Ik weet nog dat ik op de basisschool al erg onzeker was. Ik was een verlegen meisje dat goed kon leren, maar erg naar de populaire meiden in de klas opkeek. Ik had wel een paar vriendinnetjes, maar eentje speelde erg de baas over ons en kon ons tegen elkaar op spelen.
Toen ik naar de middelbare school ging, vond ik het erg spannend. Ik had sinds kort een bril omdat mijn ogen erg snel achteruit waren gegaan, en was nog steeds heel erg onzeker. Ik kon aansluiting vinden bij een paar meiden die zoals ik rustig waren en een beetje verlegen, en goed konden leren. De “populaire” meisjes die al veel make-up droegen, hippe kleding en een grote mond hadden, maakten regelmatig opmerkingen over ons. Nerd, brilsmurf, losers.. ###
Gym vond ik helemaal een hel. Ik was er niet zo goed in, en dit kwam mede ook omdat ik erg onzeker was en bang was om het fout te doen. Als we in groepjes iets moesten doen, bleef ik altijd als één van de laatste achter op de bank, en werd ik vaak als één van de laatste gekozen. Ik weet nog zo goed hoe klote ik me toen voelde, een complete mislukkeling.
Ik keek dan naar beneden en vond dat mijn bovenbenen wel erg dik waren als ik op dat bankje zat. Ik denk dat ik dat van die “dikke benen” onbewust koppelde aan het gevoel een mislukkeling te zijn die altijd als laatste werd gekozen. Ik had toen een normaal gewicht, maar mijn lichaam begon wel te veranderen langzaam van vorm en vrouwelijker te worden.
Aan het einde van het eerste jaar besloot ik minder te gaan snoepen. In de zomer die volgde probeerde ik ook minder brood te eten. Toen ik met mijn familie op vakantie in Italië was, at iedereen niet zo veel omdat er een hittegolf was. Ik weet nog dat we toen 2 soorten brood hadden en er iets over energie en kcal op de achterkant stond, en ik dat met elkaar vergeleek waar het minste in zat. Ik begon op een briefje te schrijven wat ik die dag had gegeten, en als we uit eten gingen bestelde ik expres een klein gerecht.
Eenmaal thuis begon ik me steeds meer te verdiepen in kcal, ik las stiekem in de bieb kcal tabellen, keek op verpakkingen, berekende elke dag hoeveel ik er had gegeten. Ik begon ook meer te bewegen, fietsen, skeeleren, lopen, zwemmen. Aan het einde van de zomervakantie was ik zo’n x kilo kwijtgeraakt. Toen het schooljaar weer begon, kreeg ik voor het eerst niet naar mijn hoofd geslingerd dat ik een lelijk stuudje was. Nee, die meiden hadden het er alleen over dat ik zo dun geworden was. Dat gaf me een goed gevoel. Dat gaf me het gevoel dat ik, ondanks dat ik zo’n mislukkeling was, iets had waar ik goed in was. Dat ik ergens goed in was waar niemand in de klas goed in was.
Ik ging sjoemelen met eten. De keer dat ik zo’n honger had en wel mijn brood op at, voelde ik me zo walgelijk en moest ik met een grote omweg van mezelf naar huis fietsen door de regen.
Ik bleef afvallen en het gaf me een beschermend gevoel. De vervelende opmerkingen, het gevoel overbodig te zijn, een mislukkeling, een loser, het deed er niet meer toe, het drong niet meer tot me door omdat ik mijn hoofd vulde met gedachtes over hoe ik onder het eten zou kunnen uitkomen, hoeveel ik zou zijn afgevallen deze week, recepten boeken doorspitten, calorie tabellen doornemen.
