Jij moet meer eten dan ik

 

Tijdens mijn eetstoornis was ik niet alleen maar gefocust op mijn eigen eten. Nee, ik hield ook nauwlettend het eten van andere mensen in de gaten. Wat aten zij? Was dat gezond of ongezond? Wat hadden ze nog meer gegeten die dag? Ik kon het niet uitstaan als iemand minder at dan ik. Ik probeerde er dan ook altijd voor te zorgen dat de ander meer zou eten dan dat ik deed.

Ik had deze obsessie eigenlijk alleen met vrouwen in mijn leven. Mannenlichamen waren anders en met hen kon ik me niet identificeren. Vrouwen daarentegen natuurlijk wel, omdat ik zelf ook een vrouw ben. Elk vrouwenlichaam is natuurlijk ook weer anders, maar het heeft ook een hoop overeenkomsten. Ik keen dan ook naar de verschillende lichaamsdelen van een vrouw en vergeleek het met mijn lichaam.

jij moet meer eten dan ik

Als vrouwen een plattere buik en dunnere benen hadden dan ik, dan waren ze voor mij interessant genoeg om constant op hun eten te letten. Dit was voor mij al helemaal een ding als het zomervakantie was en ik meisjes met korte kleding of in bikini zag. Op het moment dat zij dan een ijsje namen, was ik tevreden.

Mijn moeder was vooral degene waarmee ik mezelf het meest vergeleek. Ik weet niet precies waarom, omdat mijn moeder natuurlijk ouder is en daarom ook een ander lichaam heeft dan ik. Toch was zij echt mijn voorbeeld wat betreft eten. Bij alles wat ze at, hield ik haar scherp in de gaten. Dit heeft vaak nogal wat stress en paniek bij mij opgeleverd.

Als we het avondeten aan het opscheppen waren, dan kon ik bijvoorbeeld in paniek raken als ik eerder moest dan mijn moeder. Op die manier kon ik niet mijn bord vergelijken met haar bord en dat leverde stress op. Wat als zij minder op zou scheppen dan ik? Ik kon dan natuurlijk alsnog wel wat eten laten staan, maar ik zou dan sowieso opmerkingen krijgen en dat wilde ik ook weer niet. Ik heb ook echt weleens de opmerking tegen mijn moeder gemaakt dat ik vond dat ze te weinig at. Mijn moeder vond dit altijd heel irritant, omdat ze volgens haar niet te weinig at. Ze ging dan ook altijd opnoemen wat ze de rest van de dag had gegeten om te laten zien dat het niet weinig was. Daar luisterde ik dat niet naar. Ik was alleen gefocust op wat ze op dat moment at.

Hetzelfde verhaal gebeurde eigenlijk ook als we een keer uit eten gingen. Zodra we de menukaart hadden bekeken, was mijn vraag standaard wat mijn moeder zou gaan bestellen. Het gaf mij rust om te weten wat zij zou gaan eten. De paniek sloeg echter toe als ik had bedacht om een voorgerechtje te nemen en mijn moeder vervolgens vertelde dat ze alleen een hoofdgerecht nam. Volgens mijn eetstoornis kon dat dan echt niet. Ik besloot dan ook altijd direct om het voorgerecht ook maar te schrappen en alleen te gaan voor een hoofdgerecht.

Mijn obsessie met het eten van andere mensen ging zelfs zo ver, dat ik ook in films, tv-programma’s, series en boeken aan het opletten was wat de hoofdpersonen daarin allemaal aten. Ik kon intens gelukkig worden als ik zag dat een slanke actrice een normale cola en een hamburger bestelde in een film. Voor mij liet dat aan de ene kant zien dat je ook gewoon slank kan zijn als je zulke dingen eet. Aan de andere kant was ik ook ontzettend jaloers op die hoofdpersoon. Waarom kon zij dat wel eten en ik niet? Ik wist heus wel dat het echt super onlogisch was dat ik me daarmee vergeleek, omdat het natuurlijk maar films en series waren en daarom niet echt, maar toch deed ik het. Alles draaide om eten.

