Pleasen om bemind te worden

 

Urenlang zocht ik naar een cadeautje om aan mijn behandelaar te geven voor het afscheid van therapie. Ik wilde iets origineels, iets tastbaars en iets subtiels. Ik had het gevonden! Een prachtig zilveren armbandje met de tekst 'You can always begin again'. Deze zin stond voor mijn doelen die ik telkens opnieuw mocht proberen van m'n therapeut en hij stond voor mijn verdere behandeling bij haar opvolger. Ik was blij met mijn keuze! Totdat ik de reactie van mijn therapeut kreeg... 

Mijn therapeut vertelde me dat ze een beetje ongemakkelijk werd van mijn cadeautje. Huh, waarom!? Ze vond het een te groot geschenk en ze vroeg zich af waarom ik hiervoor had gekozen. Voordat ik antwoord kon geven, stroomden er al dikke tranen over mijn wangen. Ik had er zo lang naar gezocht, zo mijn best gedaan en dan doe ik het alsnog verkeerd. Ze gaf aan dat ze meestal van cliënten bij een afscheid chocolade of bloemen krijgt, maar niet een cadeau van zoveel waarde. Ik was stil, maar van binnen gingen al mijn radars draaien. 


Bron: Engin Akyurt

Minderwaardig voelen

Door verschillende factoren voel ik me in mijn leven vaak minderwaardig. Dit begon al op de basisschool, omdat ik een chronische ziekte - astma - heb en daardoor vaak afwezig was. Soms kon ik hierdoor niet meedoen met gym of kon ik niet naar een kinderfeestje waarvoor ik was uitgenodigd. Om mijn ziekte en de gevolgen ervan te compenseren, haalde ik altijd hele hoge cijfers op school en was ik extra lief tegen mijn vriendinnen. Daarnaast heb ik tijdens mijn opgroei-proces ook niet veel zelfvertrouwen ontwikkeld. Vaak werden dingen door mijn ouders voor me bepaald of ik was heel bang om een verkeerde keuze te maken wanneer ik dit zelf moest doen. Mijn ouders stonden immers boven mij en als kind en puber dacht ik nauwelijks tot geen eigen verantwoordelijkheid te mogen hebben. Ik stond voor mijn gevoel onderaan de ladder. 

Claimen en pleasen

Doordat ik mezelf zo minderwaardig voel(de), heb ik de neiging om anderen hiervoor te pleasen - als je meer wil lezen over pleasen, kun je hierover de blog van Franka lezen. Mijn verlangen om net zo waardevol als anderen te zijn, is immens. Ik dacht dat ik hiervoor altijd in materiële zaken mijn liefde en mijn eigenwaarde aan hen moest bewijzen, omdat ik als persoon niet goed genoeg zou zijn. Dit pleasen had ik onbewust ook vormgegeven bij mijn voormalig therapeut. Ik was haar zo dankbaar voor wat ze allemaal voor mij had gedaan en ik kon me niet voorstellen dat ik voor haar ook zoveel had betekend. Wat had ze veel tijd in mij gestoken en wat had ik haar vaak teleurgesteld door mijn doelen niet altijd te behalen!

Bewust en tegelijkertijd onbewust had ik voor haar een cadeau gekocht om haar voor dit alles te bedanken. Zij verdiende dit mooie cadeau en ze verdiende in mijn ogen nog veel meer. Ik zou haar bijna op een voetstuk kunnen plaatsen, zoals ik al bij meerdere vrouwen in mijn leven kon doen. Het minderwaardigheidsgevoel in samenhang met overdrachtsgevoelens naar deze vrouwen toe, maakte dat ik compleet afhankelijk van hun werd en ze wilde bedanken - of zelfs belonen - voor hun gehoor aan mij.

Via deze link kunnen jullie meer lezen over mijn overdrachtsgevoelens voor mijn therapeut. En hier kunnen jullie nog een blog lezen waarin ik schrijf over mijn hechtingsproblematiek. 

