Sommige verhalen zijn moeilijk om te vertellen. Sommige verhalen zijn zo zwaar dat mensen liever wegkijken. En soms zijn verhalen zo lang stilgehouden, dat het ontzettend veel moed vraagt om ze eindelijk uit te spreken. Met Mippraat deelt Mip haar ervaringsverhalen, geeft ze gastlessen en verzorgt ze theaterlezingen over psychische kwetsbaarheid, trauma, weerbaarheid en onderwerpen waar nog lang niet altijd open over wordt gesproken. Ze vertelt vanuit haar eigen ervaringen, maar vooral met de wens om iets in beweging te zetten: een gesprek, een bewustwording, een vraag of misschien wel de eerste stap naar hulp.
Hey Mip, leuk je te spreken en te mogen voorstellen op ons platform. Vertel, wie ben je en wat doe je?
Ik ben Mip, inmiddels alweer 50 jaar, en ik woon in een mooie stad in een schattig huisje. Sinds kort heb ik een jong katje dat ik probeer op te voeden. Iets wat ik overigens een behoorlijke uitdaging vind.
Met Mippraat geef ik onder andere theaterlezingen, deel ik ervaringsverhalen en geef ik gastlessen over psychische kwetsbaarheid en de weerbaarheid van kinderen en mensen. Ik praat over onderwerpen als seksueel misbruik binnen en buiten het gezin, Dissociatieve Identiteitsstoornis (DIS), onbegrepen gedrag, eetstoornissen, CPTSS, mensenhandel, sociale uitbuiting, transgenerationeel georganiseerd geweld (TGG), eigen regie versus afhankelijkheid, leven met een uitkering en de weerbaarheid van het kind en de mens.
Ook vind ik het belangrijk om te kijken naar wat cliënten en zorgverleners van elkaar kunnen leren en wat zij van elkaar moeten weten. Ik stem mijn verhaal af op de behoeften van de organisatie. Als dat past bij het onderwerp, gebruik ik theater en muziek om zwaardere thema’s op een toegankelijke manier bespreekbaar te maken.
Wauw, wat mooi dat je dit doet. Wanneer en hoe ben je erop gekomen om dit te gaan doen?
Vorig jaar april zat ik nog op de opleiding mbo verpleegkunde en volgde ik het keuzedeel Persoonlijk Profileren. Je mocht helemaal zelf je thema kiezen en werd daarbij begeleid door één docent, die je ook zelf mocht inzetten. Ik heb toen mijn project Mippraat ontwikkeld en mijn docent als klankbord gebruikt. Dat betekende voor mij dat ik voor het eerst aan iemand anders dan mijn behandelaar over mijn verleden vertelde. Eigenlijk was het een soort oefening én test: hoe komt mijn verhaal op een ander over? En misschien nog belangrijker: gaat iemand daarna anders naar mij kijken? Deze docent was echt een toppertje!
In juni 2025 heb ik mijn examen gedaan, samen met een muziekvriendin als sidekick. Ik kreeg de hoogst mogelijke score, maar eigenlijk was de enorme energieboost die ik ervan kreeg nog veel belangrijker. Want wat was het leuk!
Die boost vertelt je dat je op het goede pad zit, maar kan me voorstellen dat dat best spannend was. Waarom koos je juist hiervoor?
Omdat ik iets goeds wil doen met alles wat niet goed is geweest in mijn leven. Dat is namelijk iets wat ik wél kan doen. Ik praat over dingen waar je als kind, maar ook als (jong)volwassene, niet over kon of mocht praten. Juist over onderwerpen waarvoor een ander – vaak niet expres – het liefst de ogen sluit, omdat het simpelweg te zwaar is of misschien zelfs niet te geloven. Daarom doe ik mijn mond erover open. Omdat ik dat nu kan.