De obsessie van het eten met andere mensen heeft natuurlijk te maken met de eetstoornis. Aan het begin van de eetstoornis hield ik het eten van anderen in de gaten, omdat dat voor mij dan de bevestiging was dat ik ‘goed’ bezig was. Zij worden allemaal dikker door al dat eten. Ik niet, ik val juist af door minder te eten. Ik ben sterker dan dat zij zijn.

Later sloeg de bevestiging dat ik goed bezig was door minder te eten om naar extreme jaloezie. Ik was jaloers op de mensen die wel gewoon konden eten wat ze wilden. Zij dachten niet na over de calorieën en aten gewoon waar ze zin in hadden. Ik kon dat allang niet meer, maar wilde niets liever dan ook weer zorgeloos kunnen genieten van eten.

Toch bleef er diep vanbinnen de angst dat ik te veel zou eten en dat ik daarvan aan zou komen. Door te controleren wat andere mensen aten, wist ik in ieder geval dat ik niet te veel zou eten. Dat gaf mij op dat moment rust. Later heb ik echter geleerd wat normaal eten was. Door daar meer inzicht in te hebben, had ik het eten controleren van andere mensen ook veel minder ‘nodig’.

jij moet meer eten dan ik

Ik heb het idee dat dit een bekend fenomeen is bij eetstoornissen. Ik denk ook niet dat het is dat we allemaal willen dat de ander per se dik wordt door meer te eten dan dat wij doen. Het is voor onze eetstoornis alleen de bevestiging dat we ‘goed bezig’ zijn en niet ‘dikker’ zullen worden dan de ander. Tegelijkertijd geeft het ons houvast, omdat we zo bang zijn ‘de controle te verliezen’ over het eten en daarom vergelijken we zo met de ander. Tot slot heeft dit ook gewoon met de obsessie met eten te maken. Als je een eetstoornis hebt, dan let je op al het eten om je heen.

Het is moeilijk om te zeggen hoe ik hier verder precies vanaf ben gekomen. Zoals ik al zei, heeft het me geholpen dat ik meer inzicht kreeg in wat normaal eten was. Ik had toen niet meer het eten van andere mensen nodig als voorbeeld. Ook leerde ik mezelf beter accepteren. De focus lag niet meer op afvallen, maar op gezond en gelukkig worden. Ik denk dat het hier dan ook minder door is geworden.

Herken jij dit en hoe ga jij hiermee om?

Fotografie: Muffmuff

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Odette - Zondag 6 augustus 2017 19:32
Heel herkenbaar! Ik kan echt kwaad worden op anderen als ze minder eten dan ik moet...
karin - Zondag 6 augustus 2017 19:35
Zo herkenbaar. Wij werden voortdurend in de gaten gehouden door onze dochter in de periode van haar eetstoornis. Eten is lange tijd geen ontspannen gebeuren geweest in ons gezin. Een keer geen trek hebben of onregelmatig eten was aanleiding voor boosheid en frustratie van haar kant. Super lastig, al probeerden wij zoveel mogelijk structuur in de maaltijden te brengen qua tijdstip en zo. Het is fijn als je weer gewoon kunt genieten van eten
Marije - Zondag 6 augustus 2017 19:43
Ah, heel herkenbaar! Ik schrap ook dingen als ik zie dat andere mensen om mij heen het niet eten en zorg ervoor dat ik minder eet. Zou graag weer willen genieten van het eten, maar is erg moeilijk op het moment helaas.
ida - Zondag 6 augustus 2017 19:49
Ik kan het zelf geschreven hebben...
Coco - Zondag 6 augustus 2017 20:07
Ik heb het met sport en beweging boos als andere meer doen dan ik mag
Honeychild - Zondag 6 augustus 2017 20:10
Ik herken alles. Maar het heeft bij mij ook andersom gewerkt; mijn moeder werd boos wanneer ik bij het avondeten minder at dan zij, want ik moest aankomen, dus dan moest ik ook maar haar voorbeeld volgen bij 't avondeten. Punt was alleen dat ik overdag netjes ontbijt, lunch en tussendoortjes at, en mijn moeder overdag op dieet was en alleen 's avonds echt ruim volwaardig opschepte. In haar ogen deed ik nooit genoeg mijn best en dat vond ik echt heel lastig.
Sabine - Zondag 6 augustus 2017 20:18
Wat fijn om zoveel herkenning te lezen... ik heb zo lang gedacht dat ik knettergek was. Dit is precies hoe ik me voel. Alleen dan bij mijn man of op openbare plekken.. uiteten is sowieso een ramp.
LeRose - Zondag 6 augustus 2017 20:28
Ik word vooral jaloers als vriendinnen veel zijn afgevallen en doorgaan als ze al slank zijn. Vooral nu ik net een gezond gewicht heb. Dan neem ik mijn eetstoornis ook niet serieus. Op het werk doe ik dit bij iedereen jongen of meisje. Ik wil het minst eten en meestal is dit ook zo. Of eigenlijk altijd. Ik haat het alleen als het niet nog minder kan maar anders val ik flauw op het werk.
LeRose - Zondag 6 augustus 2017 20:29
Met mijn moeder vergelijk ik nooit zij eet gewoon ongezond en ik zie haar niet als voorbeeld.
Rochella - Zondag 6 augustus 2017 20:46
Dit is zo herkenbaar. Mijn vader heeft vandaag bijvoorbeeld alleen ontbijt op en bij het avondeten zat hij nog vol. Vaak eet hij ook door de dag maar een broodje en verder niets maar dan in de avond bij de tv wel snoep en dan wordt hij boos als ik niet mee doe. Hij denkt er dan niet over na dat ik wel drie volwaardige maaltijden en tussendoortjes op heb. Ik vind het ook wel lastig om dan zoveel meer dan een volwassen man te eten...
15-ingrid-12 - Zondag 6 augustus 2017 21:31
Ik dacht even dat ik knetter gek was en nog steeds ben. Op iedereen en alles letten wat ze eten, hoeveel, wanneer en hoe ze eruit zien.
En wordt er minder gegeten dan ik en ik kom daar te laat achter en kan dit niet meer veranderen bij mezelf voel ik me walgelijk, een niets nut en een grote loser.
Want ze zullen maar eens minder wegen dan ik.

