Praten over zelfdoding is ontzettend beladen. Bij mentale problemen kan je last krijgen van eenzaamheid en emotionele uitputting. Dit kan weer zorgen voor extreme wanhoop en de zoektocht naar een uitweg. Taboe, onzekerheid en verwachtingen van buitenaf kunnen de nare gevoelens versterken. Hoe ziet de uiting van wanhoop eruit bij mensen die vechten tegen eetstoornissen en wellicht andere problematiek tussen verschillende normen en waarden?
Hoe vind je passende support als verschillende perspectieven vanuit culturen en maatschappijen lijken te botsen over mentale problemen? En als cultuur met religie verweven raakt waardoor Zie, Hoor en Geloof Waar ik Doorheen ga: Overal een andere lading krijgt?
Trigger warning: Deze blog gaat over suïcidaliteit. Is dit een gevoelig onderwerp voor jou? Lees de blog dan alleen als je je daar prettig bij voelt. Op 113.nl kun je 24/7 gratis en anoniem terecht via de chat of telefoon. Begin het gesprek. Ze zijn er voor je, dus maak er gebruik van.
Mentale problemen staan los van religie
Uitputting en wanhoop kennen geen uiterlijk en kunnen iedereen overkomen. Daarnaast is psychisch lijden met suïcidale gedachten geen maatstaf voor dankbaarheid, spiritualiteit of liefde voor cultuur en/of omgeving. Deze factoren staan los van elkaar en van de impact van fysieke en mentale problemen. Ze kunnen vrijwillig als krachtbron worden ingezet binnen een herstelproces als iemand daar persoonlijk toe in staat is.
Mensen die wegens psychische problemen geen uitweg meer zien, verdienen de zorg die nodig is zonder veroordeling. Binnen een religieuze context (sprekend vanuit de Islam) wordt heling door het toelaten van emoties gestimuleerd. Mentale problemen staan niet gelijk aan spiritueel falen. Dit idee kan komen uit sociale overtuigingen over psychische problemen. Moeite door een langdurige lijdensweg is geen zwakte. De uitdaging is dat gesprekken over emotionele kwetsbaarheid en mentale gezondheid binnen gemeenschappen, onbewust en indirect, af en toe veroordeeld kunnen worden.
Balanceren
Daarnaast kan je worstelen met verwachtingen om te ‘passen’ tussen twee culturen. Als je in een kwetsbare positie zit, kan dit ook voor ondraaglijk leed zorgen. Met veel moeite lukte het mij vroeger om met verschillende hulpbronnen een balans te vinden tussen alle persoonlijke en maatschappelijke verwachtingen. Hier hielp de culturele en religieuze rijkdom bij. Het kan echter per situatie lastiger zijn om hier een weg in te vinden. Wanhoop door emotionele pijn vanuit zowel naasten als het individu over de toekomst kunnen naast elkaar bestaan. Emoties onderdrukken hoeft niet altijd te helpen om met pijn om te gaan en met beide benen tussen verschillende realiteiten te balanceren.
Om de impact van taboe op eenzaamheid en mogelijke versterking van nare gedachten te verminderen, zouden deze gesprekken geleidelijk gevoerd mogen worden. Inclusie van culturele diversiteit en het accepteren van uitdagingen bij psychische problemen kunnen samengaan. Het gesprek laagdrempelig aangaan kan zorgen voor erkenning voor mensen die lijden onder zowel een eetstoornis als het cultureel balanceren.
Navigeren
Om hulp vragen en mensen in vertrouwen nemen kan bij nare gedachten zeer uitdagend zijn. Er kunnen tegenstrijdige ideeën zijn over kwetsbaarheid, zoals op scholen, religieuze gemeenschappen, tijdens behandelingen en sociale kringen.
Ik zie beide culturen als krachtbron en accepteer de uitdagingen en gevoelens met de aanwezigheid van een eetstoornis, zonder oordeel. Herstellen met de normen van twee culturen is een proces van aanpassen, vallen en hiervan leren. Dit kan komen door een combinatie van persoonlijke en maatschappelijke verwachtingen. In het verleden heeft de stille impact van mijn eetstoornis, biculturele achtergrond en verwachtingen die overal anders waren, durven praten over mijn eetstoornis ontzettend uitdagend gemaakt. Schrijven werd mijn uitlaatklep en gaf me een sprankeltje hoop en perspectief op een mooi toekomst.