Het zal me niet altijd in dank worden afgenomen. Maar dat is een risico dat ik nu wil nemen. Wel doe ik dat anoniem, voor mijn eigen veiligheid. Helaas is dat nodig. Inmiddels is Mippraat het afgelopen jaar steeds verder gegroeid. Door nieuwe, mooie contacten ga ik mij na de zomer ook samen met twee landelijke stichtingen inzetten en samenwerken.
Wat kunnen mensen verwachten als ze naar een voorstelling of lezing van Mippraat komen?
Een theaterlezing van Mippraat stem ik af op de vraag. Dat vind ik juist zo leuk: geen enkele lezing is hetzelfde. Ik heb veel verschillende onderwerpen waarover ik kan vertellen en ik vind het ook erg leuk om te reageren op reacties en vragen uit de zaal. Daardoor is het niet alleen een theatervoorstelling waarbij je aan het einde applaudisseert en daarna naar huis gaat. Er ontstaat echt contact.
In april gaf ik bijvoorbeeld een theaterlezing over mensenhandel. Ik had daarvoor emotiebordjes gemaakt met drie verschillende emoties en die in de zaal neergelegd. Mensen konden daarmee reageren op wat ik vertelde – of eigenlijk vooral op wat ik liet zien. Zo konden ze hun gevoel op een laagdrempelige manier kwijt. Soms is applaus bij bepaalde thema’s zelfs een beetje misplaatst.
Wat wel echt bij Mippraat past, is dat ik zware ervaringsverhalen soms met wat ‘lucht’ breng. Niet om het onderwerp minder serieus te maken, maar juist om het wat draaglijker te maken en ervoor te zorgen dat het verhaal beter binnenkomt. En soms lachen mensen dan en denken ze achteraf: Hé… waar heb ik nu eigenlijk om gelachen? Natuurlijk moet je goed aanvoelen bij welk onderwerp humor wel en niet passend is. Het blijft altijd een beetje passen en meten.
Welke verhalen vind jij dat meer verteld mogen worden?
Ik vind dat er veel meer gesproken mag worden over precies de reden waarom ik zelf ben gaan praten: Transgenerationeel Georganiseerd Geweld (TGG). Het Kenniscentrum TGG omschrijft dit als: het herhaaldelijk, systematisch en sadistisch misbruiken van mensen – variërend van zeer jonge kinderen tot volwassenen – op fysiek, psychisch, seksueel en emotioneel vlak, meestal in groepsverband (bron: www.kenniscentrumtgg.nl).
Ik begrijp heel goed dat dit heftig is om te lezen. Maar juist daarom ben ik pas op latere leeftijd, ongeveer anderhalf jaar geleden, stap voor stap gaan durven en kunnen praten. Mij was het verboden om erover te praten en de straf op praten was en is groot. Ik weet hoe vast kinderen en volwassenen hierin kunnen zitten. En daarom hoop ik dat ik met Mippraat iets kan betekenen, al is het maar een klein beetje. Voor mensen die geïnteresseerd zijn en bereid zijn zich verder in het thema TGG te verdiepen, kan ik de boeken van Herry Vos aanraden. Zijn boek was voor mij een drempel om te beginnen spreken.
Ik praat overigens niet alleen hierover. Ik kamp bijvoorbeeld al jarenlang met een eetstoornis en met vallen en opstaan probeer ik mezelf staande te houden. Maar daarover kan ik wel praten, omdat praten erover goed is en ik me er niet voor schaam.
Mijn eetstoornis is duidelijk traumagebonden. Eten is een eerste levensbehoefte. Juist die behoefte is mij als kind ontnomen, om mij te straffen en te belonen en mij zo te leren luisteren. Momenteel is het weer even heel pittig met de eetstoornis, maar ik weet van mezelf dat ik er weer bovenop kom. Het verschil met vroeger en nu is dat ik er niet meer alleen voor sta. En er zullen steeds meer nieuwe, betere ervaringen komen. Niet dat de slechte ervaringen daardoor weggaan, maar ze zullen niet meer alléén bestaan.
