Mijn beste tips bij bewegingsdrang

 

Deze blog kwam eerder al eens online, maar plaatsen we in verband met een themachat nog een keer.

Of ik het zat was? Ja, behoorlijk, maar stilzitten was gewoon geen optie. Zodra ik een tijdje stilzat, gingen er alarmbellen af. Hoe kon ik nou stilzitten als ik ook gewoon door kon bewegen? Alle extra beweging was mooi meegenomen en ik zag het echt als win-momentjes om hierdoor extra calorieën te verbranden. Het zat zo in mijn systeem, het hoorde zo bij mijn dagritme, dat ik dat pas echt doorhad op de momenten dat het even niet kon.

En als het dan even niet kon - als er bijvoorbeeld iemand bij mij was, of als de situatie het niet toeliet - begon de onrust toe te slaan. Confronterende onrust. Niet bewegen, niet mijn dagelijkse oefeningen doen, voelde niet als een optie. Tegelijkertijd besefte ik op deze momenten ook dat het een beetje gek was. Als het de normaalste zaak van de wereld was geweest, had ik het ook gewoon durven doen waar anderen bij waren. Ik had dus wel door dat het niet normaal was, maar stoppen wilde ik ook niet. Ik wist niet precies hoeveel calorieën ik ermee verbrandde, maar toch voelde het alsof het hele kaartenhuis in zou storten als ik een keertje zou overslaan.

Naast mijn vaste dagen in de sportschool, begon en eindigde ik mijn dag ook met oefeningen. Hele vreemde en spastische oefeningen waarbij ik soms alleen maar wild om mij heen sloeg. Een hele dag alleen thuis zorgde er eigenlijk altijd voor dat ik dus de hele dag oefeningen kon doen. Omdat er altijd een mogelijkheid was om te bewegen, hoe klein die beweging ook was, voelde het altijd fout om daar niet voor te kiezen. Waarom stilzitten als je ook kunt bewegen? Elk moment dat ik niets deed, of als ik door omstandigheden mijn oefeningen moest overslaan, voelde dat als lui en gaf mij het gevoel dan maar te moeten compenseren.

Het sluipt erin en het is nooit genoeg. Elke dag wordt het een beetje erger en uiteindelijk word je een slaaf van je eigen bewegingsdrang. Ik moest het doen; het was geen keuze. Omdat het, ondanks de vermoeidheid en de spierpijn, makkelijker was om te volgen dan om er tegenin te gaan. Het was in alle opzichten direct verbonden met mijn eetstoornis en elk obsessieve beweging gaf meer kracht en meer zeggenschap over mijn lichaam. Wanneer je wilt herstellen en die eetstoornis los wilt laten, is het net zo belangrijk om die bewegingsdrang los te laten. Om daarmee om te leren gaan en uiteindelijk dat bakje chips te eten, of dat stukje chocola. Op de bank. Terwijl je gewoon stilzit. 

Bouw het af

Iets wat op dagelijkse basis zo sterk aanwezig is, kan denk ik niet in één keer helemaal verdwijnen. Dat hoeft misschien ook niet. Juist door het af te bouwen kun je wennen aan het gevoel en langzaam ook het vertrouwen terugwinnen in je lichaam. Wat gebeurt er als ik het alleen op halve dagen doe? Of op een gegeven moment nog maar een paar dagen in de week? Maak hier heldere afspraken over en bespreek je doelen. Anderen kunnen vaak goed met jou meedenken en dit zorgt misschien ook voor een extra stok achter de deur.

Geef jezelf de tijd om te wennen aan de rust. Mij hielp het om momenten in te plannen om echt stil te zitten. In het begin zat ik dus letterlijk mijn tijd uit, om vervolgens weer wild in het rond te springen. Maar hoe vaker je jezelf dwingt om te oefenen, hoe minder eng het wordt. Het gevoel is zelden zo heftig als de eerste keren. Het gevoel went en er komt ruimte voor rust. Je lichaam mag echt ontspannen, het is zelfs ontzettend belangrijk. Hoe vaker je daar de tijd voor neemt en die balans zoekt, hoe makkelijker je het gevoel ook toe kunt laten.

Heb vertrouwen

Het is doodeng. Tenminste, ik vond het blijven zitten en minderen in bewegen heel erg eng. Waarom wist ik eigenlijk niet precies, want het gevoel was heel erg groot geworden en ik had het ook gewoon nooit uitgezeten. Waar was ik precies bang voor? Dat ik in één keer heel veel aan zou komen als ik even minder zou bewegen? Dat mijn armen dikker werden als ik ze langs mijn lichaam zou laten? Ik wist rationeel echt wel dat het niet meteen zo uit zou pakken, maar toch durfde ik het niet aan om het te proberen.