Ik weet ook wel dat dit dikke onzin is. Maar nu ik straks in behandeling ga en best wel wat aan moet komen, zie ik er nu al tegen op dat ik waarschijnlijk een stuk meer moet eten dan een aantal andere. Daar kan ik dan stinkend jaloers om worden...

We doen het niet voor niks en hopelijk neemt dat krankzinnige gedoe waat eetstoornis heet snel wat af. Hoewel ik het wel allemaal weet, kan ik er niet naar handelen. ARGHHH!
anno - Zondag 6 augustus 2017 22:26
Wauw, zo herkenbaar dit!
Ik dacht laatst nog dat ik (vrijwel) de enige ben die dit doet, toch 'fijn' om te horen dat ik niet de enige ben. Ik let altijd heel erg op wat mijn zusje (1,5 jaar jonger) eet, maar ook wat ze beweegt. Als ik meer eet dan haar of ik minder beweeg, voelt het voor mij alsof ik toch niks kan en toch een mislukking ben. Het nadeel hiervan is dat dit 'probleem' elke dag weer terugkomt.
Scary Fifty - Maandag 7 augustus 2017 10:16
Ja, ook weer herkenbaar. Vooral dat stuk om de actrices moet ik wel om lachen! Ik erger me altijd dat ze nooit eten of slapen in de films. Of er alleen een shot is van die veel te slanke actrice met een volgeprikte vork die ze vervolgens weer neerlegt om een discussie met haar tafelpartner aan te gaan. Dan denk ik: "éét gvd ....eet je bórd leeg, al is het maar voor mij!"
Maar eten en slapen is niet interessant voor de voortgang / snelheid van de film ... logisch!
Anna - Maandag 7 augustus 2017 11:45
Oh, zo herkenbaar! En over die jaloezie als je andere mensen ziet eten: wat ben ik afgelopen vakantie een paar keer boos geweest op anderen omdat zij lekker aan het snacken waren. Ontzettend pissig op mijn broer die drie volle handen pinda's (ja, ik heb geteld hoor) en een biertje naar binnen aan het werken was 's avonds laat. Maar eigenlijk ben ik dan gewoon pissig op mezelf, dat ik dat niet durf. Hopelijk op een dag weer.
M. - Maandag 7 augustus 2017 13:39
Regelmatig woorden over gehad met mijn partner. Hij hielp me ook wel zien dat ik oneerlijk vergeleek: wel die dingen dat hij minder at, maar niet alle dingen die hij nam en ik niet. Het was altijd maar net zoals het de eetstoornis het beste uitkwam. 'Mind your own business' is best een goede hiervoor. Het maakt uiteindelijk niet uit wat de rest van de wereld doet. Het gaat om jouw lijf en jouw herstel.
Antje - Maandag 7 augustus 2017 18:23
Heel herkenbaar! Toen ik dieper in mijn eerprobleem zat, was er voor mij altijd spanning rond het avondeten. Ik vergeleek mij heel erg met mijn zusje, omdat zij maar 3 jaar jonger was en dus leek zij mij het beste voorbeeld. Zo vond ik het ook verschrikkelijk als zij al eerder gegeten had, omdat ze ging sporten en ik zo dus niet kon zien hoeveel ze had gegeten. Soms ging ik er zelfs nog bij zitten en doen alsof ik de krant aan het lezen was, maar stiekem lette ik gewoon op mijn zusje met hoeveel zij op haar bord schepte.

