Ik ben Sanne, 23 jaar en heb bijna tien jaar met anorexia geleefd. Ik neem je graag mee in mijn weg naar herstel en in hoe ik langzaam mezelf weer ben gaan terugvinden.
Sterk zijn voor controle
Lange tijd dacht ik dat sterk zijn betekende dat je alles zelf moest kunnen dragen. Misschien heb ik dat ook wel vroeg geleerd. Ik ben gepest en heb me vaak anders, onzeker en alleen gevoeld. Daardoor leerde ik mezelf aan te passen en niet te veel ruimte in te nemen. Ik leerde sterk te zijn, ook wanneer ik dat eigenlijk niet was.
Ik nam vaak de verantwoordelijkheid op me. Voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik werd degene die er was voor anderen, degene die luisterde, hielp, geruststelde en probeerde problemen op te lossen. De reddersrol werd bijna vanzelfsprekend. Ik vergat echter mezelf. Mijn gevoelens stopte ik steeds verder weg. Mijn angsten wilde ik niet voelen en mijn pijn liever niet aankijken.
Mijn eetstoornis werd voor mij een manier om controle te voelen op momenten waarop ik vanbinnen juist zoveel controle kwijt was. Waar het begon als iets waarvan ik dacht dat ik het zelf kon sturen, begon het steeds meer mijn leven te bepalen. Het bepaalde wat ik deed, wat ik dacht, waar ik bang voor was en hoeveel vrijheid ik nog voelde. Mijn wereld werd kleiner.
Mijn lichaam betaalde daar een enorme prijs voor. Er kwam een moment waarop mijn lichaam bijna zei: nu is het genoeg. Terwijl ik zo hard probeerde om alles onder controle te houden, was ik mezelf langzaam aan het verliezen. Mijn lichaam, dat al die tijd voor mij had gevochten, kon het bijna niet meer volhouden. Dat besef kwam hard binnen.
Ups en downs
Herstel is voor mij nooit een rechte lijn geweest. Ik heb ups en downs gehad. Momenten waarop ik dacht dat ik vooruitging en momenten waarop ik weer een stap terugzette. Er zijn dagen geweest waarop ik mezelf afvroeg of ik dit ooit echt achter me zou kunnen laten. Maar iedere keer leerde ik iets nieuws. Ik leerde dat hulp vragen geen falen is. Ik leerde dat ik niet altijd degene hoef te zijn die alles draagt. Dat ik niet verantwoordelijk ben voor alles en iedereen. Dat ik anderen mag toelaten en mag zeggen: ik kan dit even niet alleen. En misschien wel het belangrijkste: ik ben weer gaan leren voelen.
Dat klinkt misschien eenvoudig, maar voor mij was het allesbehalve dat. Ik moest terug naar de plekken waar ik zo lang van was weggelopen. Naar de pijn. Naar de angst. Naar de onzekerheid. Naar alles wat ik jarenlang had geprobeerd te onderdrukken. Ik ben gaan onderzoeken waar mijn angsten vandaan komen, in plaats van ze alleen maar te proberen weg te duwen. Ik leer mijn gevoelens kennen in plaats van ze te verdoven. Ik leer mezelf begrijpen in plaats van mezelf steeds te corrigeren. En ik doe dat nog steeds. Want herstel is niet ineens klaar.
Ook nu ben ik soms bang voor een terugval. Die angst is er. Misschien zal die nog een tijd bij me blijven. Soms maakt juist het feit dat het nu beter gaat me bang: wat als ik dit weer kwijtraak? Maar het verschil is dat ik nu weet dat ik niet terug hoef naar wie ik was.
Sterk zijn met hulp
Ik weet inmiddels hoe het voelt om hulp te vragen. Ik weet dat ik mag praten wanneer iets te veel wordt. Ik weet dat ik mijn pijn niet hoef te verbergen om sterk te zijn. En ik weet dat ik niet alles alleen hoef op te lossen. Misschien ben ik daardoor sterker dan ik ooit ben geweest. Niet omdat ik nooit meer bang ben, maar omdat ik bang kan zijn en toch door kan gaan. Niet omdat ik nooit meer moeilijke dagen heb, maar omdat ik mezelf op die moeilijke dagen niet meer in de steek laat.
Mijn eetstoornis heeft me een tijdlang laten geloven dat ik geen keuze had. Dat mijn lichaam, mijn gevoelens en mijn leven daardoor bepaald moesten worden. Maar stukje bij beetje neem ik die autonomie terug.
Mijn lichaam is weer van mij.
Mijn gevoelens zijn van mij.
Mijn keuzes zijn van mij.
Mijn leven is van mij.
En misschien is dat wel het mooiste onderdeel van herstel: dat ik mezelf niet opnieuw hoef uit te vinden. Ik hoef alleen steeds opnieuw terug te keren naar mezelf. Naar het meisje dat ooit leerde dat ze sterk moest zijn. Naar de vrouw die nu leert dat ze ook kwetsbaar mag zijn.
Ik ben er nog.
Ik voel weer.
Ik vraag om hulp.
Ik ben soms bang.
En toch ben ik vrijer dan ik in lange tijd ben geweest. Ik ben mezelf langzaam weer aan het terugvinden. En deze keer laat ik mezelf niet meer zo gemakkelijk los.
Als jij jezelf herkent in mijn verhaal, wil ik je vooral meegeven dat je niet alles alleen hoeft te dragen. Hulp vragen betekent niet dat je zwak bent en kwetsbaar zijn betekent niet dat je minder sterk bent. Herstel hoeft ook geen rechte lijn te zijn. Ook op moeilijke dagen ben je niet terug bij af. Blijf jezelf de ruimte geven om te ontdekken wie je bent, wat je voelt en wat jij nodig hebt. Je mag jezelf stap voor stap weer terugvinden.
Liefs, Sanne
Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen en zijn er dagelijkse chats (de agenda vind je hier). Ook kun je starten met fEATback, een online zelfhulpprogramma. Wij staan voor je klaar.
Geef een reactie