Die angst concreet maken kan helpen om het te relativeren. Dat maakt het gevoel misschien niet meteen minder, maar je kunt die angst wel te lijf gaan met een hoop relativerende gedachten en helpende zinnen die er tegenover kunt zetten. Het vertrouwen in je lichaam is natuurlijk ver te zoeken als je een eetstoornis hebt, dus die drempel voelt denk ik altijd heel hoog. Toch kun je dat vertrouwen stapje voor stapje terugwinnen door die angst toch aan te gaan en zelf te ondervinden wat er gebeurt als je eens probeert. Om zelf te ondervinden dat er niets gebeurt; dat er niets gebeurt waar jij bang voor bent en dat je het overleeft.

Geef het iets in de plaats

Er is niets moeilijker dan ergens mee stoppen zonder er iets voor terug te krijgen. Dan is het dubbel zo zwaar. Hoe moeilijker het is, hoe groter de kans is dat je toch terug wilt grijpen naar die oude gewoonte. Dat heeft altijd het snelste en meest bevredigende effect. Misschien is er op korte termijn even niets dat zo rustgevend werkt, maar misschien kun je wel iets vinden wat een klein beetje in de buurt komt. Zodat je niet volledig met lege handen staat en die drang hoeft te onderdrukken.

Wanneer ik iets anders mocht doen, hielp het al een beetje om mij af te leiden. Door te schrijven, te tekenen, te schilderen of iets anders creatiefs te doen, mocht ik bezig zijn en kon ik al die drang in iets anders leggen. Het gaf mij ook de kans om nieuwe hobby’s te ontdekken en te ontwikkelen die anders nooit de kans kregen. Het gaf misschien niet meteen het gevoel dat ik kreeg van het excessief bewegen, maar dat was ook iets waar ik doorheen moest. Dat bevredigende gevoel had natuurlijk ook te maken met het tevreden en rustgevende gevoel vanuit mijn eetstoornis; het gevoel dat je hem even tevreden had gemaakt. Dat gevoel was juist iets om tegenin te gaan en dat is nou eenmaal wennen.

Dat ik dat niet meer mocht doen, betekende niet dat ik echt letterlijk stil moest zitten. Het gaf mij ergens ook de ruimte om dingen te doen die ik leuk vond of die echt ergens toe bijdroegen. Ik ben nooit fan van de afwas geweest, maar als ik niet op elk vrij moment hoefde te sporten, kon ik hier ook wel even een momentje aan besteden. Niet om vervolgens dwangmatig alles schoon te maken en dat tot nieuwe sport te verheven, maar ik merkte dat ik meer oog kreeg voor de dingen om mij heen. Dingen waar ik ook mijn energie in kon stoppen, zonder dat het ten koste ging van mijn lichaam.

Wat vind je écht leuk?

Het betekent ook niet dat je nooit meer zou mogen sporten, maar die eetstoornis kan het sporten wel volledig z’n doel voorbij laten gaan. Zelf vond ik sporten vaak niet leuk tijdens mijn eetstoornis, het was altijd een kwestie van moeten. Het voldane gevoel kwam omdat ik had gedaan wat moest, niet omdat ik het zo leuk vond en er echt mijn ei in kwijt kon. Het heeft veel meer te maken met dwang en obsessief bewegen, niet met sporten voor je plezier.

Bewegen kan heel leuk zijnl sport kan echt iets toevoegen aan je leven en dat is iets wat je prima daarna weer kunt ontdekken. Als die eetstoornis naar de achtergrond verdwijnt, komt er vaak pas weer ruimte voor alles wat jij kan en wat jij leuk vindt. Waar krijg jij energie van en wat vind jij écht leuk om te doen? Niet omdat je eetstoornis vindt dat je er zo lekker calorieën mee verbrandt, maar omdat jij dan even alles om je heen vergeet en opgeladen naar huis kunt. Misschien vind je dat wel helemaal niet in het hardlopen of in de sportschool, maar ligt jouw passie bij dansen of snowboarden? Gun jezelf die zoektocht naar iets wat je echt leuk vindt en waar jij blij van wordt; dat mag namelijk de enige voorwaarde zijn om te sporten!

Het hoeft niet alleen

Die onrust en bewegingsdrang uitzitten hoeft natuurlijk niet alleen. Het heeft mij ook altijd geholpen om iemand naast mij te hebben om tegenaan te kletsen en mijn onrust een beetje mee te delen. Ook als je het er liever niet over hebt kan het fijn zijn om wat afleiding van iemand anders te hebben. Gewoon een filmpje kijken met iemand die naast mij ook gewoon stilzat zonder dat er iets gebeurde, was al erg helpend. Zij hadden hier geen last van en dat is ook wat ik uiteindelijk ook wilde. Ik wilde juist leren hoe zij hiermee omgingen; het hielp dus wel om dat soms gewoon een beetje na te doen. Nee, dat was niet altijd makkelijk, maar het gevoel zakte uiteindelijk altijd en dat hoefde ik niet stil in mijn eentje te ondergaan.