Voorbij het masker
Wanhoop uitspreken kan ontzettend lastig worden als ideeën over het toelaten van emoties tussen die twee werelden tegenstrijdig zijn. Dat terwijl dit juist een fundamenteel onderdeel van herstel is. In mijn tienerjaren wilde ik hier mijn eigen unieke, betekenisvolle weg in vinden en vooral: Tijd en ruimte nemen voor het ontdekken van mijn kwetsbare kanten en wat ik nodig heb in mijn herstelproces. Mijn uitdrukkingsvermogen om hier helder op te reflecteren was soms een valkuil waarbij de ernst van mijn eetstoornis verbloemd kon worden. Hier eerlijk over zijn bij steunfiguren helpt om rationaliteit niet in te zetten als masker.
Hulp kent verschillende vormen
Passende hulp vinden is een complexe zoektocht geweest en heeft voor mij geen vaste definitie. Het is eerder een combinatie van verschillende persoonlijke en professionele hulpbronnen. Herkenning en steun vinden op anonieme, herstelgerichte hulpsites hielp mij om richting te vinden. Per persoon probeer ik te bepalen op welke manier zij wel of geen rol kunnen spelen in mijn proces. Voor mij helpt het om gevoelige onderwerpen binnen hulpverlening te houden. Ik vind passende steun door een combinatie van mijn eigen kracht, hobby’s, lezen en onderscheid in rollenverdeling binnen passende onderwerpen.
Opgroeien met de rijkdom van verschillende culturen is ontzettend mooi. Daarnaast kunnen gesprekken over de unieke uitdagingen die erbij komen kijken enorm helpen om de eenzaamheid en onzichtbare pijn van veel mensen te verlichten. Stilte over de realiteit van veel mensen die tussen verschillende culturen mentale problemen ervaren, kan zorgen voor een onvoorstelbare last.
Om hulp durven vragen bij een vertrouwd persoon kan een manier zijn om de jarenlange rugzak samen geleidelijk uit te pakken. De uiterlijke schijn van kracht wordt vaak geassocieerd met moed en wordt bewonderd. Weet dat individuele, unieke moed en kracht ook zit in de veerkracht van kwetsbaar durven opstellen, en dat jij de baas bent over jouw definitie van kracht.
De kracht van verbinding en gedeelde zorg
Als iemand worstelt met suïcidale gedachten, is het begrijpelijk dat er angst en machteloosheid komt kijken bij naasten. Het welzijn van naasten is in dit proces ook belangrijk. Het is van belang dat ook naasten goed voor zichzelf proberen te zorgen, en indien nodig ook om hulp vragen. Om er voor een geliefde te kunnen zijn, is het essentieel om ook goed voor jezelf te zorgen. Soms is het doorbreken van diepgewortelde overtuigingen en toch om hulp vragen het meest helpende wat je kunt doen. Naast de uitdagingen die emotionele kwetsbaarheid van iedere betrokkene met zich meebrengt, is acceptatie en emotionele autonomie van iedereen belangrijk. Iedereen mag onafhankelijk van elkaar op passende wijze ruimte innemen om pijn te verwerken, met begeleiding. Je hoeft het niet alleen te doen.
“Vulnerability sounds like truth and feels like courage. Truth and courage aren’t always comfortable, but they’re never weakness.” -Brené Brown (2012)
Heel veel liefde voor iedereen die in stilte worstelt.
Mijn naam is Ecem en op Proud schrijf ik over hoe ik eetstoornisherstel combineer met mijn culturele achtergrond. In mijn vrije tijd ben ik graag bezig met het maken van cartoontekeningen, klets ik met vriendinnen, wandel ik in de natuur en bouw ik Lego sets. Daarnaast studeer ik Toegepaste Psychologie en ben ik erg geïnteresseerd in het lezen van wetenschappelijk onderzoek over eetstoornissen. Lees alle blogs van Ecem
Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen en zijn er dagelijkse chats (de agenda vind je hier). Ook kun je starten met fEATback, een online zelfhulpprogramma. Wij staan voor je klaar.
Geef een reactie