Mijn ouders zagen dat ik veel was afgevallen maar ik zei dat er niks aan de hand was en werd boos als ze er iets over zeiden. Het was MIJN ding, en daar mocht niemand aankomen. Op een avond, toen ik zei dat ik nog veel moest doen voor school en daarom het toetje wel op mijn kamer zou opeten ipv bij mijn ouders in de woonkamer, kwam mijn vader stiekem achter me aan. Hij betrapte me toen ik het toetje door de wasbak op mijn kamer aan het spoelen was.
Hij nam me mee naar beneden waar mijn ouders met me wilde praten. Ze hadden al langer het vermoeden dat er meer speelde, en gaven het voor het eerst een naam, anorexia. Tot die tijd was ik er niet echt bewust van dat dat het was, het was gewoon mijn manier van denken, mijn overlevingsstrategie om school door te komen. Om niet de pijn te voelen als er niemand naast me kwam zitten in de klas, en iedereen wel naast een klasgenootje zat en iedereen met elkaar lol had, terwijl ik werd buitengesloten. Door de anorexia sloot ik me er zelf ook steeds meer voor af.
Bij de huisarts bleek dat ik ondergewicht had en kwam op een wachtlijst voor een jeugd deeltijd. Ik vond het begin daar erg moeilijk en moest huilen toen ik de aankom eetlijst zag, het was zo veel in mijn ogen! In het begin was ik erg gesloten, maar langzaam, heel langzaam, ging het beter. Ik bouwde het eten op, kwam wat aan, en had veel aan de steun en herkenning van groepsgenootjes.
In de derde klas zat ik op gezond gewicht, en zat ik voor het eerst in tijden weer redelijk goed in mijn vel. De gedachtes over eten waren nog wel aanwezig, maar veel minder. Ook zat ik in de klas met weinig meiden die vervelende opmerkingen maakte, maar wel met alle meiden waarmee ik het in de eerste klas goed kon vinden.
De derde klas ging redelijk goed voorbij, hoewel ik langzaam wel iets terugzakte in gewicht, en periodes dat ik weer wat probeerde aan te komen en dan weer wat afviel elkaar afwisselden. De vierde klas vond ik weer een stuk zwaarder, de klas was weer van samenstelling veranderd en al mijn vriendinnen zaten in een andere klas samen. Ik vond het moeilijk om mijn plekje er te vinden, en werd weer stiller en somberder. De deeltijd had ik al afgesloten, maar ik had op het einde wel het nodige gesjoemeld met mijn gewicht. Tijdens het afsluitings-gesprek: Ja het gaat super en het gaat me zeker lukken, hoorde ik mezelf nog zeggen..
Aan het einde van de 4e was ik weer wat afgevallen, en zat ik weer op het randje van ondergewicht. Tijdens de zomervakantie met mijn ouders gingen we naar Cuba, en hoewel het een erg mooi land was en erg indrukwekkend om het communistisch regime van dichtbij te zien, was ik alleen bezig met eten. Ik was erg bezig met gezond eten, maar daar hadden ze alleen maar wit brood, en amper groentes. Als avondeten kreeg je een groot bord rijst met patat en varkensvlees, ik vond het verschrikkelijk en at zo weinig mogelijk. Aan het einde van de reis had ik daar besmet water binnen gekregen via een salade en was ik ziek geworden, waardoor eten al helemaal niet ging.
Eenmaal thuis bleek dat ik x kilo was afgevallen. Ik vond het nog niet goed genoeg. De vijfde klas viel me ontzettend zwaar, ik voelde me heel anders dan mijn klasgenootjes. Ik voelde me lelijk, mislukt, een loser. Er waren 3 meisjes waar ik mee optrok en ik voelde me altijd een beetje aan aanhangsel. Op een gegeven moment werd het meisje waar ik het meest mee optrok boos dat ik zo achter haar aanliep en zei dat ze me veel te veel vond plakken en afstand wilde. Dit kwam aan als een klap. Ik bedoelde het helemaal niet zo! Ik wou gewoon graag aansluiting vinden en ook over leuke dingen praten als uitgaan. Dit kwam echt als de trigger dat ik besloot dat ik te veel was, dit was een bevestiging voor mij dat ik overbodig was, dat niemand me nodig had. Anderen waren beter af zonder mij.