Herken jij je in dit verhaal? Wil je hier graag over praten? Vanavond, donderdag 9 januari, van 19.00 tot 20.00 is er een themachat 'Bewegingsdrang'. Kom gerust langs in de chat.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Femm - Woensdag 26 juni 2019 20:02
als ik lees over bewegingsdrang voel ik me altijd een beetje een gefaalde anorect want ik voel me eerder depressief en overprikkeld en lig vaak heel middagen in bed
L:) - Woensdag 26 juni 2019 21:00
Hee, het ene maakt je niet “beter” in de eetstoornis dan de ander he... en als je naast een eetstoornis ook een depressie hebt, is het niet gek dat de bewegingsdrang bij jou ontbreekt... die ziekte maakt je vaak juist weer heel apathisch.
Het is allebei naar. Als je je er niet in herkent hoef je er verder niets mee, het zegt echt niets over je ernst van je anorexia.
Laura - Donderdag 9 januari 2020 15:07
Heb ik ook... De somberheid doet me de hele dag in bed laten liggen. Bewegen = energie = honger krijgen....
Lisa - Donderdag 9 januari 2020 22:19
Omg nee je faalt absoluut niet. Elke ziekte uit zich anders.
Sterkte ❤️
Livelifewell - Woensdag 26 juni 2019 20:19
Heel herkenbaar! Echt meest eerlijke em beste blog ooit. Dankjewel Daphne
Rere - Woensdag 26 juni 2019 20:38
Ik had hier ook erg last van, maar kan nu uitzonderingen maken als ik echt geen tijd heb bv. Voor mensen die nog last hebben hiervan: ik weet dat het eng voelt om het over te slaan, en daarom had ik ook geen motivatie om te veranderen. Maar als je jezelf in een situatie brengt waar je het echt niet kan doen, merk je zelf dat het geen ramp is. Logeer bv een tijdje bij iemand zodat iemand altijd bij je is. Je verliest echt niet ineens alle controle. Je kunt nog steeds sporten, maar niet alles erom moeten plannen is zoveel fijner. Ik merkte in 1 keer al meteen hoeveel minder eng het was om over te slaan. Ik voel me nu een stuk minder gespannen als ik een dag niet kan sporten. Ik pak het daarna gewoon weer op. Het is echt niet zo dat je ineens nooit meer wilt sporten als je 1 keer overslaat.
Ingrid - Donderdag 27 juni 2019 12:23
Gewoon even zitten, even niks, dat ook kunnen, een bepaalde rust voelen. Wat zou ik dat willen maar het lukt me bijna niet. Het voelt dan als lui zijn, er is altijd wat te doen. Met mensen om me heen ook niet makkelijk, even zitten en kletsen ik zit altijd rusteloos te zijn..... pfffff
Maria - Donderdag 27 juni 2019 15:56
Bewegingsdrang kan ook mede komen door tekorten aan voedingsstoffen. Dan kan je nog zoveel proberen in je gedrag maar zou je ook moeten kijken naar de biochemie van je lichaam.
Maria - Donderdag 27 juni 2019 15:57
Bewegingsdrang kan natuurlijk ook verergerd worden door een teveel aan histamine, dat adrenaline in je lichaam vrijmaakt.
Maan - Donderdag 27 juni 2019 18:58
Zo blij dat ik dit niet meer heb.. en kan me aansluiten bij Maria (zowel vanuit theoretische kennis als vanuit m’n eigen ervaring). Door constant te bewegen stond mijn lijf echt in een non-stop overlevingsstand die me totaal uitputte. Toen ik na jarenlang dit gedrag niet meer kon.. en veel thuis zat en meer at, kwam ik niet eens aan ;) dat gaf mij vertrouwen :)
Cecelle - Vrijdag 10 januari 2020 23:58
Hoe werkte dit precies? Oververmoeid = meer bewegen? Hoe voelt het en hoe werkt het?:)
Zina - Donderdag 9 januari 2020 13:22
Dit is zo ontzettend herkenbaar. Onlangs ben ik overtraind geraakt door mijn bewegingsdrang en ik heb erg veel moeite met het minder doen. Ik moest al stoppen met Crossfit, moet nu rustdagen houden en heel vaak heb ik moeite met mij aan de opgelegde "regels" houden. Het voelt zo eenzaam, die strijd. Alsof je gevangen zit in een crossfire van je hoofd. Stapje voor stapje en hopen dat het uiteindelijk meer rust gaat geven. :) Dankjewel, Daphne, voor je mooie post!
Anoniem - Donderdag 9 januari 2020 13:34
Hmm, jammer dat zo veel reguliere blogs vervangen worden door kopieën met aankondigingen van themachats. Het aantal blogs is destijds al teruggegaan van drie naar twee per dag, en nu vaak "nog maar" een. Misschien ben ik te verwend, maar ik kom vaak meerdere per dag even langs om nieuwe (vaak hele waardevolle) blogs te lezen en dat is nu regelmatig een teleurstelling. Jammer als het aantal blogs minder wordt, maar ik vind vooral een stukje communicatie hierin eigenlijk wel fijn. Of ben ik nu echt heel erg aan het zeuren?
Schrijvertje - Donderdag 9 januari 2020 14:26
Hey Anoniem,
Ik kan me voorstellen wat je zegt. Blogs zijn fijn en waardevol, wat jij ook zegt. Aan de andere kant werk ik als tekstschrijver, en ik kan me de overweging wel voorstellen.