Waarom is het volgens jou belangrijk om ruimte te maken voor persoonlijke verhalen?
Ik vind het niet alleen belangrijk dat verhalen persoonlijk zijn en vanuit eigen ervaring komen, maar ook dat het niet per se altijd herstelverhalen hoeven te zijn. Dat wordt namelijk heel vaak gevraagd: je moet hersteld zijn. Ik ben dat (nog) niet. Maar als ik moet wachten tot ik volledig hersteld ben, kan ik letterlijk én figuurlijk wachten tot ik een ons weeg!
Ik kan nú al over verschillende belangrijke onderwerpen praten met mensen, docenten, verpleegkundigen, zorgverleners en studenten. Het maakt eigenlijk niet uit waar ik op dat moment in mijn proces zit. Voor mij gaat het er vooral om dat er een gesprek op gang komt. Dat iemand gaat nadenken. Of misschien zelf wordt geholpen om over iets te gaan praten. En ik wil graag proberen te vertellen wat nog niet (genoeg) verteld is en ruimte bieden voor vragen. En als het lukt om te praten, en natuurlijk mag alleen luisteren ook.
Aan mij kun je eigenlijk alles vragen. Niets hoeft of moet. En als ik ergens geen antwoord op wil of kan geven omdat ik daar zelf nog niet aan toe ben, dan geef ik dat ook eerlijk aan. Zeker als het gaat om mijn ervaringen rondom TGG en mensenhandel op volwassen leeftijd, zijn er onderwerpen waar ik nog niet altijd aan toe ben. Maar dat is toch niet gek?
Wat zie jij gebeuren bij mensen wanneer ze zich echt gehoord voelen?
Ik heb nog niet zo heel veel theaterlezingen gegeven, maar wat ik wel heb gezien is dat mensen het fijn vinden wanneer mijn stem even die van hen wordt. Daardoor zijn we even één grotere stem. En die grotere stem wordt krachtig.
Vanuit mijn eigen werk als maatschappelijk werker, maar ook gewoon vanuit mezelf, merk ik hoe belangrijk het is om gehoord te worden. Het kan je hart weer een beetje roze maken en datgene wat kapot is gemaakt helpen hechten. Want dat is toch wat er moet gebeuren om in het leven te kunnen blijven én te willen blijven.
Inmiddels is Mippraat voor mij geen missie maar een plicht geworden. En dat voelt niet als een ‘moeten’, maar als iets wat ik nu kan doen met mijn leven. En mijn voeding daarvoor is dat er mensen zijn die naar me luisteren en die naast me kunnen staan. Dat zijn er niet veel, maar voor mij nu voldoende om dit te kunnen doen. Dus ja, ik denk dat je gehoord voelen mega-belangrijk is.
Heel mooi en belangrijk. Krachtig en kwetsbaar. Hoe combineer je kwetsbaarheid met humor in je werk?
Ik weet niet precies hoe ik dat doe. Ik weet alleen dát ik het doe. Tussen scènes door gebruik ik mijn eigen spel en stem om er wat luchtigheid in te brengen. Ik maak even contact met het publiek. Laatst vroeg ik bijvoorbeeld aan iemand in de zaal: “Wat kijkt u serieus? Ik word er bang van!” Ik wist natuurlijk wel tegen wie ik het zei, hoor. Maar de mevrouw antwoordde dat ze geconcentreerd keek. Dat werd vervolgens een mooi bruggetje naar een thema dat ik wilde aansnijden.
Ook gebruik ik mijn eigen diagnose DIS (Dissociatieve Identiteitsstoornis) soms door mezelf net even wat verwarder neer te zetten dan ik daadwerkelijk ben. Dat is dan het stukje theater. DIS is absoluut niet grappig. Maar door de situaties waarin je soms terechtkomt, ontstaan er wel bizarre anekdotes die je kunt vertellen. En misschien herkennen mensen ook wel dat je door je – zeg maar – problemen soms makkelijker grappen over jezelf kunt maken.