Als ik daar nu zo over nadenk is het eigenlijk allemaal gekkenwerk. Ik heb daar zoveel tijd en energie aan verspilt, om alleen maar op mijn zusje te letten wat zij eet. Ik had dan ook altijd zoveel spanning rondom het avondeten.
Nu let ik ook nog weleens op haar wat zij 's avonds eet, maar dat doet me verder niets meer. Nu zie ik het avondeten ook als ontspanning, gezelligheid als iedereen mee eet. En als ik nog trek op schep ik gerust nog een keer op, ook al doet mijn zusje dat niet. Het is mijn lichaam en ik ben bereid er goed voor te zorgen en het met liefde te behandelen.

Bedankt voor deze mooie en herkenbare blog Danique.
britneyangel - Maandag 7 augustus 2017 21:11
ik herken het ook wel,bij mij is het zo dat als iemand voor de 2de keer een vol bord opschept dan denk ik van zou je dat wel doen?of als iemand bv 4 boterhammen eet dan denk ik dat ook
M. - Maandag 7 augustus 2017 22:29
Met uiteten gaan heb ik dit. Elke dag weet ik voor mezelf wat en hoeveel ik eet en dan maakt het me niet uit wat/hoeveel anderen eten omdat ik weet wat voor mijn lichaam werkt. Maar als ik uiteten ga dan wil ik lekker uitgebreid eten; voor-,hoofd- en nagerecht. En als ik trek heb (bij een normale portie zeg maar) dan wil ik ook mijn bord leegeten zonder me te hoeven schamen omdat de ander niet het bord leeg eet. Maar vaak loopt uiteten gaan uit op frustratie; als de ander(en) niet zo uitgebreid wil(len) eten of wanneer het bord niet wordt leeggegeten...meestal pas ik me dan maar aan; stoppen met eten als zij stoppen, ook geen voor-/nagerecht bestellen etc. Maar dat vergalt wel een stukje van mijn plezier/onbevangenheid.
Dianne - Dinsdag 8 augustus 2017 08:33
Dit is zooooo herkenbaar!!! Ik doe echt precies hetzelfde! In alles!! Vergelijken, opletten wat de ander eet, zorgen dat ik minder eer, en inderdaad ook op tv kijken wat ze in programma's eten en series..
Ik ben stiekem wel onwijs blij dat ik niet de enige ben die zo bezig is. Ik denk soms even dat ik doorgedraaid ben
Annemoontje - Woensdag 9 augustus 2017 20:12
Bijzonder verhaal en erg herkenbaar!
Geheimpje - Zaterdag 7 juli 2018 21:36
Ik heb naar mijn idee geen eetstoornis maar heb wel een depressie gehad en heb soms nog last van terugval. Ik ga nu naar een psychiater en ik moet meer gaan eten terwijl ik eigenlijk niet zo veel eten uberhaupt weg krijg en schijn net zo veel te eten als een kleuter nodig zou hebben. Voor mij is deze hoeveelheid gewoon en ik wil eigenlijk niet aankomen door meer te moeten eten, maar door mijn moeder zal ik moeten. Ik ben nog maar 13 en heb geen woord te zeggen....