Afwijzing 

Uiteindelijk bereikte ik met mijn vorm van dankbaarheid - ofwel pleasen - het tegenovergestelde. Mijn therapeut voerde een diepgaand gesprek met me door het geven van dit cadeau in plaats van dat ik de dankbaarheid kreeg waarop ik had gehoopt. Ik verlangde naar waardering, naar liefde en zorgzaamheid, maar ik kreeg voor mijn gevoel afwijzing, afkeer en eenzaamheid terug. Ik stootte mensen door dit gedrag af en dat is wat me volledig in de war bracht. Kan ik mezelf dan echt niet de juiste spiegel voor houden? 

Bemind worden 

De situatie met mijn therapeut is slechts een voorbeeld van een van de gebeurtenissen uit mijn leven. Ik heb meerdere malen ontzettend van mensen gehouden en hierdoor had ik het gevoel méér dan goed voor hun te moeten zijn. De persoon waarbij ik dit misschien wel het meeste heb toegepast, is mijn vader. Mijn vader waarvoor ik voor mijn gevoel heb geleefd. Mijn vader die helaas enkele weken geleden is overleden aan zijn ziekte. Maar ook mijn vader die niet zag hoeveel waardering ik van hem nodig had. In mijn jeugd heb ik niet de liefde en aandacht gekregen die ik als meisje nodig had. Uiteindelijk heeft dit ook geleid tot het minderwaardigheidsgevoel en de ontwikkeling van mijn eetstoornis

En met dit verlangen worstel ik momenteel ontzettend. In mijn vorige blogs hebben jullie onder andere kunnen lezen over mijn terugval van mijn eetstoornis. Als je deze nog niet hebt gelezen, kun je de blogs hier en hier lezen. Doordat ik de belangrijkste persoon in mijn leven heb verloren, verlies ik nu een deel van mezelf. Er is niemand op de wereld die de liefde van mijn vader aan mij kan vervangen. Ik weet me geen raad met dit besef en zoek mijn toevlucht nog altijd deels in de eetstoornis. Het is niet de juiste manier, maar wel een vertrouwde manier. Een manier om mijn verlangens naar aandacht, liefde en waardering te maskeren. 

Aandacht, liefde en waardering. Drie woorden die voor mij van onschatbare waarden zijn en die ik ook aan jullie met deze blog wil meegeven. Want ook jullie zijn stuk voor stuk prachtige mensen die dit verdienen! 


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

V - Donderdag 29 oktober 2020 19:17
wat mooi geschreven ♥
Marli - Vrijdag 30 oktober 2020 12:49
Dankjewel V!
Anniietjuh - Donderdag 29 oktober 2020 19:20
Woow wat herken ik mij hier in!
En wat moet jij je rot gevoeld hebben.

Mooi geschreven!
Marli - Vrijdag 30 oktober 2020 12:51
Fijn dat je herkenning in mijn verhaal vindt. Hopelijk voel je jezelf hierdoor iets minder alleen in jouw strijd. Je mag er zijn!

Liefs,
Marli
Anoniem - Vrijdag 30 oktober 2020 09:46
Alsof ik mijn eigen verhaal lees, tot een overleden vader aan toe en niet weten wat je moet doen met je leven, omdat mijn hele leven in het teken stond, voor zijn goedkeuring. Heel veel sterkte met het verlies van je vader, en ik ook dat je van dat nare gevoel van goedkeuring moeten hebben van andere om je fijn te voelen afkomt.

Dankjewel voor deze blog!
Marli - Vrijdag 30 oktober 2020 12:47
Lieve Anoniem,

Bijzonder dat je zoveel herkenning in mijn verhaal vindt. Ik hoop dat jij al gegroeid bent in het rouwproces en dat je al meer in jezelf durft te geloven. Dat gun ik je!

Liefs,
Marli
Ingrid - Vrijdag 30 oktober 2020 11:52
Heel erg veel herkenning. Veel sterkte met het verlies van je vader. Mijn vader is er helaas ook niet meer. Heeft een leegte achter gelaten. Dank voor je verhaal x
Marli - Vrijdag 30 oktober 2020 12:49
Lieve Ingrid,

Mooi dat je zoveel herkenning in mijn verhaal vindt en tegelijkertijd natuurlijk ook heel verdrietig. Hopelijk kun je steeds meer omgaan met de leegte en het gemis van je vader. Vergeten zal je hem nooit, maar ik wens je een leven toe waarin je vooral jezelf mag zijn.