Wat hoop je dat de mensen die jou hebben gezien meenemen?
Dat ligt natuurlijk aan het thema en aan de doelgroep. Ik hoop dat hun bewustzijn van de mens een beetje is verbreed. Of dat iemand wordt aangespoord om met iemand te praten over iets waar hij of zij mee zit. Misschien niet meteen, maar misschien later.
Maar het is ook helemaal prima als iemand gewoon een leuke theaterlezing heeft gehad en het naar zijn zin heeft gehad. Entertainment is ook prima! Soms hoeft niet alles meteen binnen te komen. Dat vind ik helemaal niet vreemd.
Ja, soms landt iets pas later. Mooi dat daar ook ruimte voor is. Is er eigenlijk een moment uit een optreden dat jou altijd zal bijblijven?
Ja. Mijn eerste theaterlezing. Ik vertelde toen over de kinderen voor wie ik dit doe: kinderen die nooit meer kunnen praten. Op een bepaald moment sprak ik een zin naar hen uit en knipte ik symbolisch een touw door om hen te bevrijden. Poeh…
Toen keek ik de zaal in en zag ik bij een aantal mensen tranen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik op dat moment pas echt doorhad wat ik dat halfuur had gedaan. En toen moest ik ook nog mijn liedje zingen. Maar goed, dat is gelukkig goed gegaan. Achteraf dacht ik wel: leuk bedacht, dit thema als debuut voor mijn project… Maar ik ben vooral ontzettend dankbaar dat ik dit van het bestuur van het Kenniscentrum heb mogen doen.
Wat voor plekken en mensen hoop je te bezoeken?
Vooral studenten die later op scholen willen werken. Juist daar kunnen mensen al vroeg signalen opvangen van kinderen bij wie het thuis misschien niet goed gaat. Die signalen zijn vaak bijna niet zichtbaar. Of misschien zijn ze er wel, maar herkennen we ze niet. Ik hoop dat ik met Mippraat iets voor die studenten kan betekenen.
Ik denk daarnaast aan huisartsen, SEH’s, pedagogische opleidingen en studenten verpleegkunde. Omdat ik zelf leerling verpleegkunde ben geweest, weet ik ook precies wat voor lessen zij krijgen en waar mijn verhaal misschien iets kan toevoegen.
Eigenlijk is er ontzettend veel mogelijk. Ik hoop Mippraat daarom zo breed mogelijk in te kunnen zetten. Ik vind het namelijk ook ontzettend leuk om te schrijven. Ik schrijf op maat en kijk naar de vraag van de instelling of organisatie.
In april geef ik bijvoorbeeld een theaterlezing voor een DIS-klas. Het thema is nog niet helemaal officieel, maar ik heb al wel een richting gekregen. Binnenkort heb ik een theaterlezing die ‘Fietsen Stelen Bij De Buren’ heet. Die gaat over een ervaring met mijn nieuwe buren, waarbij ik tijdens een dissociatieve toestand een aantal fietsen meenam… en een tuinstoel. Ja, hoe verzin je dat? Wat moet je daar nu mee? Daar zit wel een verhaal achter, want een fietsendief was en ben ik zeker niet.
Haha, het maakt me erg nieuwsgierig. Hoe en waarvoor kunnen mensen die interesse hebben contact met jou opnemen?
Als mensen meer willen weten over Mippraat of interesse hebben in een theaterlezing, ervaringsverhaal of gastles, kunnen ze mij vinden via LinkedIn of Instagram. Zoek daar gewoon op Mippraat, dan vind je me wel.
Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen en zijn er dagelijkse chats (de agenda vind je hier). Ook kun je starten met fEATback, een online zelfhulpprogramma. Wij staan voor je klaar.
Geef een reactie