Op een gegeven moment heb je heel veel 'oude' blogs, maar die daardoor niet minder waard zijn; en het is zonde als deze oude berichten niet meer gelezen worden, bijvoorbeeld door mensen die nog minder lang op de site komen. Op die manier kan je ze opnieuw onder de aandacht brengen, en soms komen dan uit de reacties weer nieuwe thema's.
Ik weet uit ervaring dat je inspiratie op een gegeven moment ook gewoon op is..
Ik vind zelf dat het huidige Proud-team wel veel experimenteert met nieuwe vormen van blogs, interviews, etc! Dus misschien minder in kwantiteit, maar zeker wel in kwaliteit!
Marilyn - Donderdag 9 januari 2020 18:02
Juist fijn dat oude blogs herplaatst worden, er is/wordt zoveel moois geschreven -zo ook deze. Prettig om iets soms nog een keer te lezen! Het is zonde dat in het archief te laten.
w - Donderdag 9 januari 2020 18:12
Ik probeer nu een afgesproken tijd te bewegen en niet tot helemaal moe of uitgeput. Dat bevalt me heel goed. Het gaat om de continuïteit: Dat ik me iedere dag fijn voel en ook energie heb en niet alles of niets.

Vwb evt. ideeën voor blogs te maken: over totaal andere thema's dan rondom eetstoornis en persoonlijke thema's. Maar meer praktische onderwerpen omtrent maatschappij. Ik denk dat velen met een eetstoornis moeite hebben of sowieso, hoe vind je je weg in de maatschappij, omdat alles best gericht is op zelfstandigheid. Diverse thema's 'aan te boren'. Van hoe plak ik een fietsband tot hoe schrijf ik me in bij een uitzendbureau tot hoe sluit ik een lampje aan, simpele elektriciteit basis, tot cursus over schoonmaakmiddelen, wat gebruik je waarvoor en hoe. Of tips hoe je computer op orde te houden, basis. Van alles te bedenken, maar dan op een manier 'verpakt' die leuk en leerzaam is en op eoa manier je kan raken in je (herstel) van je eetstoornis of andere problemen. Velen zijn langdurig thuis en als je evt. tijd hebt, kun je jezelf iig dingen leren waar je evt. wat aan hebt, als je je weer goed genoeg voelt om dingen te ondernemen ed. ? Ik heb maar wat dingen genoemd, maar het kan echt van alles zijn.
B. - Donderdag 9 januari 2020 21:06
Wauw, echt ontzettend herkenbaar! Bijzonder hoe je omschrijft dat je het gevoel had dat alles in elkaar zou storten als je jouw oefeningen niet deed, ook al wist je niet precies hoeveel je ermee verbrandde of wat je er precies mee kon bereiken. Dat herken ik ontzettend goed! Ik probeer ook af te bouwen door bijvoorbeeld in plaats van een uur nu vijftig minuten te bewegen, en als dat goed gaat naar veertig te gaan. Ook heb ik één dag in de week nu dat ik, naast het fietsen naar werk, niet sport. Dank je wel voor dit artikel, ik vind het superinspirerend :). Ga je tips zeker gebruiken!
S - Donderdag 9 januari 2020 22:49
Ja, of meer bij eten zodat je uiteindelijk je gewicht je inhaalt of stabiel houdt ipv de eetstoornis jou inhaalt.
Tsja - Vrijdag 10 januari 2020 14:28
Al jaren wordt mijn leven bepaald door moeten bewegen. Jammer dat ik de chat heb gemist. Erg stom, maar ik had geen tijd omdat ik moest bewegen dus. Ik zou heel graag weten wat andere mensen doen op een dag qua lichaamsbeweging.
Cecelle - Vrijdag 10 januari 2020 23:57
@Maria, hoe werkt die histamine link?