De afgelopen weken ben ik tegen wat uitdagingen aangelopen. Ik kreeg onverwachts nieuws dat betrekking heeft op mijn lichamelijke gezondheid. Ik heb daarom een stapje terug moeten doen van mijn werk bij Proud2Bme. Misschien niet heel verrassend, maar het haalt toch wat herinneringen naar boven uit de periode waarin ik probeerde te herstellen van mijn eetstoornis. Wat er precies aan de hand is, is niet zo belangrijk. Maak je geen zorgen, want dat is niet nodig. Het is niet ernstig en het komt helemaal goed. Wat wel relevant is voor deze blog: ik voel me even verdwaald.
klinkt logisch, maar hoe kom je eruit
Toen ik net begon te herstellen van mijn eetstoornis, liep ik tegen allerlei lichamelijke klachten aan, zoals vermoeidheid, darmproblemen en spierpijn. Mijn lichaam moest wennen aan de toename van eten en begon met het fysieke herstelproces. Dit hoort erbij en wordt vanzelf beter, maar dat neemt niet weg dat het lastig was. Ik wist toen nog niet dat ik het prikkelbare-darmsyndroom had, dus de darmklachten hielden langer aan dan normaal. Ik schaamde me voor mijn ronde, pijnlijke buik en dit ging hand in hand met toenemende sociale angst. Het is een open deur, maar ja: ik begon mezelf te isoleren. Mijn leven bestond uit focussen op herstel, therapie en uitjes naar het tuincentrum met mijn moeder. Wat trouwens hartstikke gezellig was hoor, love you mam, maar hoe meer ik begon te vermijden, hoe erger de angsten werden. Ik wilde uit het patroon komen, maar het voelde onmogelijk en ik wist niet waar ik moest beginnen. Elke stap, hoe klein ook, voelde groot. Ook was ik zo ver van waar ik wilde zijn dat het me al begon te duizelen als ik dacht aan hoe en waar te beginnen. Ik was verdwaald.
Heel anders, maar toch hetzelfde
Ik hoor je bijna denken: “Nou, superleuke trip down memory lane, maar waarom deel je dit?” Nou, de afgelopen weken heb ik een stap terug moeten doen van mijn werk bij Proud. Ik werk wanneer het lukt, maar dat gaat met ups en downs. Een paar maanden geleden zei ik nog tegen mijn vriend dat ik me niets kon voorstellen wat dit jaar nog zou verpesten. Ik moet er eigenlijk wel om lachen, want natuurlijk is het jaar niet verpest, maar het kan niet allemaal rozengeur en maneschijn blijven. Hoewel de situatie nu heel (echt heel) anders is dan toen ik begon te herstellen. Toch doet deze periode me eraan denken. Ik voel me namelijk even verdwaald. Ik weet even niet waar ik moet beginnen. Ik weet even niet waar ik het moet zoeken. En ik weet even niet wie ik ben zonder alles wat mij mezelf maakt.
ik, alleen dan zonder fluf
Toen ik langzaamaan stopte met het vermijden van alles wat ook maar iets van een oncomfortabel gevoel gaf, voelde ik me zo cool. Ik weet hoe suf dat klinkt, maar elke dag dat ik naar mijn werk ging, dacht ik: “YEAH, ik zit op een KANTOOR, waar ik WERK en daar krijg ik voor BETAALD en na het werk ga ik pilates doen, omdat ik dat LEUK vind en dat doe ik in MIJN appartement.” Ik was nog steeds erg angstig en had darmproblemen, maar ik hield een ‘fake it till you make it’-mentaliteit aan en bouwde veel ‘fluf’ om me heen. De fluf bestond uit mijn hobby’s, de studie die ik deed, mijn werk en sport. Dit werd mijn identiteit. Ik werd de persoon die gezond was, met veel energie en ambitie. Ik deed een deeltijdstudie naast mijn fulltime werk en mijn vrije tijd bracht ik door met vrienden, familie of was ik aan het sporten. Nu is mijn fluf voor een groot gedeelte weggevallen. Heb je wel eens van die video’s gezien waarin een fluffy hond naar de trimmer gaat en er daarna bijzonder naakt bij staat? Dat dus, alleen heb ik wel kleding aan, beloofd.
Stap voor stap
Ik weet dat het goedkomt. De steun van mijn sociale omgeving is immens en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Ik ben alleen heel even verdwaald. Net zoals een paar jaar geleden toen ik begon met herstel en net zoals de vele keren dat ik in de toekomst nog zal verdwalen. Ik begin me namelijk te realiseren dat verdwalen bij het leven hoort. Het is een hoofdstuk in een boek waarin de hoofdpersonages zich blijven ontwikkelen. Het is dus niet het hele verhaal, maar wel een belangrijke overgang, zodat het verhaal klopt en kan doorgaan. Ik ben in dat verhaal gewoon een naakte poedel, met kleding aan en de komende tijd zal ik mijn fluf weer terugkrijgen. Ik zal ondertussen proberen daar geduldig in te zijn, een kwaliteit die ik absoluut niet bezit, maar die ik nu toch echt zal moeten gaan ontwikkelen.
Ben jij ook een naakte poedel?
Als jij je fluf op dit moment ook even tijdelijk kwijt bent, weet dat je daar niet de enige in bent. Wat de reden dan ook is en waar je dan ook in het proces staat. Ook jij bent onderweg naar een nieuw hoofdstuk. En ik weet zeker dat je je bestemming zal bereiken. Hoe ik dat weet? Dat is voor mij een weet en voor jou een raad. Zoals je leest, ben ik alweer begonnen met het terugvinden van mijn ‘fake it till you make it’-mentaliteit. Maar nu even serieus, natuurlijk weet ik het niet zeker, maar ik heb gewoon ontzettend veel vertrouwen in jullie. Bij iedereen die ik in onze community heb ontmoet, werd me duidelijk hoeveel kracht jullie bezitten. Geloof dus een beetje in jezelf, oké?
Liefs, Rihan
Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen en zijn er dagelijkse chats (de agenda vind je hier). Ook kun je starten met fEATback, een online zelfhulpprogramma. Wij staan voor je klaar.
Geef een reactie