Het ging slecht, heel slecht. Ik dook weer regelrecht terug in mijn schijnveiligheid van de anorexia. Ik zat weer achterin de klas. Het deed me zo’n pijn, maar ik verdoofde mezelf door me alleen nog maar met eten en gewicht bezig te houden. Afvallen was het enige waar het om draaide. Ik had nog nooit zo veel leugens en smoesjes verteld over het eten. Ik kreeg extreme bewegingsdrang. Ik zei tegen mijn moeder dat ik om 4 uur uit was, terwijl ik eigenlijk al om half 3 uit was. Dan kon ik ongemerkt nog een uur baantjes trekken in het zwembad zonder dat mijn moeder moeilijk zou doen. Mijn moeder kwam hier een keer achter en heeft me toen als het ware uit het zwembad gesleurd.
Het ging niet meer, ik had extreem ondergewicht, mijn kleren slobberde, ik had het altijd koud, paarse lippen, en ik kon gewoon niet meer terug. Ik kon het niet meer stoppen. Mijn ouders meldde me aan voor een eetstoorniskliniek voor opname, maar hier was een lange wachtlijst voor. De winter van 2006/2007, dat was echt een hel. Doordat het zo slecht met me ging, werd er meer haast gezet achter de opname. Maar ik wilde niet! Straks was ik daar de dikste, ik wilde nog meer gewicht verliezen. In de voorjaarsvakantie van februari stortte ik gewoon in. Ik mocht van mijn moeder niet meer fietsen of veel bewegen, maar begon rondjes te lopen door mijn kamer.
Ondertussen wilde ik het al lang niet meer, maar ik kon het niet meer stoppen. Er kwam bericht dat ik na de vakantie opgenomen kon worden, en hoewel ik het niet wou, was ik ook opgelucht. De verantwoordelijkheid werd van me afgenomen.
De eerste dag was erg heftig in de kliniek. Ik moest meteen een koekje en een glas melk nemen als tussendoortje. Dit vond ik verschrikkelijk. Koekjes had ik al maanden niet meer gegeten, laat staan een roomboterkoekje! Ik weigerde.. Ik liep huilend door de gang naar mijn kamer. Een meisje die ik nog niet kende, kwam op me af op de gang en gaf me een knuffel en troostte me. Dit verbaasde me, hoe kon iemand die me niet kende zo lief voor me zijn? Ik was alleen gewend dat leeftijdsgenootjes me links lieten liggen, me een saaie lelijke loser vonden waar ze geen tijd aan wilde besteden..
Ik ben 6 maanden opgenomen geweest. Dit was erg heftig, en in het begin was ik er alleen omdat het moest. Maar langzaam aan begon de knop om te gaan. Ik kreeg weer motivatie, ik wilde weer leven, ik wilde weer van het leven genieten. Ik had superveel steun aan de meiden, hoewel het ook erg zwaar kon zijn om te zien hoe stuk voor stuk zulke prachtmeiden zo met zichzelf in de knoop zaten.
Toch heb ik er ook een hoop gelachen, een hoop lol beleefd en hoop grappige momenten. Soms liep ik samen met een ander meisje, als de nachtverpleging ‘s ochtends controles deed in de andere gang, sneaky naar de koelkast van de andere afdeling, om onze boterham worst te verwisselen voor het magere kipfilet. Ja, geen idee, waarom wij steeds kipfilet kregen en de andere groep alleen maar worst!
Na 6 maanden kwam er een heel andere versie van mij de kliniek uit. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk sterker. Toch vond ik, ondanks de nazorg, de overgang naar het echte leven weer erg moeilijk. Nu was er geen dag opening en dag afsluiting meer waar je alles kon delen met mensen die je kon vertrouwen. Hier moest ik het weer zelf doen, en de veilige omgeving van de kliniek verlaten.
