trek heb en dan eet ik waar ik zin in heb. Op de hoeveelheden na is wat ik doe dus best gezond. En dan vragen mensen: 'vind je dat nu niet lastig, dat je dit eet/drinkt?', want dat beeld hebben ze. Maar nee, ik vind het niet lastig. Ik vind het lastiger om 'nee, dank je' te zeggen op iets lekkers uit angst dat mensen denken 'daar heb je haar weer met haar anorexia'. Dan maar liever eten waar anderen bij zijn - en dan durf ik na afloop niet eens naar de wc omdat ik bang ben dat ze denken dat ik het eruit gooi (wat ik niet doe, maar ja... die oordelen, hè). Dank je voor je artikel, Lonneke!
AnneSimons - Woensdag 19 februari 2020 21:13
Omg maar echt. Zo herkenbaar. Heb het dat ik soms chips eet en chocopasta op brood doe.
Eveline - Zondag 22 maart 2020 15:30
Ik heb dit dus ook. Ik kan best een plakje cake op. Ik dacht vooral hierdoor dat ik geen anorexia had, want ja ik kon wel een stukje cake op!