Liefs,
Marli
Femke 🌈 - Vrijdag 30 oktober 2020 13:11
Ik voel je, ik herken dit tot in het kleinste detail. Knap geschreven en verwoord. Ik leef erin met je mee. Voel je pijn. Ik had nl ooit dezelfde intense, fysiek voelbare pijn. En daarom allereerst gewoon veel liefs en warmte voor jou dappere strijdster. Je zit in een moeilijke tijd, maar met zo veel kennis, wil en doorzettingsvermogen, heb ik er alle vertrouwen in dat jij weer nog dichterbij komt bij waar je zijn wil. Ik hoop dat je ooit de rust mag vinden van hoe het voelt om jezelf goed te keuren.... aan jezelf. Dat je in mag zien dat je nog heel bent en geen deel verloor. Je kunt een deel van je gedrag/coping niet meer kwijt, dat is het denk ik meer. Maar dat is iets anders. Jij lieve Marli bent nog heel als jezelf. Ook al voelt dit nu anders. Thans, dit is hoe ik het voel bij jou. Wie weet, kun je hier iets mee. Dat is wat ik hoop. Uit mijn eigen ervaring sprekend, kon ik juist door dat deel van coping niet meer te kunnen inzetten, beginnen aan het helen van de wond onder de coping. Waaraan ik kon werken, werd zichtbaarder. Er viel een gat in het kunnen inzetten van dat gedrag. De wond lag bloot. Ik geloof in jou. Geloof alsjeblieft ook in jezelf. Ik wens je alle kracht en sterkte toe. Ik geef je bergen met liefs. ❤️



Marli - Vrijdag 30 oktober 2020 19:32
Wat een lieve en hoopvolle woorden naar mij! Dankjewel Femke!
britneyangel - Vrijdag 30 oktober 2020 14:01
vervelend voor je marli! sterkte met alles
Marli - Vrijdag 30 oktober 2020 19:32
Dankjewel britney!!
w - Vrijdag 30 oktober 2020 14:50
Ik herken er wel veel in en toch vind ik het heel lief dat je dat armbandje gaf en ik denk dat je therapeut, omdat je een tijd met haar therapie had, heus van jou kon begrijpen waarom je dat gegeven hebt of onder welke omstandigheden en daarin ook had kunnen bevestigen en tegelijkertijd ook had mee kunnen geven dat het wellicht best een groot en persoonlijk cadeau is en zij er door in verlegenheid werd gebracht, maar er vooral om lachen en dat het idd. een uniek en mooi cadeau was want buiten alles: Jij bent Marli en wilde dat heel graag geven, vanuit jou, dat is toch ook belangrijk, dat het echt vanuit jou kwam, leuk toch, een heel bijzonder mooi cadeau wordt het dan idd. ♥
Gigi - Vrijdag 30 oktober 2020 18:34
Helemaal mee eens ♥
Marli - Vrijdag 30 oktober 2020 19:34
Wauw w, ik kreeg tranen in mijn ogen van je reactie! Dit was inderdaad de intentie van mijn cadeau. Dankjewel voor deze bemoedigende woorden!
w - Zaterdag 31 oktober 2020 13:27
Ah, je reactie ontroert mij dan weer Marli, heel veel liefs!
Famke - Zaterdag 31 oktober 2020 07:32
Echt heel mooi geschreven ! Heel herkenbaar. Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verlies van je vader lieve Marli & hoop met heel mijn hart dat je gaat inzien hoe bijzonder en uniek je bent zonder mensen te “moeten” pleasen, je bent meer dan genoeg en meer dan dat lieve jij 💛
Heel veel liefs , Famke
Hu - Zaterdag 31 oktober 2020 09:29
Goede blog, maar ik vind het toch wel een beetje gemeen en rot van de therapeut, dat zij/hij er zo raar op reageert.
Anoniem - Dinsdag 3 november 2020 15:09
Bedankt voor je eerlijkheid en ik wens je heel veel sterkte.