Ik was blijven zitten in de 5e klas door de opname, en kwam dus in een nieuwe klas. Ik vond het niet super, maar het was te doen. Halverwege de 5e kreeg ik een terugval, het ging erg slecht tussen mijn ouders en de negatieve gedachtes werden me te veel. In viel in korte tijd weer x kilo af. Maar deze keer was het anders, ik heb mezelf opgegeven voor een korte opname, omdat ik de eetstoornis zat was.
In deze opname van 3 weken was ik gemotiveerder dan ooit. De kliniek wou me als nazorg weer in de deeltijd zetten, maar ik wist dat dat me alleen maar zou demotiveren, omdat er toen best veel meiden in de nazorg zaten waarmee het niet goed ging. Tegen het advies van de kliniek in zocht ik zelf nazorg bij een psycholoog en een diëtiste, en: het werkte.
In de 6e klas ging het steeds beter, ik kreeg mijn eerste vriendje (dat terwijl ik had gedacht dat er nooit een jongen mij ooit leuk zou vinden), ik kreeg wat meer vriendinnen buiten de klas, ging vaak stappen, het eten ging goed, kortom, ik ging eindelijk een normaal tiener leventje leiden.
Na het behalen van mijn diploma ging ik studeren en op mezelf wonen. Ook werd ik lid van een studenten vereniging. Met mijn vriendje was het uitgegaan, maar ik voelde me sterk genoeg om goed te blijven eten.
Mijn nieuwe klas vond ik erg leuk, eindelijk mensen die elkaar niet voor stuudje uitscholden als je een goed cijfer haalde. Mijn leventje bestond uit veel feestjes, studeren en veel uitgaan. Gedachtes aan eten waren er amper, ik had niet eens een weegschaal.
Toen ik in november 2009 weer een weekend thuis was en bij mijn ouders op de weegschaal stond, schrok ik me rot. Ik had wel gemerkt dat mijn broeken strakker zaten, en ja ik had best vaak borrels met alcohol, en deed ook mee met een patatje na het uitgaan, at in de bios zo een zak M&M’s op.. Maar dat ik zo veel zou zijn aangekomen had ik niet verwacht. Ik kreeg weer gedachtes over afvallen en kcal. In het begin ging dat niet zo snel, maar langzaam werd de eetstoornis weer sterker. Ik begon weer smoesjes te verzinnen, baande “foute” producten uit mijn eetpatroon, en veranderde van een spontane meid langzaam weer in iemand met een obsessie voor eten en gewicht.
Ik viel in korte tijd x kilo af, maar zat nog wel net op gezond gewicht. Mijn ouders en huidige vriendje zagen dat het niet goed ging, en grepen in. Ik zag zelf ook in dat ik niet goed bezig was en probeerde het eten weer op te bouwen, maar was wel doodsbang om weer aan te komen.
Ondertussen is de situatie best veranderd, ik ben gestopt met de studie die ik toen deed en ga in februari met een andere opleiding beginnen die hopelijk meer bij me aansluit. Ik woon nog steeds op mezelf maar wel ergens anders. Het is me gelukt om op gezond gewicht te blijven, maar ik ben nog steeds erg bang om aan te komen. En helaas zijn de gedachtes over eten, kcal en gewicht best nog sterk aanwezig. Vorig jaar dacht ik echt dat ik er vanaf was, maar helaas is de eetstoornis toch hardnekkiger dan ik had gehoopt. Hoewel ik nu wel gezond gewicht heb, zijn de gedachtes toch nog best sterk.
Toch hoop ik, dat ik na 8 jaar, het langzaam weer kan loslaten zodat ik straks kan zeggen dat ik geen anorexia meer nodig heb, dat ik de controle heb over mijn leven, en niet de eetstoornis controle heeft over mij. Ik hoop dat ik eindelijk mezelf kan accepteren zoals ik ben, en proud op mezelf kan zijn!
–
Geef een reactie